Ch 42
Viewers 13k
Chapters 363

အခန်း (၄၂) မတ်ပဲအေးကိတ်မုန့်

 

ကျောက်လန်ဟွာသည် သူမရှေ့ရှိ သပ်ရပ်လှပသော သရေစာများကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ မျက်ခုံးပင့်မိသည်။ “ဘာဖြစ်လို့ ဒီမတ်ပဲကိတ်လေးတွေက အရမ်းလှရတာလဲ။”

 

“အမေ ဒါကို မတ်ပဲအေးကိတ်လို့ခေါ်တယ်” ကျီကျောက်က အပြုံးဖြင့် ရှင်းပြသည်။ “စမ်းစားကြည့်ပါဦး။ အရသာ သိပ်မဆိုးလောက်ဘူး။”

 

ကျောက်လန်ဟွာသည် မုန့်တစ်ခုကို ကောက်ယူပြီး မနေနိုင်ဘဲ သေးသေးလေး ကိုက်စားကြည့်လိုက်သည်။

 

ကျောက်လန်ဟွာသည် သူမ၏ လျာဖျားမှာ နူးညံ့သော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မတ်ပဲ၏ မွှေးရနံ့သည် ချိုမြသော အရသာကို ပေးစွမ်းပြီး ချိုမြိန်မှုအရိပ်အမြွတ်ဖြင့် သူမ၏ ရင်ကို လန်းဆန်းသွားစေခဲ့သည်။

 

သူမ နောက်တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်နှင့် ကြက်ဥအနှစ်၏ အငန်အရသာလေး ထွက်ပေါ်လာပြီး ချိုမြိန်မှု အကြွင်းအကျန်လေးကို ဖုံးအုပ်သွားခဲ့သည်။

 

“အစ်ကိုကြီးရော ဒါကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်လား။”

 

ရှန်းတာ့လန်ကလည်း စမ်းစားကြည့်ချင်တဲ့ ရည်ရွည်ချက်နှင့် တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်သည်။

 

သို့သော် သူ့မျက်ဝန်းတွေက ချက်ချင်းဆိုသလို တောက်ပသွားကာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံရသည်။

 

“ဒါက ချိုပေမယ့် ချိုအီနေတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူ့အရသာက အဆုံးမရှိဘူး။ ကြက်ဥအနှစ်ရဲ့ အငန်အရသာနဲ့ တွဲဖက်လိုက်တော့ အစာသွပ်မုန့်ရဲ့ အရသာက ပိုကြွယ်ဝသွားတယ်” ရှန်းတာ့လန်က ကျီကျောက်ကို စိတ်ထဲကနေ လက်မထောင်ပြလိုက်မိသည်။ “ခယ်မလေး နင်က အချက်အပြုတ် လက်ရာကောင်းတာပဲ။”

 

နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် နေမင်းကြီးသည် အနောက်ဘက်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

 

နေဝင်ချိန်သည် မီးနှင့်တူပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို တုနှိုင်းမရတဲ့ အလှများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

 

အေးမြသော လေနုအေးများသည် နေ့၏ အပူချိန်ကို အဝေးသို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

 

ရှန်းကျီအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်။

 

အထွေထွေမန်နေဂျာချင်သည် မျက်ခုံးပင့်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိပုံပေါ်တဲ့ ကျီကျောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မသိစိတ်က မျက်ခုံးပင့်တင်မိသည်။ “မိန်းကလေးရဲ့ အစာသွပ်မုန့်တွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီးလားလို့ ကျွန်တော် မေးလို့ ရမလား။”

 

“ဒီမှာပါ” ကျီကျောက်သည် စားပွဲပေါ် တင်ထားတဲ့ အစာသွပ်မုန့်နှစ်မျိုးကို ညွှန်ပြပြီး အပြုံးဖြင့် ရှင်းပြခဲ့သည်။ “ဒီဇီးပန်းပွင့်ပုံ အစာသွပ်မုန့်က မတ်ပဲအေးကိတ်မုန့်လို့ခေါ်ပါတယ်။ နောက်တစ်မျိုးကတော့ လပြည့်ကိတ်မုန့်လို့ခေါ်ပါတယ်။”

 

“လပြည့်ကိတ်မုန့်လား” အထွေထွေမန်နေဂျာချင်က လမုန့်နှင့် ဆင်တူသော အစာသွပ်မုန့်ကို စိုက်ကြည့်ကာ စပ်စုသလို မေးမြန်းလိုက်သည်။ “အဲ့တာက လမုန့် မဟုတ်ဘူးလား။”

 

“မဟုတ်ဘူး” ကျီကျောက်သည် ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အထွေထွေမန်နေဂျာချင် ဘာဖြစ်လို့ မစမ်းစားကြည့်တာလဲ။”

 

“ကောင်းပြီ”

 

အထွေထွေမန်နေဂျာချင်သည် လပြည့်ကိတ်မုန့်တစ်ဖဲ့ကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီး လပြည့်ကိတ်မုန့်၏ အနိုင်ယူခြင်းကို လုံးဝ ခံလိုက်ရသည်။

 

“မုန့်သားက နူးညံ့ပြီး ပါးစပ်ထဲမှာ ပျော်ကျသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါကို သေသေချာချာ မြန်းစမ်းကြည့်တဲ့အခါ လတ်ဆတ်တဲ့ မွှေးရနံ့တစ်ခုကို ခံစားရသလိုပဲ…” အထွေထွေမန်နေဂျာချင်သည် အစာသွပ်မုန့်ကို လုံးဝ ချီးမွှမ်းခဲ့သည်။ မတ်ပဲအေးကိတ်မုန့်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ချိန်မှာ သူက ပိုလို့တောင် အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။

 

“ကောင်းလိုက်တာ” အထွေထွေမန်နေဂျာချင်သည် စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သူဌေးရှန်း၊ မင်းခယ်မရဲ့ အချက်အပြုတ်လက်ရာက သာမန်ထက်ထူးကဲတာပဲ။”

 

“ရှင် ကျွန်မကို မြှောက်ပင့်နေတာပဲ” ကျီကျောက်က ကျိုးနွံစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

 

“ငါ ဒီမုန့်နှစ်မျိုးကို သခင်မကြီးဆီ ပြန်ပို့လိုက်ဦးမယ်” အထွေထွေမန်နေဂျာချင်က ရှန်းတာ့လန်ကိုကြည့်ရင်း သူ့အပြုံးက အနည်းငယ် ပိုရိုးသားလာခဲ့သည်။ “သူဌေးရှန်း တခြား ဘာမှ မဖြစ်ရင် မနက်ဖြန် မနက်စောစော ငါတို့ မင်းရဲ့ အစာသွပ်မုန့်တွေကို စာချုပ် ချုပ်မယ်။”

 

“ကျေးဇူးပါ အထွေထွေမန်နေဂျာချင်။ ကျေးဇူးပါ အထွေထွေမန်နေဂျာချင်” ရှန်းတာ့လန်သည် ပျော်ရွှင်စွာ ဦးညွှတ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသည်။

 

အထွေထွေမန်နေဂျာချင်သည် အစာသွပ်မုန့်များကို ယူပြီး စိတ်ကျေနပ်စွာ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်ရီသန်းလာခဲ့သည်။

 

“တတိယခယ်မ” ရှန်းတာ့လန်သည် ကျီကျောက်ဆီသို့ လျှောက်လာပြီး အလေးအနက် အလေးပြုလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ကိစ္စတွေအားလုံး နင့်ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ နင့်အကူအညီမပါရင် ငါတို့ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်က ချင်မိသားစုနဲ့ ရေရှည်စီးပွားရေး ပြုလုပ်နိုင်စွမ်းရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။”

 

“အစ်ကိုကြီး ကျွန်မတို့တွေက မိသားစုတွေပဲ။ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး။ မြန်မြန်လေး နေသာသလို နေပါရှင်” ကျီကျောက်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ “အမေ အစ်ကိုကြီးကို အရမ်းမယဉ်ကျေးဖို့ ပြောပေးပါဦး။”

 

“တာ့လန် အာ့ထောင် အခုလုပ်တဲ့ အစာသွပ်မုန့် နှစ်ခုကို နင်မြင်တယ်မလား။ လုပ်ပုံလုပ်နည်း အဆင့်ဆင့်ကို နင်မှတ်မိလား။” ကျောက်လန်ဟွာက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

 

“ကျွန်တော် အားလုံး မှတ်မိပါတယ်” ရှန်းတာ့လန်က လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

 

“ကောင်းပြီ၊ နင် အားလုံးကို မှတ်မိပြီဆိုကတည်းက အမြန် ပိုက်ဆံ သွားမယူသေးဘူးလား” ကျောက်လန်ဟွာက ရုတ်တရက် မျက်ခုံးပင့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

 

“အမေ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်လိုချင်လဲ” ရှန်းတာ့လန်က အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

 

“ဒါက အာ့ထောင်ရဲ့ အစာသွပ်မုန့်နှစ်မျိုးက ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ မင်းထင်သလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်” ကျောက်လန်ဟွာက ရုတ်တရက် မျက်လုံးကို မှေးကျဉ်းပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

 

ထိုအချိန်တွင် ကျီကျောက်သည် အသိပြန်ဝင်လာပြီး ငြင်းပယ်လိုဟန် လက်ခါလိုက်သည်။ “အမေ ကျွန်မ ပိုက်ဆံမလိုပါဘူး။ ဒါ့အပြင်၊ အစ်ကိုကြီးက မိသားစုပဲ…”

 

“သွေးရင်းညီအစ်ကိုတွေတောင် ငွေရေးကြေးရေးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လုပ်ရမယ်။”

 

Prev Next