Ch 5
Viewers 12k
Chapters 363

အခန်း (၅) - ကြက်တစ်ကောင် ကောက်ရခြင်း


အမျိုးသမီးဖုန့် ညွှန်ပြသည့် ဦးတည်ရာအတိုင်း ကျီကျောက်သည် သူမ၏ နောက်ကျောတွင် ခြင်းတောင်းတစ်ခုနှင့် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ရှည်လျားပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော တောင်စောင်းနှစ်ခုကို တက်ခဲ့သည်။ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ပေ။


နေသည် အနောက်ဘက်သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး လိမ္မော်နီရောင် နေဝင်ချိန်သည် ကောင်းကင်၏ တစ်ဝက်ကို အနီရောင် ဆိုးထားလေ၏။


ငန်းအုပ်ကြီးသည် ကောင်းကင်ယံ၌ နိမ့်ပါးစွာ ပျံဝဲနေသည်။


ညနေလေညင်းက တိုက်ခတ်နေပြီး သစ်ပင်ပင်စည်ကို မှီနေတဲ့ ကျီကျောက်ကို နှာချေသွားမိစေသည်။


လက်သီးဆုပ်အရွယ် ပန်းသီးတစ်လုံးသည် ကျီကျောက်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသဖြင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။


နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ပန်းသီးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ အဝတ်တွေဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လက်စားသည့်အနေဖြင့် အလုတ်ကြီးကြီး တစ်ချက် ရက်စက်စွာ ကိုက်စားလိုက်သည်။


ကျွတ်စ်… အရမ်းချဉ်တယ်။


ကျီကျောက်သည် ချဉ်သော ပန်းသီးတစ်ဝက်ကို သူမကိုယ်သူမ အားတင်းပြီး စားခိုင်းကာ ခွန်အားပြန်ပြည့်သွားပြီးနောက် ရှေ့သို့ ဆက်သွားခဲ့သည်။


သို့ပေမယ့် ဒီအချိန်မှာတော့ သူမ အရမ်းဗိုက်ဆာနေပြီး သူမရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့ပါသည်။


“ဘုရားသခင်၊ ရှင် ဒီလောက် ရက်စက်လို့မဖြစ်ဘူးလေ။ ရှင်က ကျွန်မကို ဒီမှာ အစာငတ်ပြီး သေစေချင်နေတာလား။” ကျီကျောက်သည် တိမ်ကင်းစင်နေတဲ့ ကောင်းကင်ပြာကြီးကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ မော့ကြည့်ပြီး အရမ်းစိတ်ပျက်သွားခဲ့သည်။


ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ရုတ်တရက် တရှဲရှဲ တရွှမ်းရွှမ်း မြည်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။


သူမ အနီးကပ်သွားကြည့်လိုက်တော့ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။


ထိုအရာသည် တကယ်တော့ ခြေထောက်ကျိုးနေတဲ့ တောကြက်တစ်ကောင် ဖြစ်နေလေ၏။


ကျီကျောက်သည် တောကြက်ကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းမိပြီးနောက် ကျူပင်နှစ်ချောင်းကို ဆွဲနုတ်ကာ တောကြက်၏ ခြေထောက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ချည်နှောင်ပြီး ခြင်းတောင်းထဲ ပစ်ထည့်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားခဲ့သည်။


မှောင်ရီသန်းလာသောအခါတွင် ကြီးမားသော ဝက်စာမြက်တစ်ခင်းကို သူမ တွေ့ရှိခဲ့သည်။


ကျီကျောက်သည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို ခေါက်တင်ပြီး ဝက်စာမြက်များကို အာရုံစူးစိုက်မှုအပြည့်ဖြင့် ရိတ်သိမ်းတော့သည်။


ခုနစ်နာရီဝန်းကျင်လောက်တွင် ရှန်းမိသားစုသည် ညစာ စားပြီးသွားသည်။


“မဖြစ်နိုင်ဘူး” ကျောက်လန်ဟွာ၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ရှန်းတာ့ကျန်းသည် တင်းမာပြတ်သားသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလာခဲ့သည်။ “ရှန်းမိသားစုက လက်ထပ်ထိမ်းမြားဖို့ ဇနီးမယားတစ်ယောက် မတတ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီအာ့ထောင်က စိတ်မငြိမ်ဘူး။ အကျင့်သီလမရှိဘူး။ အကျင့်သီလမရှိတဲ့ အမျိုးသမီးက မျိုးဆက် သုံးဆက်ကို ဘေးဥပဒ်ဖြစ်စေတယ်လို့ ပြောကြတယ်။”


“ဟုတ်တယ်။ လက်ထပ်ထိမ်းမြားပြီး ဒုတိယနေ့မှာတင် သူမက ယောက္ခမမိသားစုက ပိုက်ဆံတွေကို ခိုးယူပြီး အခြားတစ်ယောက် ခိုးရာလိုက်ဖို့ ဘဘောတူခဲ့တယ်…” အကြီးဆုံးမရီးက အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ကျွန်မတို့သာ သူ့ကို အိမ်မှာ နေဖို့ သဘောတူလိုက်မယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်း ကျွန်မတို့တွေအပြင်ထွက်တိုင်း နောက်ကွယ်မှာ သူများတွေ လက်ညှိုးထိုးပြီး အတင်းပြောတာ ခံရလိမ့်မယ်။”


“ဟုတ်တယ်၊ အမေ” ဒုတိယမရီးကလည်း နစ်နာတယ်လို့ ခံစားရပုံဖြင့် ဝင်ပြောလာခဲ့သည်။ “အဲဒီကျီအာ့ထောင်က ပေါင်းသင်းဖို့ မလွယ်ဘူး။ မနေ့က အကြီးဆုံးမရီးသာ ကျွန်မကို အချိန်မီ မကူညီနိုင်ခဲ့ရင် ကျွန်မ သူ့ကြောင့် သေချာပေါက် ချော်လဲလိမ့်မယ်။”


“ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပဲ၊ ခွေးတစ်ကောင်က ချေးစားတဲ့ အလေ့အကျင့်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ဘူး” ရှန်းတာ့ရှန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလာခဲ့သည်၊ “တစ်ခါခိုးရဲရင် နောက်ထပ် ထပ်ခိုးရဲမှာပဲ။”

 

ခန်းမထဲတွင် ရှန်းမိသားစုသည် ကျီကျောက်၏ နေထိုင်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးနေကြပြီး ဤအကြောင်းအရာနှင့် ပါဝင်ပတ်သက်သူဖြစ်သည့် ကျီကျောက်ကတော့ နေရာတွင် မရှိပေ။


ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူမ လမ်းပျောက်သွားခဲ့သည်။


ဝက်စာမြက်တွေ ပြည့်နေတဲ့ ခြင်းတောင်းကို သယ်ပိုးပြီး တောကြက်ကို ကောက်ယူပြီးတဲ့အခါ ကျီကျောက်သည် စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး တောင်ပေါ်ကနေ ပြန်ဆင်းသွားချင်ခဲ့သည်။


သို့သော် လရောင်က အုံ့ဆိုင်းနေပြီး တောင်တက်လမ်းက မက်စောက်တာကြောင့် သူမ ခဏလောက် လှည့်ပတ်နေပေမယ့် တောင်ပေါ်ကနေ ပြန်မဆင်းနိုင်သေးဘူး။


ဒါပေမယ့် ကျီကျောက်ဟာ လွယ်လွယ်နဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျမယ့်သူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထိုင်ချပြီး သစ်ပင်ထိပ်တွင် ထွန်းလင်းနေသည့် လခြမ်းကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။


မနေ့က ဇွန်လ ၁၅ ရက်နေ့ ဖြစ်တာကြောင့် လဟာ အရှေ့မှ အနောက်သို့ လှည့်ပတ်ဖို့ ခြောက်နာရီတိတိ အချိန်ယူခဲ့ရပါသည်။ လရဲ့ လက်ရှိအဆင့်နဲ့ အနေအထားကို ကြည့်ပြီး ကောက်ချက်ချမှုအရ လဟာ တောင်ဘက်ခြမ်းမှာ တည်ရှိပါသည်။


လမ်းကြောင်းမှန်ကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် သူ့ခြင်းတောင်းကို မဆိုင်းမတွ ပြန်ပိုးပြီး တောင်ပေါ်မှ အမြန်ဆင်းခဲ့သည်။


နောက်ဆုံး နာရီဝက်အကြာတွင် သူမသည် ရှန်းမိသားစု အိမ်ခြံဝင်းဆီသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။


သို့သော် ခြံတံခါးသည် ယခုအချိန်တွင် ပိတ်ထားပြီဖြစ်သောကြောင့် ကျီကျောက်သည် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို မဝံ့မရဲ မြှောက်လိုက်သည်။


အချိန်ကို ရေတွက်လိုက်ရင် ၁၁ နာရီလောက် ရှိနေပြီ။ လူတိုင်း အနားယူပြီဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။ တကယ်လို့ သူမ တံခါးခေါက်လိုက်မယ်ဆိုရင် တခြားသူတွေကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမိမလား။ မူလကတည်းကပင် ရှန်းမိသားစုသည် သူမအပေါ် အလွန်ဆိုးရွားသော ထင်မြင်ချက်များ ရှိထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။


ဒါပေမယ့် သူမ တံခါးမခေါက်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူတို့က သူမ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပြေးသွားတယ်လို့ ထင်မှာလား။


စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော ကျီကျောက်သည် တံခါးရှေ့ရှိ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ထိုင်နေမိသည်။


ဟက်ချိုး…


လေထန်နေတော့ သူမ မတတ်နိုင်ဘဲ နှာချေမိခဲ့သည်။


သူမ၏ နောက်ကျောတွင် ခပ်အုပ်အုပ် အသံတစ်ချက် ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ မသိစိတ်က ပြန်လှည့်ကြည့်တော့ နွေးထွေးမှု လုံးဝ မရှိသည့် အေးစက်သော မျက်ဝန်းတစ်စုံနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။


“ကျွန်မ… ကျွန်မ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ နှာချေတာမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ အရမ်းအေးလို့ပါ…”


ရှန်းယောင်၏ အကြည့်တွေက သူမနောက်ကျောတွင် သယ်ပိုးထားသော ခြင်းတောင်းပေါ် အမှတ်မထင် ကျရောက်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။


တံခါးပွင့်သွားတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကျီကျောက်သည်လည်း အလျင်စလို လိုက်ဝင်လာခဲ့သည်။


Prev Next