Ch 16

အခန်း ( ၁၆ ) – အစားအသောက်အတွက် ရုန်းကန်မှု

ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် စားပွဲသုံးပစ္စည်းများကို မီးဖိုချောင်ထဲ ထည့်ပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် မုန့်ပဲသရေစာတချို့ကို သူမ၏ အခန်းထဲ သယ်သွားသည်။

ခုန သူမ ဝယ်လာတုန်းက အကုန်လုံး နှစ်ခုစီ ဝယ်လာခဲ့သည်။ မုန့်များကို ခွဲပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်အတွက် ဝယ်ထားသော တစ်ပိုင်းစာကို သူ့ဆီ ပို့ပေးလိုက်သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ့ဖုန်းမှ အချက်ပေးသံကို ကြားပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီ ပို့ပေးတဲ့ မုန့်များ အောင်မြင်စွာ ရရှိလိုက်သည်။

သို့သော် စားပွဲပေါ်တွင် ရောင်စုံမုန့်အိတ်များကို အပုံလိုက် မြင်သောအခါ သူ အနည်း ငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ ဒီလောက် အများကြီး၊ ဒါတွေ အကုန် ဘယ်မှာ ထားရမှာလဲ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ယန်ယန်က ချင်ယွီချွမ်ကို တစ်ခုခု လာပြောဖို့ ဝင်လာပြီး စားပွဲပေါ်မှ မမြင်ဖူးသောအရာများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ထိုအရာများကို ဖုံးထားလိုက်ချင်ပေမဲ့ ယန်ယန် အခုမှ ဖုံးကာနေလည်း မထူးတော့ပေ။

"စစ်သူကြီး၊ ဒါတွေ အကုန် သေတ္တာလေးဆီက လာတာ မဟုတ်လား။"

ချင်ယွီချွမ်သည် စားပွဲကို ခပ်ဖွဖွလေး ထုလိုက်သည်။ ယန်ယန်က ဒါတွေ ဖုန်းထဲကလာတယ်ဆိုတာ  ဘယ်လိုသိတာလဲ။ သူ တစ်ခုခု မြင်သွားတာများလား။

"မင်း ဒါကို ဘယ်က ကြားလာတာလဲ။"

ယန်ယန်က မေးခွန်းကို မငြင်းဘဲ "ဒီနေ့ နေ့လယ်စာစားချိန်တုန်းက ကျွန်တော်၊ ယန်ချီနဲ့ နာမူချီတို့ တိတ်တိတ်လေး မြင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တာနော်။"

"မင်းတို့ မြင်လိုက်တာလား။” သူ့ရဲ့ သတိဝီရိယ ဒီရက်ပိုင်း လျော့ကျသွားပြီလား။ သူတို့သုံးယောက်စလုံး တိတ်တဆိတ်နဲ့ မြင်သွားတာတောင် သူ မသိလိုက်ရဘူး။

ယန်ယန် ခေါင်းညိတ်သည်။ "စစ်သူကြီး၊ ခင်ဗျား ထမင်းစားတာကိုပဲ အာရုံစိုက်နေလို့ ကျွန်တော်တို့ကို သတိမထားမိတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"

ချင်ယွီချွမ် : "..."

"စစ်သူကြီး၊ စားပွဲပေါ်က ဒါတွေ အကုန် စားလို့ရလား။ ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်းလောက် ကျွေးလို့ရမလား။"

ယန်ယန်သည် ချင်ယွီချွမ်ကို သတင်းတစ်ခု လာပို့သည်ကို လုံးဝ မေ့သွားပြီး စားပွဲပေါ်က ရောင်စုံ မုန့်ထုပ်များဆီ သူ့အာရုံ အကုန် ရောက်နေခဲ့သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ့ကို အာလူးကြော် တစ်ထုပ် ပစ်ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရပြီ၊ မင်း အခု သွားလို့ရပြီ။"

အာလူးကြော်အိတ်ကြီး တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ပြီး ယန်ယန်သည် ပျော်ရွှင်မြူးတူးပြီး သူ့တဲကို ပြန်ဖို့ ပြင်လေသည်။

သို့သော် လမ်းတွင် ယန်ချီနှင့် နာမူချီတို့က သူ့ကို မြင်ပြီး တားလိုက်သည်။

"မင်း ဘာသယ်လာတာလဲ။" ဟု နာမူချီက မေးသည်။

ယန်ယန်က အာလူးကြော်ထုပ်ကို ကာကွယ်သလို ဖက်ထားပြီး "စစ်သူကြီးက ဒါတွေ ဆုချတာ။ မင်းတို့လည်း လိုချင်ရင် စစ်သူကြီးဆီကို ကိုယ်တိုင် သွားတောင်းကြ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"...မင်း ငါ့မေးခွန်းကို မဖြေဘူးလား။ ဒါတွေ ဘာတွေလဲလို့ ငါ မေးနေတာလေ" ဟု နာမူချီက ပြောသည်။

ယန်ချီသည် ယန်ယန်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်ပုံရသည်။ "နာမူ၊ သူ့ကို မေးမနေပါနဲ့။ ငါ့အမြင်အရ အဲဒါတွေ စားလို့ရတာတွေ ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် သူ့ဆီက လုသွားမှာကို ကြောက်ပြီး ဒီလောက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကာကွယ်နေမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။"

နာမူချီက ယန်ယန်ကို ဆွဲပြီး မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ မင်းဆီက လုမလို့ မဟုတ်ဘူး။ ဖွင့်လိုက်၊ ဘယ်လို အစားအစာလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။"

ယန်ယန်သည် နာမူချီကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ ပညာရှင်ဖြစ်တဲ့ နာမူချီက သူ့လို သက်တော်စောင့်ထက် ဘာလို့ အားပိုကောင်းနေတာလဲ သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ သူ မလွတ်တော့ဘူးဆိုတာ သူသိတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ ပြောတာကိုပဲ လက်ခံမှ ရမယ်။

ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ဒီစားစရာကို ဘယ်လိုဖွင့်ရမလဲ။

ယန်ယန် တွေဝေနေသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ချီသည် သူ့ဆီက အာလူးကြော်ထုပ်ကို လုယူပြီး အိတ်ကို အလွယ်တကူ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

သူတို့ သုံးယောက် အာလူးကြော်ကို စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။ ယန်ယန်သည် ပထမဆုံး တစ်ခုကို ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်၏။

"အရသာရှိလိုက်တာ၊ မင်းတို့ ငါ့ဆီက မယူဘူး မဟုတ်လား၊ ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်မှာလို့ ပြောခဲ့တာနော်။"

ယန်ယန်သည် ယန်ချီဆီမှ အာလူးကြော်ထုပ်ကို ပြန်လုယူဖို့ ကြိုးစားပေသော်လည်း သူ့ကို ရှောင်လိုက်လေသည်။

ယန်ယန်သည် အာလူးကြော်များကို စမ်းစားပြီးနောက် ယန်ချီနဲ့ နာမူချီတို့သည်လည်း အနည်းငယ် ယူစားလိုက်ကြသည်။

"တကယ် မဆိုးဘူးပဲ" ဟု နာမူချီက အံ့အားသင့်စွာ ပြော၏။

ယန်ချီက နောက်ထပ် အနည်းငယ် ယူပြီး "စားလို့ကောင်းတယ်၊ ကြွပ်ကြွပ်ရွရွလေးနဲ့ အရသာရှိလိုက်တာ"

ယန်ယန် မရှက်မကြောက် တောင်းခဲ့သော အာလူးကြော်ကို နာမူချီနဲ့ ယန်ချီတို့က ခွဲယူသွားသောကြောင့် ယန်ယန်တွင် အနည်းငယ်သာ ကျန်ခဲ့တော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူကသည် ထိုနှစ်ယောက်ကို မယှဉ်နိုင်သောကြောင့်။

"ယန်ယန်၊ စစ်သူကြီးဆီမှာ ထပ်ရှိသေးလား။ ငါ သွားကြည့်လိုက်မယ်" ဟု နာမူချီက မေးသည်။

ယန်ယန်သည် ဘာမှ မပြောဘဲ ဒေါသတကြီး ထွက်သွား၏။ နောက်တစ်ခါ အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက် တစ်ခုခု ရရင် သူ သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ဝှက်ထားရမယ်။ ဒီနှစ်ယောက်က တကယ် မယုံရဘူးပဲ၊ ကြည့်ရုံပဲလို့ ပြောပြီးမှ ငါ့ကိုလိမ်သွားတယ်။

နာမူချီ ချင်ယွီချွမ်ကို တွေ့သောအခါ စစ်သူကြီးသည် စာအုပ်ဖတ်နေပြီး စားပွဲပေါ်က မုန့်တွေကလည်း  သိမ်းဆည်းပြီးသား ဖြစ်နေသည်။

"ဘာလဲ။" နေ့လယ်စာစားချိန်က သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ပြန်သတိရပြီး ချင်ယွီချွမ်သည် သူ့ကို မကြည်ပေ။ နာမူချီက အဓိကလူဖြစ်မယ်လို့ သူသိတယ်။

နာမူချီသည် မချိပြုံး ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။ "စောစောတုန်းက ယန်ယန်က စစ်သူကြီးဆီက မုန့်တချို့ ရလာတယ်လေ၊ အဲဒါ စစ်သူကြီးဆီမှာ နောက်ထပ် ရှိသေးလားလို့ ကျွန်တော် သိချင်လို့ပါ။"

စစ်သူကြီးမှာ မရှိရင် သူ သေတ္တာလေးထဲကနေ ထပ်ယူလို့ရတာပဲ။

"မရှိဘူး။" လို့ အဖြေပြန်ရပေမယ့် သူက အစားအသောက် တောင်းချင်နေတုန်းပဲ။

နာမူချီက ဆက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို စစ်သူကြီး နောက်ထပ် ဘယ်တော့ ရမလဲ။ ကျွန်တော့်အတွက် တစ်ထုပ် ချန်ထားပေးပါ၊ အများကြီး မလိုဘူး၊ တစ်ထုပ်ပါပဲ။"

"... မင်းမှာ တခြား လုပ်စရာ ဘာမှ မရှိရင် ဒီမှာ မနေနဲ့။ သွားတော့။" သူကိုယ်တိုင်တောင် ဘာမှ မစားရသေးဘူး၊ ဒီကောင်က ကြိုတင်မှာယူနေပြီ။

နာမူချီသည် ချင်ယွီချွမ်၏ တဲထဲမှ အောင့်သက်သက်ဖြင့် ထွက်သွားရ၏။ သူ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ချီက "နာမူ၊ ဘယ်လိုလဲ၊ ကျန်သေးလား?" ဟု မေးလေ၏။

"စစ်သူကြီးက မကျန်တော့ဘူးလို့တော့ ပြောတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ စားချင်လို့ ဖြစ်မှာ၊ သူ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ သူ့တဲထဲ ခိုးဝင်ကြည့်ရအောင်၊ နည်းနည်းလောက် ရှိမလားလို့ သွားကြည့်ကြမယ်။"

ယန်ချီသည် နာမူချီ၏အကြံကို သဘောမတူပေ။ "နာမူ၊ မင်း ဒီအသက်အရွယ်တောင် ရှိနေပြီကို၊ ဒီလို ကလေးကုလား အကြံတွေ ထုတ်နေတယ်။ စစ်သူကြီး သိရင် မင်းသေလိမ့်မယ်။"

"စစ်သူကြီးက မျက်နှာလိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီ ငနုံကောင်‌ ယန်ယန်က ရပြီး ငါတိုကျ ဘာလို့ မရတာလဲ။ မင်းနဲ့ ယန်ယန်က စစ်သူကြီးနဲ့ အတူရှိတာကြာနေပြီကို သူက ယန်ယန်ကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံတာ အသိသာကြီး။ မင်း စိတ်မဆိုးဘူးလား။"

"... ဘာလို့ စိတ်ဆိုးရမှာလဲ။  စစ်သူကြီးက သူ့ကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်တာ သူက ရိုးသားတဲ့ လူမို့လို့လေ။"

ယန်ချီနှင့် နာမူချီတို့သည် စကားပြောသည့်ဆီ အာရုံရောက်နေသောကြောင့် သူတို့နောက်က လူကို သတိမထားမိကြပေ။

သူ့တဲထဲကို ဘယ်လိုမျိုး တိတ်တဆိတ် ဝင်ပြီး သူမရှိတုန်း သူ့ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လို ခိုးယူရမလဲဆိုတာ သူ့တဲအပြင်မှာ လူတစ်ယောက် ဆွေးနွေးနေတာကို ချင်ယွီချွမ်က ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တာပဲ။

ပြီးတော့ အဓိကလူက စခန်းမှာ လူအများ လေးစားခံရတဲ့ စစ်ရေးအကြံပေးတောင် ဖြစ်နေတယ်။ သူတို့က သူ့ကို ကန်းနေတယ်လို့များ ထင်နေကြတာလား။

"ယန်ချီ၊ မင်း ဘယ်လိုလဲ၊ လုပ်မှာလား။ မင်း ငါနဲ့ လိုက်လာလို့ ငါတို့ မိသွားရင် ငါတာဝန်ယူမယ်ကွာ။" ဟု နာမူချီသည် ယန်ချီကို သူနဲ့ ပူးပေါင်းရန် ဆက်တိုက်တွန်းနေသည်။

အယုံလွယ်တဲ့ ယန်ယန်နှင့် မတူတဲ့ ယန်ချီကို အဲဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ လှည့်စားလို့ မရ။ ပြီးတော့ သူက သူ့နေရာသူ ကောင်းကောင်း သိတယ်။

သူက သက်တော်စောင့်တစ်ယောက်ပေမယ့် နာမူချီက စစ်ရေးအကြံပေး။ တကယ် မိသွားရင် အပြစ်ယူရမှာက သူဖြစ်ပြီး နာမူချီ မဟုတ်။ သူက အဲဒီလို ကျေးဇူးကန်းမယ့် အလုပ်မျိုး မလုပ်ဘူး။

"နာမူ၊ မင်း သွားချင်ရင် သွားပါ။ ရှန်ကျင်းမှာ မရတဲ့ အစားအစာဆိုတာ ရှိလို့လား။ ဒါကို ဒီလောက် စွဲလမ်းနေစရာ မလိုဘူးလေ။"

ယန်ချီ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ နာမူချီသည် သူ့၏အားနည်းချက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီး "ယန်ချီ၊ မင်း ငါနဲ့ အတူမလိုက်ရင် မင်းလောင်းကစားလုပ်နေတာတွေ စစ်သူကြီးကို ပြောလိုက်တော့မယ်။"

"...နာမူချီ၊ စခန်းမှာ လောင်းကစားလုပ်တာ တားမြစ်ထားပေမဲ့ မင်းလည်း ပါတာပဲကို။ မင်း ရန်သူကို ရှစ်ရာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တစ်ထောင်နဲ့ ထိခိုက်အောင် လုပ်ချင်နေတာလား။"

"စစ်ရေးအကြံပေးအနေနဲ့ မင်းက စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်တာကို ဦးဆောင်နေတာ၊ ဒါက ငါ့ထက် ပိုပြီး ဆိုးမနေဘူးလား။"

သူတို့ ဒီအရွယ်ရောက်နေကြပြီကို သူက ဘာမဟုတ်တဲ့ အကြောင်းပြချက်လေးနဲ့တောင် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ သူ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မရှိ။ အဆုံးစွန်ပြောရရင် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အတူတူ အပြစ်ပေးခံရမှာပဲလေ။

"မင်းတို့ တော်တော်လေး ရဲတင်းနေကြပြီပဲ။ တစ်ယောက်က ခိုးဖို့ကို ရည်ရွယ်နေတယ်။ တစ်ယောက်က လောင်းကစားလုပ်တယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့နှစ်ယောက် ရှန်ကျင်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အထိ စားဖိုဆောင်မှာ ပန်းကန်ဆေးကြ။"

ချင်ယွီချွမ်၏ အသံသည် သူတို့နှစ်ယောက်နောက်မှ လွင့်ပျံ့လာ၏။

***