Ch 13

အခန်း ( ၁၃ ) – ငါတို့အိမ်မှာ ပန်းကန်တွေ ခိုးနေတဲ့ သူခိုးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်

မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်သည် ကန့်လန့်ကာ ကြားမှတစ်ဆင့် ဖုန့်ချင်းယီ၏ အိပ်ရာပေါ်ကို ကျရောက်လာသည်။

ထပ်မံ တံခါးကို ခပ်ပြင်းပြင်း ခေါက်သံများ ပေါ်လာသည်။ ဖုန့်ချင်းယီ စိတ်မရှည်စွာနှင့် အိပ်ရာက ထလိုက်ရသည်။ မနက်စာကို သူမဘာသာ ပြင်ဆင်မယ်လို့ ပြောပြီးသားပဲ၊ ဒါကို ဘာလို့ ဒီလောက် မနက်စောစောစီးစီး တံခါးလာခေါက်နေရတာလဲ။

တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ ဖုန့်ချင်းစီသည် မျက်နှာတည်ကြီးနှင့် အပြင်မှာ ရပ်နေ၏။ ဖုန့်ချင်းယီ စိုးရိမ်သွားသည်။ ဘာအရေးကြီးကိစ္စရှိလို့များလဲ။

ဘာပဲဖြစ်နေနေ ဖုန့်ချင်းစီသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ပြုံးရယ်နေတတ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သူဖြစ်သည့်အတွက် ဒီလောက် တည်ငြိမ်နေသည်မှာ တွေ့ရခဲ၏။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား။"

ဖုန့်ချင်းစီက "ငါတို့အိမ် သူခိုးခိုးခံရတယ်လို့ ငါထင်တယ်။"

"အခိုးခံရတယ်။  ဘာတွေ ပျောက်သွားလို့လဲ။" ဖုန့်ချင်းယီက မေးလိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းစီသည် ဖုန့်ချင်းယီကို မီးဖိုချောင်ထဲ ခေါ်သွားသည်။ "ငါ မှတ်မိတာ ငါတို့မှာ ပန်းကန် ဆယ်လုံး ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု နှစ်လုံးပဲ ကျန်တော့တယ်။ တူရောပဲ။၊ ပြီးတော့ ပန်းကန်ပြားတွေလည်း တော်တော်များများ ပျောက်နေတယ်။"

"ဘယ်သူက ပန်းကန်နဲ့ တူတွေကို ခိုးမှာလဲ။ အဲဒါတွေကို စူပါမားကတ် ဈေး‌ချတုန်းက ဝယ်ခဲ့တာ။ တစ်စုံလုံးဆိုရင်တောင် ယွမ်တစ်ရာလောက်ပဲရှိတာ။ တန်ဖိုးလည်း မရှိဘူး။ သူခိုးက ခိုးချင်မှတော့ဖြင့် ဧည့်ခန်းထဲက ပစ္စည်းတွေက ပန်းကန်တွေ တူတွေထက် ပိုတန်ဖိုးရှိနေသေးတာပဲကို။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ပန်းကန်နဲ့ တူတွေကို ခိုးတယ်တဲ့လား၊ ငါတို့အိမ်ရာထဲကို ဘယ်သူမှ ဝင်လို့မရဘူး၊ တံခါးမှာ လက်ဗွေရာ လုံခြုံရေးစနစ်လည်း ရှိတယ်။ ဘယ်သူမှ ဖွင့်ဝင်လာဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒီလို ( ၂၁ ) ထပ် အထိကို တက်လာဖို့ဆိုတာ ဝေလာဝေးပဲ။"

"ဒါဆို ငါတို့ ပန်းကန်တွေက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ၊ နင် စားလိုက်တာလား။" ဟု ဖုန့်ချင်းစီက မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ မျက်လုံးကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောသည်။ "ငါ မသိဘူး။ ငါအမှတ်မမှားရင် ဒီရက်ပိုင်း ငါ ချက်နေတုန်း နင်ပန်းကန်တွေ ဆေးနေတာပဲလေ။"

"ငါတို့ မီးဖိုချောင်မှာလည်း လုံခြုံရေးကင်မရာ မရှိဘူးဆိုတော့ ဘယ်ရောက်သွားမှန်း ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့မှာ ပန်းကန်နှစ်လုံးပဲ ကျန်တော့တယ်ဆိုတော့ သေချာ စောင့်ကြည့်မှရတော့မယ်။" ဟု ဖုန့်ချင်းစီက လေးလေးနက်နက် ပြောသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ နဖူးကို လက်နှင့် ဖိကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ပန်းကန်တွေ ပျောက်သွားရင် အသစ်ဝယ်လို့ရတာပဲ။ အဲလောက်လိုလို့လား။"

"ဒီပန်းကန်နဲ့ တူက နင့်ဟာ၊ ဒါက ငါ့ဟာ။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့ ကိုယ့်ပန်းကန်နဲ့ တူတွေကို ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဂရုစိုက်။ ပျောက်သွားရင် ကိုယ့်တာဝန်ပဲ။ ဒါ ကောင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။" ဟု ဆိုကာ ဖုန့်ချင်းစီသည် ပန်းကန်နှင့်တူတွေကို ခွဲပြီး သူ့အစုံလိုက်ကို အခန်းကို သွားထားလိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီ နေရာမှာတွင် ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေမိသည်။ ဒီလောက်အထိ လုပ်ဖို့ လိုလို့လား။

သူမသည် အရင်က ချင်ယွီချွမ်အတွက် တစ်ခါသုံး ပန်းကန်နှင့် တူများ ဝယ်ရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း နောက်တော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ညစ်ညမ်းစေနိုင်တယ်လို့ တွေးပြီး အဲဒီအကြံကို ဖျက်လိုက်သည်။

ထျန်းချီအင်ပါယာ စစ်တပ်စခန်း။

အောင်ပွဲရစစ်သားများ၏ မျက်နှာများတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သုံးနှစ်ကြာပြီးတဲ့နောက် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ အိမ်ပြန်နိုင်ကြတော့မယ်။

မြောက်ချီနှင့် တိုက်ပွဲသည် ခြောက်လနီးပါး ကြာခဲ့ပေမဲ့ ထိုအချိန်မတိုင်ခင် နှစ်များစွာကတည်းက သူတို့သည် နယ်စပ်တွင် တပ်စွဲထားခဲ့သည်။ သူတို့ အိမ်ပြန်ဖို့ကို အချိန်အတော်ကြာ မျှော်လင့်စောင့်စားနေခဲ့ကြရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ရွက်ဖျင်တဲအထဲတွင် ထိုင်နေပြီး ဖုန့်ချင်းယီ ပို့ပေးသော စစ်ရေးဗျူဟာစာအုပ်ကို ကြည့်နေသည်။

"စစ်သူကြီး၊ ထမင်းစားရအောင်ပါ။" အမြဲတမ်းလိုလို ယန်ချီက ချင်ယွီချွမ်အတွက် ထမင်းလာပို့လေ့ ရှိသည်။

ချင်ယွီချွမ်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ချထားဖို့ ပြောလိုက်သည်။

ထမင်းပန်းကန်ကို တရိုတသေ ချထားပြီးနောက် ယန်ချီ ပြန်ထွက်သွားသည်။

တဲအပြင်ဘက်တွင် နာမူချီနဲ့ ယန်ယန်တို့သည် တဲနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး စားဖိုဆောင်ထဲက ထူးထူးဆန်းဆန်း ရောက်လာတဲ့ ပန်းကန်နဲ့ တူတွေ ဘယ်ကလာလဲဆိုတာကို စူးစမ်းနေကြသည်။

တဲထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် မည်သူမျှ မရှိသည်ကို သတိပြုမိပြီး ယန်ချီသည် နာမူချီနှင့် ယန်ယန်ကို အလျင်အမြန် သွားတွေ့လေသည်။

နာမူချီက တိတ်တိတ်နေဖို့ လက်ဟန်ပြသည့်အခါ ယန်ချီနှင့် ယန်ယန်တို့က နားလည်ပြီး အသက်အောင့်ထားကြလေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ စစ်သူကြီးကို ချောင်းကြည့်နေတယ်ဆိုတာ မမိအောင် သတိထားရမယ်။

တဲ၏ အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခုမှနေ၍ သူတို့ သုံးယောက်သည် ချင်ယွီချွမ် အေးအေးဆေးဆေး ထမင်းစားနေတာကို မြင်ရသည်။ အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပဲ။

သူတို့ သုံးယောက် ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပြီး ဆက်စောင့်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ သူတို့ မမျှော်လင့်ထားတာထက် ထူးခြားမှု တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ချင်ယွီချွမ်သည် သေတ္တာလေး တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ယူပြီး နှစ်ချက် နှိပ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် စားပွဲပေါ်တွင် လှပသော ပန်းကန်ပြား တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ပန်းကန်ပြားရဲ့ တစ်ဝက်က ထမင်းနဲ့ ပြည့်နေပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာတော့ ပူပူနွေးနွေးနဲ့ အရသာရှိပုံရတဲ့ ဟင်းတွေ ရှိနေသည်။

သူတို့ သုံးယောက်သည် ချင်ယွီချွမ် ပန်းကန်ထဲက အစားအစာတွေကို အကုန်စားသွားတာကို ကြည့်ရင်း ဗိုက်ဆာလာကြသည်။

နာမူချီသည် ကျန်နှစ်ယောက်ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ယန်ချီနှင့်‌ ယန်ယန်တို့ ချက်ချင်း နားလည်ပြီး တိတ်တဆိတ် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကြသည်။

သူတို့တဲကို ပြန်ရောက်သောအခါ နာမူချီက စဉ်းစားဟန်နှင့် "အစားအစာတွေ ဘယ်လို ပေါ်လာတာလဲ မင်းတို့ မြင်လိုက်ကြလား။" ဟု မေးသည်။

ယန်ချီ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး "လေထဲကနေ ပေါ်လာသလိုပဲ။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"အစားအစာတွေ မပေါ်ခင် စစ်သူကြီးက အဲဒီ အနက်ရောင်သေတ္တာလေးကို နှစ်ချက် နှိပ်လိုက်တာကို ငါ မြင်မိသလိုပဲ" ဟု ယန်ယန်က ထပ်ပြောသည်။

နာမူချီ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ငါလည်း အဲဒါမြင်တယ်။ အစားအစာတွေက အဲဒီ အနက်ရောင် သေတ္တာလေးဆီက လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"အဲဒီ အနက်ရောင် သေတ္တာလေးက တကယ် အဲဒီလောက် ထူးဆန်းတာလား။” ဟု ယန်ယန်က မေးသည်။

ယန်ချီ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ "နာမူ၊ စစ်သူကြီးက အဲဒီ အနက်ရောင် သေတ္တာလေးပေါ်က စာလုံးတွေကို ကြည့်ခိုင်းတာ မင်း မှတ်မိသေးလား။"

နာမူချီသည် ရုတ်တရက် သူ့နဖူးကို ဖြန်းခနဲ လက်နဲ့ ရိုက်လိုက်သည်။

"ငါ မှတ်မိပြီ။ အဲဒီမှာ စာလုံးတွေ မရှိဘူးလို့ ငါတို့ ပြောတော့ စစ်သူကြီး နည်းနည်း စိတ်ရှုပ်သွားပုံပဲ။"

"အခု ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီမှာ စာလုံးတွေ ရှိနေနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ပဲ မမြင်နိုင်တာ ဖြစ်ရမယ်။"

ယန်ယန် စိတ်ရှုပ်သွားပြီး  "ဘာစာလုံးတွေလဲ။ ငါ အဲဒီအကြောင်း မသိဘူး။"

နာမူချီရော ယန်ချီရော ယန်ယန်ရဲ့ မေးခွန်းကို ဖြေဖို့ အရိပ်အယောင်ပင် မပြကြပေ။

"နာမူ၊ သတ်မှတ်ထားတဲ့ လူတွေပဲ မြင်နိုင်တဲ့ အရာမျိုး တကယ် ရှိလို့လား။" ယန်ချီ ကမ္ဘာကြီးအပေါ် ထားရှိသည့် အမြင်များ ယိမ်းယိုင်သွားသယောင် ခံစားလိုက်ရသည်။

နာမူချီက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပြောပြသည်။ "ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ကိုယ်တိုင်တော့ မမြင်ဖူးဘူး။ ကောလဟာလတွေပဲ ကြားဖူးတာ။"

"လော့လန်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိတယ်လို့ပြောကြတယ်။ သာမန်လူတွေအတွက်တော့ ဘာစာမှမပါတဲ့ စာအုပ်ပုံစံ ပေါ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သန့်စင်တဲ့ မိန်းမပျိုအတွက်တော့ အဲဒါက မြင့်မြတ်တဲ့ ကျမ်းစာလို့ ပြောတယ်။"

"အတိုချုပ်ပြောရရင် သန့်စင်တဲ့ မိန်းမပျိုပဲ အထဲက စာလုံးတွေကို မြင်နိုင်ပြီး စာအုပ်ရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လိုက်နာခြင်းကြောင့် သူမက နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ပြီး အန္တရာယ်တွေကို ရှောင်ရှားနိုင်တယ်။"

"လော့လန်က ရှေးခေတ်နိုင်ငံတစ်ခုဖြစ်ပြီး လော့လန်မှာ သန့်စင်တဲ့ မိန်းမပျိုတွေ တကယ် ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစာအုပ်က တကယ် ဟုတ် မဟုတ်တော့ ငါ သေချာ မသိဘူး။"

နာမူချီ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ယန်ချီ အနည်းငယ် စိုးရိမ်စပြုလာသည်။

"ဒါဆို စစ်သူကြီးကရော ဘယ်လိုလဲ။ ဒါက သူ့အတွက် ဆိုးကျိုးဖြစ်နိုင်လား။ အဲဒီ သေတ္တာလေးက မင်းပြောတဲ့ စာအုပ်ထက်တောင် အများကြီး ပိုတန်ခိုးကြီးနေတာ ရှင်းနေတာပဲ။"

"အနည်းဆုံးတော့ အစားအစာတွေ ထုတ်ပေးနိုင်တဲ့ စာအုပ်အကြောင်း ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မကြားဖူးဘူး။ စစ်သူကြီးက အဲဒီ သေတ္တာလေးကလာတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အစားအစာတွေ စားရတာ အရမ်းပျော်နေပုံရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အဆိပ်ရှိနေလားဆိုတာ ငါတို့ မသိရဘူး။"

ယန်ယန်က ဝင်ပြောသည်။‌ "ငါထင်တာတော့ အဆိပ်မရှိလောက်ဘူး။ မဟုတ်ရင် စစ်သူကြီးရဲ့ အလောင်းကို အခုချိန်မှာ ငါတို့ သွားကောက်နေရလောက်ပြီ။"

ယန်ယန် ပြောပြီးတာနဲ့ နာမူချီနဲ့ ယန်ချီတို့ သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကောင်လေး တကယ် စကားပြောမတတ်ဘူး။

သူတို့ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အကြည့်တွေကို မြင်သည့်အခါ ယန်ယန် ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ သူ ဒီတိုင်းလေး ပြောလိုက်တာကို၊ ဘာလို့လဲ။

ပြီးတော့ သူပြောတာ အမှားမှ မပါဘဲနဲ့။ တကယ် အဆိပ်ရှိတယ်ဆိုရင် သူတို့တောင် ငရဲကို ရောက်နေလောက်ပြီ၊ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ပန်းကန်တွေ အပုံလိုက် ရှိနေတာတောင် အခုထိ အသက်ရှင်ပြီး ကျန်းမာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒီနှစ်ယောက်က ဘာမှ မဟုတ်တာကို ရေးကြီးခွင်ကျယ် လုပ်နေတာပဲ။ စစ်သူကြီးက တစ်ယောက်တည်း စားချင်ရုံပဲကို၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နောက်ကွယ်မှာ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေသလိုမျိုး အကြီးအကျယ်ဖြစ်နေကြသလိုပဲ။

နာမူချီသည် သူ့အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး "အဲဒီ သေတ္တာလေးပေါ်က စာလုံးတွေကို စစ်သူကြီးပဲ မြင်နိုင်တယ်။ ဒါအခွင့်အရေးပဲ။ လောလောဆယ်တော့ သူ့ကို ဘာအန္တရာယ်မှ ပေးပုံ မရဘူး။"

"စစ်သူကြီးက ငါတို့ကို မသိစေချင်ဘူးဆိုတော့ ငါတို့လည်း မသိချင်ယောင်ဆောင်နေကြမယ်။"

***