Chapter - 31 : မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဆရာလုရွှိ

Chapter - 31 : မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဆရာလုရွှိ

ကျိရှိုးနျန်သည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်စွမ်းရည်သည် အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း သိသည်။ သူ ယခင်က တွေ့ဖူးသော မည်သူမဆိုကို အနည်းဆုံးတော့ စွဲမှတ်မှု ရှိလိမ့်မည်ဖြစ်၏။

သို့သော် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူငါးဦးအဖွဲ့ထဲမှ လုရွှိမှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံးသည် သူစိမ်းများ ဖြစ်နေသောကြောင့် သူသည် ထိုမေးခွန်းအား မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူပြောပြီးသည်နှင့် လုရွှိ နောက်ကွယ်မှ လူလေးဦးသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ကောတို့ရေ၊ သူ ငါတို့ကို မေးနေတာ မဟုတ်လား"

"ဖြစ်နိုင်တယ်..."

"အိုး ဘုရားရေ၊ ကျိရှိုးနျန်က ငါတို့ကို မြင်တယ်"

...

ကျိရှိုးနျန် သည် ဤလူများတွင် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု ယခင်ကပင် ထင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ပို၍ပင် ယုံကြည်သွား၏။

၎င်းတို့၏ 'သူ ငါတို့ကို မြင်တယ်' ဟူသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။ လူကြီးလေးဦးသည် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ သူတို့အား မမြင်နိုင်မှသာ ထူးဆန်းလိမ့်မည်။

ခဏလေး...

ကျိရှိုးနျန် ၏ အကြည့်သည် F4 ပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယဖြစ်မှု ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

တုန်းချန်တွင် ဤအချိန်၌ အလွန်ပူပြင်းနေ၏။

သင်တန်းသားအများစုသည် အင်္ကျီမပါဘဲ လျှောက်သွားနေကြသည်။ သူ့ရှေ့ရှိ လူလေးဦးအား ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့၏ လက်ရှည်၊ ခြေရှည်များသည် အလွန်ပူလောင်နေပုံရသော်လည်း ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ချွေးမထွက်ကြပေ။

အောက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လုရွှိ၏ အရိပ်ကိုသာ သူမြင်ရသည်။ အခြားလေးဦးမှာ အရိပ်မရှိရုံသာမက ၎င်းတို့၏ ခြေထောက်များသည် မြေပြင်ကိုပင် မထိဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝဲနေကြသည်။

ပုံမှန်လူများတွင် အရိပ်မရှိတာမျိုး မရှိနိုင်၊ ပုံမှန်လူများသည် ဒြပ်ဆွဲအားအား လွန်ဆန်၍ လေထဲတွင်လည်း ပျံဝဲနိုင်မည်မဟုတ်...

အဖြေတစ်ခု ရရှိသွားသည်။ ကျိရှိုးနျန်သည် ရုတ်တရက် သူ၏ အသက်ရှူသံ ပိုမိုလေးလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ဦးရေပြားသည် ထုံကျဉ်သွားသည်။

အဆောက်အအုံမှ F4 ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် သူ့ထက် သိပ်မကွာလှပေ။ ၎င်းတို့သည် အတူတကွ စုနေကြပြီး တုန်ယင်နေကြသည်။

၎င်းတို့သည် ဝိညာဉ်များ ဖြစ်နေသည့် နှစ်များတစ်လျှောက် လူသားတစ်ဦးက မြင်တွေ့ရခြင်းသည် ဤတစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ ထွက်ပြေးရမည်လား သို့မဟုတ် မြင်သူအား နှုတ်ပိတ်ပစ်ရမည်လား ဆိုသည်ကို မသိကြပေ။

ကျိရှိုးနျန်သည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း သူ၏ စိတ်အား အတင်းအကျပ် ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ဤသို့သော ထူးဆန်းသည့် အရာမျိုးကို မြင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သော်လည်း လေးဦးအား တစ်ပြိုင်နက် မြင်တွေ့ရခြင်းသည် အနည်းငယ် လက်ခံနိုင်ဖွယ်မရှိပေ။

သူသည် ထို "လူ" လေးဦးထံမှ သူ၏ အကြည့်အား လွှဲဖယ်နိုင်ပြီးနောက် လုရွှိအား မမေးဘဲ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ သူတို့နဲ့က ဘယ်လို... ဆက်ဆံရေးမျိုးလဲ"

ကျိရှိုးနျန်နှင့် တိုက်မိသည့် အချိန်မှစ၍ လုရွှိသည် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုအား စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျိရှိုးနျန်သည် ရုတ်တရက် ဝိညာဉ်များနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ရပြီးနောက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးအား အကျင့်မဖြစ်သေးသည်မှာ သိသာသည်။

လုရွှိသည် စိတ်ထဲမှ အကဲဖြတ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ကျိရှိုးနျန် မေးခွန်းထုတ်သည်ကို ကြားသောအခါ သူသည် သူ့မျက်နှာအမူအရာအား ရှုပ်ထွေးသောအသွင်သို့ ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဟမ်...နျန်ကော၊ ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က A-rank မှာလေ၊ ကော သိပါတယ်..."

သူ့ရှေ့မှ ကောင်လေးသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးသော အသွင်အပြင် ရှိနေပြီး ကျိရှိုးနျန် ဆိုလိုသည်ကို လုံးဝ နားမလည်ပုံရသည်။ ထို "လူ" လေးဦးသည် သူ၏နောက်တွင် ရပ်နေသော်လည်း သူသည် ၎င်းတို့အား အနည်းငယ်မျှပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။

လုရွှိသည် ထိုထူးထူးဆန်းဆန်းအရာများအား မမြင်ရသည်ကိုသဘောပေါက်သွားသောအခါ ကျိရှိုးနျန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"နျန်ကော၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"

လုရွှိ၏ လေသံသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး နွေးထွေးသော စေတနာထားတတ်သည့် ဂျူနီယာလေးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ကျိရှိုးနျန်သည် ထိုအရာ လေးခုအား မကြည့်မိစေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပြီး လုရွှိကိုလည်း ကြောက်လန့်စေလိုခြင်း မရှိသောကြောင့် မည်သည့်စကားမှ မပြောခဲ့ပေ။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ အထင်မှားသွားတာပါ၊ မင်းနဲ့ လုံးဝမဆိုင်ပါဘူး"

ထိုအချိန်တွင် ဒါရိုက်တာရုံးခန်းတံခါးသည် ရုတ်တရက် ထပ်မံပွင့်သွားသည်။

ဖန့်ဇုန်းသည် ဖုန်းပြောရင်း ထွက်လာ၏။ သူသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လုရွှိ နှင့် ကျိရှိုးနျန်တို့ ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် အနားမယူကြသေးဘူးလား၊ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

မင်းတို့ နှစ်ယောက်က...

နှစ်ယောက်က...

ကျိရှိုးနျန် သည် ထိုအရာလေးခုကို သူတစ်ဦးတည်းသာ မြင်နိုင်သည်ဟူ၍ နောက်တစ်ကြိမ် သေချာသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျိရှိုးနျန်၏ အတွင်းစိတ်သည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူ၏ ကမ္ဘာ့အမြင် ပင်လျှင် စတင်ပြိုလဲလာ၏။

ဟယ့်ရှင်းဟွာသည် ကျိရှိုးနျန် သူတို့အား မြင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် ၎င်းကို တွေးလိုက်သောအခါ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေသည်။ လုရွှိမှလွဲ၍ ၎င်းတို့၏ ရှိနေခြင်းအား သိသော အခြားလူများ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့၏ တည်ရှိမှုအား အသိအမှတ်ပြုခြင်း ခံရသည့် ခံစားချက်မှာ မဆိုးပေ။

လုရွှိ၏ တုံ့ပြန်မှုမှ ကြည့်လျှင် သူသည် မမြင်ရဟန်ဆောင်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ၎င်းတို့သည် အဘယ်ကြောင့်ဆိုသည်ကို မသိသော်လည်း အကဲခတ်တတ်သော F4 အနေဖြင့် ၎င်းတို့သည် လိုက်ပါလုပ်ဆောင်ကြမည်ဖြစ်၏။

ဝိညာဉ်လေးဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထူးဆန်းသော၊ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော၊ တိုတောင်းသော စိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

စင်္ကြံတွင် ရပ်နေရန် လုရွှိသည် မလိုလားပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျိရှိုးနျန်အား ပြောလိုက်သည်။

"နျန်ကော၊ တခြားကိစ္စ မရှိရင် ကျွန်တော် အရင်ပြန်ပြီး အနားယူတော့မယ်"

"သွားပါ"

ထိုစကားများအား လုရွှိအား ရည်ရွယ်၍ ပြောခဲ့သော်လည်း ကျိရှိုးနျန်သည် ထိုလေးဦးထံသို့ သူ၏ အကြည့်မရောက်အောင် မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

လုရွှိသည် ဘာမှ မဖြစ်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ကျိရှိုးနျန်အား ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လှေကားပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တက်သွားသည်။

ဝိညာဉ်လေးဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သေမင်းတမန် နောက်သို့ လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ကျိရှိုးနျန်အား သတိကြီးစွာ ကြည့်ရှုကြပြီးနောက် လှေကားပေါ်သို့ တစ်တန်းတည်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံဝဲတက်သွားကြသည်။

၎င်းတို့ ကျိရှိုးနျန် အားဖြတ်၍ ပျံဝဲသွားသောအခါ ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်ရန် မမေ့ခဲ့ကြပေ။ ဟယ့်ရှင်းဟွာကပင် သူ၏ ပါးစပ်အား ဖွင့်၍ သူ့အား ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကျိ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ဒီမှာ ကောနဲ့ ဆုံမယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ ကျွန်တော့်အမေနဲ့ ကျွန်တော်က ကော ရိုက်ခဲ့တဲ့ 'သရဲအား မြင်တွေ့ခြင်း' ဆိုတဲ့ ရုပ်ရှင်ကို အရမ်းကြိုက်တယ်၊ ဆရာ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေက..."

"သရဲအား မြင်တွေ့ခြင်း" သည် ကျိရှိုးနျန် ပွဲဦးထွက်ပြီး သုံးနှစ်အကြာတွင် ပါဝင်သရုပ်ဆောင်ခဲ့သော ပထမဆုံး သည်းထိတ်ရင်ဖို ရာဇဝတ်မှု ရုပ်ရှင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဆိုးသွမ်းသော လူ့နှလုံးသား အကြောင်း ပြပြီး ဝိညာဉ်များနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း သူ၏ရှေ့တွင် ဝိညာဉ်တစ်ဦးသည် သူကြိုက်နှစ်သက်သည့်အရာအား စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောပြနေသည်။ ကျိရှိုးနျန်သည် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟု ပြောသင့်သလား သို့မဟုတ် မည်သို့ပြောသင့်သလားဆိုသည်ကို ရုတ်တရက် မသိတော့ပေ။

"တော်ပြီ၊ စကားတွေ အများကြီး မပြောနဲ့တော့"

ထောင်ယင်းပေါ်သည် ကျိရှိုးနျန်မှ ၎င်းတို့အား မြင်ရ၍ သိပ်မပျော်ကြောင်း သိသောအခါ ထို ရုပ်ရှင်ဧကရာဇ်သည် ၎င်းတို့နှင့် ဆက်သွယ်ရန် သိပ်စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိကြောင်း သိလိုက်သည်။ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် သူသည် ကျိရှိုးနျန်အား ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ဟယ့်ရှင်းဟွာအား တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"သူ ထွက်သွားပြီ၊ အမီလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်"

F4 သည် အဖွဲ့လိုက် တန်းစီကာ ကျိရှိုးနျန် အား နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လုရွှိ နောက်သို့ အမီ လိုက်သွားကြသည်။

ကျိရှိုးနျန်သည် ၎င်းတို့ လှေကားပေါ်သို့ တက်သွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ဒါဆို သူတို့ လေးယောက်က လုရွှိ အတွက် ဒီကို ရောက်နေတာလား။

သို့သော် လုရွှိ ပြုမူပုံကို ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် ဝိညာဉ်များ ဝန်းရံခြင်းနှင့် ရစ်ပတ်ခြင်း ခံနေရသည်ကိုပင် မသိပုံရသည်။

ကျိရှိုးနျန်၏ နှလုံးသားသည် ရှုပ်ထွေးနေပြီး စိတ်ကျန်းမာရေးပညာရှင်ထံ သွားသင့်မသွားသင့်ပင် စဉ်းစားမိသည်။ ၎င်းသည် လုံးဝ အာရုံထင်ယောင်ထင်မှားသာ ဖြစ်သည်ဟု သူခံစားရသော်လည်း ၎င်းသည် အလွန် လက်တွေ့ဆန်နေပြန်၏။

ဖန့်ဇုန်းသည် ဖုန်းပြောပြီးနောက် ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကျိရှိုးနျန် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေပြီး အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေ၏။

သူသည် သူ၏ လက်အား မြှောက်ကာ ကျိရှိုးနျန်၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

"ရှိုးနျန်၊ ဘာလို့ ကြောင်ပြီး ရပ်နေတာလဲ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာလား"

"ကျွန်တော်..."

ကျိရှိုးနျန်သည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ မနေ့ညက ကောင်းကောင်း မအိပ်ရလို့ ပင်ပန်းနေတာပါ... ဖန့်ကော၊ ကျွန်တော် အရင်ပြန်ပြီး အနားယူလိုက်ပါဦးမယ်"

"သွားပါ၊ သွားပါ၊ မင်း ပိုအိပ်သင့်တယ်"

ဖန့်ဇုန်းနှင့် ကျိရှိုးနျန် တို့သည် အလွန်ကြာကြာကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ကြသည်၊ ကျိရှိုးနျန် ကောင်းကောင်း မအိပ်ရသည်ကို သူသည် သိသည်။

ထို့အပြင် ကျိရှိုးနျန်သည် ဤရှိုးအား မျက်နှာလိုမျက်နှာရဖြင့် လာရောက်ရန် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖန့်ဇုန်း၏ ကျိရှိုးနျန် အပေါ် စိုးရိမ်မှုသည် အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျိရှိုးနျန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားပြီးနောက် ထိုထူးဆန်းသော သူလေးဦးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် လုရွှိ နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့ခြင်း ရှိ၊ မရှိကို သူ မသိပေ။

နည်းပြများ၏ အဆောင်များသည် ဒါရိုက်တာအဖွဲ့၏ ဘေးတွင် ရှိပြီး လူတစ်ဦးစီအတွက် အခန်းတစ်ခန်းစီ ရရှိသည်။ အခန်းများကို သက်သောင့်သက်သာဖြစ်အောင် ပရိဘောဂများဖြင့် ပြင်ဆင်ထား၏။ ၎င်းသည် အတော်လေး ကောင်းမွန်သော နေရာထိုင်ခင်း ဖြစ်သည်။

ကျိရှိုးနျန်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှသည် အလွန်ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီကမ္ဘာမှာ သရဲတွေ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ။

ငါ အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါကြောင့် အာရုံထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာ။

...

ပြတင်းပေါက်မှ လေများ တိုးဝင်လာပြီး လိုက်ကာများအား လှုပ်ခါနေသည်။ ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် တစ်စုံတစ်ဦးသည် ၎င်းတို့အား ဆွဲယူနေသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

"တော်တော့!"

သူ တွေးလေလေ ပို၍ ထင်ယောင်ထင်မှားများ ဖြစ်လေလေ ဖြစ်နေကြောင်း သဘောပေါက်သောအခါ ကျိရှိုးနျန်သည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ လိုက်ကာများ ပြန်ငြိမ်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများပင်လျှင် ပို၍ ငြိမ်သက်လာသည်။

ဖန်ပြတင်းပေါက်တွင် ခန့်ညားသော မျက်နှာတစ်ခုသည် ထင်ဟပ်နေပြီး သူ၏ အကြည့်သည် လေးလံနေသည်။ သူ၏ နှလုံးသားပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာက ဖိစီးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

သူ အိပ်ရန် အိပ်ယာပေါ် လဲလျောင်းသည်အထိ ကျိရှိုးနျန်သည် ၎င်းအား တွေးတောခြင်းမှ ရပ်တန့်၍ မရခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာသော လက်တွေ့သမား တစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျိရှိုးနျန်သည် သူ၏ မိုဘိုင်းဖုန်းအား ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရှာဖွေရေးဘောက်စ်တွင် "ဝိညာဉ်ကို မြင်တဲ့အခါ ဘာဖြစ်လဲ" ဟူသော စကားလုံးများကို ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။

ရှာဖွေရေးရလဒ်များတွင် အဖြေအမျိုးမျိုး ပေါ်လာပြီး ထိပ်ဆုံး အကြံပြုချက်မှာ မထိတ်လန့်ရန်၊ သင့်ဖုန်းကို ထုတ်၍ ဝိညာဉ်နှင့်အတူ ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ ထိုဝိညာဉ်၏ လူကြိုက်များမှုအား အသုံးချ၍ လူသိများရန် အွန်လိုင်းတွင် တင်ရန် ဖြစ်သည်။

"ဒါ ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေလဲ"

ကျိရှိုးနျန်သည် တစ်ဖက်တွင် ထိုအဖြေသည် အနည်းငယ် ရူးသွပ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသည်ဟု ခံစားရ၏။

သူသည် စာမျက်နှာမှ ထွက်သွားပြီး သူ၏ ဓာတ်ပုံပြခန်းအား ဖွင့်လိုက်ရာ လုရွှိ နှင့်အတူ ရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံအား ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ၁၈ နှစ်သား ကောင်လေး သည် ချောမောလှပပြီး နူးညံ့သည်။ သူ၏ ကောင်းမွန်သော စိတ်နေသဘောထားနှင့် လိမ္မာပါးနပ်သော ရုပ်ရည်က လူများအား စိတ်ချမ်းသာစေသည်။ ကျိရှိုးနျန်၏ လုရွှိအပေါ် အထင်အမြင်မှာ မဆိုးပေ။ သို့သော် သူ့နောက်မှ လိုက်နေသော ထိုအဖွဲ့အကြောင်းအား တွေးမိသောအခါ သူသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအား မခံစားဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သူ၏ လည်ပင်းပတ်လည်ရှိ အကာအကွယ်အဆောင်သည် တစ်ဖက်သို့ ကျနေ၏။ ကျိရှိုးနျန်သည် ၎င်းအား ကိုင်ရန် လက် မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ နှလုံးသား အများကြီး ငြိမ်သက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခင်က သူသည် ၎င်းအား သူ၏ မိခင်ထားခဲ့သော နောက်ဆုံးလက်ဆောင် အဖြစ်သာ မှတ်ယူခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ဤပစ္စည်း၌ အခြားအသုံးပြုမှုများ ရှိနိုင်သည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

ကျိရှိုးနျန်သည် အိပ်ယာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး လူးလိမ့်နေ၏၊ အိပ်မပျော်ဘဲ လုရွှိအကြောင်း မသိစိတ်ဖြင့် တွေးတောနေသည်။ ၎င်းသည် အာရုံထင်ယောင်ထင်မှားသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက အရာအားလုံး အဆင်ပြေမည်ဖြစ်သော်လည်း မဟုတ်ခဲ့ပါက ထိုကောင်လေး အန္တရာယ်ရှိနေနိုင်သည်။

သူသည် မျက်နှာကျက်အား ထိုအတိုင်း အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး အချိန်အကြာကြီးကြာပြီးနောက် ထူးဆန်းသည့်အရာ တစ်ခုမျှ မပေါ်လာသောအခါ သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ချလက်ချ ပြောလိုက်သည်။

"အိပ်၊ အိပ်လိုက်၊ ငါနိုးလာပြီးရင် အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားမှာပါ"

"ရုပ်ရှင်ဧကရာဇ်က ငါတို့ကို သေချာပေါက် မြင်သွားတာ"

"ငါလည်း အဲလိုထင်တယ်၊ ငါ သူ့ကို နှုတ်ဆက်တုန်းက သူ နည်းနည်း နောက်ဆုတ်သွားသေးတယ်"

"ဆရာ လုရွှိ၊ ကျွန်တော်တို့ အဖော်ထုတ်ခံရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

F4 သည် လုရွှိ နောက်သို့ လိုက်ကာ အဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ကျိရှိုးနျန်နှင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာများအား အချင်းချင်း ပြောဆိုဆွေးနွေးနေကြသည်။

လုရွှိသည် ကျိရှိုးနျန်၏ မျက်နှာအမူအရာအား တွေးတောပြီး အခွင့်အရေး တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။

F4 သည် ကျိရှိုးနျန်အား ရှောင်ရှားသင့်၊ မရှောင်ရှားသင့် ဆွေးနွေးရင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ လုရွှိသည် သူ၏ လက်ညှိုးအား ခါယမ်းလိုက်ပြီး စာရေးရန် ဘောပင်နှင့် စာရွက် အချို့ ထုတ်လိုက်သည်။

{ မင်းတို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရှောင်စရာ မလိုဘူး၊ လုပ်ချင်တာ လုပ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြဿနာလည်း မရှာနဲ့ }

အခန်းထဲတွင် ကင်မရာများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ လုရွှိသည် ထူးဆန်းသောအရာများအား ပုံဆွဲနေရင်း သူ့ကိုယ်သူ စကားပြောနေသည်ကို ရိုက်ကူးခံရခြင်းအား သေချာပေါက် မလိုချင်ပေ။

လုရွှိ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိပြီးနောက် F4 သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးခြင်း မရှိတော့ပေ။

လုရွှိ၏ အခန်းဖော်များ မပြန်လာမီတွင် ၎င်းတို့သည် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီး နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်သွားကြသည်။

ဟယ့်ရှင်းဟွာ သည် တံခါးဝမှ ထွက်သွားပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် တစ်စုံတစ်ခုအား သတိရဟန်ရှိပြီး ပြန်လှည့်လာသည်။ သူသည် သူ၏ ဦးခေါင်းတစ်ဝက်အား တံခါးမှ ထိုးသွင်းပြီး လုရွှိအား မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ လုရွှိ၊ မနက်ဖြန် ကော အကခန်းကို သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ လိုက်ကြည့်လို့ ရမလား"

လုရွှိသည် သူ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုအရာက ရတယ်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်၏။

ဟယ့်ရှင်းဟွာသည် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထွက်သွားလေသည်။ လုရွှိ အတွက် တံခါးအား ဂရုတစိုက် ပိတ်ပေးခဲ့ရန်လည်း မမေ့ခဲ့ပေ။

F4 အား လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လုရွှိသည် အိပ်ရန် အိပ်ယာပေါ်သို့ တွားသွားလေသည်။

သေမင်း တစ်ပါးအနေဖြင့် သူသည် ၂၄ နာရီ အလုပ်များအား အကျင့်ဖြစ်နေသော်လည်း ယခုအခါ အားလပ်ရက်ယူထားသောကြောင့် သူသည် လူသားဘဝအား ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့နိုင်ပေသည်။

~~~