Welcome To MM Storyteller
LOGIN
လုရွှိသည် သူ အလကား ရရှိထားသော အော်ဒါလေးခုအား တွေးတောရင်း အလွန်ပျော်ရွှင်လာသည်။ ဝိညာဉ်များအပေါ် သူ၏ အကြည့်သည် စိတ်အားထက်သန်မှု အသွင်အပြင်ကို ဆောင်နေသည်။
“ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ဖို့ လိုဦးမလား”
F4 သည် ချက်ချင်း လက်ခါပြလိုက်ကြသည်။
“မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဆရာဘယ်သူဆိုတာ သိပါတယ်”
“ဒါဆို ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ လူ့ဘုံမှာ အတော်အတန်ကြာကြာ ရှိနေခဲ့တာကို ငါတွေ့ရတယ်၊ ငရဲလမ်းကို သွားဖို့ စဉ်းစားဖူးလား”
လုရွှိသည် သူ၏ဆံပင်အား အခုမှ လျှော်ထားပြီး အနည်းငယ် ကောက်နေသော ဆံစများသည် ကျနေသည်။ သန့်ရှင်းသော အပြာနှင့် အဖြူရောင် အားကစားဝတ်စုံ နှင့်အတူ သူသည် လန်းဆန်းကာ ခန့်ညားထည်ဝါနေ၏။ ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ဘေးအိမ်မှ ညီငယ်လေးကဲ့သို့ ဖော်ရွေပုံရသည်။
အနောက်တောင်ပိုင်းဌာနခွဲမှ ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော အေးစက်စက် သေမင်းများနှင့် နှိုင်းယှဥ်လျှင် လုရွှိသည် ဖောက်သည်များ၏ ယုံကြည်မှုအား ရရှိရန် ပိုမိုဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်ဟု ထင်ရသည်။
ဟယ့်ရှင်းဟွာသည် လုရွှိ ၎င်းတို့အပေါ် မည်သို့မျှ မကောင်းကြံခြင်း မရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူ၏ လက်အား မြှောက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဆရာ လုရွှိ၊ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော်လည်း ပြန်ဝင်စားချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စင်မြင့်ပေါ်မှာ ရပ်တည်ရမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက်ကို မအောင်မြင်သေးဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ သွားလို့ မရသေးဘူး”
သူ၏ အဖွဲ့သားများကလည်း သူ့နှင့်အတူ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ ၎င်းတို့တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပုံပေါ်၏။
ထောင်ယင်းပေါ်၏ မျက်နှာသည် ဝမ်းနည်းနေပြီး သူသည် လုရွှိအား ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောပြလေသည်။
“ကျွန်တော်လည်း ဒီမှာ ပိတ်မိနေချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်သီချင်းတွေက တခြားသူနာမည်နဲ့ ဖြစ်နေတယ်လို့ တွေးမိတဲ့အခါ စိတ်အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ သေဆုံးလို့ မရဘူး”
ဖောက်သည်များ၏ တောင်းဆိုမှုများအား ကောင်းစွာ နားလည်ခြင်းသည် အော်ဒါတစ်ခု အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်စေရန်အတွက် သော့ချက်ဖြစ်သည်။
လုရွှိသည် နားထောင်နေစဉ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ဟယ့်ရှင်းဟွာနှင့် သူ၏ တီးဝိုင်းအဖော်နှစ်ဦးအား အရင်မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ စင်ပေါ်မှာ ဖျော်ဖြေပြီးရင် ထွက်သွားလို့ ရပြီလား”
ဝိညာဉ်သုံးပါးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုရွှိ အားခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။
“ကျွန်တော်တို့ စင်ပေါ်မှာ ဖျော်ဖြေပြီးရင် ထွက်သွားလို့ ရပါတယ်”
လုရွှိသည် လှည့်၍ ထောင်ယင်းပေါ်အား မေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ရပြီးရင် ငရဲလမ်းကို သွားမှာလား”
ထောင်ယင်းပေါ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ရပြီးရင် ငရဲလမ်းကို သွားပါမယ်”
“ရပြီ၊ ဒါက ဖောက်သည်မှတ်ပုံတင်ပုံစံပဲ၊ အချက်အလက်တွေကို အတည်ပြုလိုက်၊ ပြဿနာမရှိရင် ငါအော်ဒါကို ယူလိုက်မယ်”
သေမင်းအက်ပ်သည် အလွန်ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော AI ဆော့ဖ်ဝဲဖြစ်သည်။ သေမင်းများသည် ၎င်းအား အသုံးပြု၍ အမိန့်အသစ်များ ရယူနိုင်ရုံသာမက ၎င်းတို့၏ အမိန့်များ၏ သမိုင်းမှတ်တမ်းကိုလည်း ရှာဖွေနိုင်သည်။
အဆောက်အအုံမှ F4 ကဲ့သို့သော သူများအတွက်၊ ၎င်းတို့သည် အနောက်တောင်ပိုင်းသေမင်းဌာနခွဲ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့အား မှတ်ပုံတင်ထားခြင်း မရှိသောကြောင့် လုရွှိသည် ၎င်းတို့၏ အမှုအား ယူရန် အခွင့်အာဏာ ရှိသည်။
“ဆရာ လုရွှိ၊ ကျွန်တော်တို့ကို တကယ်ကူညီပေးမှာလား”
ထောင်ယင်းပေါ်၏ လေသံသည် မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် လုရွှိအား ယုံကြည်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ မသေချာပေ။
ဟယ့်ရှင်းဟွာနှင့် အခြားသူများကလည်း ထောင်ယင်းပေါ်၏ နမူနာအတိုင်း လိုက်လုပ်ကြသည်၊ ၎င်းတို့၏ သဘောထားများသည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေ၏။
လုရွှိသည် စိတ်မဆိုးဘဲ ရှင်းပြသည်။
“သေမင်းတမန်ဌာနမှာ လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည် အကောင်းဆုံးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းတို့သိလား”
ဟယ့်ရှင်းဟွာသည် သူ၏လက်အား မြှောက်လိုက်သည်။
“သိပါတယ်၊ ဆရာလုရွှိပါ”
“ဒါဆို သေမင်းတမန်ဌာနမှာ ဖောက်သည်အဆင့်သတ်မှတ်ချက် အကောင်းဆုံးက ဘယ်သူလဲဆိုတာရော မင်းတို့သိလား”
ဟယ့်ရှင်းဟွာသည် သူ၏လက်အား နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်လိုက်သည်။
“အခုထိ ဆရာပါပဲ”
လုရွှိသည် ဝိညာဉ်လောကတွင် အလွန်လူကြိုက်များသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ရှောင်ပိုင်ကျဲနှင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်ကျယ်မေ့များအဖွဲ့သည် လုရွှိ၏ ပရိသတ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ငရဲပြည်အစိုးရသည် နှစ်ကုန်အစီရင်ခံစာများအား စုစည်းသည့်အခါတိုင်း ရှောင်ပိုင်ကျဲသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်လူမှုအဝန်းအဝိုင်းအား လုရွှိနှင့်ပတ်သက်သော သတင်းများ ဖြန့်ဝေပေးရန် ချက်ချင်း တောင်းဆိုလေ့ရှိပြီး ပြန်ဝင်စားခြင်း မရှိသေးသည့် ဝိညာဉ်အဖွဲ့များကိုလည်း သူ့အား ကြယ် ၅ ပွင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ပေးရန် မမေ့ခဲ့ပေ။
လုရွှိသည် ဝိညာဉ်လောက၏ အရည်အချင်းအရှိဆုံးနှင့် လူကြိုက်အများဆုံး ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူ၏ ထူးချွန်သော ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းအား တွေးတောရင်း ဟယ့်ရှင်းဟွာသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
“ဆရာလုရွှိ၊ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်”
ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် စာချုပ်အား လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပြီး သူ၏ သဘောထားအား ဦးဆုံး အတည်ပြုသူ ဖြစ်လာသည်။
ကျန်သုံးဦးသည် ဤအရာကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့၏ စာချုပ်များကို လက်မှတ်ထိုးလိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး သဘောတူညီချက် ရရှိခဲ့ကြသည်။
တစ်ပြိုင်နက် အော်ဒါလေးခု ရရှိခြင်းဆိုသည်မှာ အနည်းဆုံးတော့ ယခုတစ်ပတ်၏ လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည် စည်းမျဉ်းကို ပြည့်မီလိမ့်မည်။
“ဒါနဲ့၊ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက အဲဒီမိန်းကလေးသရဲ ဘယ်သွားလဲဆိုတာ သိလား”
“ဆရာက ကြိုးဆွဲချသေတဲ့ သရဲအကြောင်း ပြောနေတာဖြစ်မယ်”
ဟယ့်ရှင်းဟွာ သည် သူ၏ခေါင်းအား ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမနှင့် မရင်းနှီးကြောင်း ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“အဲဒီ မိန်းကလေးသရဲက ရက်နည်းနည်းပဲ ရှိသေးတယ်၊ သူ့အခြေအနေကို ကျွန်တော်တို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိဘူး”
ထောင်ယင်းပေါ် ထောက်ခံကာ ထပ်ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ သူက ဒီက ဒေသခံသရဲ မဟုတ်ဘူး၊ ဆရာ ဒီမှာရှိမှန်း သိပြီး မနေ့ညက ထွက်ပြေးသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
လုရွှိ ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ မနေ့ညက သူမကို မြင်ခဲ့ရခြင်းသည် တကယ်ပင် နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ခဲ့ပုံရသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းသည် အရေးတကြီး အော်ဒါတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ သူသည် ၎င်းကို အလွန်အမင်း စိတ်ပူနေရန် မလိုအပ်ပေ။
လုရွှိသည် ၎င်းအား ခဏတာ မေ့ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ဖောက်သည်အသစ်များအတွက် အစီအစဉ်များ ရေးဆွဲခြင်းအား အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုတော့ မင်းတို့ရဲ့ ပန်းတိုင်တွေအတွက် ကြိုးစားရမယ်၊ နောက်ထပ် လူစိမ်းတွေကို ကြောက်အောင် အော်ဟစ်ငိုယိုတာတွေ မလုပ်ရတော့ဘူး”
နေရောင်အောက်မှ လောကနှင့် လမင်းအောက်မှ လောကသည် ကွဲပြားခြားနားသော ဘုံနှစ်ခု ဖြစ်သည်။ လုရွှိသည် သေဆုံးသူများ ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူစေလိုပြီး အသက်ရှင်သူများ ကြောက်ရွံ့မှု မရှိစေလိုပေ။
“နောက်တစ်ခါ လုံးဝ မလုပ်တော့ပါဘူး”
အဆောက်အအုံမှ F4 သည် အလျင်အမြန် လက်မြှောက်ကာ သစ္စာဆိုကြသည်။
“ဒါဆို ဆရာ.. ကျွန်တော်တို့ အရင်လိုပဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာလှုပ်ရှားလို့ ရပြီလား”
၎င်းတို့သည် အဆောက်အအုံတွင် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ကြသောကြောင့် ရုတ်တရက် ပိတ်လှောင်ခံရခြင်းကို သဘာဝအတိုင်း အကျင့်မဖြစ်သေးပေ။
လုရွှိသည် ၎င်းတို့အား အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ပေ။
“လူတွေကို အနှောင့်အယှက် မပေးသရွေ့ မင်းတို့ လုပ်ချင်တာ လုပ်နိုင်တယ်”
“ဒါဆို အရမ်းကောင်းတာပဲ!”
“ဒါဆို သူတို့ လေ့ကျင့်တာကို ကျွန်တော်တို့ ကြည့်လို့ ရတယ်ပေါ့၊ ကျွန်တော် အကြာကြီး မကရသေးဘူး၊ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ချင်နေတာ”
လုရွှိသည် သိုလှောင်ခန်းမှ ထွက်သွားသောအခါ အဆောက်အအုံ F4 သည် သူ၏နောက်မှ လိုက်လာကြပြီး အကလေ့ကျင့်ရေးခန်းတွင် လှုပ်ရှားသွားလာချင်ကြသည်။
သို့သော် ၎င်းတို့သည် ကွေ့ပတ်လိုက်သောအခါ နည်းပြများ၏ အခန်းမှ ထွက်လာသော ကျိရှိုးနျန်နှင့် တိုက်မိကြသည်။
လုရွှိသည် ဘေးသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး သဘာဝကျကျနှင့် ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“မင်္ဂလာညနေခင်းပါ၊ နျန်ကော”
“မင်္ဂလာညနေခင်းပါ”
ကျိရှိုးနျန်သည် လုရွှိ၏ ဆံစများ အုပ်ကျနေသည်အား ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ့အား အလွန်ငယ်ရွယ်သော ပုံပေါက်စေသည်ဟု သူ ထင်သည်။
အပြာနှင့် အဖြူရောင် အားကစားဝတ်စုံသည် သူ့အား နုပျိုသော နွေဦး၏ စွမ်းအင်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားစေသည်။
ကျိရှိုးနျန်သည် လုရွှိနှင့် မရင်းနှီးသဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အကြည့်သည် လုရွှိ နောက်ဖက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး F4 ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ၎င်းတို့အနက် သုံးဦးသည် ငယ်ရွယ်ပုံရသော်လည်း ၎င်းတို့သည် မလျောက်ပတ်သော လက်ရှည်များနှင့် ဘောင်းဘီများ ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။ နောက်ဘက်ရှိ ဆေးရိုက်ရှပ်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသူသည် အခြားသူများထက် အသက်ပိုကြီးပုံရသည်။ သူ မည်သို့ပင် ကြည့်ပါစေ၊ အိုင်ဒေါလ် သင်တန်းသားတစ်ဦးနှင့် မတူပေ။
ကျိရှိုးနျန်သည် ၎င်းတို့ လေးဦးစလုံးအား ရင်းနှီးမှုမရှိဟုသာ ခံစားရပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းတို့ လေးယောက်က ဘယ်အဆင့်ကလဲ၊ ငါ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ ဘာလို့ မမှတ်မိတာလဲ…”
~~~
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER