Chapter 57

【Volume 3 : ကံဆိုးခြင်းနတ်ဘုရားလေး ၀၅】

Chapter 57

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး စကားတစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်သည်။ "မစဉ်းစားဘူး"

ပြောပြီးနောက် သူသည် ယာဉ်မောင်းဘက်ကို လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေးလီ၊ ကျွန်တော့်ကို တက္ကစီခေါ်ပေးပါ"

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကားပျက်ခြင်းများကို မကြာခဏ ခံစားနေရသော ဦးလေးလီသည် ဘဝ၏အဓိပ္ပါယ်ကို မေးခွန်းထုတ်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ချွေးများကို သုတ်ရင်း ကူကယ်ရာမဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ သခင်လေး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ တက္ကစီခေါ်ဖို့ မလွယ်ဘူး"

ရှန်ရှင်ယွင်သည် ပြတ်ပြတ်သားသား ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက အရမ်းကံဆိုးတာလေ၊ မင်း သေချာပေါက် တစ်စီးတောင် ခေါ်လို့ရမှာမဟုတ်ဘူး" 

ယဲ့ဖေးကျိုး၏မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားသည်: "..."

ဒါက သေစေနိုင်တဲ့ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုပဲ။

ရှန်ရှင်ယွင်သည် ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကားပေါ်တက်၊ မဟုတ်ရင် မင်း နောက်ကျလိမ့်မယ်"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့ဖုန်းရှိ အချိန်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် နှုတ်ဆိတ်နေသည်။

ဖွံ့ဖြိုးဆဲကောင်လေးသည် အရိပ်သိပ်မမြင့်သေးပေ။ သူ တည့်တည့်မတ်မတ်ရပ်လိုက်သောအခါ ရှန်ရှင်ယွင်၏မေးစေ့ကိုပဲ ထိမိသွားသည်။ ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့လက်များကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ပြီး ယဲ့ဖေးကျိုး၏အကြည့်နှင့် တစ်တန်းတည်းဖြစ်အောင် ရှေ့ကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး ယဲ့ဖေးကျိုး၏နှုတ်ခမ်းကို ပူရှိန်းရှိန်းရနံ့ခပ်ဖျော့ဖျော့လေး မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏တောက်ပသော အနက်ရောင်မျက်လုံးများက ရယ်သံများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "ကိုယ့်ကားပေါ်မတက်ရဲဘူးလား။ ကြောက်နေတာလား။"

"ခင်ဗျားကို ဘယ်သူကြောက်လို့လဲ" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ခြောက်ကပ်ကပ်ရယ်လိုက်ရင်း အထင်အမြင်သေးမှု အပြည့်ရှိနေပုံရသည်။ သူ မကြောက်ကြောင်း သက်သေပြရန် ကားနောက်ခုံမှ ကူရှင်ကို ကောက်ယူပြီး ရှန်ရှင်ယွင်၏ကားထဲကို ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။

ရှန်ရှင်ယွင်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာ လိုက်လာပြီး ကားတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ကားထဲဝင်ရန် ရုန်းကန်နေချိန်တွင် ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့ခါးကို ကိုကိုင်ပြီး တွန်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ဘာသာလုပ်နိုင်တယ်၊ မထိနဲ့" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သတိရှိစွာ ရှန်ရှင်ယွင်၏လက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

သူက လူဆိုးတွေကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ အနိုင်ယူပြီး ပရိယာယ်ကြွယ်သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်နှင့်တူသည်…

ရှန်ရှင်ယွင်သည် ခပ်တိုးတိုးရယ်လိုက်ပြီး အရှုံးပေးသည့် အမူအရာဖြင့် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုး၏အိမ်သည် ကျောင်းနှင့်မဝေးလှဘဲ ၁၀ မိနစ်လောက်သာ မောင်းရသည်။ ကားကို တိတ်ဆိတ်စွာ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ ခဏကြာပြီးနောက် ရှန်ရှင်ယွင်သည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။ "ကိုယ် ဘာလို့ Hummer ကို မောင်းရသလဲသိလား"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် စိတ်ဝင်တစား အနည်းငယ်ပြခဲ့သည်။ "မသိဘူး"

ရှန်ရှင်ယွင်က နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "မင်းကို မောင်းပို့ပေးဖို့လေ"

"ဒီလိုကားမျိုးကို ကျွန်တော် မကြိုက်ဘူး" ရှန်ရှင်ယွင် မမြင်နိုင်တာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ပြင်းထန်စွာ မျက်ဆန်လှန်လိုက်သည်။

"ဒီကားက အရမ်းလုံခြုံတယ်" ရှန်ရှင်ယွင်သည် ကားအရောင်းသမားတစ်ယောက်လို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောဆိုနေသည်။ "ကားဘီးပေါက်နေရင်တောင် ဒီကားက ၅၀ ကီလိုမီတာကျော် မောင်းနှင်နိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် စွမ်းဆောင်ရည်ကလည်း ကောင်းတယ်။ ရွှံ့ထဲမှာ ပိတ်မိနေရင်တောင် ဘီးတစ်ဘီးက မြေပြင်မှာ ရှိနေသရွေ့ မောင်းနှင်လို့ရတယ်။ ကားမှာ ဘီးလေးဘီးပါ တုန်ခါမှုစုပ်ယူခြင်းစနစ်ပါဝင်ပြီး မီတာ ၅၀ အမြင့်ကနေ ထိခိုက်မှုတွေကိုလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်။ ရေစိုခံပြီး ရေအနက် ၀.၇၆ မီတာအထိ ဘေးကင်းအောင် ဖြတ်ကျော်နိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ တက်နိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းရှိလို့ တွင်းကြီးတစ်ခုထဲကို ပြုတ်ကျရင်တောင် ပြဿနာမရှိဘူး…"

ယဲ့ဖေးကျိုးက ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မဝယ်ဘူး။ ကျေးဇူးပဲ"

ရှန်ရှင်ယွင်က ရယ်လေသည်။ "မင်းကို မောင်းပို့ပေးဖို့ ကိုယ် အထူးတလည်ရောက်လာတာ ကံဆိုးကောင်လေးရဲ့… မင်းက ကိုယ့်ကို မောင်းပို့ခွင့်မပြုဘူးလေ"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ပေါ့ပေါ့တန်တန် အသံပြုရင်း သဘောတူခြင်း ငြင်းဆန်ခြင်းမပြုပေ။

ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက ခင်ဗျားမောင်းခဲ့တယ်မဟုတ်ဘူးလား။ လူတစ်ယောက်အတွက် အထူးတလည် ခင်ဗျား ကားပြောင်းခဲ့တာနဲ့ မတူပါဘူး။ 

မနက် ကျောင်းသွားရာလမ်းတွင် ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှု အနည်းငယ်ရှိနေပြီး ကျောင်းတံခါးကို ရောက်သည့်အချိန်မှာ ကျောင်းခေါင်းလောင်းထိုးရန် ဆယ်မိနစ်တောင် မရှိတော့ပေ။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ကားတံခါးဆီသို့သွားပြီး ဖွင့်ကာ ထွက်ရန်ပြင်နေစဉ် ရှန်ရှင်ယွင်က သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သညါ။ 

လက်ပြတ်အင်္ကျီတစ်ဝက်ကို လိပ်တင်ထားသော လက်မောင်းတစ်ဖက်သည် ကားတံခါးထဲသို့ လှမ်းဝင်ကာ ယဲ့ဖေးကျိုး၏ပခုံးကို ညင်သာစွာ တွန်းလိုက်ရင်း ကားနောက်မှီတွင် ဖိထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းတစ်ခုလုံးကို ကားထဲသို့ မှီလိုက်ပြီး ယဲ့ဖေးကျိုး၏ခြေထောက်တစ်ဖက်ဘေးတွင် ထောက်လိုက်သောအခါ ယောက်ျားလေးရေမွှေးအရနံ့က ရုတ်တရက် သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"ခင်ဗျား ဘာလုပ်တာလဲ" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် လန့်သွားပြီး သူ့ကို တွန်းထုတ်ရန် လက်ဆန့်လိုက်သည်။

ရှန်ရှင်ယွင်သည် နှုတ်ဆိတ်နေပြီး ယဲ့ဖေးကျိုး၏လက်ကောက်ဝတ်ကို လက်တစ်ဖက်နှင့်ဆွဲကိုင်ပြီး ကားထိုင်ခုံမှာ ချုပ်ထားလိုက်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏မေးစေ့ကို ညှစ်ကာ ဘာမှမပြောဘဲ နမ်းလိုက်သည်။

နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုသည် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိကပ်ပြီး ပွတ်တိုက်ကာ အချင်းချင်း ကျီစယ်နေကြသည်။ ပြင်းထန်သောအားက နူးညံ့သောနှုတ်ခမ်းများက်ု ပုံပျက်စေပြီး ယဲ့ဖေးကျိုး ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရှန်ရှင်ယွင်၏လက်က သံညှပ်လို ခိုင်ခံ့နေသည်။ ထို့အပြင် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ဒဏ်ရာရနေပြီး အားမစိုက်ရဲပေ။ သူ လုံးဝလွတ်မြောက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘဲ ဆုတ်ခွာစရာနေရာလည်း မရှိချေ။

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့ပါးစပ်ကို အလိုလိုဖွင့်ပြီး အော်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ကို… လွှတ်" 

ရိုးစင်းသော သခင်လေးယဲ့သည် သူ့စကားများကို ပို၍ပြင်းထန်သော ဆက်ဆံမှုဖြင့် တုံ့ပြန်ခံရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပါ။ သူတို့၏လျှာများသည် ချောမွေ့ပြီး နွေးထွေးသော အထိအတွေ့က ယဲ့ဖေးကျိုး၏စိတ်ကို ပေါက်ကွဲစေပြီး သူ့ရင်ဘတ်က ရိုးတိုးရွတဖြစ်၍ သူ့နှလုံးသားက အလွန်ခုန်နေသည်။

မိနစ်ဝက်လောက်ကြာတော့ ရှန်ရှင်ယွင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကိုသနားပြီး ဆုပ်ကိုင်ထားတာကို လွှတ်လိုက်သည်။ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ မျက်တောင်ခတ်ကာ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ပြောလိုက်သည်။ "ခင်… ခင်ဗျား အခုလေးတင် ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ရှန်ရှင်ယွင်သည် အရသာရှိသော အစားအစာကို မြည်းစမ်းလိုက်သကဲ့သို့ တုံ့ဆိုင်းစွာ သူ့နှုတ်ခမ်းကိုသပ်ပြီး ပြောသည်။ "မင်းကံပြောင်းလဲသွားအောင် ကိုယ်ကူညီနေတာလေ။ ဒီအနမ်းက နက်ရှိုင်းတော့ အနည်းဆုံး ၂ နာရီတော့ ခံနိုင်လောက်တယ်"

"ခင်ဗျား…" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာ သဘောပေါက်သွားပြီး ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဒေါသထွက်ခြင်း နှစ်မျိုးစလုံးကို ခံစားလိုက်ရကာ ရှန်ရှင်ယွင်၏မျက်နှာကို ထိုးလိုက်ချင်မိသည်။

သို့သော် ရှန်ရှင်ယွင်သည် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ကားထဲမှ ဆုတ်သွားခဲ့ပြီး လက်ပိုက်လျက် ယဲ့ဖေးကျိုးကို အပြစ်ကင်းစွာ ကြည့်ကာ အရှက်မဲ့စွာ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ "မြန်မြန်ထွက်တော့၊ မင်း အတန်းနောက်ကျတော့မယ်။"

ယဲ့ဖေးကျိုး: "…"

ဒီလူက တကယ်ဆိုးတာပဲ။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရှန်ရှင်ယွင်နှင့် အပြင်းအထန် ငြင်းခုံချင်သော်လည်း ကျောင်းတံခါးတွင် ဆရာများနှင့် အတန်းဖော်များ ရှိနေခဲ့သည်။ အတင်းအကျပ်နမ်း၍ သည်မှာတကယ်ငြင်းခုံခဲ့လျှင် ရှန်ရှင်ယွင်ကို ဘယ်သူမှမသိနိုင်ဘဲ သူကပဲ မျက်နှာပျက်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သနားစရာ သခင်လေးယဲ့သည် သူ၏နီရဲသောမျက်နှာကို သုတ်ရုံသာတတ်နိုင်ပြီး စိုစွတ်နေသော နှုတ်ခမ်းကို အားကုန်သုတ်ပြီးနောက် လမ်းဘေးသို့ ဒေါသတကြီး နှစ်ကြိမ်တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ "ဖွီး… ဖွီး…"

"မင်းမျက်နှာက ပန်းသီလေးလို နီရဲနေတယ်" ရှန်ရှင်ယွင်သည် နောင်တမရဟန်ဖြင့် တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း မေးရန် ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။ "အဲဒါက မင်းရဲ့အနမ်းဦးလား"

သူ တိတ်တိတ်နေသင့်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအကြောင်းပြောလိုက်ခြင်းက ယဲ့ဖေးကျိုးကို ပို၍ဒေါသထွက်စေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် ရှန်ရှင်ယွင်ကို သေလောက်အောင် စိုက်ကြည့်လိုသည့်အလား ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဟုတ်မဲ့ပုံပဲ" ရှန်ရှင်ယွင်က ရွှင်မြူးစွာ ပြောသည်။ "တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ကိုယ်လည်းပဲ"

"ခင်ဗျားက အီးပေါလောကြီး" တကယ့်ကို အနမ်းကျွမ်းကျင်သူပဲ။ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အံကြိတ်ပြီး စကားအနည်းငယ်ထုတ်လိုက်ကာ ကားပေါ်ကဆင်းရန် ရုန်းကန်လိုက်ရင်း ရှန်ရှင်ယွင်၏ခြေဖမိုးကို ခြေထောက်နှစ်ချက်ဆောင့်နှင်းခြင်းဖြင့် ဒေါသကို ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

"ဘေဘီ၊ မင်းက အရမ်းပေါ့ပါးတာပဲ" ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့ကို တက်နင်းခွင့်ပြုလိုက်ပြီး စိတ်ပူဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က မင်း ကောင်းကောင်းအစာမစားထားဘူးထင်တယ်"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ သူ၏သတ်ဖြတ်လိုသော ဆန္ဒများကို ငြိမ်သက်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူသည် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကောက်ယူကာ ပခုံးပေါ် ပစ်တင်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကူရှင်ကို ဆွဲကာ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ကျောင်းတံခါးဝသို့ လျှောက်သွားသည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ကားထဲတွင် စမ်းကြည့်တော့ ကူရှင်သည် ထိုင်ရတာ အလွန်သက်သောင့်သက်သာရှိသည်။

အတန်းသားအားလုံး၏ အာရုံစူးစိုက်မှုအောက်တွင် မြီးညောင်းရိုးကျိုးသွား၍ သုံးရက်လောက် ကျောင်းမတက်ခဲ့ရသော ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရယ်စရာကောင်းသော ကူရှင်ကို သူ့ထိုင်ခုံဆီ သယ်လာပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။

နောက်တတ်သော ကောင်လေးတချို့သည် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောခဲ့ကြသည်။

ယဲ့ဖေးကျိုး၏မျက်နှာက အနီရောင်ပြောင်းသွားလေသည်။

"အရမ်းရယ်ရလား ဟမ်… ဒါက ရယ်စရာကောင်းနေလား" သူ့သူငယ်ချင်းက အလွန်ရှက်ရွံ့နေတာကို ကြည့်ရင်း သူငယ်ချင်းကောင်း လုဖန်သည် ယဲ့ဖေးကျိုးကိုယ်စား သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ရပါတယ်၊ သူတို့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါ" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် လုဖန်၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ သူ့မျက်နှာက ပူနေသေးသည်။

လုဖန်က ခပ်တိုးတိုးပြောသည်။ "ဒါဆို မင်းရဲ့မျက်နှာက ဘာလို့ မျောက်ဖင်လို့ နီနေရတာလဲ"

ဒါက သာမန်အဖြောင့်ယောက်ျားတစ်ယောက်လို ထင်ရတယ်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့နဖူးကို ပွတ်လိုက်ကာ သူ့စိတ်တွေ လှုပ်ရှားနေပြီး မရှင်းပြချင်တော့ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဤအချိန်တွင် အတန်းခေါင်းလောင်းသံ ကြားလိုက်ရသည်။ ရူပဗေဒဆရာသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပြန်ထားပြီး တက်ကြွနေပုံရကာ စင်မြင့်ဆီကို လျှောက်သွားပြီး စာမေးပွဲစာရွက်များ တစ်ထပ်ကြီးကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး အာဏာရှိသည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဉာဏ်စမ်းပဟေဠိမေးခွန်း၊ ဖြေဖို့ မိနစ် ၂၀ အချိန်ရမယ်"

စာမေးပွဲစာရွက်ကို ရှေ့ဆုံးကနေ ဖြန့်ဝေခဲ့သည်။ ရူပဗေဒဆရာသည် ကျောင်းသားများ၏ အားနည်းချက်များကို ဖြေရှင်းရန် ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားသော စာမေးပွဲစာရွက်ဖြစ်တာကြောင့် မေးခွန်းပုံစံက ပုံမှန်စာမေးပွဲနှင့်မတူပါ။ မေးခွန်းနှစ်ဆယ်ပါပြီး ရွေးချယ်စရာမေးခွန်းများ ပါဝင်သည်။

"ဉာဏ်စမ်းပဟေဠိမေးခွန်းပဲ၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" လုဖန်သည် ယဲ့ဖေးကျိုးကို နှစ်သိမ့်ရန် တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း"

ဤအတန်းတွင်း ဉာဏ်စမ်းပဟေဠိများကို အတန်း၏ပထမပိုင်းတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် ပေးလေ့ရှိပြီး ဒုတိယပိုင်းတွင် ဆရာက မေးခွန်းများကို ရှင်းပြပြီး ကျောင်းသားများသည် သူတို့၏ထိုင်ခုံဖော်များနှင့်အတူ အချင်ချင်း၏စာများကို အမှတ်ပေးကြသည်။ စာများကို အတန်းပြီးဆုံးချိန်တွင် စုဆောင်းသော်လည်း ကျောင်းသားများက အချင်းချင်းက ပြောင်းသာပြင်သာလုပ်နိုင်ဆဲဖြစ်သည်။

လုဖန်သည် ယဲ့ဖေးကျိုးကို မျက်လုံးမှိတ်ပြပြီး "ငါမင်းကို အမှန်ပိုရအောင် ကူညီပေးမယ်၊ အဘိုးကြီး မင်းကို မနှောင့်ယှက်နိုင်ဘူး"

ယဲ့ဖေးကျိုးက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ တုံ့ပြန်သည်။ "အင်း"

စာမေးပွဲစတင်ချိန်တွင် ယဲ့ဖေးကျိုး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူသိပြီးသားမေးခွန်းများကို မဖြေနိုင်သည့်အပြင် ယခုအခါ သူသိထားတာ ပို၍နည်းသေးသည်။ အခြေခံမေးခွန်း အနည်းငယ်ကို ပထမဆုံးဖြေဆိုပြီးနောက် ပို၍ခက်ခဲသောမေးခွန်းများအတွက် အဖြေများကို လျင်မြန်စွာနှင့် ကျပန်းရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူသည် ကွက်လပ်များအားလုံးကို ဖြည့်ပြီး စာမေးပွဲစာရွက်ကို စိုက်ကြည့်နေကာ ယနေ့မနက်က အနမ်းကို မရည်ရွယ်ဘဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လည်ခံစားရသည်။

ထိုင်ခုံနောက်မှီတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိခံထားရသောခံစားချက်၊ ကြယ်သီးနှစ်လုံးဖြုတ်ထားသော ရှပ်အင်္ကျီ၊ ရင်ဘတ်ကြွက်သားများကို ခပ်ရေးရေးမြင်ရသောခံစားချက်၊ နွေးထွေးသောလက်ချောင်းများက သူ့မေးစေ့ကို ညှစ်ထားတာခံစားရပြီး သူ့ကိုနမ်းသောအခါ တစ်ဝက်လောက် ဖုံးကွယ်ထားသော မျက်တောင်များ၊ ရေမွှေး၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသောရနံ့၊ ဂျယ်လီလိုချောမွေ့သောလျှာ၊ သူတို့၏နှုတ်ခမ်းနှင့်လျှာများ၏ စိုစွတ်သောအသံများ၊ ညှို့ယူနိုင်သော ညင်ညင်သာသာ စနောက်သံများ…

သူ့နှလုံးခုန်သံက ပိုမြန်လာသည်။

စဉ်းစားမနေနဲ့တော့။ အဲဒီလူက လူယုတ်မာ။ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဘောပင်ထိပ်ကို စာရွက်ပေါ် ထိုးလိုက်သည်။

လုဖန်: "…"

ရူပဗေဒကြောင့် ရူးသွားတဲ့ သနားစရာကလေးပဲ။

မိနစ် ၂၀ က လျင်မြန်စွာ ကုန်လွတ်သွားသည်။ ရူပဗေဒဆရာသည် ကျောက်သင်ပုန်းကို တောက်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။ "မင်းတို့ရဲ့စာရွက်တွေကို ထိုင်ခုံဖော်နဲ့ လဲလိုက်"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အမှတ်တမဲ့ လုဖန်နှင့် စာရွက်ကို လဲလိုက်သောအခါ ဆရာက အဖြေမှန်များကို စတင်ဖတ်ပြလိုက်သည်။

တစ်မိနစ်အကြာတွင် အဖြေများကို စစ်လိုက်သည်။ လုဖန်သည် မေးခွန်းတစ်ခုသာ မှားသွားပြီး ယဲ့ဖေးကျိုးက...

"ဘုရားရေ၊ မင်း သုံးခုပဲမှားတယ်" လုဖန်သည် ယဲ့ဖေးကျိုးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရိုက်လိုက်သည်။ "မင်း ငါ့အဖြေတွေ ကြည့်ထားတာလား"

"ငါမကြည့်ဘူး" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့စာရွက်လိပ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ ခန့်မှန်းလိုက်တာ"

အခြေခံမေးခွန်းအနည်းငယ်ကို ပထမဆုံးဂရုတစိုက်ဖြေဆိုပြီး အားလုံးမှန်အောင်ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမေးခွန်းတွေကိုတော့ ကျပန်းခန့်မှန်းပြီး သုံးခုပဲ မှားခဲ့တယ်။

"ဒါဆို မင်းကံကောင်းသွားပြီလား" လုဖန်၏မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တောက်ပနေသည်။ ယဲ့ဖေးကျိုး၏ထိုင်ခုံဖော်အဖြစ် နှစ်ဝက်ကျော်ရှိနေပြီဖြစ်သော လုဖန်သည် သူ၏အလွန်ကံဆိုးမှုကို သိသည်။ သူသည် ရွေးချယ်စရာမေးခွန်းများကို ဘယ်သောအခါမှ မခန့်မှန်းနိုင်သလောက်ပင်။ သည်တစ်ခါတော့ အများကြီးကို တစ်ပြိုင်နက် မှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းနိုင်တာက အံ့ဖွယ်ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလိုဖြစ်၏။

ယဲ့ဖေးကျိုး၏ရင်ထဲမှာ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ရူပဗေဒကဆရာက ပြောနေပြီဖြစ်သည်။ "မေးခွန်းတွေ စကြည့်ရအောင်။ ၁ ကနေ ၁၂ အထိ ကျောင်းသားတွေက မေးခွန်း ၁ ကနေ ၁၂ အထိကို ‌ပြန်ဖြေရမှာဖြစ်ပြီး ၄၃ ကနေ ၅၀ အထိ ကျောင်းသားတွေက မေးခွန်း ၁၃ ကနေ ၂၀ အထိကို

ပြန်ဖြေရမယ်။ မင်းတို့လုပ်မိတဲ့အမှားတွေကို ငါပြန်ပြင်ပေးမယ်။"

လုဖန်က ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောလေသည်။ "…မင်းတကယ်ကံကောင်းသွားပြီ"

TK Team Chapter 57