Chapter 56

【Volume 3 : ကံဆိုးခြင်းနတ်ဘုရားလေး ၀၄】

Chapter 56

ရှန်ရှင်ယွင်သည် ယဲ့ဖေးကျိုးကို အိမ်ထဲသို့ ပွေ့ခေါ်သွားပြီး အိမ်တော်ထိန်းအား အခြေအနေနှင့် သူပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစဉ်အတွင်း ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများကို အကျဉ်းချုပ်ရှင်းပြပြီးနောက် ယဲ့ဖေးကျိုးအား ဒုတိယထပ်ရှိ အိပ်ခန်းသို့ သယ်ဆောင်သွားကာ အိပ်ရာပေါ်တွင် ညင်သာစွာချလိုက်သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်ကာ ရုတ်တရက် သည်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်တာက အတော်လေးကို အောင်မြင်မှုတစ်ခုပဲဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သနားစရာဘဝပဲ။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ရှန်ရှင်ယွင်သည် ပလတ်စတစ်အိတ်ထဲမှ ဆေးဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်ယူပြီး တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ခုတင်စွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

သို့သော် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့ကို တကယ်စကားမပြောချင်ဘဲ သူ့ကို အေးစက်စက်ပထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မစ္စတာရှန်၊ မင်း အခု သွားလို့ရပြီ"

"မင်း အခု ကိုယ့်ကို 'မင်း'လို့ခေါ်လိုက်တာလား။ မင်း စိတ်ဆိုးနေတာလား။" ရှန်ရှင်ယွင်က ရယ်လေသည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ခေါင်းလှည့်ပြီး အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်: "…"

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ တင်ပါးကို ထိလိုက်ခြင်းက အရှက်မရှိပေ။

ရှန်ရှင်ယွင်သည် တခစ်ခစ်ရယ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ငုံ့လိုက်ရင်း ယဲ့ဖေးကျိုးအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြောသည်။ "ကိုယ်မင်းကို တစ်ခုမေးမယ်၊ မင်းက အထူးကံဆိုးမှုရှိတယ်လို့ ခံစားရဖူးလား။"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့ကိုလှည့်ကြည့်လာကာ အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိတာလဲ"

ရှန်ရှင်ယွင်က တိတ်တဆိတ် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ကံဆိုးတာမဟုတ်ဘူးလား။"

ယဲ့ဖေးကျိုး: "…"

ဟုတ်ပါပြီ။

ရှန်ရှင်ယွင်က ဆက်ပြောသည်။ "မိုးအကြီးအကျယ်ရွာနေချိန်မှာ မင်း ရေအိုင်လဲကျပြီး မင်းရဲ့ထီးကလည်း လွင့်သွားတယ်"

ယဲ့ဖေးကျိုး: "…"

ဒါက ချေပလို့မရဘူး။

ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ၏အဆုံးစွန်သောလက်နက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ "ရူပဗေဒစာမေးပွဲစာရွက်မှာ ရွေးချယ်စရာမေးခွန်းတွေအားလုံး မှားခဲ့တယ်"

ယဲ့ဖေးကျိုးက ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်က တခြားသူတွေထက် ပိုကံမကောင်းသလိုပဲ"

"ဒါဆို" ရှန်ရှင်ယွင်သည် ယဲ့ဖေးကျိုး၏ ခေါင်းအုံး‌ဘေးတွင် လက်ကိုတင်လိုက်ပြီး သူနှင့် နှာခေါင်းချင်း ထိလုနီးပါး အနေအထားနှင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အရမ်းကံဆိုးနေတာကို ရှောင်ချင်လား။"

"..." ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ယနေ့တွင် ဒုတိယအကြိမ်အဖြစ် သူ့ပါးစပ်ကို သတိကြီးစွာ ဖုံးလိုက်သည်။

"ကိုယ်က အရမ်းကံကောင်းတာ။ ကိုယ် ထီဝယ်တိုင်း အမြဲပေါက်တယ်" ရှန်ရှင်ယွင်သည် ကလေးမလေးကို ချော့မြူနေသလို နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ကိုယ်နဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာထိတွေ့မှုရှိမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ကံဆိုးမှုက ယာယီပျောက်သွားလိမ့်မယ်။ ထိတွေ့မှု ပိုနက်ရှိုင်းလေလေ မင်းရဲ့ကံကောင်းမှုကာလ ပိုကြာရှည်လေလေပဲ။ မင်း ကိုယ့်ကိုယုံလား"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရှက်သွေးဖြာပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ကျွန်တော် မယုံဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဒီလူက အရမ်းဆိုးတာပဲ။

သူက တေလေဂျပိုးလိုပြုမူဖို့ ဒီလိုဆင်ခြေတစ်ခုတောင် ရှာနိုင်တယ်။

"တကယ်ပြောတာ၊ အထိတစ်ချက်က ၁၀ စက္ကန့်၊ အနမ်းတစ်ခုက ၁ တစ်နာရီနဲ့ တစ်ညအိပ်ရင် တစ်နေ့လုံးစာကြာတယ်" ရှန်ရှင်ယွင်သည် ယဲ့ဖေးကျိုး၏ပန်းရောင်သန်းနေသောပါးပြင်များကို ညှစ်ပြီး ကျီစယ်သောသဘောဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "တစ်ချက်တည်းနဲ့ ရောဂါအားလုံးကို ကုသနိုင်တယ်၊ မင်းစမ်းကြည့်ချင်လား"

ယဲ့ဖေးကျိုးက အပြင်းအထန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မစမ်းဘူး။ မစ္စတာရှန်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သတိပေးနေတယ်နော်…"

ရှန်ရှင်ယွင်က ဇွတ်ပြောသည်။ "လိမ္မာတယ်ထ မင်းဘောင်းဘီချွတ်လိုက်"

"ခင်ဗျား ဒီလိုဆက်လုပ်နေရင် ကျွန်တော် ရဲကို ခေါ်လိုက်မှာနော်" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ထိတ်လန့်တကြား သူ့ဖုန်းကို ကိုင်ထားသည်။

"ကျွတ်… ကျွတ်… အရမ်းကျေးဇူးကန်းတာပဲ" ရှန်ရှင်ယွင်၏အမူအရာက ခဏအကြာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အပြစ်ကင်းစင်စွာ လိမ်းဆေးပုလင်းတစ်လုံးကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ဆေးပုလင်းကိုယူရန် လက်ဆန့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ဘာသာ လိမ်းနိုင်တယ်"

"မင်းလက်လှမ်းမမီပါဘူး" ရှန်ရှင်ယွင်သည် လိမ်ညာကာ သူ့ကိုယ်သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့သည့် ယဲ့ဖေးကျိုးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ခုခံခွင့်မပေးဘဲ ယဲ့ဖေးကျိုး၏ကျောင်းဝတ်စုံဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်လိုက်တော့ ဒဏ်ရာရနေရာနှင့် သူ၏လုံးဝိုင်းပြီး ဖြူဖွေးနေသော တင်ပါးတစ်ဝက်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။

"ခင်ဗျား…" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အလွန်အမင်းစိုးရိမ်နေသော်လည်း အလွန်မရုန်းကန်ဝံ့ဘဲ လုံးဝစိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရသည်။ 

"မလှုပ်နဲ့။" ရှန်ရှင်ယွင်သည် ယဲ့ဖေးကျိုး၏နောက်ကျောကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လိမ်းဆေးအနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ မြီးညောင်းရိုးနေရာကို ညင်သာစွာ လိမ်းပေးရင် မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေရာမှာလား"

ယဲ့ဖေးကျိုးက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်ာ

"ဒါဆို အောက်ကို နည်းနည်းဆင်းသွားရမလား" ရှန်ရှင်ယွင်သည် လိမ်းဆေးလူးထားသော သူ့လက်ချောင်းများကို အပိုင်းငယ်လေးတစ်ခုအတွင်း အောက်လျှောသွားပြီး တင်ပါးကြားရှိ အက်ကွဲကြောင်းနှင့် ထိလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

"ရပ်လိုက်" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်ရည်ဝဲလာတော့မယောင် ပြောလိုက်သည်။ "ခုနလေးတင်ကနေရာမှာ"

နာနီကို သူ မခေါ်ရဲတော့ပော သူမသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ပါက ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ကြောက်စရာကောင်းသော အခြေအနေမှာ ရှိနေလိမ့်မည်။

ရှန်ရှင်ယွင်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချရင်း သူ့လက်ချောင်းကို မူလနေရာဆီ ပြန်ရွေ့သွားပြီး ဆေးဖြင့် စက်ဝိုင်းပုံစံများ ဆက်လက်ပွတ်ဆွဲနေသည်။ "ကောင်းပြီ"

"..." ယဲ့ဖေးကျိုး၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဒေါသတကြီး ခေါင်းအုံးကို ကုတ်လိုက်သည်။

ဆေးလိမ်းပြီးနောက် ရှန်ရှင်ယွင်သည် ယဲ့ဖေးကျိုး၏ပေါ်လွင်နေသော အရေပြားပေါ်ကို လေမှုတ်ပေးလိုက်သည်။ ညင်သာသော လေမှုတ်သံကြောင့် သူ့အရေပြားမှတစ်ဆင့် အေးမြသော အထိအတွေ့ကို ပေးပို့လိုက်သည်။ ယဲ့ဖေးကျိုး ရှက်ရွံ့စွာ သူ့ဘောင်းဘီကို ပြန်ဝတ်ပြီး မျက်နှာနီရဲနေသည်။

"ကိုယ် မင်းအတွက် ဆေးလိမ်းပေးရုံပါ၊ အတွေးမလွန်ပါနဲ့" ရှန်ရှင်ယွင်သည် ဂရုတစိုက် ယဲ့ဖေးကျိုး၏အောက်ပိုင်းကို စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက် ယဲ့ဖေးကျိုး၏ဘောင်းဘီကို ဝတ်ပေးရန် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ကူညီခဲ့သည်။ 

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့ကို အဆင်မပြေစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုက်တွန်းလေသည်။ "ခင်ဗျား အခု တကယ်သွားလို့ရပြီ၊ ကျွန်တော် စာကျက်ဖို့ကျန်သေးတယ်"

နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် ထွက်သွားရန် တောင်းဆိုခံရပြီးနောပိ ရှန်ရှင်ယွင်သည် ပခုံးတွန့်ပြီး တွန့်ဆုတ်စွာ ထွက်ခွာရန်မှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

ရှန်ရှင်ယွင် ထွက်သွားပြီးနောက် ယဲ့ဖေးကျိုး၏ ပထမဆုံးလုပ်သောအရာမှာ ရှန်ရှင်ယွင်ကို အမည်ပျက်စာရင်းတွင် ထည့်သွင်းရန် ကြိုးစားဖို့ သူ၏ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး WeChat ကိုဖွင့်ရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခလုတ်ကို နှိပ်တော့မည့်အချိန်မှာပဲ ဖုန်းဖန်သားပြင်က သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ ဖြူသွားခဲ့သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုး: "…"

သူ့ဖုန်းကို restart ပြီးနောက် ရှန်ရှင်ယွင်ကို အမည်ပျက်စာရင်းသွင်းရန် ထပ်မံကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သောအခါတွင် ဖုန်းသည် ဒုတိယအကြိမ်အဖြစ် ခေါင်းမာစွာ အဖြူရောင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း ကုတင်ပေါ်တွင် ဖုန်းကိုချကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခုတင်ပေါ်တွင် လဲနေလိုက်သည်။

‌ကောင်းပြီ၊ ဒါက ယဲ့ဖေးကျိုးပါပဲ။

အိမ်တွင် အိပ်ရာထဲမှာ နေ့တစ်ဝက်လောက် အနားယူပြီးနောက် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် နောက်တစ်နေ့မနက်မှာတောင် လှုပ်ရှား၍ မရသေးမှန်း ခံစားနေရဆဲဖြစ်ပြီး အံကြိတ်လျက် သူ့အတန်းပိုင်ဆရာကို နောက်နှစ်ရက် ခွင့်ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

သောကြာ၊ စနေ၊ တနင်္ဂနွေသည် အားလပ်ရက်များဖြစ်ပြီး စုစုပေါင်း အိပ်ရာထဲတွင် သုံးရက်နားနေနိုင်သည်။

အတန်းပိုင်ဆရာသည် ယဲ့ဖေးကျိုးကို တနင်္လာနေ့မှာ ကျောင်းဆီ ဆေးရုံလက်မှတ်ယူလာရန် သတိပေးပြီး ခွင့်ယူခွင့်ပေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် နောက်ဆုံးစာမေးပွဲဖြေရန် တစ်လခွဲပဲ ကျန်တော့တာကြောင့် တနင်္လာနေ့ကစပြီး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အတန်းပြန်တက်ရမည်ဟု သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်မိသည်။ တစ်လလုံး အိပ်ရာထဲမှာပဲ နေနေရမည်ဆိုလျှင် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုနိုင်မှာမဟုတ်ပေ။

နာနီ လှီးဖြတ်ပေးပြီး ခုတင်ဘေးတွင် ချထားသော သစ်သီးနှစ်တုံးကို စားပြီးနောက် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် စာအုပ်ဖတ်ရန် နာကျင်မှုကို ညည်းခံရင်း ခုတင်ပေါ်မှာ ဘေးတစ်စောင်းလဲနေလိုက်သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့ဖုန်းကို ကြည့်နေစဉ် WeChat အသိပေးချက်တစ်ခု မြည်လာသည်။ သူ ကောက်ကိုင်ကြည့်လိုက်တော့ ရှန်ရှင်ယွင်‌ဆီက အသံစာတစ်စောင်ဖြစ်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ တမင်တကာ တိုးလျထားသော သူ့အသံက နက်ရှိုင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ "မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ"

သူ့ကို အမည်ပျက်စာရင်းသွင်းရန် လက်လျှော့လိုက်သော ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ "စာအုပ်ဖတ်နေတာ"

ရှန်ရှင်ယွင်က တခစ်ခစ်ရယ်သည်။ "မင်းက တကယ်ကြိုးစားနေတာပဲ။ မင်းအတွက် အကျိုးခံစားခွင့်ပေးမယ်"

ယဲ့ဖေးကျိုး၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များ လှုပ်ယမ်းသွားပြီး အလျင်အမြန် ‌ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မလိုဘူး"

သို့သော် ရှန်ရှင်ယွင်သည် အင်္ကျီမပါသော ဆယ်လ်ဖီရိုက်ပြီး အတင်းအကျပ် ပေးပို့လိုက်ပြီးဖြစ်သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် မယုံနိုင်စွာ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ကို မရည်ရွယ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေရင်း အရှက်မရှိသည့်အတွက် စိတ်ထဲမှ ထိုလူကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ဓာတ်ပုံထဲတွင် ရှန်ရှင်ယွင်၏ဆံပင်များသည် အနည်းငယ်စိုစွတ်နေပြီး လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီးသွားပြီဆိုတာ ညွှန်ပြနေသည်။ သူ့မျက်ခုံးမွေးများက အပြုံးတစ်ခုအနေဖြင့် အနည်းငယ်ကွေးနေပြီး အလင်းရောင်ကို မျက်နှာမူ‌ထား၍ သူ့မျက်ဆန်များက ရေကန်တစ်ခုလို တောက်ပနေပုံရသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တစ်ဖက်က ကော့နေပြီး ‌ကျီစယ်တတ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်။ သူ၏နူးညံ့သော ညှပ်ရိုးအောက်တွင် ဖောင်းကားပြီး သန်မာသော ရင်ဘတ်ကြွက်သားနှစ်ခုရှိပြီး အညိုရောင်ဖျော့ဖျော့ နို့သီးခေါင်းများလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။ သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများက ထင်ရှားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော V ပုံသဏ္ဌာန်နှစ်ခုက ဓာတ်ပုံ၏ဖြတ်ထားသောအပိုင်း၏ အောက်ခြေအထိ ကျယ်ပြန့်နေသည်။

ယဲ့ဖေးကျိုး သတိပြန်လည်လာသောအခါ ဓာတ်ပုံကို သူ အကြာကြီးစိုက်ကြည့်နေမှန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ရှန်ရှင်ယွင်: "ကိုယ့်ရဲ့ WeChat moment မှာ အများကြီးရှိတယ်"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ၏ပူလောင်နေသောပါးပြင်များကို ပွတ်သပ်ပြီး ယုံကြည်မှုမရှိသော စကားနှစ်လုံးကို ပြောသည်: "လူယုတ်မာ"*

ရှန်ရှင်ယွင်က ချက်ချင်းပြန်ပြောသည်။ "ကိုယ်က ဘယ်လိုလုပ် လူယုတ်မာဖြစ်ရမှာလဲ။ ကိုယ့်မှာရှိသမျှ မင်းမှာလည်းရှိတာပဲလေ"

ယဲ့ဖေးကျိုးက ဂရုမစိုက်ဟန် ပြန်ပြောသည်။ "ကျွန်တော် စာဖတ်နေတယ်"

ရှန်ရှင်ယွင်က တိတ်တဆိတ် ပြောသည်။ "မရဘူး၊ မင်း ကိုယ့်ကို အချည်းနှီးကဲ့ရဲ့တာမျိုး ကိုယ်လက်မခံနိုင်ဘူး။ လူယုတ်မာအစစ်ဖြစ်အောင် ကိုယ်လုပ်ရမယ်"

"..." ယဲ့ဖေးကျိုး သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်သည်။ 'ခင်ဗျားလုပ်ပြီးပြီလေ' သူ့ဖုန်းကို အသံပိတ်ပြီး ခုတင်ပေါ်တင်လိုက်ကာ စာအုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

စာနှစ်ကြောင်းလုံးကို မသက်မသာဖြင့် ကြည့်လိုက်‌ပြီးနောက် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် စာအုပ်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ဖုန်းကို ကောက်ယူကာ ရှန်ရှင်ယွင်၏ WeChat Moment များကို တည်ငြိမ်စွာ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ထောင့် ပေါင်းစုံမှ ရိုက်ထားသော ရင်ဘတ်ကြွက်သားများ၊ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများနှင့် မျက်နှာများ၏ ဆယ်လ်ဖီပုံများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ယနေ့ ရိုက်ထားသော အပုံ ၂၀၊ ၃၀ အထိရှိပြီး ၎င်းတို့အားလုံးက အသားရောင်ဖြစ်သည်။

ချောမောလှပမှုကို နှစ်သက်သူ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရှက်ရွံ့သွားပြီး စာမျက်နှာများကို လှန်လှောကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ သူ့နှလုံးသားက တဒိတ်ဒိတ်ခုန်လာသည်။ သူသည် တံတွေးကို မျိုချကာ တစ်ယောက်တည်း တိုးတိုးပြောကာ သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်အောင် ကြိုးစားနေသည်။ "ငါ ယောက်ျားတွေကို မကြိုက်ဘူး၊ ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်ရုံပဲ…"

မကြာမီတွင် ရှန်ရှင်ယွင်၏ WeChat Moment ကို အောက်သို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးဓာတ်ပုံအောက်တွင် ‘ပျော်ရဲ့လား ရှောင်ယဲ့ဖေးကျိုး’ဆိုသော စာသားပါသည်။

"...!?" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့လက်များ တုန်ခါသွားကာ ဖုန်းကို ဘေးသို့ အမြန်ပစ်ချလိုက်သည်။

ဒီလူက တကယ်တော်တော်ဆိုးတာပဲ။

ဤနည်းဖြင့် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အိမ်တွင် သုံးရက်ခွဲကြာ အိပ်ရာထဲမှာ နေခဲ့သည်။

အရိုးကျိုးတာက အစကလောက် မနာကျင်တော့ပေမဲ့လည်း ကျောင်းတွင် ကြာကြာထိုင်ရတာကလည်း ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ဆေးရုံက ရောဂါရှာဖွေရေးလက်မှတ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းသည်အထိ အဓိကဘာသာရပ်အနည်းငယ်ကိုသာ တက်ရောက်နိုင်ကြောင်း ကျောင်းမှာရှိသည့် သူ၏အတန်းပိုင်ဆရာနှင့် ဆွေးနွေးရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ပြီးနောက် နေ့လယ်နှင့် ညနေပိုင်းများတွင် အိမ်မှာ ကိုယ်ပိုင်လေ့လာရန် စီစဉ်ထားသည်။ 

ယဲ့ဖေးကျိုး အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာသောအခါ ယာဉ်မောင်းသည် ကားကို လမ်းဘေးမှာ ရပ်ထားပြီး သူ့ကို စောင့်နေသည်။

သူ့ကားနောက်မှာ ရင်းနှီးပြီးသား Hummer တစ်စီးက ခမ်းနားစွာ ရပ်ထားသည်။ ရှန်ရှင်ယွင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ကာ ကားပေါ်မှဆင်းရင်း ယဲ့ဖေးကျိုးဆီသို့ လျှောက်လာသည်။ မနက်ခင်းနေရောင်ခြည်အောက်တွင် သူ့မျက်နှာက တောက်ပစွာ ချောမောလှပနေသည်။

"တစ်ခုခုများလိုအပ်လို့လား" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အဆင်မပြေစွာ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာပင် သူသည် ဤလူယုတ်မာနှင့် စကားပြောလိုခြင်းမရှိသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများက သူ့မျက်နှာကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်း တပ်မက်မှုက ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဝေဝါးစေနိုင်သည်။

"ဒီမှာ ယူလိုက်" ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့လက်ထဲက ပစ္စည်းကို ယဲ့ဖေးကျိုး၏လက်ထဲသို့ ပေးလိုက်သည်။

ပစ္စည်းက အလွန်ပေါ့ပါးသည်။ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ၎င်းကို ယူလိုက်သောအခါ ၎င်းသည် တင်ပါးနှင့်တူသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် လေကူရှင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး လေထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှန်ရှင်ယွင်က နူးညံ့စွာ ဆိုသည်။ "ကိုယ် ဆရာဝန်နဲ့ တိုင်ပင်ခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့လက်ရှိအခြေအနေအရ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်ရတာ အရမ်းနာကျင်နေလိမ့်မယ်။ ဒီပစ္စည်းကိုသုံးတာ မင်းကို ပိုအဆင်ပြေလိမ့်မယ်"

"…ကျေးဇူးပါ" ယဲ့ဖေးကျိုး၏အမူအရာသည် ရှုပ်ထွေးနေပြီး လေကူရှင်ကို ကား၏နောက်ခုံပေါ် ပစ်တင်လိုက်သည်။

"ကိုယ် မင်းကို လိုက်ပို့ပေးမယ်" ရှန်ရှင်ယွင်က ဆိုသည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းလိုက်သည်။

ရှန်ရှင်ယွင်က တိတ်တဆိတ် ပြောလေသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းကားက ဘီးပြားနေတယ်လေ"

ယာဉ်မောင်းသည် ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားပြီး အမြန်သွားစစ်ဆေးကြည့်တော့ ကား၏ညာဘက်ရှေ့ဘီးက ပြားနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ကူကယ်ရာမဲ့ သက်ပြင်းချရင်း "သခင်လေး ဒီကားက…"

ယဲ့ဖေးကျိုး: "…"

ကားဘီးကို

ဓားနဲ့ထိုးသူက ဒီလူယုတ်မာလို့ ငါသံသယရှိတယ်။

"မင်းက တကယ်ကံမကောင်းတာပဲ" ရှန်ရှင်ယွင်သည် လျှာကို သပ်လိုက်၏။ "ဘယ်လိုလဲ။ မင်းကံကို ပြောင်းလဲဖို့ စဉ်းစားချင်လား" 

TK Team Chapter 56