Chapter : 68 ( ထာဝရတောက်ပခြင်း [8] )

Chapter : 68 ( ထာဝရတောက်ပခြင်း [8] )

ရှန့်ချန့်ယန်က သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူ ခင်ဗျားကို ပြန်ဖြေပြီလား"

ဟိုင်ရိ သူ့ဖုန်းကို မြှောက်ပြီး chat log ကို ပြရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ ကြွက်သားများရှိသောလူကတော့ အခုထိ ပြန်မဖြေသေးပေ။

ရှန့်ချန့်ယန်: "သူ ပြန်ဖြေရင် ကျွန်တော့်ကိုပြော"

ဟိုင်ရိ: "နား-လည်-ပြီ"

ရှန့်ချန့်ယန်: "စိတ်မလောပါနဲ့"

"ငါ စိတ်မလောပါဘူး"

ဟိုင်ရိက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို တစ်ခုခု သောက်စရာပေး"

ရှန့်ချန့်ယန်: "ခဏခဏသောက်ရင် ခင်ဗျားအသည်းအတွက် မကောင်းဘူး"

သူ၏စကားများကြားကပင် သူ ဟိုင်ရိကို ရွှေရောင် တောက်ပနေသည့် ဖန်ခွက်တစ်လုံး ပေးလိုက်သည်။

"ဒီညအတွက် တစ်ခွက်ပဲနော်"

ဟိုင်ရိက အနည်းငယ်စိတ်မကျေနပ်စွာဖြင့် သဘောတူလိုက်၏။ ရှန့်ချန့်ယန် သူ့ကို စတင်ထိန်းချုပ်နေပြီဟု ခံစားရပြီး သူ ဆေးလိပ်သောက်ကြောင်းကိုပင် မပြောရသေးပေ။

တကယ်တော့ သူ ဆေးလိပ်မသောက်သည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဤနေရာသို့ ရောက်လာကတည်းက ပိုက်ဆံအလွယ်တကူ မရှိသောကြောင့် စျေးပေါသည့် ဆေးလိပ်များကိုလည်း မသောက်ချင်သောကြောင့် ဤအချိန်တစ်လျှောက်လုံး ဆေးလိပ်မသောက်ဖြစ်ခဲ့ပေ။

ရှန့်ချန့်ယန်ဆီကနေ ပိုက်ဆံချေးပြီး ဆေးလိပ်ဝယ်ခြင်းကတော့ သိပ်လက်တွေ့မကျပေ။

ဟိုင်ရိ: "ဘာလို့ သူ မင်းကို အမြဲကြည့်နေတာလဲ"

ယီဝေ၏ အကြည့်က ထောင့်မှနေ၍ ရှန့်ချန့်ယန်ဆီသို့ စွဲကပ်နေသည်။

ရှန့်ချန့်ယန်က မထူးခြားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နည်းနည်းကြည့်ရုံနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ပိုဆိုးသွားစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

သူပြောသည်မှာ မမှားသော်လည်း ဟိုင်ရိကတော့ ဤကိစ္စကို စိတ်ထဲမကောင်းသေးပေ။ ဆံပင်ဝါ ပြောခြင်းအရဆိုရင် ယီဝေက ရှန့်ချန့်ယန်ကို ကြိုက်နေပုံရသည်။

သို့သော်လည်း ပုံမှန်လူတစ်ဦးက ယခုလို ပုံမှန်မဟုတ်သည့် နှစ်သက်မှုကို သည်းခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ယီဝေက လမ်းလျှောက်လာပြီး စတင်မိတ်ဆက်ကာ ဟိုင်ရိအား ရွဲ့သည့်စကားများပြောလိုက်သည်။

"အရက်ပြင်းကြိုက်တဲ့သူတိုင်း တကယ့် ယောက်ျားစစ်မှန်ရဲ့လား"

"လူအတုတွေရော ရှိလား"

ဟိုင်ရိသည် ယီဝေ၏လှောင်ပြောင်မှုကို ပြန်လည်ကာ မေးခွန်းဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ယီဝေ: "မင်း ဘယ်လောက် အသက်လဲ"

ရှန့်ချန့်ယန်က သတိပေးလိုက်သည်။

"သူ့နားကနေ ဝေးဝေးနေ"

"ဒါက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောတာပါ"

ယီဝေ မတတ်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို ဒီလောက် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကာကွယ်စရာ မလိုပါဘူးနော်၊ တကယ်လို့ ငါ သူ့ကို ဒုက္ခပေးချင်ရင် မင်းကို ပြရမလား"

'အဓိပ္ပာယ်ရှိသားပဲ'

ဟိုင်ရိက သူ၏အဖျော်ယမကာကို တစ်ငုံသောက်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

ယီဝေက စာအုပ်ဆန်ဆန် စကားပြောပုံရှိသည်။

"မင်းသေဆုံးရခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ"

ဟိုင်ရိက အေးစက်စက်နှင့်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"စိတ်ရောဂါ"

ယီဝေ: "ငါရောပဲ"

ယီဝေက ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်တိုက်ဆိုင်တာလဲ၊ မင်းရဲ့ ရောဂါက ဘာလဲ"

ဟိုင်ရိ: "စိတ်ဓာတ်ကျရောဂါ"

ယီဝေ: "ငါ့အတွက်ကတော့ မြင့်မားတဲ့လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ လူမှုဘဝဆန့်ကျင်သော စရိုက်လက္ခဏာရပ်ရောဂါ (high-functioning Antisocial Personality Disorder)"

"ဘယ်ရောဂါမဆို မိသားစုနဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဆက်စပ်နေနိုင်တယ်"

ယီဝေ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အဲဒါကို ယုံလား"

ဟိုင်ရိက ထိုအရာအား သိပ်နားမလည်ပေ။

"မွေးရာပါ ဒီလိုဖြစ်နေတဲ့လူတွေလည်း ရှိတယ်"

ယီဝေက ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်းနည်းတယ်"

သူ ဟိုင်ရိဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ငါလည်း အရင်က တော်တော်ပျော်ရွှင်ခဲ့ဖူးတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားတွေ ပြောတဲ့အတွက် အဆက်မပြတ် ရိုက်နှက်ခံရပြီးတဲ့နောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိတ်ဆို့လာခဲ့တယ်၊ ငါ့မိသားစုမှာ ငါက အငယ်ဆုံးပဲ၊ ငါ့အဖေနဲ့ အမေက ငါ့ကို မုန်းပြီး ကြောက်ကြတယ်၊ ဒါကြောင့် ဘယ်တုန်းကမှ သူစိမ်းတွေကို မတွေ့စေခဲ့ဘူး...တစ်စုံတစ်ယောက် လာတဲ့အခါ ငါ့အမေက ငါ့ကို ငါ့အခန်းထဲမှာ ပိတ်ထားတတ်တယ်"

ဟိုင်ရိ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဒါဘာလဲ…ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းမှုလား

ရှန့်ချန့်ယန်: "မင်းရဲ့ဇာတ်လမ်းကို ဘယ်သူမှ စိတ်မဝင်စားဘူး"

ယီဝေ၏ ပြုံးပြမှုတွင် တစ်မျိုးသော အထီးကျန်ဆန်မှု အရိပ်အယောင် ရှိနေသည်။ သူ၏ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ယီဝေက ရှန့်ချန့်ယန်ကို ကမ်းလှမ်းကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်၏။ ပြီးတော့ သူက ဖန်ခွက်အလွတ်ကို ရှန့်ချန့်ယန်ဘက်သို့ ဖြည့်ရန် တွန်းပေးလိုက်သည်။ ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ရှန့်ချန့်ယန်: "မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ"

ယီဝေ: "သူငယ်ချင်းဖွဲ့ဖို့"

"ငါ အရမ်းဆိုးရွားနေပြီ"

ယီဝေသည် ဟိုင်ရိကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ သူငယ်ချင်းမရှိဘူး၊ လူတိုင်းက ငါ့ကို မုန်းတယ်လေ"

ဟိုင်ရိက သူ၏စိတ်ထဲမှ ပြောလိုက်သည်။

‘မင်း ကိုယ်တိုင်တောင်းဆိုခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား’

သို့ပေမဲ့ သူကတော့ သနားစိတ်အနည်းငယ် ခံစားနေရဆဲပင်။ ဤကြားမှပင် ဟိုင်ရိ ရှန့်ချန့်ယန်၏ အတွေးပုံစံကို ပြောင်းရန် မရဲပေ။ ရှန့်ချန့်ယန်က ယီဝေကို ပယ်ချခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ သူလည်း သူ့ကို ပယ်ချရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ဤလိုလူမျိုးနှင့် သူငယ်ချင်းဖွဲ့ခြင်းက တကယ်ပင် အန္တရာယ်ကြီးလွန်း၏။

ဟိုင်ရိ: "မင်းကတော့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ကိုက်ညီတဲ့လူတွေနဲ့ အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ယီဝေက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးတွေက မကိုက်ညီဘူးလား၊ ငါတို့အားလုံးမှာ စိတ်ရောဂါတွေရှိတယ်လေ"

ဟိုင်ရိ: "အစ်ကိုကြီး၊ စိတ်ရောဂါနဲ့ ရူးသွပ်မှုဆိုတာ ကွာခြားမှုရှိတယ်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား"

ယီဝေ ရယ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုကွာခြားတာလဲ"

ယီဝေက သူ၏လက်မောင်းများကို ဖြန့်ကားပြီး ချဲ့ကားပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အမှားက ငါတို့မှာ ရှိနေတာမဟုတ်ဘူး၊ ဒီကမ္ဘာမှာ အမှားရှိနေတာ၊ ဘာများ ကွာခြားတာလဲ"

ဟိုင်ရိ: ...

ရှန့်ချန့်ယန်က ယီဝေ၏ ဖန်ခွက်ကို သူ၏နောက်က ဘေစင်ထဲတွင် ထားလိုက်၏။

ရှန့်ချန့်ယန်: "မင်း နေမကောင်းဘူးလား"

တကယ်ပင် ယီဝေတွင် အားအင်ချို့တဲ့သည့် အရာတစ်ခုရှိနေသည်။

ဟိုင်ရိ: "မင်း အရမ်းနာကျင်နေလား"

ယီဝေ: ...

ရှန့်ချန့်ယန်: ...

ဟိုင်ရိက သူ့ကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အထီးကျန်နေတာလား"

ယီဝေက အေးစက်စက် ရယ်လိုက်၏။

"ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ"

ဟိုင်ရိက စိတ်အေးအေးထားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာလို့ လူတွေကို ကျိန်ဆဲနေတာလဲ၊ မင်း ကျိန်ဆဲတာက ဝန်ခံနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဟိုင်ရိ: "မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် ရန်လိုနေဖို့ လိုတာလဲ၊ မင်း အထီးကျန်နေရင် သွားပြီး သူငယ်ချင်းဖွဲ့၊ ချိန်းတွေ့လေ၊ မင်း ကြိုက်တဲ့လူရဲ့ ကျစ်ဆံမြီးကို ဆွဲပြီး ကလေးတစ်ယောက်လို လုပ်ဖို့ ဘာလို့ဒီလောက် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းနေရတာလဲ"

ယီဝေသည် အရှက်ရသောကြောင့် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားသည်။

ရှန့်ချန့်ယန်သည် ကောင်တာကို အမြန်ကျော်ခွလိုက်ပြီး ဟိုင်ရိကို ကာကွယ်လိုက်၏။ ဟိုင်ရိက ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ရှန့်ချန့်ယန်သည် ယီဝေအား တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ယီဝေက ရယ်လိုက်၏။ ဟိုင်ရိကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ငွေရှင်းပြီး ထွက်သွားသည်။

ရှန့်ချန့်ယန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တကယ်ပဲ လက်လျှော့ရတော့မယ်၊ ခင်ဗျား ဘာလို့ သူ့ကို ရန်စနေရတာလဲ"

ဟိုင်ရိလည်း အနည်းငယ်နောင်တရသလို ခံစားရသည်။

ရှန့်ချန့်ယန်: "မေ့လိုက်တော့၊ သူက စိတ်ဆိုးပြီး ရန်စတဲ့သူတိုင်းကို ကိုက်မယ့် ခွေးရူးတစ်ကောင်ပဲ၊ နောက်တစ်ခါ သူ ခင်ဗျားကို ရှာရင် ကျွန်တော့်ကို ရှာလိုက်ရုံပဲ၊ ကောင်တာက ခင်ဗျားကို ပြန်ဖြေပြီလား"

ပြောစရာစကားတောင်မရှိတော့ဘူး…

ဟိုင်ရိက စိတ်မရှည်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မဖြေသေးဘူး!"

ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့မျက်နှာကို လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ညှစ်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ ဘားကောင်တာဆီ ပြန်သွားသည်။

သန်းခေါင်ယံပြီးနောက်တွင် ဘားထဲက လေထုက အရှိန်မြင့်လာ၏။ အောက်ကလူတွေက ရှန့်ချန့်ယန်ကို သီချင်းဆိုရန် ခေါ်သောကြောင့် ရှန့်ချန့်ယန်က သွားပြီး " <Greenhouse Girl> ကို သီချင်းဆိုခဲ့၏။ လူတိုင်းက အဲဒါနှင့်တင် မကျေနပ်ကြသောကြောင့် သူ <Cinderella> ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဆိုခဲ့သည်။

ဟိုင်ရိသည် စင်အောက်ရှိ မိန်းကလေးများသည် သူ့ကြောင့် လမ်းတောင် မလျှောက်နိုင်အောင် ရီဝေဝေ ဖြစ်နေကြသည်ဟု ခံစားရ၏။ သူလည်း မထူးခြားပေ။

ရှန့်ချန့်ယန်၏ ချောမောမှုက တကယ်ကို ဇယားများအပြင်မှာ ရှိနေ၏။ ယခုလို စိတ်ခံစားချက်မျိုးကို သူ ဖော်ပြဖူးတာ ၎င်းသည် ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။

ရှန့်ချန့်ယန် <Cinderella> ကို သီချင်းဆိုပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ စင်အောက်မှ ဟိုင်ရိကို နက်ရှိုင်းသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ကြည့်ရင်း သူ ကြေညာလိုက်၏။

"ငါ့ချစ်သူအတွက် လက်ဆောင်"

ဟိုင်ရိ: !

သူ့နှလုံးသား ရပ်မလိုနီးနီး ဖြစ်သွားသည်။

စင်အောက်၌ လူများသည် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေကြ၏။ မိန်းကလေးတွေက အသံကုန် အော်ကြသည်။

"ဘယ်သူလဲ!! ဘယ်သူလဲ!!"

မိန်းကလေးများသည် သူတို့၏ ငယ်ဘဝအိပ်မက်များကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည့် တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို တိတိကျကျ မပြောနိုင်ခဲ့ကြပေ။ ဟိုင်ရိလည်း ဘာမှ မပြောရဲပေ။ ရှန့်ချန့်ယန်၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်ပြီး လူတိုင်းက သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။ ဟိုင်ရိက သူ့ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး သူ့မျက်နှာက နီရဲနေ၏။

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ခေါ်လိုက်၏။

"အန်ဆယ်လား"

ဟိုင်ရိ: ?

သူ သတိမထားမိဘဲ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ လှည့်လိုက်တာကို မြင်သောအခါ သူမက ထိတ်လန့်တကြားနှင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။

မိန်းကလေး: "အန်ဆယ်"

ဟိုင်ရိ: "တောင်းပန်ပါတယ်၊ လူမှားတာဖြစ်မယ်"

သူ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်နာမည်က ဟိုင်ရိပါ"

ရှန့်ချန့်ယန်က ဤအချိန်တစ်လျှောက်လုံး သူတို့ဘက်ကို ကြည့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အခြေအနေကို သတိထားမိချိန်၌ သူ လာခဲ့သည်။

ရှန့်ချန့်ယန်: "တစ်ခုခု မှားနေတာလား"

သို့သော် မိန်းကလေးသည် သူ့အား မယုံနိုင်စွာဖြင့် တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်း ကြည့်နေဆဲပင်။ သူမ လူမှားသွားသည်ဟု လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်သလိုပင်။

ဟိုင်ရိက OCD (Obsessive-Compulsive Disorder) ရောဂါရှိသူက သူ့ကို ဆွဲခေါ်ပြီး မျက်မှန်တပ်ထားလားဟု မေးသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

"မင်းပြောတဲ့လူက မျက်မှန်တပ်ထားလား"

မိန်းကလေးက အတင်းအကျပ် ရယ်လိုက်၏။

"ဘောင်အနက်ရောင်မျက်မှန်...တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို လူမှားသွားပုံရတယ်၊ ရှင်က လေယူလေသိမ်းနဲ့ မပြောဘူး"

ဟိုင်ရိက သိချင်စိတ် ဖြစ်လာသည်။

"သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ"

မိန်းကလေးက စိတ်ပျက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဂျာမန်ကောင်လေးတစ်ယောက်ပါ၊ သူက ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်"

ဟိုင်ရိ: "သူ ဘယ်သွားတာလဲ"

"သူမကို တစ်ခုခု သောက်စရာ ပေးလိုက်ပါ"

ဟိုင်ရိသည် ရှန့်ချန့်ယန်အား ပြောလိုက်သည်။

ရှန့်ချန့်ယန် မိန်းကလေးအတွက် တစ်ခွက်သွားယူနေစဥ် သူမသည် လက်ချောင်းများအား ဆုပ်လိုက်ကာ ဟိုင်ရိ၏ဘေး၌ ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

"ကျွန်မ ဒီမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ"

ဟိုင်ရိ ဤဘားကိုလာခြင်းက သူမ၏ ပထမဆုံးအကြိမ်ဟု ထင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူထင်လိုက်သည်က လွဲမှားသွား၏။

မိန်းကလေး: "ကျွန်မ တောင်ပိုင်း ဟွားခရိုင်၊ ရပ်ကွက် ၈ မှာနေတာပါ"

ဟိုင်ရိ အံ့ဩသွားသည်။

"အရမ်းဝေးတာပဲ"

မိန်းကလေး: "ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မမိတ်ဆက်ရသေးဘူးပဲ၊ ကျွန်မနာမည်က ကျောင်းချီပါ"

"ကျွန်မ ဒီလို ကျွန်မရဲ့အိုင်ဒေါကို ရှာဖို့လာခဲ့တာ၊ ရှင် ကျွန်မကို သူ့ရဲ့လက်မှတ်လေး တောင်းပေးပါလား"

ကျောင်းချီသည် ဟိုင်ရိအားပြောလိုက်၏။

ထို့ကြောင့် ရှန့်ချန့်ယန်က အရက်ငှဲ့တာ ပြီးသွားတာနှင့် ဟိုင်ရိက သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"အချစ်လေး၊ သူ(မ)ကို လက်မှတ်ပေးလိုက်ပါဦး"

"ဟုတ်ပြီလေ"

ရှန့်ချန့်ယန် သဘောတူလိုက်သည်။

"မင်းမှာ ဘောပင်နဲ့ စာရွက် ရှိလား"

ကျောင်းချီက ဘောပင်နှင့် စာရွက်ကို အမြန်ထုတ်ယူလာသည်။ သူမ၏ နာမည်ကို မေးမြန်းပြီးနောက် ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့နာမည်ကို လက်မှတ်ထိုးကာ သူမကို ပေးလိုက်၏။ ကျောင်းချီက ယခုလိုမျက်နှာသာပေးမှုကြောင့် အရမ်းကို ဝမ်းသာလွန်းလို့ ဟိုင်ရိက သူမ ငိုလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ဟု သံသယရှိခဲ့သည်။

ဟိုင်ရိက သူ့လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"မင်း ကိုယ့်ဘာသာ အလုပ်ရှုပ်နေတော့"

ရှန့်ချန့်ယန် ခေါင်းညိတ်ပြီး အလုပ်သွားလုပ်သည်။

ကျောင်းချီက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ရှင်တို့နှစ်ယောက်က…"

သူမက မူလက သူတို့သူငယ်ချင်းတွေလားဟု မေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့၏။ သို့သော် ဟိုင်ရိက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျောင်းချီ: ?

ဟိုင်ရိ: "ဟုတ်တယ်"

ကျောင်းချီက အချိန်အကြာကြီး ဘာမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။ သူမ တုံ့ပြန်သောအခါမှာတော့ တိုက်ရိုက် စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

ဟိုင်ရိက ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ အမျိုးသားနတ်ဘုရားက အခု ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေပြီ"

ကျောင်းချီ၏ မျက်နှာက ရုတ်တရက် နီရဲသွားသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်!!!"

ဟိုင်ရိ: ...

ကျောင်းချီ: "ရှင့်ရဲ့ လက်မှတ်ကော ပေးနိုင်မလား"

ဟိုင်ရိ: ...

ရှုပ်ထွေးနေသည့် အခြေအနေနှင့်ပင် သူ ကျောင်းချီကို သူ့၏ လက်မှတ်ကို ပေးလိုက်ရာ ကျောင်းချီကတော့ ကျေနပ်သည့် မျက်နှာအပြည့်ဖြင့် လက်ခံလိုက်၏။

ဟိုင်ရိက ဤကမ္ဘာကြီးက တကယ်ကို ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဒါက စိတ်ရှုပ်စရာပင်...

ကျောင်းချီက ခဏအကြာမှ စိတ်အေးသွားသည်။

"ဒါဆို ရှင်က ကျွန်မသူငယ်ချင်း တကယ်မဟုတ်ဘူးလား"

ဟိုင်ရိက ဘာမှမတတ်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း အခုထိ စဉ်းစားနေတုန်းလား"

ကျောင်းချီ: "အင်း...မင်းတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ကို ဆင်တူတယ်"

ကျောင်းချီ: "ဒါပေမဲ့ ကျွန်မသူငယ်ချင်းက မိန်းကလေးတွေကိုပဲ ကြိုက်တာ၊ သူက ရည်းစားရှိတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့က အရမ်းချစ်ကြတာ"

ဟိုင်ရိ: "သူ ဘယ်သွားတာလဲ"

ကျောင်းချီ ပြုံးလိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ ဆောင်းရာသီတုန်းက သူ့ရည်းစားက သူ့သေဆုံးမှုလျှောက်လွှာကို ပယ်ဖျက်ပြီး ပြန်အသက်ရှင်ခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒီနောက် အန်ဆယ်လည်း သူ့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တာ၊ သူတို့ ပြန်ရောက်ရင် လက်ထပ်မယ်လို့ ပြောကြတယ်"

ဟိုင်ရိက ဆွတ်ဆွတ်ပျံ့ပျံ့ မှတ်ချက်ပေးလိုက်၏။

"ဒါ တော်တော်ကောင်းတာပဲ"

ကျောင်းချီ: "ဒါကြောင့် ကျွန်မရှင့်ကို ပထမဆုံး မြင်တုန်းက အန်ဆယ် ပြန်ရောက်လာပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ"

ဟိုင်ရိက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သရော်သည့် အပြုံးဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။

"ငါက သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ ဗဟိုချက်ကနေ မထွက်ခဲ့ဘူး"

"တကယ်တော့ ရှင်တို့နှစ်ယောက် လုံးဝမတူဘူး"

ကျောင်းချီက သူ့ကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ကြာကြာ လေ့လာကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"အန်ဆယ်က ဂျာမန်လူမျိုးဖြစ်ပြီး အမြင်အာရုံသိပ်မကောင်းဘူး"

ကျောင်းချီက ထိုအကြောင်းကို တွေးပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ တာဝန်တစ်ခု ထမ်းဆောင်နေတုန်းက ညသန်းခေါင်မှာ စင်္ကြံတစ်လျှောက် အသံတစ်ခု ကြားခဲ့ရတယ်၊ သူ အရမ်းကြောက်သွားတာကြောင့် သူ့မျက်မှန်တွေ ပြုတ်ကျပြီး ရှာမတွေ့တော့ဘူး၊ နောက်နေ့ သူ အခန်းအပြင်ထွက်တဲ့ လမ်းကိုတောင် ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး၊ လူတိုင်းက သူ သေသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့ကြတာ"

ဟိုင်ရိ ရယ်လိုက်သည်။

ကျောင်းချီက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"လူတိုင်း ထွက်သွားပြီ၊ ကျွန်မပဲ ကျန်တော့တယ်"

ဟိုင်ရိ: "မင်းသူငယ်ချင်းတွေ အကုန်ထွက်သွားပြီလား"

"သူတို့အားလုံး ပြန်သွားပြီး အသက်ရှင်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်"

ကျောင်းချီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်မပဲ ကျန်တော့တယ်"

ဟိုင်ရိက စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"စိတ်လျှော့ပါ"

ကျောင်းချီ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

🌟🌟🌟