Ch 7

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၇

ညစာစားပြီးနောက် လုယွီက ရေနွေးတစ်အိုးကို ဆူအောင်တည်ပြီး ကျန်းနျန်အတွက် ထားခဲ့ကာ အပြင်ထွက်သွား၏။

မနေ့က တစ်နေကုန် ခရီးသွားခဲ့ရပြီး ရထားပေါ်တွင် တစ်ညလုံး အိပ်ရေးပျက်ခဲ့သောကြောင့် ကျန်းနျန်မှာ ကိုယ်လက်မအီမသာ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ရေချိုးလိုက်ရာ များစွာ လန်းဆန်းသွား၏။ သူမသည် သူမ၏ ဆံပင်ကို ကိုင်ကြည့်ရာ နာကျင်သော်လည်း မနက်ဖြန်တော့ လျှော်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မဟုတ်ပါက အလွန်စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရလိမ့်မည်။

သူမ ရေချိုးပြီးနောက် လုယွီသည် ရေချိုးရေကို သွန်ပစ်ရန် ကူညီခဲ့သည်။ ညက နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး တံခါးကို ပိတ်ထားသော်လည်း ပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်ထားလိုက်၏။ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ယပ်ခတ်ကာ အေးအောင် လုပ်နေသည်။ သူမ၏ နားထဲတွင် ခြင်များ၏ တဝီဝီမြည်သံနှင့် သူမ၏ လက်မောင်းများပေါ်တွင် မကြာခဏ ကိုက်ခံရခြင်းများက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။

အခန်းထဲတွင် ရံဖန်ရံခါ ခြင်ရိုက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

ကိုက်ခံရသည့် နေရာကို ကုတ်ဖဲ့ရင်း ကျန်းနျန် အတင်းအကျပ် အိပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ မကြာမီတွင် ရထားစီးရာမှ အိပ်ရေးပျက်ထား၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် သူမ တစ်ရေး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သန်းခေါင်ယံတွင် သူမ ရေကျသံကို ထပ်ကြားလိုက်ရသည်။

အိပ်မက်မက်နေသည်ဟု ထင်ပြီး သူမသည် ထူထူပူပူ ထထိုင်လိုက်ကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လုယွီ မနေ့ညက ခြံဝင်းထဲတွင် ရေချိုးခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သည်။ သူမသည် မတော်တဆ ခိုးကြည့်မိခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် လျင်မြန်စွာ ပြန်လှဲလိုက်သည်။

ခဏကြာသော် ခြံဝင်းသည် တိတ်ဆိတ် သွားပြီးနောက် ခြေသံများသည် တောင်ဘက်အခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးပိတ်သွားသည်နှင့် ကျန်းနျန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်ကာ ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ကျယ်လောင်သော ဟွန်းသံတစ်သံသည် မိုးသောက်ယံ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်၏။

ကျန်းနျန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီသည် သူ့၏ စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

တစ်ညလုံး ခြင်ကိုက်ခံရသဖြင့် သူမ၏ လည်ပင်းနှင့် လက်မောင်းများပေါ်တွင် အဖုများစွာ ထွက်နေသည်။ သူမ ပြန်မအိပ်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ထကာ မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။ မနက်စာ စားရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားသောအခါ စားပွဲပေါ်တွင် ခရမ်းသီးကြော် တစ်ပန်းကန်၊ အစ်မဖန့် ပေးထားသည့် အချဉ်စိမ်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ်၊ ပေါင်းထားသော ပေါက်စီနှစ်လုံးနှင့် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

စာရေးသူက အမျိုးသားဇာတ်လိုက်ကို ပြီးပြည့်စုံသော စရိုက်လက္ခဏာများ အစုံအလင် ထည့်ပေးထားသည်။

သို့တိုင် သူမအတွက်မူ ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးနှင့် လူတိုင်းသည် စိတ်ကူးယဉ် ဇာတ်လမ်းတစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်း၊ စာအုပ်ထဲရှိ ဇာတ်ကောင်များသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ကျန်းနျန်မနက်စာ စားပြီး ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပြီးသည်နှင့် ဖန့်မိန် ရောက်လာခဲ့သည်။

“လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီးရေ၊ သွားကြတော့မလား။”

“လာပြီ။”

ကျန်းနျန်သည် ဖန့်မိန်နောက်သို့ လိုက်ကာ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခဲ့သည်။ ဖန့်မိန်ဘေးတွင် လျှောက်ရင်း သူမသည် ဘယ်သူက ဘယ်မှာနေသည်၊ ဘယ်သူက ဘာလုပ်သည်ကို မိတ်ဆက်ပေးနေသည်အား တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေလိုက်၏။ ရံဖန်ရံခါ အခြား အိမ်နီးချင်းများကိုပါ ဖော်ပြတတ်သူ စကားများသူတစ်ဦပင်။

"ခေါင်းကို အမြဲတမ်း ငုံ့မထားပါနဲ့။ အချိန်ကြာလာရင် မင်းရဲ့ လည်ပင်းအတွက် တကယ် မကောင်းဘူး။”

ဖန့်မိန်က စိတ်အားထက်သန်စွာ စကားပြောနေရင်း ကျန်းနျန် ခေါင်းငုံ့ကာ လျှောက်နေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ တံတောင်ဆစ်ဖြင့် တွန်းလိုက်သည်။ "မင်း ပြုံးလိုက်ရင် ချစ်စရာကောင်းတယ်။ မကြာခဏ ပြုံး။”

ကျန်းနျန် - …

သူမသည်လည်း နေ့တိုင်း ဤသို့ဖြစ်ချင်ခဲ့သည် မဟုတ်‌။ သို့သော် မူလပိုင်ရှင်က အမြဲတမ်း ဤသို့သာ ပြုမူခဲ့သည်။ စရိုက်လက္ခဏာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခြင်းက လုယွီအား သံသယ ဖြစ်စေမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။

သူမ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။”

ထို့နောက် ဖန့်မိန်ကို ပြုံး ပြလိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့သည် ယနေ့လည်း ကျန့်ဟုန်နှင့် ထပ်မံ တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ သားကို ဆန့်ကျင်ဘက် လမ်းကြောင်းမှ ခေါ်လာပြီး မက်မွန်သီးကြွပ် အိတ်တစ်လုံး သယ်လာသည်။ ပုံမှန်အတိုင်း လမ်းလျှောက်နေပြီး ခြေကျင်းဝတ် လိမ်သွားသည့် လက္ခဏာ လုံးဝမပြခဲ့ပေ။

ကျန့်ဟုန်သည်လည်း ဖန့်မိန်နှင့် ကျန်းနျန်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်နေပြီး အံ့သြသွားရ၏။ မနေ့က ကျန်နျန်သည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ဆင်းရဲနွမ်းပါးနေပုံပေါ်သဖြင့် ကျန့်ဟုန်က သူမသည် အသက်ကြီးကာ အသားမည်းသော အမျိုးသမီးဟု ထင်ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူမသည် အသားဖြူရုံသာမက လှပသော မျက်နှာသွင်ပြင်လည်း ရှိနေသည်…

သူမကို မသိသူ တစ်ဦးသာဆိုလျှင် သူမသည် မုဆိုးမ တစ်ဦးဟု ဘယ်တော့မှ ထင်မည်မဟုတ်။ သူမသည် အပျိုတစ်ဦးဟု ထင်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေကို စဉ်းစားရင်း ကျန့်ဟုန်သည် လုကောရှန်းနှင့် လက်ထပ်ပြီးနောက် သူမ၏မိခင်က ပြောပြသည့်အတိုင်း မိဘအိမ်တွင် နေခဲ့ပုံကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။ သူမသည် လုကောရှန်း လစဉ် ပို့ပေးသော စရိတ်ကို သူမ၏ အစ်ကို မင်္ဂလာပွဲအတွက်ဟု ပြောကာ သူမ၏ မိခင်အား ဝှက်ထားခိုင်းခဲ့သည်။ ကျန့်ဟုန်သည် ထမင်းချက်ခြင်း အားလုံးကို လုပ်ခဲ့ပြီး အလုပ်မှတ်များ ရရှိရန် လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ ဒဏ်မခံနိုင်တော့ဘဲ လုကောရှန်းကို သွားရှာခဲ့သည်။ လုကောရှန်းသည် သူမနှင့် သူတို့၏ သားကို စစ်တပ်သို့ ကိုယ်တိုင် လာခေါ်ခဲ့ရ၏။

သူမသည် မိသားစုတိုက်ခန်းတွင် နေထိုင်ရသဖြင့် လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်ရန် သို့မဟုတ် နေရောင်နှင့် ထိတွေ့ရန် မလိုတော့သော်လည်း သူမ၏ အသားအရေသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်ကထက် အနည်းငယ်သာ ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး အရောင်မည်းခြင်း သက်သာလာသော်လည်း ကျန်းနျန်၏ အသားအရေထက် အများကြီး နိမ့်ကျနေဆဲပင်။

ပထမစကြည့်ကတည်းက ကျန့်ဟုန်သည် ကျန်းနျန်အား မကြိုက်ခဲ့ပေ။ ယနေ့ နောက်ထပ် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုနောက်ပိုင်း သူမ၏ သဘောမကျမှုမှာ ပို၍ ကြီးထွားလာသည်။

သို့သော် သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထုတ်မပြခဲ့ပါ။ သူမ ပြုံးပြီး ဖန့်မိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ။”

သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့နေပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေ၏။

ဖန့်မိန်က ရယ်လိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီး ရောက်လာပြီလေ။ သူမကို ကိုယ်ပိုင် မြေကွက် ပြပေးဖို့ ခေါ်သွားနေတာ။ မဟုတ်ရင် သူတို့ နေ့တိုင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်ရရင် ပိုက်ဆံ အများကြီး ကုန်လိမ့်မယ်။”

ကျန့်ဟုန်က ပြုံးလိုက်သည်ာ "အစ်မဖန့်၊ အစ်မက တကယ်ကို ကြင်နာတာပဲ။ အစ်မနဲ့ သိတဲ့သူတိုင်း တကယ် ကံကောင်းတယ်။”

ထို့နောက် သူမသည် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီး၊ ကျွန်မပြောတာ ဟုတ်တယ်မလား။”

ကျန်းနျန်သည် ကျန့်ဟုန်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းနှင့် လှောင်ပြောင်ခြင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြုံး မပြုံးမိဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူမက ခပ်ပါးပါး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။”

ဖန့်မိန်၏ အပြုံးသည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ပိုကြီးမားလာသည်။ "စစ်သည်ဇနီး ဖြစ်ရတာ မလွယ်ဘူးလေ။ ကျွန်မတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီသင့်တယ်။ ရှင်တို့ ပြောသလောက် ကျွန်မက မတော်ပါဘူး။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ရှင်တို့က ပိုပြီး ခက်ခဲပါတယ်။”

သူမသည် ကျန်းနျန်ဘက်သို့ လှည့်ကာပြောလိုက်သည်။ "မင်း မသိလောက်ဘူး၊ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုရဲ့ ဇနီးက တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလု မကြာခဏ ခရီးထွက်နေလို့ အရာရာကို တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်ရတယ်။ သူမက တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုနဲ့ ပိုရင်းနှီးတော့ အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေကအစ အကူအညီတောင်းတာက ပုံမှန်ပါပဲ။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုနဲ့ ကျန့်ဟုန်တို့ တစ်ချိန်က ချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြတယ်ဆိုပေမဲ့ အဲဒါ လွန်ခဲ့တဲ့ရှစ်နှစ်က ကိစ္စပါ။ အတိတ်က သတင်းတွေပါပဲ။ ရှု့ယန်ကတော့ ဒီကိစ္စကြောင့် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုနဲ့ မကြာခဏ ရန်ဖြစ်လေ့ရှိပြီး လူတိုင်းကို ခေါင်းကိုက် စေတယ်။”

ကျန်းနျန် - …

သူမသည် တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ ဇနီးသည်လည်း အနည်းငယ် အ,ပြီး ကျန့်ဟုန်၏ အချွဲအနွဲ့ စကားများဖြင့် အလွယ်တကူ လှည့်စားခံရသူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ကျန့်ဟုန်က မျက်ရည်စများနှင့် မကျေမနပ် ဖြစ်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်  "အစ်မဖန့်၊ ကျွန်မ မှားတာပါ။ ရှု့ယန်နဲ့ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုတို့ကြား ပြဿနာ ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းက တပ်ကိစ္စနဲ့ မကြာခဏ ခရီးထွက်နေရတော့တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုရဲ့ အိမ်က ကျွန်မနဲ့ နီးတဲ့အပြင် အချင်းချင်း ရင်းနှီးကြတာနဲ့ သူ့ဆီ အကူအညီ တောင်းမိတာပါ။”

ကျန်းနျန် - …

သူမ ထိုမျှ မျက်နှာပြောင်တိုက်သူကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

သူမက ထိုစုံတွဲကြား နေ့စဉ် ရန်ဖြစ်နေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်နေပါလျက် ရှု့ယန်ကို ရန်ရှာသူဟု ပြန်အပြစ်တင်နေခဲ့၏။

ကျန်းနျန် ပထမတွင် ဇာတ်လမ်းကို နှောင့်ယှက်ရန် မလိုလားခဲ့သော်လည်း ကျန့်ဟုန်၏ အပြုအမူကို ဆက်သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

သူမသည် ကျန့်ဟုန်ကို သနားစိတ်ဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးနေသော ဖန့်မိန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။"အစ်မဖန့်၊ ရှင် ပြောတဲ့ ဇာတ်လမ်းက ကျွန်မရွာက အခြေအနေနဲ့ ဆင်တူနေတယ်။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုနဲ့ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုတို့ မိသားစုတွေကြားက အခြေအနေနဲ့ အတူတူပဲ။”

အတင်းအဖျင်းကို နှစ်သက်သော ဖန့်မိန်က ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ "ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”

ကျန့်ဟုန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကျန်းနျန် ဘာပြောမည်ကို သိချင်နေသည်။

ကျန်းနျန် ပြောပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ရွာမှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် နေတဲ့ မိသားစုနှစ်ခု ရှိတယ်။ လီမိသားစုက တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုလိုပဲ၊ ဘေးအိမ်က ဇနီးသည်ကို မကြာခဏ ကူညီလေ့ရှိတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ခင်ပွန်းက မိုင်းမှာ အလုပ်လုပ်ပြီး တစ်လမှ တစ်ခါပဲ အိမ်ပြန်လာရလို့လေ။ ဒီကိစ္စကြောင့် လီအိမ်ရဲ့ ဇနီးနဲ့ သူ့ခင်ပွန်းကြား နေ့စဉ်ရန်ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ဘေးအိမ်က ဇနီးသည်က ဘယ်အသေးအဖွဲ့ ကိစ္စလေးအတွက်မဆို လီအိမ်ရဲ့ ခင်ပွန်းကို အကူအညီ တောင်းတတ်တယ်။ အစပိုင်းမှာ အိမ်နီးချင်းတွေက လီရဲ့ ဇနီးကို အကျိုးအကြောင်းကို မသိတတ်ဘူးလို့ အပြစ်တင်ကြတယ်။”

ဤအချက်မှာ ကျန်းနျန်က ကျန့်ဟုန် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်ကို သတိထားမိလိုက်၏။ သူမ ဖန့်မိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမက "ဟုတ်တယ်၊ သူတို့က အိမ်နီးချင်းတွေပဲ။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီတာ ဘာများမှားလို့လဲ။ အဲဒီ လီဇနီးက ရှု့ယန်လိုပဲ၊ အကျိုးအကြောင်း မသိတတ်လိုက်တာ" ဟု ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ ကျွန်မလဲ အစကတော့ ဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျ အဲဒီမိသားစုနှစ်ခုကြား ကြီးမားတဲ့ကိစ္စ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။”

ဖန့်မိန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာသည်။ "ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”

ကျန့်ဟုန်၏ မျက်နှာသည် ပိုမည်းမှောင်လာပြီး ကျန်းနျန်၏ နောက်စကားများက မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းမည်ကို သူမ သိလိုက်သည်။

သူမ မှန်နေသည်။

"ဘေးအိမ်က ဇနီးသည်က မကြာခဏ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေပြီး လီအိမ်ရဲ့ ခင်ပွန်းကလည်း မကြာခဏ လာလည်တယ်။ အစပိုင်းတော့ ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောခဲ့ကြဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာ ကောလာဟလတွေ ပျံ့လာတယ်။ လူတွေက လီအိမ်ရဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ ဘေးအိမ်က ဇနီးသည်တို့ ဖောက်ပြန်နေကြတယ်ဆိုပြီး ပြောကြရော။ အချို့ကဆို လီအိမ်ရဲ့ ခင်ပွန်းသည်က ညဘက်မှာ သူ့ဇနီး လိုက်ရိုက်လို့ အဝတ်မပါဘဲ အိမ်ပြန်ပြေးတာကိုတောင် မြင်ခဲ့ကြရတယ်တဲ့။ ဒီအရှုပ်တော်ပုံက ရွာသူကြီးကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းပြီး လီအိမ်ရဲ့ ခင်ပွန်းကို ဆူပူရတဲ့ အခြေအနေအထိ ရောက်သွားတော့တာပဲ။”

"နောက်ဆုံးတော့ ရွာသူကြီးက ဘေးအိမ်က ဇနီးသည်ရဲ့ ခင်ပွန်းကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့တယ်။ သူ သိသွားတော့ သူ့ဇနီးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ခဲ့တာ။ ဒီဖြစ်ရပ်က ရွာရဲ့ ရေပန်းစားတဲ့ အကြောင်းအရာ ဖြစ်လာပြီး မိသားစု နှစ်ခုလုံးက ကလေးတွေက ခေါင်းမဖော်နိုင်အောင် လှောင်ပြောင် ခံခဲ့ရတယ်လေ။”

ဖန့်မိန်၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုလုပ်ရဲတာလဲ။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်တွေကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ။ အဲဒီအမျိုးသမီး ရိုက်နှက် ခံရသင့်တယ်။ သူမက တခြားမိသားစုကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာပဲ။”

ကျန့်ဟုန်၏ မျက်နှာသည် ပို၍ မနှစ်မြို့ဖွယ်ပုံပေါက်လာ၏။

ကျန်းနျန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်၍ ရိုးသား နေသည်။ "ကောလာဟလတွေ မှန်မမှန်တော့ ကျွန်မ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတွေက သံသယဖြစ်စေမဲ့အရာတွေကို ရှောင်ရှားသင့်တယ်။ အတင်းအဖျင်းတွေက ဘဝတွေကို ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်လေ။”

ကျန့်ဟုန်သည် ကျန်းနျန်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော ဝေဖန်မှုကို နားလည်လိုက်သည်။ ခင်ပွန်း ဆုံးရှုံးထားတဲ့ ဒီမုဆိုးမကို သူမ အထင်သေးခဲ့မိပြီ။

ကျန်းနျန်သည် ကျန့်ဟုန်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံလိုက်ပြီး မဖုံးကွယ်နိုင်သော ဒေါသကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရဲမေ ကျန့်ဟုန်၊ ကျွန်မ စကားတွေ များသွားတယ်ဆိုရင် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ ရွာက ဇာတ်လမ်းကို သတိရမိပြီး မစဉ်းစားဘဲ ပြောပြလိုက်မိတာပါ။ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။”

ကျန့်ဟုန်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် ကျန်းနျန်သည် လူကောင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ မက်မွန်ကိတ်မုန့်အိတ်ကို ပစ်ပေါက်ချင်စိတ် ပေါက်သွား၏။

သူမကို ရိုက်နှက်သတ်ပစ်လိုက်ရရင် ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

ဖန့်မိန်သည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျန့်ဟုန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။  "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီး ပြောတာမှန်တယ်။ မင်း စိတ်ထဲ မှတ်ထားသင့်တယ်။ မင်းနဲ့ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုတို့အကြောင်း ကောလာဟလတွေ ပျံ့သွားရင် ငါတို့ တပ်ရင်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်စေရုံမကဘဲ မိသားစု နှစ်ခုစလုံးကိုလဲ စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုက အဲဒီ ကောလာဟလတွေကို ယုံသွားရင် ကလေးတွေရဲ့ ဘဝကိုတောင် ထိခိုက်စေနိုင်တယ်။”

ကျန့်ဟုန်သည် ဒေါသဖြင့် အံကြိတ်လိုက်သော်လည်း သူမသည် အတင်းအကျပ် ပြုံးနေရဆဲပင်။ "အစ်မဖန့်ပြောတာ မှန်တယ်။ နောက်ဆို ပိုသတိထားပါ့မယ်။”

ကျန့်ဟုန်နှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် ဖန့်မိန်သည် ကျန်းနျန်ကို ကိုယ်ပိုင် မြေကွက် ပြပေးရန် ခေါ်သွားခဲ့သည်။

လမ်းတွင် ဖန့်မိန်သည် ကျန်းနျန်ကို ပြုံးပြသည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီး၊ မင်း မနေ့ကလိုမျိုး ရှက်နေတာ မတွေ့တော့ဘူးနော်။”

ကျန်းနျန် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "စိတ်မဆိုးပါနဲ့ အစ်မဖန့်၊ ကျွန်မက ရင်းနှီးဖို့ အချိန်နည်းနည်းယူတတ်သူမို့လို့ပါ။”

"ဒါပေမဲ့ မင်း အစောပိုင်းက ပြောတဲ့ စကားတွေအရ ကျန့်ဟုန်နဲ့ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုတို့ ဒီလို ဆက်ဆံနေတာ မသင့်လျော်တာတော့ အမှန်ပဲ" ဖန့်မိန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်ာ "ငါ အိမ်ပြန်ပြီး ငါရဲ့ ခင်ပွန်း လောင်စုန့်ကို ပြောပြရမယ်။ သူ့ကို တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုနဲ့ စကားပြောခိုင်းပြီး အကြောင်းမဲ့ ကျန့်ဟုန်ရဲ့ အိမ်ကို မသွားတော့ဖို့ ပြောထားရမယ်။”

သူမသည် ဆက်ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်ကို ပြောနေခြင်းလား သို့မဟုတ် သူမကိုယ်တိုင်ကို ပြောနေခြင်းလား မသိပေ။ "ကျန့်ဟုန်က တကယ်ပဲ တစ်မျိုး။ မီးဖိုချောင်က ရေအိုးကို ရေဖြည့်ဖို့လိုတိုင်း တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုကို အကူအညီတောင်းတယ်။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုက သူ့အိမ်အတွက် ရေခပ်ရတာထက် သူမအတွက် ပိုခပ်ပေးရတယ်။ ကျန့်ဟုန်ကလဲ ကျေးလက်က လာတာပဲ၊ ရေပုံး တစ်ပုံး မသယ်နိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိမလဲ။ သူမ အဲဒါတောင် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာတော့ မယုံဘူး။”

ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး အပိုစကား မပြောခဲ့ပေ။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် စကားများလွန်းခြင်းက အကျိုးမဖြစ်ဘဲ ဘေးဥပဒ် ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့် အချို့အရာများကို သိမ်မွေ့စွာ အရိပ်အမြွက် ပြောပြခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။

သူတို့ ကိုယ်ပိုင်မြေကွက်သို့ ရောက်သောအခါ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စိုက်ပျိုးထားပြီး အလယ်တွင် ပေါင်းပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေကွက်တစ်ခု ရှိသည်။

ဖန့်မိန်က စစ်တပ်တွင် မြေရှားပါးကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစု တစ်ခုစီကို ဆယ့်နှစ်ဧကစီသာ ခွဲဝေပေးထားသည်။ သို့သော် မိသားစုတစ်ခုစီ၏ ခြံဝင်းတွင်လည်း ဆယ့်သုံးဧကရှိပြီး ထိုနေရာတွင် အများအားဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စိုက်ပျိုးကြကာ လမ်းလျှောက်ရန် လမ်းကြောင်း အနည်းငယ်သာ ချန်ထားတတ်ကြ၏။

ဤအချိန်များအတွင်း အစားအသောက် ရှားပါးပြီး မိသားစုတိုင်းတွင် မိသားစုဝင် များစွာ ရှိကြသည်။ မိသားစုတိုက်ခန်းများတွင် အကြီးဆုံးမိသားစုတွင် လူရှစ်ဦးရှိ၏။ အဘိုးအဘွား နှစ်ဦး၊ မိဘ နှစ်ဦးနှင့် ကလေး လေးဦး။ သူတို့သည် နှစ်စဉ် ခြံဝင်းထဲရှိ ဆယ့်သုံးဧကနှင့် ကိုယ်ပိုင်မြေကွက်ရှိ ဆယ့်နှစ်ဧကကို အားထားနေရပြီး ဘဝမှာ ခက်ခဲလှသည်။

မြေကွက်တွင် ပေါင်းပင်များစွာ ရှိသည်။ ဖန့်မိန်သည် ကိုယ်ကိုင်းပြီး မြက်တစ်ဆုပ်ကို ဆွဲနုတ်လိုက်သည်။ "ပေါင်းပင်တွေ နုတ်၊ မြေကြီးကို တူးပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် တချို့ စိုက်နော်။ ရာသီဥတုက ပူနေတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ကြီးထွားဖို့ အချိန်မကြာဘူး။”

ကျန်းနျန်သည်လည်း ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး ပေါင်းပင် တစ်ဆုပ်ကို ဆွဲနုတ်လိုက်ကာ သူမရှေ့ရှိ ဆယ့်နှစ်ဧကကို ကြည့်နေမိသည်။

သူမသည် တစ်သက်လုံး မြို့ကြီးတွင် နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးခြင်းနှင့် စိမ်းသက်နေသူ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ဖခင်သည် စျေးကွက်များနှင့် စူပါမားကတ်များမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၏ အရသာကို မကြိုက်သောကြောင့် သူတို့၏ နောက်ဖေးခြံတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဥယျာဉ် တစ်ခု စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။ သူတို့ မိသားစု၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များသည် အိမ်တွင် စိုက်ပျိုး ထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူမသည် သူမ၏ ဖခင်ထံမှ ဥယျာဉ်စိုက်ပျိုးနည်းကို သင်ယူခဲ့ရ၏။

သူမတို့ ကိုယ်ပိုင် မြေကွက်မှ ပြန်လာသည့်အချိန်တွင် နေ့လယ်စာ စားချိန် နီးနေပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ လက်များကို ဆေးကြောပြီး ခြင်ကိုက်ထားသော အဖုများစွာကို ကုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဆေးကြော၊ လှီးဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

 သူမ မီးမွှေးရန် ကောက်ရိုးအချို့ကို ယူလိုက်၏။ ထို့နောက် မီးတောက်များ ပြင်းလာသောအခါ ပြောင်းဖူးရိုးများနှင့် ထင်းများကို ထပ်ထည့်လိုက်သည်။ ထင်းမီးဖိုကို သုံး၍ ချက်ပြုတ်ဖူးခြင်းမှာ သူမ၏ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး သူမ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

လုယွီ မနေ့က ဝယ်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များထဲတွင် သခွားသီးများ ပါဝင်သည်။ ကျန်းနျန်သည် ဆော့စ်နယ်ထားသော ခေါက်ဆွဲသုပ် ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သခွားသီးများကို ပါးပါးလှီးပြီး ဆော့စ်ဆမ်းလိုက်သည်။ မွှေးရနံ့က ဆွဲဆောင်မှုရှိ‌လှ၏။ သူမ ချက်ပြုတ်ပြီးသည်နှင့် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ချဉ်းကပ်လာသည်။

မီးဖိုချောင် တံခါးဝရှိ အလင်းရောင်သည် အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်သော ပုံရိပ်ဖြင့် ပိတ်ထားခံရပြီး အသံဩဩတစ်သံက နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "မရီး။”