Chapter 54

【Volume 3 : ကံဆိုးခြင်းနတ်ဘုရားလေး ၀၂】

Chapter 54

အတန်းခေါင်းလောင်းသံမြည်သောအခါ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ မနေ့က ထုတ်ပေးသော ရူပဗေဒစာမေးပွဲစာရွက်ကို သူ့စားပွဲမှ ယူလိုက်သည်။

စက္ကူသည် အနီရောင်ကြက်ခြေခတ်ကြီးများနှင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး အလယ်ဗဟိုမှာ အလွယ်ဆိုးဝါးသော အမှတ်တစ်ခုရှိနေသည်။ စက္ကူ၏အဆုံးပိုင်းတွင် အနီရောင်ဘောပင်နှင့် အနည်းငယ်ခြစ်ထားသည်။

စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူ၏ဒေါသကို ပြသနေသည်…

သည်အရာက ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ၏ရူပဗေဒစာမေးပွဲစာရွက်ကို ကြောင်တက်တက်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

အမှန်တော့ သူသည် သူ့အတန်း၏ထိပ်တန်းဆယ်ယောက်တွင် အဆက်မပြတ်အဆင့်သတ်မှတ်ထားသော အလွန်တော်သည့် ကျောင်းသာဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ရူပဗေဒကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါ။ သူသည် သူ၏ရူပဗေဒကို မြင့်တင်ရန် ကျူရှင်ဆရာ တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ခေါ်ယူခဲ့ဖူးပြီး ယဲ့ဖေးကျိုး အပြင်းအထန် လေ့လာခဲ့သည်။ သို့သော် သင်ရိုးညွှန်းတမ်း၏ အခက်အခဲများ တိုးလာသည်နှင့်အမျှ သူ့အဆင့်များ တိုးလာမည့်အစား ကျဆင်းသွားသည်။

သည်လတွင် ရူပဗေဒစာမေးပွဲကို ထပ်မံ ကျပြန်ပြီး ကျူရှင်ဆရာများ ထပ်ပြောင်းရတော့မည်ထင်သည်။

"..." ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အနီရောင်ရွေးချယ်ရေးမေးခွန်းအပိုင်းကို စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

မေးခွန်းကြီးတွေကို ဘယ်လိုဖြေရမှန်းမသိတာက ကိစ္စတစ်ခုဆိုပေမဲ့ ဘာလို့ရွေးချယ်ရေးမေးခွန်းတစ်ခုကိုတောင် မှန်အောင် မဖြေနိုင်ရတာလဲ။

တစ်ကြိမ်တည်း ခန့်မှန်းရုံနဲ့ အကြိမ်အများကြီး မှားသွားတာ တကယ်ကို ကံမကောင်းဘူး…

အစပိုင်းမှာ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရူပဗေဒမေးခွန်းများကို ကျပန်းခန့်မှန်းခဲ့ပြီး ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း သူ အားလုံးမှားနေခဲ့သည်။ လုပ်မိလုပ်ရာလုပ်လိုက်သော သခင်လေးယဲ့သည် ရုပ်လွန်ပညာဆီသို့ လှည့်သွားခဲ့သော်လည်း အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူသည် မေးခွန်းအားလုံးကို C ဟု ခန့်မှန်းခဲ့လျှင် C တစ်ခုမှမဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ သူသည် အတိုသုံးခုထဲက တစ်ခုနှင့် အရှည်တစ်ခု အဖြေများကို ရွေးလိုက်ပါက အဖြေမှန်သည် အတိုသုံးခုဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ သူသည် အရှည်သုံးခုထဲက တစ်ခုနှင့် အတိုတစ်ခု အဖြေများကို ရွေးလိုက်ပါက အဖြေမှန်သည် အရှည်သုံးခု၏ အလယ်တွင်ရှိမည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဒေါသထွက်လာသောအခါ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရူပဗေဒစာမေးပွဲမှာ စတင်မဲနှိုက်ခဲ့သော်လည်း သူ မှားနေဆဲဖြစ်ရုံသာမက လိမ်လည်မှုအတွက် စာမေးပွဲခန်းကနေ ထုတ်ပယ်ခံရပြီး ပြစ်ဒဏ်အဖြစ် မတ်တတ်ရပ်နေရသည်။ 

ရူပဗေဒမှာ ဒီကြေကွဲစရာဘဝကို… ငါ ပြန်မမှတ်မိချင်ဘူး။

ရူပဗေဒဆရာသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ လျှောက်လာသည်ကိုမြင့်တော့ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ 

သူ၏ရူပဗေဒဆရာသည် သူ့အတွက် တမင်တကာ ခက်ခဲအောင်လုပ်နေသည်ဟု အမြဲသံသယဝင်ခဲ့သည်။

ရူပဗေဒဆရာသည် မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူပုလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှေးရိုးစွဲပြီး စိတ်တိုလွယ်သောသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းသားများကို ထောင့်တွင်ရပ်ခိုင်းကာ အော်ဟစ်အပြစ်ပေးရတာကို နှစ်သက်သည်။ သို့သော် သူ ရူပဗေဒဆရာဖြစ်လာကတည်းက ယဲ့ဖေးကျိုးက လွဲရင် ကျောင်းသားများ၏ရူပဗေဒအဆင့်များ သိသိသာသာတိုးတက်လာခဲ့သည်။ 

သည်အကြောင်းကြောင့်ပဲ ရူပဗေဒဆရာသည် ယဲ့ဖေးကျိုးကို အတန်းတိုင်းတွင် မေးခွန်းအမျိုးမျိုး မေးလေ့ရှိသည်။ ယဲ့ဖေးကျိုးအတန်း၏ကျောင်းသားအရေအတွက်သည် ၁၃ ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် ရူပဗေဒအတန်းတိုင်းက ဆရာ၏ပုံစံက သည်လိုဖြစ်သည်;

"ဒီနေ့က ၁၃ ရက်နေ့ဆိုတော့ ကျောင်းသားနံပါတ် ၁၃ မေးခွန်းကိုဖြေပါ"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ကြောင်တက်တက်အမူအရာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်: "…"

"ဒီနေ့က ၁၆ ရက် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ပဲ။ ၁၆-၃ = ၁၃ ပေါ့။ နံပါတ် ၁၃ မေးခွန်းကိုဖြေပါ။"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ကြောင်တက်တက်အမူအရာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်: "…"

"ဒီနေ့ ၂၅ ရက်နေ့ပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး နံပါတ် ၂၅ အတန်းသား မေးခွန်းကို ဖြေပါ"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ကြောင်တက်တက်အမူအရာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်: "…"

ဤနည်းအားဖြင့် ဆရာသည် ကျောင်းသားများကို ကျပန်းရွေးချယ်နေပုံရသော်လည်း တိုက်ဆိုင်စွာပင် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရူပဗေဒသအတန်းတိုင်းလိုလိုတွင် ခေါ်ယူခံခဲ့ရပြီး အခက်ခဲဆုံးမေးခွန်းများကို မကြာခဏမေးခံခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ကောင်းကောင်းမဖြေဆိုနိုင်သောကြောင့် ရူပဗေဒဆရာသည် ဆူပူပြီး အပြစ်ပေးသည့်အနေဖြင့် အတန်း၏အနောက်ဘက်တွင် မတ်တတ်ရပ်ခိုင်းခံရသည်။

သို့သော်လည်း ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ယနေ့တွင် အလွန်ကံကောင်းနေပုံရသည်။ ရူပဗေဒဆရာသည် ကျောင်းသားငါးဦးကို မေးခွန်းများ ဆက်တိုက်ဖြေဆိုရန် ခေါ်ယူခဲ့သော်လည်း ယဲ့ဖေးကျိုးကိုမူ မခေါ်ခဲ့ပါ။ အချိန်ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ နေ့လယ်စာစားချိန်ငါးမိနစ်သာ လိုတော့သည့်အချိန်တွင် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ၏သတိကို အနည်းငယ်လျော့ရဲစွာ ထားလိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က ဒီမေးခွန်းကြီးရဲ့အဖြေကို ငါရှင်းပြခဲ့ပြီးပြီဖြစ်လို့ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါမပြောပြတော့ဘူး။ အဲဒီအစား ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို ငါရှင်းပြခိုင်းမယ်။" စင်မြင့်ပေါ်က အဘိုးအိုလေးသည် သူ့မုတ်ဆိတ်ကိုပွတ်သပ်ရင်း ပြက္ခဒိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ဒီနေ့က…"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ဆရာ့ကို လုံးဝ မကြည့်ဝံ့ဘဲ အပြစ်ရှိသော အသိစိတ်ဖြင့် မျက်လုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မကြောက်နဲ့၊ ငါမင်းနောက်မှာရှိတယ်" ယဲ့ဖေးကျိုး၏ထိုင်ခုံဖော် ရူပဗေဒဝိဇ္ဇာ လုဖန်သည် သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရန် ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ 

"တီးတိုးမပြောနဲ့" ရူပဗေဒဆရာသည် တက်ကြွနေဆဲဖြစ်ပြီး သင်ပုန်းဖျက်ကို ထုချလိုက်ကာ လုဖန်ကို ခပ်တင်းတင်း လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ "အပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ အနောက်မှာ မတ်တတ်ရပ်ချေ။"

"... " လုဖန်သည် ရှုပ်ထွေးနေသည့်အကြည့်ဖြင့် အိပ်သာသုံးစက္ကူအလိပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အတန်း၏နောက်ဆုံးတန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ရူပဗေဒဆရာ: "သူ့စားပွဲဘေးမှာထိုင်နေတဲ့ ကျောင်းသား… ပုစ္ဆာဖြေရှင်းတဲ့လုပ်ငန်းစဉ်ကို ရှင်းပြပါ။"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် စိတ်ဓာတ်ကျစွာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး စာမေးပွဲစာရွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာလေးက တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာသည်။ "ကျွန်တော်… ဒီမေးခွန်းက…"

ငါးစက္ကန့်ကြာလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရူပဗေဒဆရာသည် ယဲ့ဖေးကျိုးကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ ယဲ့ဖေးကျိုး၏မျက်နှာသည် အနီနှင့်အဖြူအလှည့်ကျ ပြောင်းလဲသွားကာ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ နားထောင်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ အားပေးနေသည်။ 'ခဏလောက် သည်းခံလိုက်ပါ၊ မကြာခင် ကျောင်းဆင်းတော့မှာ'

သို့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် မည်သည့်နေရာမှ လာမှန်းမသိသော လေပြင်းတစ်ချက်က ယဲ့ဖေးကျိုး၏စားပွဲပေါ်တွင် ပြားချပ်နေသော စက္ကူလိပ်ကို လွင့်စင်စေပြီး ပြတင်းပေါက်မှ တိုက်ရိုက်လွင့်ထွက်သွားသည်။ 

ယဲ့ဖေးကျိုး အသက်ရှူကျပ်သွားသည်: "…"

ဒါပဲ။

"ဟမ်၊ မင်းတို့ကျောင်းသားတွေက အခု အတော်လေး တတ်နေကြပြီပေါ့။ ဆရာက စကားနည်းနည်းပြောလိုက်တာနဲ့ စာရွက်တွေကို လွှင့်ပစ်ရောလား။ ဒီလိုမကောင်းတဲ့စိတ်ထားနဲ့ မင်းကို ဘယ်သူအလိုလိုက်တာလဲ" ရူပဗေဒဆရာသည် သူ့မုတ်ဆိတ်များ တုန်ခါလောက်အောင် အလွန်ဒေါသထွက်နေသည်။

ယဲ့ဖေးကျိုး အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်: "မဟုတ်ဘူး၊ ဆရာ လေတိုက်လို့…"

"ငြင်းဖို့ကြိုးစားမနေနဲ့" ရူပဗေဒဆရာသည် ဒေါသတကြီး သူ့သင်ပုန်းဖျက်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ "လေက မင်းကိုပဲတိုက်ပြီး တခြားလူတွေကို ဘာလို့မတိုက်တာလဲ"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့မျက်လုံးများကို အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြူးကျယ်လိုက်သည်: "..."

ကျွန်တော်လည်း… သိချင်တယ်… လို့… အား…

ရူပဗေဒဆရာက ပိုလို့တောင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ "မင်း ငါ့ကို စိုက်ကြည့်ရဲတယ်လား။"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းလွန်း၍ ငိုချင်လာသည်: "..."

ကျွန်တော့်မှာ မျက်လုံးကြီးတွေရှိလို့ပါ။

"ထွက်သွားပြီး သွားကောက်ချေ။ မင်းမရှာနိုင်ရင် ငါ့အတန်းကို တက်စရာမလိုတော့ဘူး။" ရူပဗေဒဆရာသည် သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

တော်ဝင်အမိန့်တော်ကို လက်ခံရရှိသကဲ့သို့ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် စာသင်ခန်းထဲမှ အလျင်အမြန်ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် စာသင်ခန်းကြမ်းပြင်ကို ညက သေချာစွာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် ဖယောင်းသုတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ စင်မြင့်ကို ဖြတ်ပြေးသွားစဉ် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ချော်လဲပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ထို့နောက် လုံးဝရှုပ်ထွေးသွားသောအကြည့်ဖြင့် သူ တံခါးဆီသို့ လျှောကျသွားသည်။ 

စာသင်ခန်းသည် တစ်စက္ကန့်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ခုန်တက်ပြီး နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ အောက်ထပ်ကို ပြေးဆင်းသွားသည်။ သူ၏ချောမောသောမျက်နှာက ရဲတွက်နေပြီး မြီးညောင်းရိုးသည် ဆေးထိုးအပ်ဖြင့် ထိုးထားသလို နာကျင်သွားသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် နေ့လယ်ခင်း ကျောင်းခေါင်းလောင်းသံ မြည်နေပြီဖြစ်ပြီး ကျောင်းသားများ မကြာမီ စာသင်ခန်းထဲမှ ထွက်လာတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ယဲ့ဖေးကျိုး မရပ်တန့်ချင်တော့ပေ။ ကျောင်းအဆောက်အအုံအပြင်ဘက်ကို ထွက်ပြီး တစ်ယောက်တည်းနေချင်သည်။ 

"ငါ ဘယ်လိုလုပ် အရမ်းကံမကောင်းရတာလဲ။ ငါက ကံဆိုးခြင်းနဲ့ မွေးဖွားတာပဲ။" ယဲ့ဖေးကျိုးက ဝမ်းနည်းစွာ တွေးလိုက်သည်။

သင်ကြားရေးအဆောက်အအုံမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အဆောက်အအုံနောက်ဘက်ရှိ သူ့အတန်း၏ စာသင်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး မသက်မသာဖြင့် ကိုင်းညွှတ်ကာ ကံမကောင်းအကြောင်းမလှသည့် စာရွက်တစ်ရွက်ကို လှည့်ပတ်ရှာဖွေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ဖေးကျိုး အနောက်မှ ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်း ဒါကို ရှာနေတာလား။"

သူ့မြီးညောင့်ရိုးမှ နာကျင်မှုသည် အလွန်ပြင်းထန်တာကြောင့် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အဘိုးအိုတစ်ယောက်လို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်နိုင်သည်။

သူ့အနောက်မှာ ရပ်နေတာက လွန်ခဲ့သောနှစ်ရက်က မိုးသည်းထန်စွာရွာနေတုန်း သူ့ကို ကားနှင့်လိုက်ပို့ပေးသော လူငယ်ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ မမေ့နိုင်စရာ မျက်နှာတစ်ခုရှိပြီး သူ့အဝတ်အစားများသည် လုံးဝကွဲပြားနေသော်လည်း ယဲ့ဖေးကျိုးက သူ့ကို ချက်ချင်းမှတ်မိလိုက်သည်။

ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့လက်ထဲက စာရွက်ကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာတွင် ကျီစယ်သောအပြုံးဖြင့် ယဲ့ဖေးကျိုးကို ပေးလိုက်သည်။ "မင်း စာမေးပွဲကျတယ်မလား အတန်းဖော်ယဲ့"

"အင်း" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်လိုက်ပြီး ရူပဗေဒစာရွက်နှစ်လွှာကို အတွင်းဘက်သို့ ခေါက်ကာ ပြောသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရှန်ရှင်ယွင်သည် ယဲ့ဖေးကျိုးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူ၏အဆင်မပြေသောအမူအရာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် အသံမပြုဘဲ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလာပြီး ပြောသည်။ "ကိုယ် ဖြတ်သွားရင်း ကောက်ရလို့ပါ"

"အိုး။" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ကျောင်းခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ထားသည့် Hummer ကို လှမ်းကြည့်ကာ နံရံပေါ် တမင်တကာကျော်ဝင်ခဲ့ခြင်းကို ဖြတ်သွားတာလို့ ယူဆနိုင်သလားဟု တွေးတောနေသည်…

ဘာသတိပေးချက်မှမရှိဘဲ ရှန်ရှင်ယွင် ရုတ်တရက် လက်လှမ်းလာပြီး ယဲ့ဖေးကျိုး၏ မြီးညောင်းရိုးကိုထိကာ ညင်သာစွာဖိပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေရာ နာနေတာလား။"

"ဟင်း…" ယဲ့ဖေးကျိုသည် နာကျင်စွာ ပင့်သက်ရှိုက်ပြီး ရှန်ရှင်ယွင်၏လက်ကို အမြန်ဖယ်လိုက်ကာ ပြောသည်။ "မထိနဲ့"

ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး "မင်း အခုလေးတင် ပြုတ်ကျလာတာလား။"

"ကျွန်တော် ခလုတ်ပြီး လဲကျသွားတာပါ" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်ပြီး သင်ကြားရေးအဆောက်အအုံတံခါးဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ကျိုးသွားတာဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဘာမှမပြင်းထန်ပါဘူး။"

ရှန်ရှင်ယွင်၏ အမူအရာက ချက်ချင်းပဲ ရှုပ်ထွေးသွားသည်: "..."

ယဲ့ဖေးကျိုးက အံ့ဩစရာကောင်းအောင် ငြိမ်သက်နေသည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်ကလည်း ကျွန်တော် အရိုးကျိုးဖူးသေးတယ်၊ ခံစားချက်က အခုနဲ့တစ်ပုံစံတည်းပဲ"

ငယ်စဉ်ကတည်းက ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းအမျိုးမျိုးတွင် ဆယ်ကြိမ်ထက်မနည်း အရိုးကျိုးခြင်းခံခဲ့ရသော ငယ်ရွယ်သည့်သခင်လေးယဲ့သည် အရိုးခြင်းတွင် အတွေ့အကြုံများရရှိထားပြီးဖြစ်သည်။

ရှန်ရှင်ယွင်၏မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားသလို သူ၏အရှိန်အဝါတစ်ခုလုံးက ချက်ချင်းပဲ အန္တရာယ်များလာခဲ့သည်: "…"

"ကျွန်တော့်ကို ဆေးရုံပို့ပေးဖို့ ယာဉ်မောင်းရှိတယ်" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် နံရံကို ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရှန်ရှင်ယွင်ဘက်ကိုလှည့်ပြီး ပြောလေသည်။ "ကျွန်တော့်ကို စိတ်မပူပါနဲ့။ ခင်ဗျားသွားနှင့်ပြီး ကိုယ့်ကိစ္စကိုလုပ်ပါ"

ရှန်ရှင်ယွင်သည် အနောက်ကို အမြန်လိုက်ကာ သူ့ပခုံးကို ကိုင်ပြီး လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် ခေါ်သွားပေးမယ်"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ငြင်းဆန်ရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်ဘည်း ရှန်ရှင်ယွင်က သူ့ကိုကျောပေါ်တင်ပြီး ကျောင်းတံခါးအထိ အတင်းပြေးသွားခဲ့သည်။ ကျောင်းဖွင့်ချိန်ဖြစ်တာကြောင့် ကျောင်းတံခါးကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ထားသည်။ ရှန်ရှင်ယွင်သည် ယဲ့ဖေးကျိုးကို ကျောင်းအပြင်ဘက်သို့ အလွယ်တကူ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

"မစ္စတာရှန်…" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် တစ်စုံတစ်ခုမှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားမိပြီး ရှန်ရှင်ယွင်၏နောက်ကျောမှ ခုန်ချချင်သော်လည်း သည်းမခံနိုင်သောနာကျင်မှုက သူ့ကို လှုပ်ရှားရန်ပင် ကြောက်လန့်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အချည်းနှီးသာ သူရှင်းပြနိုင်ခဲ့သည်။ "ဒီအရိုးကျိုးက မပြင်းထန်ပါဘူး။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ကျွန်တော် မခွဲစိတ်ခဲ့ရဘူး။ ကျွန်တော့်ကို အောက်ချပေးပါ၊ ကျွန်တော့်ဟာကျွန်တော် ယာဉ်မောင်းခေါ်လိုက်မယ်…"

"မရဘူး" ရှန်ရှင်ယွင်၏မျက်နှာသည် မည်းနက်နေပြီး ကားတံခါးကိုဖွင့်ကာ ယဲ့ဖေးကျိုးကို နောက်ထိုင်ခုံမှာ တင်လိုက်သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ၏အတွေ့အကြုံဖြင့် ဒဏ်ရာအပေါ် အနည်းဆုံးဖိအားပေးမည့် အနေအထားကိုရွေးချယ်ပြီး လဲချလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ခုခံခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သတိထား၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်တော့်ကို ရန်မင်လမ်းက အရိုးဆေးရုံကို ခေါ်သွားပေးပါ။ ကျွန်တော့်အရိုးတွေကို နောက်ဆုံးအကြိမ်တွေက အဲဒီမှာပဲကုတာ"

သူသာ လူဆိုးဆိုရင် နောက်ဆုံးအကြိမ်က တစ်ခုခုလုပ်ခဲ့လောက်ပြီ၊ ဒီတော့ သူက သေချာပေါက် လူဆိုးမဖြစ်နိုင်ဘူးဟု ယဲ့ဖေးကျိုး တွေးလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးအကြိမ်တွေ…" ရှန်ရှင်ယွင်သည် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေစဉ် တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သူ့လက်ဖမိုးရှိ သွေးကြောများက စတီယာရင်ဘီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဖောင်းကားလာသည်။ သူ စက်နိုးကာ အရှိန်မြင့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ ရုတ်တရက် ပြောလာသည်။ "ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်…"

ယဲ့ဖေးကျိုးက အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဘာကို တောင်းပန်တာလဲ။"

…ပြန်ပေးမဆွဲခင် ဝန်ခံတာလား။

သူတို့ မီးနီကို စောင့်နေချိန်မှာပဲ ရှန်ရှင်ယွင်သည် လှည့်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏နက်ရှိုင်းပြီး လှပသောမျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်နီရဲနေပြီး ပါးလွှာသောနှုတ်ခမ်းများက မျဉ်းတစ်ကြောင်းလို တင်းတင်းစေ့ထားတာကြောင့် သူ့မျက်နှာက အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားနေတာကို ညွှန်ပြနေသည်။ နေ့လယ်ခင်းနေရောင်ခြည်က တစ်ဝက်ဖွင့်ထားသော ကားမှန်ကနေ ဖြာကျနေပြီး သူ၏ချောမောသောမျက်နှာပေါ်က ကောက်ကြောင်းတိုင်းကို ပိုပြီးရှင်းရှင်းလင်းလင်းနှင့် ထင်ရှားစေသည်။

ကလစ်အသံဖြင့် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရှန်ရှင်ယွင်၏ မျက်နှာကို ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်သည်။

ရှန်ရှင်ယွင်: "..."

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး သူ့ထိုင်ခုံဖော် လုဖန်ထံ WeChat စာပို့ခဲ့သည်။ "ငါ့ဟာငါပြုတ်ကျပြီး ဒဏ်ရာရသွားလို့။ ဒီလူက ငါ့ကို ဆေးရုံလိုက်ပို့နေတာ"

ရှန်ရှင်ယွင်က အေးစက်စက် ထပ်ထည့်လိုက်သည်။ "လိုင်စင်နံပါတ်က J8542"

ယဲ့ဖေးကျိုးက အဆင်မပြေစွာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဒီလိုမျိုးဆိုလိုတာမဟုတ်ပါဘူး မစ္စတာရှန်"

သူစကားပြောနေစဉ် ခေါင်းငုံ့ပြီး လုဖန်ကို စာပို့ခဲ့သည်။ "လိုင်စင်နံပါတ်က J8542" 

"..." ရှန်ရှင်ယွင်သည် အလွန်ဒေါသထွက်ကာ အံကြိတ်လိုက်သည်။ 

TK Team Chapter 54