Ch 17

🍲Chapter 17

: ကြီးမားသော ထိုးစစ်

ရှုရန်ယွင်က ဤရဲတင်းသောလုပ်ရပ်ကြောင့် စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ထပ်မံအံ့အားသင့်သွားသည်။

သို့သော် သူမက ဟုန်လျန်၏ တီးတိုးသံကို ကြားနိုင်သေးသည်။ 

"သခင်မလေး… ဒါက... ပဲစေ့တွေကလေ… ကျွန်မတို့အားလုံး လှဲကျင်းပြီးသွားရင်... နောက်ထပ်ပဲတွေကို လှန်းထားသင့်သေးလား…" 

ဤအစေခံမလေးများက 'ပဲလှန်းခြင်း' ၏ စစ်မှန်သောအဓိပ္ပာယ်ကို ယခုမှပင် နားလည်သွားကြသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် စိတ်ကောင်းရှိသူ မည်သူကမျှ သူတို့၏ အိမ်တံခါးဝတွင် ပဲစေ့များကို အမှန်တကယ် လှန်းမည်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက အမှန်တကယ်တွင် သခင့်အတွက် ထောင်ချောက်တစ်ခုဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူမက သူမ၏သခင်မလေးက ထိုကဲ့သို့သော အခက်အခဲများကြောင့် စိတ်ပျက်သွားလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်းကို နားလည်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဟုန်လျန်က စိတ်ထဲတွင် ယခုလိုလှည့်ကွက်မျိုးကို သဘောမတူသော်လည်း အချိန်ယူ၍ မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဘာ…" 

လူတိုင်းက အံ့အားသင့်သွားရလောက်အောင်ပင် စုနွမ်နွမ်က ဤအကြံပြုချက်ကို ကြားသည့်အခါ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သူမက ဟုန်လျန်ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ 

"ဒါက ဘယ်လို စကားမျိုးလဲ… ငါတို့ ပဲ ၂ ပေါင် ဆုံးရှုံးပြီးပြီ… နင်က ငါ့ကို ပိုပြီးဆုံးရှုံးစေချင်သေးတာလား… သခင်မလန်… ကိုယ်လုပ်တော်ချင်းနဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ကျန်းတို့အားလုံးက ငါ့ကိုလာတွေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်ရော… နင်က ငါ့ကို ပဲဘယ်လောက်တောင် ဖြုန်းတီးစေချင်နေတာလဲ… နင်ငါ့နောက်လိုက်နေတာ ဒီလောက်ကြာပြီ… ဘယ်လိုချွေတာရမလဲဆိုတာ မသင်ယူဖူးဘူးလား… တုံးအလိုက်တဲ့ အစေခံပဲ… လက်လျှော့လိုက်တော့… အားလုံးကို အမြန်ဆုံးလက်လျှော့ပြီး အကုန်သိမ်းလိုက်… သူ့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ တခြားနည်းလမ်းတွေကို ငါစဉ်းစားလိုက်မယ်… အစားအစာကို ဖြုန်းတီးတဲ့သူတွေက ကောင်းကင်ဘုံက ဒဏ်ခတ်တာခံရလိမ့်မယ်… မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ… ငါ့ရဲ့ပဲ ၂ ပေါင်က အခုတော့ ကုန်သွားပြီ… အားလုံးကုန်ပြီ… ဖြုန်းတီးခံလိုက်ရပြီ… ဝူးဝူးဝူး... ကောင်းကင်ဘုံက ဒဏ်ခတ်တာခံရတာ တကယ်ကို နာကျင်ရတာပဲ…"

ဟုန်လျန်က ရှက်လွန်း၍ တွင်းထဲ၌ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှုပ်နှံထားချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားရသည်။ သူမနောက်မှ ရန်သူတပ်ဖွဲ့များ၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ရန် သူမ စိတ်ပင် မကူးရဲတော့ပေ။ သူတို့၏မျက်နှာများက မိုးကြိုးအကြိမ်ကြိမ် ပစ်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်နေလောက်တော့မည်။ ထို့နောက် သူမက တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းကို ဆွဲယူပြီး ရှန်းယွင်ကို ပဲစေ့များ လှဲကျင်းရာတွင် ကူညီပေးလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ရှန်းယွင်က ခေါင်းမော့ကာ ဂရုတစိုက်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ 

"သခင်မလေး… သခင်မလေးက ထောင်ချောက်ကို ပြန်ပြင်ချင်သေးတယ်ဆိုရင် ပဲအသစ်တွေသုံးစရာမလိုပါဘူး… ဒါတွေကိုပဲ ပြန်ဖြန့်ခင်းလိုက်လို့ရတယ်… ဟုတ်တယ်မလား…"

စိတ်အားအင်အနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိလာသော ရှုရန်ယွင်က ထိုစကားများကြောင့် ပြန်ယိုင်သွားပြီးနောက် ရှန်းယွင်ကို မယုံနိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။

ငါ့အမှတ်မမှားဘူးဆိုရင်၊ ဒါက ရှုရန်ယွင်ရဲ့ရှေ့မှာတင် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေတတ်တဲ့ အားနည်းပြီး အသုံးမကျတဲ့ အစေခံမလေး မဟုတ်ဘူးလား… မေယွဲ့အိမ်တော်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ… ဘာလို့ ဆိုးသွမ်းပြီး အသုံးမကျတဲ့ စုနွမ်နွမ်က ငတ်မသေရုံတင်မကဘဲ ပိုပြီးပါးနပ်လာရတာလဲ… ပြီးတော့ သူ့ဘေးက အစေခံမလေးတွေက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် ကြံစည်တတ်သွားကြတာလဲ…

စုနွမ်နွမ်ကလည်း အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရှန်းယွင်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

"အိုက်ယား… ငါဘယ်လိုတောင် တုံးအသွားရတာလဲ… ဘောင်အပြင်ဘက်ကို မတွေးမိခဲ့ဘူး… ရှက်လိုက်တာ… ရှက်လိုက်တာ… ဟင်း…" 

သူမက ရှန်းယွင်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏အစေခံမလေး၏ ပါးနပ်မှုကို အသိအမှတ်ပြုသောအားဖြင့် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ သူမ၏အမှားကို ဝန်ခံပြီး အခြားသူများကို ချီးကျူးသည့် ဤခမ်းနားသောပုံစံက တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ လူဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မိုးကြိုးပစ်ခံရစေပြန်သည်။

ရှင်က အမွေဆက်ခံသူသခင်ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ဇနီးတစ်ယောက်ပါ… အား… သခင်ရဲ့အမှားကို ထောက်ပြရဲတဲ့ အစေခံတစ်ယောက်က တခါတရံ သေဒဏ်ပေးခံရနိုင်တယ်… သူက ဒီနေ့ ဘယ်လိုဆေးတွေများ သောက်လာခဲ့တာလဲ… "သခင်တွေက အမြဲမှန်တယ်" ဆိုတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ သူ့ကို အလှောင်ခံရအောင် လုပ်တဲ့အတွက် အစေခံကို မသတ်ပစ်ရုံမကပဲ သူ့အမှားကို ခမ်းခမ်းနားနား ဝန်ခံတယ်… ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် တုံးတယ်လို့ခေါ်ပြီး ရိုင်းစိုင်းတဲ့အစေခံကိုတောင် ဉာဏ်ကောင်းတဲ့အတွက် ချီးကျူးလိုက်သေးတယ်…

ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဘုရားတို့ရေ… အား… ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ… အား…

စုနွမ်နွမ်က သူမ၏ ပြဇာတ်ငယ်လေးက အတွင်းဆောင်မှ အမျိုးသမီးများကို ဤမျှအထိ ထိတ်လန့်သွားစေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားမိခဲ့ပေ။ မျက်နှာက အိုးအောက်ခြေလို မည်းမှောင်နေသော ရှုရန်ယွင်ကို သူမက လှည့်ပင်မကြည့်တော့ပေ။ ထို့အစား သူမက သူတို့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် ဟုန်လျန်နှင့် ရှန်းယွင်ကို ခြံဝင်းလှဲကျင်းပြီး ထောင်ချောက်ကို ပြန်ပြင်ဆင်ရန် ထားခဲ့လေတော့သည်။

အစေခံမလေးနှစ်ယောက်က အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ်ကြေမွနေသော ပဲစေ့များကို ခြံဝင်းထဲတွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်ကြသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၊ ရှုရန်ယွင်နှင့် လူတိုင်း၏ရှေ့မှောက်တွင် မကြာမီပင် ထောင်ချောက်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီးသွားလေသည်။

သူတို့လုပ်လိုက်ပြီ… သူတို့တကယ်လုပ်လိုက်ပြီ… သူတို့တကယ်ပဲ ပဲစေ့ထောင်ချောက်ကို ပြန်လုပ်လိုက်ပြီ…

ရှုရန်ယွင်က မေ့လဲတော့မလိုဖြစ်ကာ ထူးဆန်းစွာပင် လူက လွင့်မျောနေသလိုပါ ခံစားလိုက်ရသည်။ စုနွမ်နွမ်က ရဲတင်းသည်၊ အာဏာပြသည်၊ ဆိုးသွမ်းသည်၊ ဖြုန်းတီးသည်။ သို့သော် ထိုအမူအကျင့်က သူမ၏ အချစ်ပြိုင်ဘက်များနှင့် အစေခံများကိုသာ ပြသခဲ့သည်။ သွမ့်ထင်ရွှမ်း၏ရှေ့တွင်၊ သူမက သူမခင်ပွန်း၏ ချစ်ခင်မှုကို ရယူရန်ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော အမျိုးသမီးတိုင်းနှင့် မခြားနားပေ။

ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ… ဘာက သူ့ကို ဒီလောက်တောင် ရဲတင်းသွားစေခဲ့တာလဲ…

သူမက ဒီလိုဖြစ်သွားမှတော့ ငါတို့အဖွဲ့က ဘာလုပ်နိုင်တော့မှာလဲ…

လူတိုင်းက ပဲစေ့ထောင်ချောက်ကို ပြင်ဆင်နေခြင်းကို ကြည့်နေကြပြီး အားလုံးက အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေကြလေသည်။

ပဲစေ့ထောင်ချောက်ကို ကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဆင်ပြီးသွားသောအခါ ဟုန်လျန်နှင့် ရှန်းယွင်တို့က ဘေးတွင်ရပ်ကာ သခင်မနှင့် အခြားအတွင်းဆောင်အစေခံများကို ကြည့်နေကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာစောင့်ပြီး သူတို့မပြန်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းယွင်က နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်လေသည်။ 

"သခင်မယွင်… ဒီ... ကျွန်မတို့နဲ့ တခြားကိစ္စများ ရှိသေးလို့လား…"

ရှုရန်ယွင်က ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် ဤထူးဆန်းသောဖြစ်ရပ်များကြောင့် အလွန်အံ့အားသင့်နေပြီး ပြန်သွားရန်ပင် မေ့နေခဲ့ကြောင်းကို မကြာမီ သဘောပေါက်သွားမိသည်။ 

ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ… အရှက်ရစရာကောင်းလိုက်တာ…

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဖုန်းရှန်က ပါးနပ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်လေသည်။ သူမက ခဏကြာစဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။ 

"နင်တို့ရော ဘာဖြစ်နေတာလဲ… ဘာလို့ နင်တို့နှစ်ယောက်က အဲဒီနေရာမှာရပ်နေတာလဲ… ငါတို့သခင်မကို တင်ပြစရာတစ်ခုခုရှိရင် မြန်မြန်လုပ်ကြလေ…"

ဤစကားများကြောင့် ရှုရန်ယွင်၏ မိုက်မဲစွာ ငေးမောနေမှုက ရုတ်တရက် မကောင်းသောလက်အောက်ငယ်သားကို ကြီးကြပ်နေပြီး သူတို့၏အစီရင်ခံစာကို စိတ်မရှည်စွာ စောင့်နေသော အထက်လူကြီးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားသည်။ ဖုန်းရှန်ဘေးမှ အခြားအစေခံများကလည်း သူတို့၏မျက်နှာကို ကယ်တင်ပေးသည့် သူမ၏ လျင်မြန်သောအတွေးအခေါ်ကို ချီးကျူးကြသည်။ ရှုရန်ယွင်ပင်လျှင် သူမကို အသိအမှတ်ပြုသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ယင်းက သူမကို အလွန်ကျေနပ်စေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤဂုဏ်ယူသောခံစားချက်က စတင်ပေါ်လာစဉ်မှာပင် ရှန်းယွင်၏ ရှုပ်ထွေး‌နေမိသလို အသံကြောင့် ထွက်ခွာသွားရသည်။

"ကျွန်မတို့လား… သခင်မယွင်ကို ဘာပြောစရာရှိမှာမလို့လဲ… တင်ပြစရာဆို ပိုတောင်မရှိပါသေးဘူး… ကျွန်မတို့က ရှင်တို့ ထွက်သွားဖို့ကို ဒီမှာရပ်စောင့်နေတာ... အင်း…"

ရှန်းယွင်က သူမ၏သခင်မလေးကို အတုခိုးကာ ပါးစပ်ကို ပိုပိုသာသာဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သခင်မလေး၏ 'မျက်လုံးတစ်လုံးအတွက် မျက်လုံးတစ်လုံး၊ သွားတစ်ချောင်းအတွက် သွားတစ်ချောင်း' သင်ခန်းစာများကို သတိရမိကာ သူမက လက်များကို ပြန်ချလိုက်ပြီးနောက် သူမရှေ့မှ အမျိုးသမီးများကို ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ 

"တောင်းပန်ပါတယ်… ကျွန်မက စိတ်ထဲက အမှန်တရားကို မတော်တဆ ထုတ်ပြောမိသွားလို့ပါ… သခင်မယွင်… သခင်မနဲ့ သခင်မရဲ့အဖွဲ့က ထွက်သွားဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူးဆိုရင်… ဘာကိုစောင့်နေကြသေးတာလဲဟင်…"

သူမ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် ဟုန်လျန်က သူမကို ပြင်းထန်စွာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်ရာ သူမ၏ကျန်စကားများကို ပျောက်ရှသွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် စိတ်တွင်းထဲတွင်မူ သူမက တိတ်တဆိတ် ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

ငါတို့သခင်မလေးက ဒီမိန်းမတစ်စုကြောင့် သေမလိုဖြစ်ခဲ့ရတာ… ဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီး စကားနည်းနည်းလောက် ပြန်မပြောရရင် တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ…

ရှန်းယွင်က အတော်လေး ကလေးဆန်နေသေးကြောင်း ဟုန်လျန်က ကောင်းကောင်းသိလေသည်။ အန်းဖျင်အိမ်တော်၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများက ဖိနှိပ်ထားသော မကောင်းသည့်အမူအကျင့်က သူမထံ၌ ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သခင်မယွင်ကသာ ဤအစေခံမလေးကို အရေးယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လျှင် သခင်မလေးပင် သူမကို မကာကွယ်နိုင်ပေ။ 

ဒီတုံးအပြီး ရဲတင်းတဲ့ အစေခံမလေး… သူက 'လျှာအရိုးမရှိတိုင်း လျှောက်ပြောတာက ဒုက္ခကိုဖိတ်ခေါ်တတ်တယ်' ဆိုတဲ့စကားကို တကယ်မသိဘူးလား…

"နင်... နင်ရဲတင်းလှချည်လား… နင့်လို အောက်တန်းကျတဲ့ အစေခံမတစ်ယောက်က ငါ့ကို ဒီလိုဆက်ဆံရဲတယ်တဲ့လား…" 

ရှုရန်ယွင်က သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ရှန်းယွင်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီးနောက် သူမဘေးမှ အစေခံများကို ခေါ်လိုက်တော့သည်။ 

"အဲဒီ ရိုင်းစိုင်းပြီး အရှက်မရှိတဲ့ ကောင်မကို ဖမ်းလိုက်… ရိုက်ချက်သုံးဆယ်ပေးပြီး အိမ်တော်ထဲကနေ ပစ်ထုတ်လိုက်… ဒီရိုင်းစိုင်းပြီး စည်းကမ်းမဲ့တဲ့ မိန်းမမျိုးက အတွင်းဆောင်မှာ မရှိသင့်ဘူး…"

"ဟုတ်ကဲ့…"

တုံ့ပြန်မှုများက ပြင်းထန်ပြီး လျင်မြန်နေကြသည်။ အစေခံကြီးများက ယခင်က စော်ကားခံခဲ့ရမှုများကြောင့် နာကျင်နေကြဆဲဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာပြသရင်း အင်္ကျီလက်စကို ပင့်တင်ကာ ဝင်ရောက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်ကြတော့သည်။

ရှန်းယွင်က ကြောက်လန့်လာတော့သည်။ 

"ရှင်... ရှင်တို့ ဝင်လာလို့မရဘူး… ဒါက မေယွဲ့အိမ်တော်… ရှင်တို့ သခင်မလေးဆီက ခွင့်ပြုချက်လိုတယ်... ပြီးတော့ ရှင်... ရှင်တို့ဝင်လာရင် မျက်နှာနဲ့ မှောက်ကျသွားလိမ့်မယ်…"

အစေခံများက သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်ကြသည်။ ပဲစေ့များက ချောသည်က မှန်သော်လည်း၊ သူတို့ခြေလှမ်းများကို သတိထားလျှင်၊ လမ်းလျှောက်ခြင်းက အဆင်ပြေမည်ဖြစ်သည်။ အစေခံများက ပဲစေ့များကို ဘေးသို့ ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ဤ 'ပဲစေ့ထောင်ချောက်' ကို အသုံးမဝင်အောင် လုပ်လိုက်ကြသည်။ အစေခံတစ်ဦးက ရှန်းယွင်ကို ရက်စက်စွာပြုံးပြရင်း  ရှုရန်ယွင်၏ရှေ့တွင် တမင်သက်သက် မျက်နှာလုပ်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။ 

"ကောင်မလေး… နင်က မေယွဲ့အိမ်တော်ထဲမှာ ပုန်းနေရုံနဲ့ နင့်ကို ဘာအန္တရာယ်မှ မကျရောက်ဘူးလို့ ထင်မနေနဲ့နော်… နင်က သခင်မယွင် မထိနိုင်တဲ့ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းက တန်ဖိုးကြီးသမီးတော်လေးတစ်ယောက်လို့များ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထင်နေတာလား…"

🍲🍲