Ch 4

🍲Chapter 4

စားဖိုဆောင်ထဲ ပရမ်းပတာ

အမှန်တွင် စုနွမ်နွမ်က သူမ ပြသနေသလောက် ယုံကြည်မှုရှိပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အာမခံချက်ရှိနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။

စုမုန့်နွမ်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို လက်ခံရရှိသူအနေနှင့် ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင်က မည်သို့သော အဆိပ်ပြင်းသည့် လူစားမျိုးဖြစ်ခြင်းကို သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ 

သေလောက်အောင် ချောမောပြီး တိုင်းပြည်များပင် ပြိုလဲသွားစေနိုင်လောက်သည့် မျက်နှာပိုင်ရှင်၊ မြင့်မြတ်သော မွေးဖွားမှု၊ အရည်အချင်းရှိပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် ချမ်းသာကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူ သွမ့်ထင်ရွှမ်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ...  သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ်တမ်း ထိုင်တွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် မည်သူက မည်သူ့အတွက် နုပျိုမှုကို အလဟဿဖြုန်းတီးခဲ့သည်နှင့် မည်သူက မည်သူ့ကို ပေးလျော်ရမည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိနိုင်သေးပေ။

ထို့ကြောင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကောင်းစွာ လှုံ့ဆော်နိုင်ရန်အတွက် သူမက ဤအလွန်အကျွံနိုင်သော တာဝန်ကို စတင်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းပြချက်က မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မမှန်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။

"သခင်မလေး… ဒါက... မသင့်တော်ပါဘူး…"

"သခင်မလေးက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တရားဝင်သခင်မတစ်ယောက်ပါ… သခင်မလေးရဲ့ ဂုဏ်အဆင့်အတန်းနဲ့ စားဖိုဆောင်က အစေခံတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်ဖို့ ကိုယ်ကိုနှိမ့်ချလိုက်မယ်ဆိုရင်... ဒါ... ဒါ လုံးဝမဖြစ်သင့်ပါဘူး… သခင်မလေးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားပါလိမ့်မယ်... ဒီတော့... ဒီတစ်ခါတော့ သည်းခံလိုက်ပါနော်… ဟုတ်ပြီလား… သခင်မလေးက ဒီအစေခံမလေးရဲ့ သတင်းကောင်းကိုပဲ စောင့်နေပေးပါ..." 

ဟုန်လျန်က စုနွမ်နွမ်က အမှန်အကန် သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူမကို တားရန် ချက်ချင်းပြေးသွားသည်။ 

"သခင်မလေး… ဖျင်မြို့စားကြီးရဲ့ အိမ်သားတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ သူ့ရဲ့ အဖိုးတန်သမီးတစ်ယောက် အနေနဲ့ သခင်မလေးရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ မျိုးရိုးကို မစော်ကားသင့်ပါဘူး..."

"ငါ့အခွင့်အရေးကို ငါမတောင်းဆိုရင် သူတို့ရဲ့  သေသွားရတဲ့ အဖိုးတန်သမီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်… ပြီးတော့ ဖျင်မြို့စားကြီးရဲ့ ဘယ်လိုပဲကြီးကျယ်တဲ့ ဂုဏ်မာနတွေ ဂုဏ်ပုဒ်တွေပဲဖြစ်ဖြစ် အခု အကုန်လုံးမရှိတော့ဘူး… ငါတို့မိသားစုအားလုံးက ကျွန်တွေဖြစ်နေပြီ… ဒီတော့ ဘာကို စိတ်ပူစရာလိုသေးလဲ…" 

စုနွမ်နွမ်က ဟုန်လျန်ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ 

"နင်က တကယ်ပဲ မျက်နှာပျက်ရမှာ ကြောက်နေရင် ဒီမှာပဲ အိမ်စောင့်နေခဲ့လိုက်…"

ဟုန်လျန်နှင့် ရှန်းယွင်တို့က သူတို့၏ သခင်မကို အမြင်အာရုံထဲမှ အပျောက်ခံရဲမည် မဟုတ်ချေ။

သူမတို့နှစ်ယောက်စလုံးက သူမတို့သခင်မ၏ ခေါင်းမာသော အကျင့်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူမ၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲအောင် မလုပ်နိုင်သည့်အတွက် သခင်မလေးက သူမ၏ တရားဝင်သခင်မဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ကို ထောက်ထားပြီး အလွန်အကျွံ အဖြစ်မကြီးအောင် လုပ်ဆောင်ပါစေဟုသာ ဆုတောင်းနိုင်တော့သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူတို့က အိမ်တော်တစ်ခုလုံး၏ အရှက်စရာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

မေယွဲ့အိမ်တော်နှင့် စားဖိုဆောင်ကြား အကွာအဝေးက ၂ လီ ခန့်ရှိသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စုနွမ်နွမ်က ဒေါသအငွေ့အသက်တို့ကို ကောင်းကောင်းမွေးမြူနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ စားဖိုဆောင်သို့ ရောက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာက အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာဖုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။ ကံဆိုးသော ဖြတ်သွားဖြတ်လာဆိတ်တစ်ကောင်ပေါ်သို့ ကျားမကြီးတစ်ကောင် ခုန်အုပ်တော့မည့်အလားပင်။

(၁ လီ = မီတာ ၅၀၀)

"သ... သခင်မ..."

စားဖိုဆောင်အကြီးအကဲဖြစ်သူ ရွှယ်ဆိုသည့် အမျိုးသမီးက စုနွမ်နွမ်က လူသတ်တော့မည့်အသွင်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်ပြီး မျက်တောင်ခတ်မိသွားသည်။ 

ငါ စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာလား… အဲ... အဲဒီ... အဲဒီမိန်းမ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ… သူက မြို့စားကြီးတစ်ဦးရဲ့ သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ ပျိုးထောင်ခံထားရတဲ့သမီးဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို မေ့သွားပြီလား… ဒါ... ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ…

ဟုန်လျန်နှင့် ရှန်းယွင်တို့က စပ်စုနေသော စားဖိုဆောင်ဝန်ထမ်းများ၏ မျက်လုံးများကို မကြည့်ရဲကြပေ။ လူတိုင်း၏ အကြည့်ကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားရင်း သူမတို့၏ နဖူးများက ရင်ဘတ်နှင့် ထိလုနီးပါးဖြစ်နေသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ စုနွမ်နွမ်က လုံးဝ မျက်နှာပြောင်တိုက်နေသည်။ အစားအသောက်က လူတိုင်း၏ အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။ 

ငါ့ရဲ့စားစရာကို ဖြတ်တောက်ရဲတဲ့ ဘယ်သူနဲ့မဆို ငါတိုက်ခိုက်မယ်… ဟမ့်…

သူမက တန်ဖိုးကြီး ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်များ ဝတ်ဆင်ခြင်းထက် ပိုပင်ပန်းသောအလုပ်ကို သိပ်မလုပ်ဖူးသည့် ဖြူဖွေးသောလက်မောင်းများကို ပေါ်လွင်စေရန် အင်္ကျီလက်ကို ခေါက်တင်လိုက်သောအခါ ရဲရင့်ပြီး မြင့်မြတ်ကာ ကြမ်းတမ်းသော အသွင်ကို ဆောင်နေသည်။

"အော်ဟော်… ဒါဆို နင်တို့က ငါ့ကို သခင်မလို့ ခေါ်ရမှန်းတော့ သိသေးတယ်ပေါ့…" 

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်က တောက်ပသော အပြုံးက  ဓားဒဏ်ရာတစ်ခုလိုပင်။ အသွားထက်ထက် ဓားတစ်စင်းလို ထက်ရှသော အပြုံးမျိုးဖြစ်သည်။ သူမက လေသံရှည်ဖြင့် ပြောလေသည်။

"ငါ သိခွင့်ရှိမလား… ငါ့ရဲ့ဟုန်လျန်က စားဖိုဆောင်ကို အစားအသောက်လာယူတော့ ဘာလို့ ဘာတစ်ခုမှ ပြန်မပါလာရတာလဲလို့… ဟမ်… အခု ငါက မျက်နှာသာမရတော့ဘူးဆိုတော့ နင်တို့လို စားဖိုဆောင်က အစေခံတွေကတောင် ငါ့ခေါင်းပေါ် တက်နင်းရဲနေကြပြီပေါ့ ဟုတ်လား…"

ဤစွပ်စွဲချက်ကြောင့် အမျိုးသမီးရွှယ်၏ မျက်နှာက ညှိုးငယ်သွားသည်။

ကျေးဇူးပြုပြီး သခင်မ မျက်နှာသာမရတော့ဘူးလို့ ပြောနေတာကို ရပ်ပေးလို့ရမလား… ရှင့်ရဲ့ ကြမ်းတမ်းပြီး မောက်မာတဲ့ ဟန်ပန်အရ ဘယ်အပိုင်းကများ မျက်နှာသာမရတာကို ပြနေလို့လဲ… ဟမ်… သတ္တိရှိရင် သခင်မယွင်ကို သွားရင်ဆိုင်ပါလား… ဘာလို့ ကျွန်မတို့လို ပုစွန်ဆိတ်လေးတွေကို လာနှောင့်ယှက်နေရတာလဲ…

သို့သော် ဤစကားများက သူမ မပြောရဲသော၊ မည်သည့်အခါမှ မပြောနိုင်သော စကားများသာဖြစ်သည်။ ထို့အစား အမျိုးသမီးရွှယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်မက နောက်နေတာဖြစ်မှာပါ… ကျွန်မတို့က ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လိုမျိုးတွေ လုပ်ရဲမှာလဲရှင့်… ဒါပေမဲ့ စားဖိုဆောင်က ပစ္စည်းတွေက အကန့်အသတ်နဲ့ပါပဲ… ပြီးတော့ သခင်က သခင်မကို မေယွဲ့အိမ်တော်မှာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ဖို့ အချိန်အနည်းငယ်ပေးစေချင်တယ်လို့ ပြောထားပါတယ်..."

"အရှင်က ငါ့ကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ဖို့ အမိန့်ပေးချင်ပေးမယ်… ဒါပေမဲ့ သူက နင်တို့ကို ငါ့ကို အငတ်ထားဖို့ အမိန့်မပေးခဲ့ဘူး မဟုတ်လား…" 

စုနွမ်နွမ်က ဤမိန်းမများနှင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့်စကားများပြော၍ အခြေအတင် လုပ်ရန် ပျင်းရိနေပြီဖြစ်သည်။

သူမက မိမိကိုယ်ကိုယ် အသာစီးရသည့် အနေအထားသို့ ရောက်အောင် ပြောဆိုပြီးဖြစ်၍ ယခုအခါ အခွင့်အရေးကို ဖိအားပေးရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။ ဓားမတစ်ချောင်းက သူမ၏အာရုံကို ဖမ်းစားသွားပြီး ကျွမ်းကျင်စွာ ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ထိုဓားကို လက်ထဲတွင် ချိန်ဆကြည့်ပြီးနောက် အနီးရှိ စဉ်းတီတုံးပေါ်သို့ "ထောင်း" ဟူသော အသံကျယ်နှင့်အတူ ခုတ်စိုက်ချလိုက်သည်။ 

"ငါ အရင်ဆုံးပြောထားမယ်… ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း နင်တို့ပို့လိုက်တဲ့ စားစရာတွေက ငါ့ဗိုက်ကိုတောင် မပြည့်စေဘူး… နင်တို့ကိုသာ အားကိုးနေရရင် ငါ မကြာခင် အငတ်ဘေးနဲ့ သေတော့မယ်… နင်တို့က ငါ၊ နင်တို့သခင်မက ဒီမှာ ပြဿနာရှာနေတယ်လို့ ခံစားရရင် သွား… ရှုရန်ယွင်နဲ့ သွမ့်ထင်ရွှမ်းကို သွားတိုင်လိုက်… သူတို့ကိုပြောလိုက်… သတ္တိရှိရင် ငါအခုသိမ်းတော့မယ့် ပစ္စည်းတွေကို ပြန်လာယူခိုင်းလိုက်လို့…"

"သခင်မ... ဒါက... ရှင့်..."

အမျိုးသမီးရွှယ်က စဉ်းတီတုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေသော ဓားမကို ကြည့်ရင်း အလွန်မတရားခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက အလွန်အကျပ်ရိုက်သော အခြေအနေတွင် ပိတ်မိနေသည်။

ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ…

ထိုစဉ် စုနွမ်နွမ်က ဟုန်လျန်နှင့် ရှန်းယွင်တို့အား မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။

"ဘာကို စောင့်နေကြတာလဲ… ဟိုမှာ… ဂျုံမှုန့်အိတ်တွေနဲ့ ဆန်အိတ်တွေကို ယူလိုက်… အပြင်မှာ လှည်းတစ်စီးမရှိဘူးလား… အဲဒီပေါ် အရင်တင်ထားလိုက်…"

အခြေအနေက ဤအထိ ဆိုးရွားသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ရှိခဲ့သော မည်သည့်မျက်နှာမဆို ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဟုန်လျန်နှင့် ရှန်းယွင်တို့က စုနွမ်နွမ်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်နာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး စားဖိုဆောင်မှ ပစ္စည်းများကို ဝင်စီးတော့သည်။ ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်၊ ကြက်ဥ၊ အသား၊ ဆား၊ ဆီ၊ ပဲငံပြာရည်၊ လက်ဖက်ခြောက်၊ သကြား... သူတို့ မျက်စိကျသည်နှင့် လှည်းပေါ်သို့ ရွှေ့ပြောင်းပစ်လိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မျက်နှာပြောင်တိုက်သောသူကို တားဆီးနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

မျက်နှာနီရဲနေသော ဟုန်လျန်နှင့် ရှန်းယွင်တို့က ပစ္စည်းများကို လှည်းပေါ်သို့ ရွှေ့နေခြင်းကို ကြောင်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည့် တုန်လှုပ်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့နေသော မိန်းမများကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်မှုက စုနွမ်နွမ်၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေသည်။ 

ဟုတ်တယ်… ဒီလိုပဲဖြစ်ရမှာ… စားစရာသာရှိရင် ဘယ်သူက မျက်နှာကို လိုအပ်လို့လဲ… ဒီလိုလူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာ လွယ်တယ်… ကိုယ့်ရဲ့ဆာလောင်နေတဲ့ ဗိုက်ကို ကိုင်ပြီး မျက်နှာကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရုံပဲ…

အစားအသောက်အများစု လှည်းပေါ်ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ စုနွမ်နွမ်က သူမလက်ထဲက ဓားကို ကြည့်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အင်း… ဒီဓားမက တကယ်ကောင်းတဲ့ ဓားပဲ… ငါ၊ နင်တို့သခင်မက ခဏလောက် ငှားလိုက်မယ်… အို… ဟုတ်သားပဲ… ဟုန်လျန်… ငါတို့ စောစောက ဝင်လာတုန်းက သူတို့ခြံထဲမှာ ကြက်ဖတွေထည့်ထားတဲ့ တောင်းနှစ်လုံးတွေ့လိုက်တယ်… တောင်းနှစ်လုံးလုံး ယူခဲ့…"

"သခင်မ... သခင်မ... ဒီလိုမလုပ်သင့်ပါဘူးရှင့်… ဒီအစေခံက သခင်မယွင်ကို ဘယ်လို ရှင်းပြရပါ့မလဲ..." 

အမျိုးသမီးရွှယ်က ငိုယိုပြောရင်း ကြက်ဖတောင်းနှစ်လုံးအပြင် ဘဲတောင်းနှစ်လုံးကိုပါ လှည်းပေါ်တင်လိုက်သော ဟုန်လျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤသည်က ထိုအမျိုးသမီးအတွက် နောက်ဆုံးကောက်ရိုးတစ်မျှင် ဖြစ်သွားပြီး သူမက စုနွမ်နွမ်၏ ခြေရင်းတွင် ပစ်ချထိုင်ကာ မျက်ရည်နှပ်ရည်များဖြင့် ငိုနေတော့သည်။ သူမက ထိုရူးသွပ်နေသော အမျိုးသမီးကို အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြရန် ကြိုးစားတော့သည်။

"ငါယူသွားတယ်လို့သာ သူ့ကိုပြောလိုက်… သခင်မယွင်က အဲဒီအပေါ်မှာ တစ်ခုခုပြောစရာရှိရင် သူ့ကို ငါ့ဆီလာရှာဖို့ ပြောလိုက်…" 

စုနွမ်နွမ်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သူမက ဤဒုတိယဇနီးကို လုံးဝမကြောက်ပေ။ မိုက်မဲသော စုမုန့်နွမ်ပင်လျှင် ထိုမိန်းမနှင့် တန်းတူ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ စုမုန့်နွမ်က နောက်ဆုံးတွင် သွမ့်ထင်ရွှမ်း၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းက သူမကိုယ်တိုင် အလွန်အကျွံ စိုးမိုးပြီး အမိန့်ပေးလွန်းသော အပြစ်ကြောင့်သာဖြစ်သည်။ 

ဘယ်အချိန်မှာ ရန်ဖြစ်သင့်ပြီး ဘယ်အချိန် အဲဒီလူယုတ်မာရှေ့မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ အမျိုးသမီးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ရမယ်ဆိုတာ မသိခဲ့တဲ့ သူကို ဘယ်သူက ဘာပြောနိုင်မှာလဲ…

ပစ္စည်းအပြည့်တင်ထားသော လှည်းကို တွန်းထွက်သွားသည့် လူသုံးယောက်ကို အမျိုးသမီးရွှယ်က ကြည့်နေရင်း "ပလုံ" ဟူသော အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားသည်။ ထို့နောက် သူမက မိုးကောင်းကင်ကို မျက်နှာမူကာ မတရားသော လောကကြီးကို ငိုယိုမြည်တမ်းတော့သည်။

…

"သခင်… သတင်းဆိုးပါပဲ… ပထမသခင်မက စားဖိုဆောင်ကိုသွားပြီး ပြဿနာရှာခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်… သတင်းက အဘွားသခင်မနဲ့ သခင်မကြီးတို့ရဲ့ နားထဲကို ရောက်သွားပါပြီ…"

သွမ့်ထင်ရွှမ်းက စံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်ခါစတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်သော စာကြည့်ခန်းအစေခံ ရွှမ်ရှီးက စာကြည့်ခန်းထဲမှ အလွန်ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပြေးထွက်လာသည်။

"အိုး… ဒါဆို သူက စားဖိုဆောင်မှာ ပြဿနာရှာတယ်ပေါ့… ဘာကြောင့်လဲ မင်းသိလား…"

မြို့စားငယ်က ထိတ်လန့်တတ်သောသူမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူက စိုးရိမ်နေသော အစေခံများကို ဖြတ်ကျော်ကာ လက်ဆေး၊ အေးဆေးစွာ လက်သုတ်ပြီးနောက်မှ စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ဤစကားများကို ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူက စာကြည့်ခန်းအစေခံမလေး ချိုက်ယွင်ထံမှ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို လက်ခံယူပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးမှ ရွှမ်ရှီးကို ဆက်ပြောရန် လက်ယပ်ပြလိုက်သည်။

"သခင်မက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဗိုက်မဝဘူးလို့ ပြောပါတယ်..." 

ရွှမ်ရှီးက သခင်၏ မျက်နှာကို အကဲခတ်ရင်း သတင်းကို တိုးတိုးလေး အစီရင်ခံလိုက်သည်။ သူ၏စကားမဆုံးမီမှာပင် သခင်က သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ လက်ဖက်ရည်တစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

"အဟွတ်… ဟွတ်… ဟွတ်... ဗ... ဗိုက်မဝဘူး ဟုတ်လား…" 

လုံးဝတည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာက ရုတ်တရက် ခက်ထန်သွားပြီး သွမ့်ထင်ရွှမ်း၏ ပါးပြင်တို့ ဆတ်ခနဲလှုပ်သွားသည်။ သူက ဒေါသဖြင့် အင်္ကျီလက်ကို ခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ့ရဲ့ အစာငတ်ခံဆန္ဒပြတာကရော ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ… ဘာလို့ အခုကျ စားစရာမလောက်ဘူးလို့ ညည်းညူနေရတာလဲ…"

"ဒါ... ဒါကိုတော့ ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး… ဖြစ်နိုင်တာကတော့... သခင်မက သူ့ရဲ့ ဆန္ဒပြတာကို ရပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်…" 

ရွှမ်ရှီးက သတိထားပြီး အသံကို ယခင်ကထက် ပိုနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သွမ့်ထင်ရွှမ်းက စိတ်မရှည်စွာ လက်ကာပြလိုက်သည်။ 

"တော်ပြီ… စားဖိုဆောင်မှာ ပြဿနာရှာပြီးတော့ ဘာဆက်ဖြစ်လဲ… သူ ဘာဆက်လုပ်သေးလဲ…"

"ကျွန်တော်ကြားတာကတော့... သူက စားဖိုဆောင်ကို ဝင်စီးပြီး ပစ္စည်းတွေရဲ့ ထက်ဝက်နီးပါးကို ယူသွားတယ်တဲ့… နောက်ပြီး... နောက်ပြီး... စားဖိုဆောင်က လှည်းကိုတောင်... အကုန်လုံးရွှေ့ဖို့ သုံးသွားပါတယ်... အာ… ပြီးတော့... လှည်းကိုလည်း ပြန်မပေးသေးပါဘူး…"

ရွှမ်ရှီးက ချွေးစို့နေသော နဖူးကို သုတ်လိုက်သည်။ 

ဒီသခင်မက သခင်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရဖို့အတွက် ဒီပြဿနာအကုန်လုံးကို ဖန်တီးခဲ့တာများလား… သခင်က ဒီမျှားကို ဟပ်ပါ့မလားဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ…

"ငါ့အာရုံစိုက်မှုကို ရချင်လို့ပေါ့ ဟုတ်လား…"

သွမ့်ထင်ရွှမ်းက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ့ဘာသာသူ ပြုံးလိုက်သည်။ သူက အခန်းထဲတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ… ငါနားလည်ပြီ… သူက အတွင်းဆောင်ကို မနှောင့်ယှက်သရွေ့တော့ စားဖိုဆောင်၊ အဝတ်လျှော်တဲ့နေရာတွေကို သွားနှောင့်ယှက်ပါစေ… သူကြိုက်ရင် ကြက်ခြံတွေ၊ ဝက်ခြံတွေမှာတောင် သွားပြဿနာရှာလို့ရတယ်… သူသာ မျက်နှာပျက်ရမှာ မကြောက်ရင် ငါတို့က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ရုံပဲ…"

"ဒါပေမဲ့ သခင်… အန်းဖျင်မြို့စားကြီးနဲ့... မြို့စားကတော်ကြီးတို့က..." 

ရွှမ်ရှီးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလေသည်။

သတင်းက စံအိမ်ထဲမှာ နွေဦးလေညင်းလို ပျံ့နှံ့နေတာတောင် ဒီသခင်က ရှက်စိတ်မရှိဘူးလား…

"မြို့စားကြီးက ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဂရုမစိုက်ဘူး… မြို့စားကတော်ကြီးနဲ့ အဘွားသခင်မကိုတော့ ငါကိုယ်တိုင် သွားပြောလိုက်မယ်… သူပြဿနာရှာတာက ပုံမှန်ဖြစ်နေကျပဲ မဟုတ်လား… ဘာလို့ ဒီတစ်ခါမှ ပုရွက်ဆိတ်တွင်းကို တောင်ပို့လုပ်နေရတာလဲ…" 

သွမ့်ထင်ရွှမ်းက မဲ့ပြုံးပြုံးသည်။ 

"သွားတော့… နောင်ကို ဒီလို သေးသေးမွှားမွှားကိစ္စတွေနဲ့ ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့…"

သေးသေးမွှားမွှားကိစ္စတွေ ဟုတ်လား… စောစောက အဲ့ဒီ 'သေးသေးမွှားမွှားကိစ္စ' အတွက် ဘယ်သူက လက်ဖက်ရည်တွေ ထွေးထုတ်ခဲ့တာလဲ… 

သို့သော် ရွှမ်ရှီးက ထိုသို့သော ထင်မြင်ချက်များကို သူ့နှုတ်မှ ထွက်ခွင့်မပေးရဲဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်ဆုတ်ထွက်ခွာသွားလေသည်။

🍲🍲