Welcome To MM Storyteller
LOGIN
DaoMuBiJi
Author - Nan Pai San Shu
Volume (8)
Chapter (16)
ဖက်တီးဗိုက်ပေါ်ရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဂရပ်ဖစ်
ဖက်တီးဗိုက်ပေါ်ရှိ ခြစ်ရာပုံစံကို ခြေရာခံရန် ဝူရှဲတို့ ၂ နာရီနီးပါး အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ အဲဒါက ထိုပုံစံဟာ ဘယ်လောက် ရှုပ်ထွေးကြောင်း ပြသနေ၏။ အစ်မယာက အချိန်အတော်ကြာ စစ်ဆေးခဲ့ပေမယ့် ဖက်တီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လက္ခဏာတွေ အားလုံးဟာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ခြစ်ရာတွေအပြင် အသေးအဖွဲ့ ကုတ်ခြစ်ရာတွေလည်း ရှိနေကြောင်း ပြောလာသည်။
ဒါပေမဲ့ ဖက်တီးက အသေမဖြောင့်တဲ့ လူတစ်ယောက်လိုမျိုး မျက်လုံးတွေ ပွင့်နေသည်။ လူကို ဘယ်လောက်ပဲ ရိုက်နေပါစေ သူ့မှာ ဘာမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိပါဘူး။ သူတို့မှာ ဖက်တီးရဲ့ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ပေးဖို့ အတော်လေး ကြိုးစားခဲ့ရသည်။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူတွေအများကြီး ရှိတာကြောင့် အစ်မယာက ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပေမယ့် သူမ ဒီစာမေးပွဲကို မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းမှာ ဖြေဆိုခိုင်းမှာဖြစ်ပြီး မိမိကလည်း ကြာရှည်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဝူရှဲ သိပြီးသားပါ။
ရှောင်ဟွားဟာ ဆေးအကြောင်း အနည်းငယ် သိထားပြီး အစ်မယာနှင့် ဖြစ်နိုင်ခြေအချို့ကို ဆွေးနွေးခဲ့သော်လည်း အားလုံးကို ငြင်းဆိုခဲ့ရသည်။
အစ်မယာ: “အပင်ပေါက်နေတဲ့ အခြေအနေထက် ဘာမှ မပိုဘူး...သူ့မှာ ဦးနှောက် ထိခိုက်မှု ရှိ၊ မရှိ စမ်းသပ်ဖို့ ကိရိယာကလည်း မရှိဘူး... အခု သူက အပင်ပေါက်နေတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်နေပုံရတယ်..."
ဖက်တီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖြတ်ရာများကို ကြည့်လိုက်ရာ ဝူရှဲ နှလုံးသားထဲတွင် အဆုံးမရှိသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ဗိုက်ပေါ်ရှိ သွေးအစက်အပြောက်များစွာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ လမ်းကြောင်းသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် ၎င်းကို သူ့ဦးနှောက်က မမှတ်မိနိုင်မှန်း သိသောကြောင့် ဤနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ လမ်းကြောင်းမြေပုံကို မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့သည်။
ဖီပေါင်: "အပင်ပေါက်တတ်တဲ့လူ ဘယ်လိုအပင်မျိုးလဲ... ဧရာမပိုလီဂွန်နမ် ပန်းမျိုးစုံလား...အဲဒါကိုစားပြီး မသေနိုင်ဘူး ဆိုရင်တောင် သေလိမ့်မယ်နော်"
ဖန့်ကျစ်: "ဒါက သခင်သုံးရဲ့ သူငယ်ချင်း... ယဥ်ယဥ်ကျေးကျေး ပြော!"
"ဟေး... သခင်သုံးရဲ့ သူငယ်ချင်းလား? မြေကို တူးရုံနဲ့ သူငယ်ချင်းကို တူးထုတ်လာနိုင်တယ်... သခင်သုံး ဖြစ်ထိုက်ပါပေတယ်ဗျာ..."
သူပြောပြီးသည်နှင့် ဖန့်ကျစ်ဆီကနေ အရိုက်ခံလိုက်ရတော့သည်။ ဖန့်ကျစ် သူ့လက်အောက် ငယ်သားတွေကို သင်ခန်းစာ သင်ပေးနေတာကို မကြည့်ချင်တာကြောင့် ဝူရှဲလည်း တခြား ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိလားလို့ အစ်မယာကိုပဲ မေးလိုက်သည်။
အစ်မယာ: "အခုပြဿနာက ဖြစ်နိုင်ခြေများလွန်းတယ်... အခုသူ အိပ်ရေးမဝတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတယ် ဦးနှောက်ဒဏ်ရာကြောင့် မေ့မြောနိုင်ပေမယ့် ဦးခေါင်းမှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတာ မရှိဘူး.. အသက်ရှူကြပ်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ် အကောင်းဆုံး အခြေအနေကတော့ သူ ခဏလောက် ကောင်းကောင်း အိပ်ခိုင်းလိုက်တာပဲ..."
သူတို့ စကားပြောနေချိန်တွင် တစ်ဖက်မှ ဖက်တီးကြီးဆီကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဖက်တီးက နှုတ်ခမ်းကိုရိုက်ကာ တင်ပါးကို ကုတ်ရင်း ပွစိပွစိ ပြောနေသည်။
"ချိုင်လေး... မင်းဘာတွေ သွားပုန်းနေတာလဲ"
အစ်မယာလည်း အံ့အားသင့်ပြီး ဝူရှဲကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဝူရှဲလည်း ရုတ်တရက် ဆိုတော့ တုံ့ပြန်မှုမပြနိုင်ခဲ့။ တော်တော်ကြာတော့မှ အစ်မယာဘက် လှည့်မေးလိုက်၏။
"အပင်ပေါက်တတ်တဲ့ သူတစ်ယောက် ဒီလိုပဲ လုပ်တတ်လား”
အစ်မယာက ခေါင်းခါသည်။ သူမ ရယ်ရင်းနဲ့ နဖူးကိုကိုင်ပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။ ဝူရှဲလည်း ဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတာကြောင့် ရယ်လိုက်ကာ ဖက်တီးကို လှုပ်ခါလိုက်ချင်ပေမယ့် အစ်မယာက လှမ်းတားသည်။
"ခဏလောက် အိပ်ပါစေ... အစောက ရိုက်နှက်ခံရတာတောင် မနိုးတာ အကြာကြီး အိပ်မပျော်ခဲ့လို့ ဖြစ်မယ်"
ဖက်တီးကို ပြုစုဖို့ အစ်မယာကို ထားခဲ့ပြီးနောက် ဝူရှဲနဲ့ ဖန့်ကျစ် တဲထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့သည်။ နှစ်ယောက်သား တန်ပြန်အစီအမံတွေ ဆွေးနွေးဖို့ ရှောင်ဟွားဆီကို ချက်ချင်း သွားလိုက်၏။ ရှောင်ဟွားက တခြားသူတွေကို တစ်ခုခုရှင်းပြနေတုန်းမလို့ သူနဲ့ ဖန့်ကျစ်ကို တဲထဲဝင်လာဖို့ အချက်ပြသည်။
တဲထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ ဝူရှဲ ခံစားချက်တွေကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ပေ။
"ငါတို့ အခုချက်ချင်း ဆင်းမှရမယ်!"
ရှောင်ဟွား: "မလောပါနဲ့ ... ဒီလိုအခြေအနေတွေ များလာလေလေ အရေးကြီးလေလေပဲ... မင်းဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မဆုံးဖြတ်ခင်မှာ ဒီကိစ္စကို သေချာခွဲခြမ်း စိတ်ဖြာရမယ်။"
ဝူရှဲ: “ဘယ်လောက်ကြာမလဲ... ငါတို့ ဆင်းရင်းနဲ့ ဘာလို့ မဆွေးနွေးကြတာလဲ?"
ရှောင်ဟွားက ဝူရှဲပုခုံးကိုကိုင်ကာ တဲအပြင်ဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"မင်း အလျင်လိုနေတယ် ဆိုတာ ငါသိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ပစ္စည်းတွေပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်ယူရဦးမယ်လေ..."
ဖန့်ကျစ် : "တတိယသခင်လေး... ငါတို့ လူတွေကို ကယ်တင်ရတော့မယ်လေ... သေချာပေါက် ငါတို့ဘက်ကလည်း ကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်ထားရမယ် မဟုတ်ရင် သူတို့ကို မကယ်တင်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ ငါတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဖမ်းမိသွားနိုင်တယ်"
သူတို့ပြောတာမှန်မှန်း သိတာကြောင့် ဝူရှဲခမျာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထိုင်နေရလေသည်။ ရှောင်ဟွားက အပြင်ဘက်ကို ညွှန်ပြရင်း။
"အပြင်ထွက်ပြီး ဆွေးနွေးကြည့်ရအောင် တဲထဲမှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဆွေးနွေးရင် လူသစ်တွေက သံသယ ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်..."
ဝူရှဲ စိတ်ထဲမှာပဲ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့လေသည်။ ညမိုးချုပ်ပြီးနောက် နက်နဲသော တောင်တန်းများကြားရှိ ထူးဆန်းသော နတ်ဆိုးရေကန်၏ ရေကန်ပေါ်တွင် လရောင်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်လာပြီး တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ ချောက်ကမ်းပါးကို လှမ်းမြင်နိုင်သည်။
ညကောင်းကင်ယံကတော့ အံ့သြဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် တောက်ပနေ၏။ သို့သော် သူတို့အား တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သေးသည်။ ကျောက်ဆောင်ကမ်းခြေ တစ်ဖက်ရှိ ချိုသဲ့ခေါင်တို့ အဖွဲ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရရန် ခက်ခဲစေသည်။
ရှောင်ဟွားက အခြားလူများကို ခေါ်ကာ တဲ၏ တာပေါ်လင်ပေါ်ရှိ စတိုင်လဲ့နှင့် ဖက်တီ၏ ဗိုက်ပေါ်ရှိ မြေပုံများကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရာ ၎င်းတို့နှစ်ခုက တူညီမှုမရှိတာကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဖက်တီးမြေပုံပေါ်က လမ်းကြောင်းဟာ ပင့်ကူမျှင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဤတောင်၏ ကျောက်လွှာများကြားတွင် အလွန်ရှုပ်ထွေးသော သဘာဝ အက်ကွဲစနစ်တစ်ခုရှိကြောင်း ကောက်ချက်ချကာ ထိုအရာများထဲမှ တစ်ခုသည် မျက်နှာသေတို့အဖွဲ့ ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားနေလိမ့်မည်။
မျက်နှာသေနဲ့ တခြားသူများသည် မိုးကြိုးပုံစံမှ အမှတ်အသား ပြုထားသော လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ဝင်သွားခဲ့သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ထိုအက်ကြောင်းများသည် တောင်ကျောက်ဆောင်များကြားက အက်ကြောင်း ဖြစ်ပြီး မိုးကြိုးပုံစံမှ အမှတ်အသား ပြုထားသည့် လမ်းကြောင်းနှင့် ချိတ်ဆက်ထားရုံသာ ရှိခဲ့သည်။
ဖက်တီးသည် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အက်ကွဲများနှင့် လမ်းခွဲများကြားတွင် မှန်ကန်သောလမ်းကြောင်းကို ဘယ်လိုများ ရှာတွေ့ခဲ့သလဲ ဝူရှဲလည်း မသိချေ။ သို့သော်လည်း မျက်နှာသေကို ပြန်ရှာဖွေရန် ဖက်တီးထွက်လာတဲ့ အက်ကြောင်းမှတဆင့် ပြန်ဝင်သွားတာက လက်ရှိအချိန်တွင် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။
ဆိုလိုတာက လူတွေကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်နိုင်တဲ့ အရှိန်အဝါရှိသော ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ နေရာကို ထပ်ဝင်ရတော့မယ်။ ဝူရှဲဟာ သူမြေအောက်ကို ထပ်မသွားတော့ပါဘူးလို့ တစ်ကြိမ်ထက်မက ကတိပြုခဲ့ဖူးပေမယ့် ကံတရားရဲ့ ဟာသက သူ့ကိုတစ်ယောက်တည်း ဆန္ဒအတိုင်း မနေဖို့ အချိန်နဲ့အမျှ ပြောပြနေခဲ့သည်။
ရှောင်ဟွားက ဆိုသည်။
"ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမယ့် အချက်တချို့ရှိတယ်... ဥပမာ ဖက်တီးက အဲဒီအက်ကြောင်းထဲမှာ ဘယ်နှစ်ရက်လောက် ပိတ်မိနေသလဲ၊ နာရီအနည်းငယ်လောက်ပဲ ကြာနိုင်လား ဒါမှမဟုတ် ရက်အနည်းငယ် ကြာသွားနိုင်လား... သူအခုနက ပိတ်မိနေတဲ့အချိန်မှာ အောက်ကလူတွေက အသက်ရှင်နေသေးပေမယ့် သူအကြာကြီး ပိတ်မိနေခဲ့တယ် ဆိုရင် သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ...."
ဝူရှဲ: "ဖက်တီး နိုးလာပြီး ဒီအကြောင်းကို မပြောပြနိုင်ရင် ငါတို့ကိုယ်တိုင်က စဉ်းစားနေလည်း အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး...."
ဖန့်ကျစ်: "ဟုတ်တယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အောက်ကလူတွေက အသက်ရှင်နေသေးသလို ဖြစ်နေသရွေ့တော့ ငါတို့က အရာအားလုံးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမှာပဲ...သူနိုးလာနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပေါ့... သူ မနိုးရင် ငါတို့သွားစရာရှိတာ သွားရမယ်... အသက်ရှင်လျက် မတွေ့ရရင်တောင် အလောင်းကိုတော့ မြင်ရမှာပါ...."
ဝူရှဲမှာ မျက်နှာသေရဲ့ အပြင်ရောက်လာသော ရှေးခေတ်ဓားကို တွေးပြီး စိတ်အခြေအနေ ဆိုးသွားပြန်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အကန့်အသတ်မရှိ မစောင့်နိုင်ဘူး... မင်းတို့သွားပြီးတော့ ပြင်ဆင်ထားတာ ကောင်းမယ်....ငါးနာရီ....ငါးနာရီပြီးရင် သူ့ကို နှိုးပြီး သတင်းတောင်းမယ်... ပြီးရင် ချက်ချင်း ထွက်မယ်!"
ဖန်ကျစ်နဲ့ ရှောင်ဟွားက ချီတုံချတုံဖြစ်ကာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်နေကြသည်။
ဝူရှဲ. "ငါတို့ ဖက်တီးပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေကို မဖြုန်းသင့်ဘူး"
ဖန့်ကျစ်က စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိရင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို လှည့်ပြောလိုက်၏။
"ကောင်းပြီ... အားလုံး သခင်သုံးပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ကြ! မင်းတို့တွေ ငါးနာရီအတွင်း ပြင်ဆင်ထားကြ"
အဲဒီကောင်လေးတွေက အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။ ရှောင်ဟွားကပါ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြတော့ ကောင်လေးတွေ ပြေးထွက်သွားကြ၏။ ဖန့်ကျစ်မှာ ပြောစရာရှိပေမယ့် တုံ့ဆိုင်းသွားသလိုမျိုး ကြည့်နေသည်။
"ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"
ဖန့်ကျစ်: "တတိယသခင်ငယ်လေး ဒီကလေးတွေ အားလုံးက ခက်ခဲတဲ့ နောက်ခံကနေ လာကြတာ စဉ်းစားတဲ့အခါ သူတို့အတွက် နေရာတချို့ ချန်ထားရမယ် သူတို့က အမြောက်စာ မဟုတ်ဘူး အကုန်လုံး သေဖို့ ရည်မှန်းထားတာ"
ဝူရှဲ ဖန့်ကျစ်ကို ကြည့်လိုက်စဥ့ ရုတ်တရက် စိတ်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖန့်ကျစ်က စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ဝူရှဲဆီ လှမ်းပေးလိုက်သည်။
"ငါနဲ့ ရှောင်ဟွား လူတွေကိုခေါ်ပြီး အရင်ဆင်းသွားမယ်... မင်း၊ ရှို့ရှို့နဲ့ ဖီပေါင်က အပေါ်မှာနေခဲ့... ငါတို့တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် မင်းမှာ နောက်ထပ်အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"
"ငါတို့မှာ တခြားနည်းလမ်း မရှိဘူး... ဒါက လိုအပ်တဲ့ အတိုင်းအတာ တစ်ခုပဲ"
ဝူရှဲ: "ဒါဆို ကျွန်တော်နဲ့ ခင်ဗျား ဆင်းလိုက်မယ် ရှောင်ဟွားကို အပေါ်မှာ စောင့်ခိုင်းလိုက်ရင်ရော...."
ဖန့်ကျစ်က ဝူရှဲပါးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး။
"မင်းက အခု တတိယသခင်ပဲ.. ဒီမှာ မင်းအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိတယ် မင်းတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် တကယ်ပဲ ပြီးသွားမှာ"
သူပြောတာက အဓိပ္ပာယ်ရှိမှန်းသိပါ၏။
"တတိယသခင်လေး... မင်း ဒီလမ်းကို ရွေးပြီးပြီဆိုမှတော့ ကောင်းကောင်းသွားပါတော့"
ဖန့်ကျစ်က တိုးတိုးလေးပြောပြီး ဝူရှဲအတွက် ဆေးလိပ်မီးညှိပေးသည်။ ထို့နောက် မတ်တပ်ထရပ်ကာ တခြားသူတွေကို အော်ပြောလိုက်သည်။
"သခင်သုံးက ပြောတယ်... မြန်မြန်လုပ်ကြ မင်းတို့ကံကောင်းချင်လား! ငါးနာရီကျော်လို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးရင် ဒီမှာပဲနေပြီး အနောက်မြောက်လေကို သောက်နေလိုက်!"
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER