(2) ဟော့ဟော့ဟော့ဟော့

Chapter (2) Volume 7

ဟော့ဟော့ဟော့ဟော့

စကားပြောနေစဉ် စားပွဲထိုးက ဖိတ်ခေါ်သည့် အမူအရာဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဦးညွှတ်လာသည်။ ဟန်ပန်အမူအရာက အလွန်လေးစားပုံ ပေါက်သော်လည်း မြှောက်ပင့်သည့် အရိပ်အယောင် မရှိဘဲ တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ ဒီလေလံပွဲ ပြီးသွားရင်တော့ ဆွေးနွေးဖို့ အချိန်မရှိနိုင်တော့တာကြောင့် ချက်ချင်းထပြီး သွားတွေ့ရမည်။ 

ဝူရှဲနဲ့ ဖက်တီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် တွေးကြည့်မိလိုက်တာကတော့ တံခါးကို လှမ်းကြည့်နေခဲ့ပေမယ့် အဘွားကြီးတစ်ယောက်မှ ဝင်လာတာကို မတွေ့လိုက်ရပါဘူး ဟူ၍ပင်။ အဲဲဒီအဘွားကြီးက ဒုတိယထပ်မှာ ရှိနေတာ ကြာပြီ။ သူတို့ တက်လာဖို့ စောင့်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ 

ဒါက ယောင်ချာချာ လှည့်ကွက်တစ်ခုလို့ ထင်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မျိုးပါပဲ။ သူဟာ ဒုတိယမျိုးဆက်ရဲ့ သူဌေးလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့် ဒီအပြုအမူကြောင့် ဘယ်လိုမှ မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ မိသားစုထဲမှာ သူက မြေးကြီးပင်။ သူက ဦးလေးသုံးရဲ့ အငယ်လေး ဖြစ်ကာ လူတွေက သူ့ကို အမြဲတမ်း လေးလေးစားစား ဆက်ဆံခဲ့ပြီး ဘယ်သူမှ သူ့ကို ဒီလိုမဆက်ဆံရဲဘူး။ 

အဲဒါကို တွေးကြည့်တော့ စိတ်ထဲမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ခံစားလာရပြီး ကျောကို တည့်တည့်မတ်မတ် ဖြောင့်ထားလိုက်သည်။ ဖက်တီးကလည်း သဘာဝအတိုင်း မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွား၏။ သူ့မျက်နှာက တုန်သွားကာ မျက်နှာသေကို မျက်စိမှိတ်စိပြလိုက်သည်။ 

"အစ်ကိုလေး... ငဒူလေးကို ကောင်းကောင်း ကာကွယ်ပြရအောင်..." 

ထို့နောက် သူတို့ သုံးယောက် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး အဲဒီလူနောက်က လိုက်သွားခဲ့သည်။ ထိုလူက လှေကားထစ်ဘက်ကို သွားနေတာ တွေ့ရ၏။ ပထမထပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ ဒုတိယထပ်တွင် အနောက်တိုင်း အလှဆင်မှုအချို့ရှိပြီး တရုတ်နှင့် အနောက်တိုင်းပုံစံများကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် သီးသန့်ခန်းများ ရှိသည်။ စားသောက်ပြီး ပြဇာတ်တွေ ကြည့်နိုင်ဖို့ လျှောက်လမ်းဘေးမှာ တူရိယာတွေ ပြည့်နေသည်။

မြို့ပတ်လမ်း စင်္ကြံလို စက်ဝိုင်းတစ်ဝက်လောက် လျှောက်ပြီး သေတ္တာကြီးတစ်ခုလို တံခါးဆီကို ရောက်သွားခဲ့သည်။ တစ်ဘက်ခြမ်းမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်နှစ်ယောက်က တံခါးဝမှာ စစ်သားတွေလို တောင့်တောင့်ကြီး မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။ နံရံပေါ်၌ "ချိုင်ဟယ်ခန်းမ" ဟု ထွင်းထားသော ကမ္ဗည်းပြား တစ်ခုလည်း ရှိသည်။

ဝူရှဲ: "တောင်ဥအပင်တွေကို ဆံညှပ်ပတ်ပတ်လည်မှာ ရစ်ပတ်ထားပြီး ရေနဲ့ပက်ပေမယ့် မိတ်ကပ်တွေ စွန်းထင်းနေတယ်... အနီရောင် လက်စွပ်တွေက မစိုပေမယ့် အရွက်စိမ်းတွေကတော့ မွှေးကြိုင်ပါတယ်... ဒီအခန်းရဲ့နာမည်ကို လျိုရှောက်ချိုရဲ့ "မိန်းမလှလေးရဲ့ အကွာအဝေးကို ကြည့်ခြင်း"ကနေ ကောက်နုတ်ထားတာ..."

စားပွဲထိုးက လျှာလိမ်သလို မျက်နှာအမူအရာကို မဲ့ပြသွားပြီး။ 

“မင်းတို့ သုံးယောက်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ပါ” 

ပြောပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်သွားတော့သည်။ 

ဒီစားပွဲထိုးဟာ အခုနတုန်းက သူတို့ကို လာခေါ်တော့ အရမ်းလေးစားတဲ့ ပုံစံ ဖမ်းထားပေမယ့် ချိန်းထားတဲ့ နေရာရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်း လေသံပြောင်းသွားပြီ။ ကြန့်ကြာတာ သို့မဟုတ် သူတို့ကို ဖိတ်ကြားထားသူကို ပြသရန်ပင် စိတ်မဝင်စားချေ။ ဝူရှဲလည်း ရောက်သည်နှင့် နောက်ဘာဖြစ်လာမည်ကို မသိသောကြောင့် ဘာမှမမြင်နိုင်၊ မကြားနိုင်ဘဲ၊ အမှားအမှန်များစွာ လျော့နည်းသွားအောင် ပါးစပ်ပဲ ပိတ်နေလိုက်သည်။ 

ဤနေရာမှ လူများ၏ ဖွဲ့စည်းပုံက အလွန်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။

တွေးနေတုန်း အခန်းတံခါးဝမှ လူနှစ်ယောက်က တံခါးကို ဖွင့်ထားပေးလေသည်။ အထဲမှာ သန္တာပုတီးစေ့ အလွှာသုံးလေးခုပါ၀င်ပြီး တိဗက်နံ့သာနံ့ကို ချက်ချင်းရလိုက်သည်။ တိဗက်နံ့သာသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့၏ ထုတ်ကုန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်း၌ ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်း​ပေးနိုင်သည့် အာနိသင်လည်း ရှိသည်။ ပိုင်ရှင်က အရမ်းနောက်ခံ ကောင်းပုံရ၏။ 

အတွင်းတွင် မြင့်မားသော မျက်နှာကျက်၊ ပုံဆောင်ခဲ မီးပဒေသာတစ်ခု၊ ကြေးနီရောင် မျက်နှာကျက်ပန်ကာ အဟောင်းတစ်ခုနှင့် ပတ်လည်က တိုင်တွေကို ကြေးစိမ်းကြာပန်းများဖြင့် ထွင်းထုထားသည်။ စားပွဲဝိုင်းကြီး တစ်ခု၌ လူခုနစ်ဦး သို့မဟုတ် ရှစ်ယောက်လောက် ထိုင်စားသောက်နေတာကို လှမ်းမြင်ရ၏။

ဝူရှဲတို့ ဝင်လာပြီးတာနဲ့ စားသောက်နေသူ ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်က ရပ်ပြီး ဝူရှဲတို့ကို လှမ်းကြည့်လာသည်။ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်၊ ကလေး သုံးယောက်နဲ့ လူငယ် တော်တော်များများကို ပါဝင်ကာ ဝူရှဲ့ကို အာရုံစူးစိုက်ကာ စိုက်ကြည့်နေတဲ့ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက် ရှိသည်။ 

တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့က အမျိုးသမီးဟော့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဝူရှဲ ခန့်မှန်းမိ၏။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့က လူလတ်ပိုင်းတွေ​ဖြစ်​ပြီး တချို့က ငယ်တောင် ငယ်သေးသည်။ 

ဖက်တီးနဲ့ မျက်နှာသေက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့က သီချင်းဆိုနေတာ ဖြစ်နိုင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့က မိမိတို့ကို တမင်တကာ ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် မက်ဒေါနားလို သီချင်းဆိုခိုင်းမလို့လား။ ဝူရှဲ စိတ်ရှုပ်သွားပါပြီ။

တစ်ဖက်လူက အဘွားကြီးလို့ ထင်တာကြောင့် ဝူရှဲ သူတို့ဘက်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ 

"ခွင့်လွှတ်ပါ... အဘွားဟော့ ဒီမှာ ရှိလား" 

မေးပြီးနောက် သစ်သား ဖန်သားပြင်နောက်ကွယ်မှ လူတစ်ယောက်က "ဒီဘက်" ဟု ပြောလာသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

အသံက နူးညံ့သိမ်မွေ့ရာ ဝူရှဲ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားကာ ဖက်တီးကို ပြန်လှည့်ကြည့်မိရာ ဖက်တီးက သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး။ 

"အေးအေးဆေးဆေးသွား ကြည့်မနေနဲ့...ငါကအခု မင်းရဲ့နောက်လိုက်..."

ဖက်တီးကတော့ သူ့ဒရာမာထဲ ဝင်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပုံရသည်။

"ငါက လူဆိုးလူမိုက်ပဲ ငါက လူဆိုးလူမိုက်ပဲ... လေနဲ့လမ်းလျှောက်... လေနဲ့လမ်းလျှောက်...." 

ဒါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်မှု တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး တကယ်ကို အလုပ်ဖြစ်တာကြောင့် ဝူရှဲမှာလည်း ယုံကြည်မှု လုံလုံလောက်လောက် ရှိလာတယ်လို့ ခံစားမိလာသည်။ သို့နှင့် ဝူရှဲလည်း ခေါင်းကို မြင့်တင်ပြီး သစ်သားဖန်သားပြင်နောက်ကို လျှောက်သွားခဲ့၏။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဝူရှဲ့​ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားမိသော်လည်း ဤနေရာက ရှေးခေတ်သင်္ချိုင်း တစ်ခုနှင့် မတူပေ။ ကြောက်ရွံ့နေတာလား ဆိုတာတော့ မသေချာချေ။ အဲဒီလို ဇာတ်ကွက်တွေမှာ ပါ၀င်တဲ့လူက ဘယ်လိုပြုမူရမယ် ဆိုတာလည်း ဝူရှဲ့ခမျာ မသိ။ 

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ဖန်သားပြင် နောက်ကွယ်မှလူကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အခန်း နောက်ကျောဘက်က နေရာ တော်တော်ကျယ်၏။ ထိုလူက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသလိုပင်။ သူမသည် ခရမ်းရောင် ထန်ဝတ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး သူမမျက်နှာက နှင်းသဖွယ် ဖြူဖွေးနေသည်။

ဒီလိုဖြူစင်မှုမျိုးက မိန်းကလေး တစ်ယောက်အတွက်ဆိုရင် အရမ်းရင်သပ် ရှုမောစရာကောင်းတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ လိုက်ဖက်လေကာ တစ်ဖက်လူမှာလည်း အဘွားကြီး ဆိုတဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပါဘူး။ ဖြူပြီး ဖွေး​နေသော အရေးအကြောင်းများ၊ ငွေရောင်ဆံပင်များကြောင့် ဝူရှဲ ပထမဆုံး ခံစားရသည်မှာ ဤအဘွားအိုကို ကျောက်စိမ်းမှ ထွင်းထုထားသလားဟုပင်။ 

မျက်လုံးတွေသာ မည်းနက်နေ၏။ သူမက ဝူရှဲ့တို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လာတဲ့အခါ ဝူရှဲ့ မျက်လုံးတွေကလည်း သူမကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်။ ထိုအချိန်တွင် သူခံစားလိုက်ရတာက တားမြစ်မိန်းမပျို တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသလားဟု ထင်မြင်မိတာပါပဲ။

ဘေးနားက လူနှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်က မိန်းကလေး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဝူရှဲ့တို့ကိုတော့ လှည့်ပင် မကြည့်လာပေ။ နောက်တစ်ယောက်က လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူမမျက်နှာကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရဘဲ တိတ်တိတ်လေး စကားစမြည် ပြောနေကြ၏။ 

သူတို့ နှစ်ယောက်က အရမ်းတော်ကြပုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို သက်တောင့်သက်သာ ရှိမှုမျိုးက ဝူရှဲ့တို့ကိုလည်း အရမ်းသက်တောင့် သက်သာဖြစ်စေသည်။ ​​အထူးသဖြင့် ကောင်မလေးက ဘေးကို တစ်ချက်တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူ့မျက်နှာနဲ့ အနေအထားက အရမ်းသိမ်မွေ့ပြီး ဖြူစင်ကာ ကျောက်စိမ်းနဲ့ တူလေသည်။ 

ဝူရှဲလည်း ရင်းနှီးနေသယောင် ယောင်ဝါးဝါး ခံစားရသည်။ ချစ်စရာကောင်းပြီး စကားပြောရတာ အရမ်း အဆင်ပြေမယ့်ပုံပဲ။ 

ဝူရှဲ မတုံ့ပြန်နိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေကြောင့် ဖက်တီးက သူ့ကို အနောက်ကနေ ထပ်ပြီး တွန်းလိုက်သည်။ သို့နှင့် ဝူရှဲလည်း ထိတ်လန့်တကြား ပြုံးပြီး ချက်ချင်း ဆိုလိုက်သည်။ 

"မင်္ဂလာပါ အဘွားဟော့... ကျွန်တော်က ဝူရှဲ့ပါ... အဘွား အနားယူနေတာကို အနှောင့်ယှက်မိဘူးမလား?” 

ပြောပြီး လက်ဆွဲ နှုတ်ဆက်ဖို့ သူ့လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။ ဒါက ဝူရှဲရဲ့ စီးပွားရေးအကြောင်း ပြောတတ်တဲ့ အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ လက်ကို ဆန့်လိုက်ပြီးခါမှ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရ၏။ 

ဤအပြုအမူသည် အလွန်မိုက်မဲသော်လည်း အဘွားကြီးသည် ဝူရှဲ့အား ငုံ့ကြည့်ကာ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းသာ သောက်နေတော့သည်။ 

"ဟမ့်... တကယ် ဝူလောင်ကုံနဲ့ ခပ်ဆင်ဆင် တူနေတာပဲ... တခြားသူတွေ ငါ့ကို ပြောတုန်းက ငါ မယုံသေးဘူး..." 

ဒီစကားကြားတော့ အဘိုးနဲ့ တကယ် အချစ်ရေး အချုပ်အနှောင် ရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားတာကြောင့် ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်မိ၏။ ဒါကိုတော့ ဘယ်လိုဖြေရမှန်း မသိလို့ ပြုံးသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ အဘွားကြီးကလည်း ဝူရှဲ့စကားကို ပြန်မဖြေဘဲ ပြုံးပြနေတာကို မြင်တော့ သက်ပြင်းလေး ချလိုက်ပေသည်။ 

"ပြုံးတာက ပိုတောင် တူသေးတယ်.... ကြည့်ရတာ ကောင်းတဲ့ပုံ မပေါ်ပါဘူး" 

ဝူရှဲက ထိုင်ဖို့မတောင်းဆိုပေ။ 

“မင်းရဲ့ပစ္စည်းကို ရောင်းချင်တာလား မရောင်းဘူးလား... မင်းငါ့ကိုဘာလို့ ဒီလိုရိုးရှင်းတဲ့ ကိစ္စနဲ့ လာတွေ့ရတာလဲ... ဘာလဲ မင်းအဘွားက ငါ့ကို လာတွေ့ခိုင်းတာလား.... သူငယ်ချင်းဟောင်း ငါက ဘာဖြစ်သွားလဲ နေကောင်းရဲ့လား သိချင်လို့တဲ့လား?"

ဝူရှဲ ချက်ချင်းပင် ဒီချဉ်တဲ့ အရသာက တစ်မျိုးတစ်မည် ပါဝင်နေကြောင်း သိလိုက်သည်။ အဘိုးကတော့ အရမ်းကို ရှုပ်တတ်မှန်း မသိခဲ့ပေ။ ငယ်ငယ်က မကောင်းတဲ့ "အတိတ်" တွေ တကယ် ရှိခဲ့တာပဲ။ 

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝူရှဲ့သည် ဒါက လက်ဖက်ရည် သောက်သည့် လေသံမျိုး မဟုတ်ဘူးဟု ခံစားရပြီး စကားပြောပြီးသည်နှင့် ထွက်ခွာသွားစေလိုပုံ ပေါက်ပေ၏။ ဒါက ဝူရှဲ့ကို ဧည့်သည်အဖြစ် မဆက်ဆံတာ ထင်ရှားပါသည်။ 

ဒီလိုမေးတဲ့အခါ ဝူရှဲ့လည်း ဘယ်လိုဖြေရမလဲ မသိ ဖြစ်သွားပြန်သည်။ ဒါက အချိန်နဲ့ နေရာအနှံ့မှာ လုံးဝ မနာလိုဖြစ်နေတာပဲ။ မိမိအဖိုးအဖွားနဲ့ သူမကြားက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ ရာစုနှစ်တစ်ဝက်လောက်ရှိပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီဟော့ရှန်းကူက တကယ်ကို အစွဲအလမ်းကြီးတဲ့ လူပဲ။ ဘာလို့ အခုထိ သူတို့အကြောင်းကို တွေးနေသေးတာလဲ။

ဝူရှဲ့ ခေါင်းကုတ်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွေးကြည့်နေသည်။ 

“အထင်မလွဲပါနဲ့... ကျွန်တော်က ကျွန်တော်တို့ လုပ်ငန်းအတွက် ဒီကို ရောက်လာတာပါ... အဘွားကိုတောင် မတွေ့တာကြာပြီ အဘိုး ဆုံးသွားပြီးကတည်းက သူမ ဇာတိမြို့ကို မခွာနိုင်တော့ဘူး" 

“အဲဒါက အမြင်အာရုံမကောင်းလို့ အသက်တိုတဲ့ အမျိုးသားနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာလေ” အဘွားအိုက အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လေသည်။ 

“မင်းပြောနေတာက ပစ္စည်းတွေ ရောင်းဝယ်ဖို့ ဟုတ်လား? အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား ဒါမှမဟုတ် စျေးနှုန်းကို ညှိနှိုင်းချင်သေးတာလား”

ဝူရှဲ ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ဘာပြောရမလဲ တွေးရသည်။ တည့်တည့် ပြောရမှာလား ဒါမှမဟုတ် နည်းနည်း ပိုရှည်အောင် လုပ်ရမလား ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ဒီအဘွားကြီးက သူ့ကို တကယ် အခက်အခဲဖြစ်အောင် လုပ်ချင်​နေတာလား မသိ။ သူကတော့ ဒီစကားတွေကြောင့်နဲ့တော့ စိတ်ပြောင်းဖို့ ခက်လိမ့်မည်။ သူကအခု သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်နေပေမယ့် ညဘက်ဆို အိပ်မက်ဆိုးတွေ အများကြီး မက်နေရသူပင်။ 

အဲဒါကို တွေးရင်း ဝူရှဲ ချက်ချင်း ပြန်ပြောခဲ့သည်။ 

"တကယ်တော့ ဒီအရာက ကျွန်​တော့်အတွက် သိပ်အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး... အဘွား ဘာလို့ ဒီလောက်စျေးကြီး ပေးခဲ့တာလဲဆိုတာ သိချင်တာပါ... ကျွန်တော်ကလည်း တစ်ခုခုကို စစ်ဆေးနေတာ ဆိုတော့ ဒါက ကျွန်တော်သိချင်တဲ့ တစ်ခုခုဖြစ်နိုင်တယ်... အ​ခြေအ​နေကို ​ပြောပြရင်​ ကျွန်​​တော့်​ဘက်ကလည်း ဘာမှ ပြောစရာမလိုပါဘူး.."

ဝူရှဲ စကားမဆုံးခင်မှာ ဖက်တီးက သူ့အနောက်ကနေ တွန်းထုတ်လာပြီး ခပ်တိုးတိုး အသံနဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောလာ၏။

"မင်းမှာ ပိုက်ဆံရှိရင် ဝက်ခေါင်းသုံးလုံးလို လိမ်စရာ မလိုဘူး" 

ဝူရှဲ ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွား၏။ သူ ဒီလောကမှာ အကြိမ်အနည်းငယ် အလုပ်လုပ်ဖူးပေမယ့် ဒါက မမျှော်လင့်ထားဘူး။ လေပြင်းတိုက်တာက ကိစ္စ တော်တော်များများကို ဖြေရှင်းနိုင်၏။ ပိုက်ဆံက အနည်းဆုံးတော့ ဆိုင်ရဲ့ ရေနဲ့မီတာခတွေကို ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းနိုင်မှာပဲ။ သူက ချက်ချင်းပဲ စကားပြောင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ 

ထိုအခါ အဘွားကြီးက ဖက်တီးကို ကြည့်လာ၏။ သူတို့ကြားက စကားတွေကို ကြားလား မကြားလား မသိသော်လည်း သူမက ဘာမှမပြောပေ။ 

"မိုးကြိုးပုံစံ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်ပုံစံကို သိချင်တာမလား"

ဝူရှဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ်...."

အဘွားကြီးက ကုလားထိုင်ပေါ် ပြန်လှဲချလိုက်ပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားနေပုံဖြင့် ငြိမ်သက်သွားသည်။ 

"ကောင်းပြီ.... ငါပြော​ပြလို့ရတယ် ဒါပေမဲ့ မင်းမေးလို့မရဘူး မင်းအဖွားကိုပဲ မေးခိုင်းလိုက်"

ဝူရှဲ အံ့ဩသွား၏။ ဒါက ဘာသ​ဘောကြီးလဲလို့ပင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ချက်ချင်း ပြောမိသည်။ 

"အဘွား... ကျွန်တော်တို့က နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော့်အဘွားကို ဒီကိစ္စအတွက်နဲ့တော့ သတိပေးစရာ မလိုဘူး"

"မင်းကို ငါ နောက်နေတာလားလို့ မေးကြည့်စမ်း... ငါ ဟော့ရှန်းကူက စီးပွားရေးလုပ်တဲ့အခါ ဘယ်တော့မှ ဟာသ မလုပ်ဘူး... မင်းအဖွားနဲ့ ငါက ငယ်သူငယ်ချင်းတွေပဲလေ... သူငါ့ကို မတွေ့တာ ဆယ်စုနှစ်တွေရှိပြီ... ဟန်ကျိုးလိုဆိုးတဲ့အရပ်မှာ နေထိုင်နေလို့ ငါ့ကို လာကြည့်ဖို့ ပြော​တာကို မင်းက ဘာလို့ ဟာသလို့ ခေါ်တာလဲ.... "

သူမက တင်းမာစွာပြောသည်။ 

"ဒါကို မင်းအဘွားနဲ့ ပြန်ဆွေးနွေးလိုက်... မင်းအဖွားက ရှေ့ကို လာဖို့ ငြင်းရင် မင်း ဒီကိစ္စကို သိနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်... အချိန်ပြည့်ပြီ... သွားကြတော့ မင်းအဖွား မလာရင် မင်းလည်းငါ့ကို တွေ့စရာ မလိုဘူး... ငါမင်းကို သဘောကျပေမယ့် ဒီအဘွားကြီးက ဈေးပေါတဲ့လူမျိုး မဟုတ်ဘူး"

ဒါကိုကြားတော့ ဝူရှဲ့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ ဒေါသကို မပြေပျောက်နိုင်ဘဲ ခံစားချက်တွေကို လှည့်စားခဲ့တဲ့ အဘိုးကို အပြစ်တင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ ဤအဘွားအိုသည် စျေးသက်သာသောလူ မဟုတ်ကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်းသိပါ၏။ 

ဒီအဘွားကြီးရဲ့ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ စိတ်ထားက သူတို့လို အသက်ကြီးသူတွေမှာ ရှိတတ်တာပါပဲ။ သူမက လူကြီးဖြစ်လာတာတောင် အရင်ကကိစ္စတွေကို ဖိအားပေးဖို့ ပြောလာလေရာ သူမဟာ အရင်ကလည်း ရင်ပူတတ်တဲ့ မိန်းကလေးဖြစ်ခဲ့မှာ အမှန်ပင်။

ဒီအခြေအနေမှာ အဘွားကြီးတစ်ယောက် အရှက်ကင်းမဲ့စွာ ပြုမူမိရင် ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ တွေးရင်း ချွေးတွေစထွက်လာလေရာ ဖက်တီးက သူ့ကို ကြည့်လာ၏။ ဒါပေမဲ့ ဖက်တီးက ဝူရှဲသဘောမကျတော့မှန်း သိသလို ၎င်းကိုယ်တိုင်လည်း သူမကို မကြိုက်တာကြောင့် တစ်ချက် တိုးတိုးလေး ပြောလာသည်။ 

"သူမက လူယုတ်မာပဲ... မင်းလည်း ဒီလိုပဲလုပ်လိုက်... ထိုင်ပြီး စကားပြော!!"

အဲဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ အဘွားကြီးရှေ့မှာ အရှက်မရှိ သိမ်ငယ်သွားသလို ခံစားလာရသည်။ အဘွားကြီး၏ မျက်ခုံးများ ညှိုးသွားသော်လည်း ဝူရှဲကတော့ မိမိ ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံရန် ငြင်းဆိုနေဆဲပင်။ 

"အဘွား.... ဒီကိစ္စက ကျွန်​တော့်အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်.... ကျွန်တော့် ဒီလိုကစားလို့ မရဘူး ကျွန်တော့်ကို ကစားချင်ရင် ကျွန်တော်လည်း ဒီအတိုင်း လိုက်ကစားပေးမယ်...ကျွန်​တော်တို့သုံးယောက်က မကြာခဏ အဘွားနောက်ကို လိုက်နေမှာ...အိမ်ပြန်ချင်ရင် အိမ်ကိုလိုက်မယ်... အဘွား သွားလေရာရာကို ကျွန်တော်တို့ လိုက်မယ်!!"

ပြောပြီး တွေ့တဲ့ခုံမှာ ဝင်ထိုက်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်တာနဲ့ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလာ၏။ အဘွားကြီးရဲ့ မျက်နှာက ရုတ်တရက် ရုပ်ဆိုးသွားသလို ဝူရှဲ့ရဲ့စကားကို လျစ်လျူရှုပြီး အော်ဟစ်လာသည်။ 

"ဘယ်သူက ထိုင်ခိုင်းတာလဲ!! မတ်တပ်ရပ်စမ်း!!"

ဝူရှဲ့ အံ့အားသင့်သွားပြီး စကားတော့ ပြန်မပြောဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု သူက ကစားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်​ပြီမလို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နဲ့ အရှုံးပေးမယ့်လူ မဟုတ်တော့ပေ။ ဒါကြောင့် ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး။ 

"ကျွန်တော့်ကို ကတိမပေးရင် ကျွန်တော်လည်း မထဘူး!"

"အားရွှယ်... ဒီလူဆိုးတွေကို ဒီနေရာကနေ ဝေးဝေးကို ဆွဲထုတ်သွားစမ်း!"

ဝူရှဲလည်း သူမ နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ဒေါသထွက်သွားသည်ဟု ခံစားမိသော်လည်း ထိုစကားထွက်လာသည်နှင့်ပင် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးနှင့် ကလေးမလေးတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက အဘွားအိုကို ကြည့်ကာ မတ်တပ် ထရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က အစောင့်တွေကို ရှာနေမှန်း သိသာပေ၏။ ဖက်တီးကလည်း သူ့တာဝန်တွေကို ချက်ချင်း သတိရပြီး ရှေ့ကိုလှမ်းလာသည်။ 

"ဘာကိစ္စလဲ... ငါ့သခင်ငယ်က မင်းတို့ရဲ့ ကွဲနေတဲ့ ခွေးခြေပေါ်မှာ ထိုင်နေတာကို ​​မင်းတို့က ဘာပြောချင်လို့လဲ... ဒီခွေးခြေက ဘာဆန်းလို့လဲ ထိုင်နေတာက လည်ချောင်းတွေ အနံ့ကောင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်လို့လား... ငါတို့ကအခု 21 ရာစုရောက်နေပြီ လူယုတ်မာတွေကို ဥပဒေက အပြစ်မပေး​တော့ဘူး ငါတို့ကို မောင်းထုတ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာရင် ငါတို့ကလည်း တုံ့ပြန်မှာပဲ... ငါ့သခင်လေးက သူ့လူကြီးတွေကို လေးစားတယ်... ငါက အရမ်းမိုက်တယ်၊ ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်။ နောက်မှ ဒီနေရာကို ဖြိုဖျက်တာ မင်းရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် မကောင်းမှာကို ငါကြောက်တယ်၊ အဲဒါက မင်းကို ထိခိုက်စေရင် ပိုဆိုးမယ် မထင်ဘူးလား။

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ အော်လိုက်ပြီး ကလေးမလေးကလည်း လှောင်ပြောင်လေသည်။ 

"ရှင်တို့ ဘာမှမသိဘူး... ဒီနေရာက ထိုင်ချင်တိုင်း ထိုင်လို့ရတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီနေရာမှာ ထိုင်ရင် ဘာအကျိုးဆက်တွေ ရှိလဲ သိရဲ့လား ရှင်....."

အဘွားအိုသည် စကားမစပ်စေရန် ရုတ်တရက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူမအမူအရာကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျော့ပျောင်းလာသည်။ သို့သော် ဖော်မပြနိုင်သော အမူအရာထဲက အေးတိအေးစက် အငွေ့အသက်တွေက ပါနေ၏။ 

“ထိုင်ပါစေ.... ထိုင်ချင်ရာ ထိုင်ပါစေ”

သူ့အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ဝူရှဲ စိတ်ထဲမှာ သတိပေးနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသယောင် ခံစားရလေသည်။ ဒီထိုင်ခုံအောက်မှာ နွေဦးပေါက်​နေတာလား။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလိုမဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြန်တွေးပြီး သူကဒီမှာ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ လာတာ၊ လုပ်နိုင်ရင် ခဏလောက် သည်းခံထားရမည်။ လေထုကို ငြိမ်သက်အောင် ဘယ်လိုထိန်းရမလဲ စဉ်းစားရင်းနဲ့ စကားဆက်လိုက်သည်။ 

"အဘွား....ကျွန်တော်က ပြောရင် တကယ်လုပ်တယ်... အဘွားဘက်ကလည်း အစွမ်းကုန် လုပ်ပြီး ကျွန်​တော့်ကို လှည့်စားမနေပါနဲ့... အဘွားနဲ့ ကျွန်တော့်အဘွားကြားက ရန်ငြိုးတွေအကြောင်း ကျွန်တော် မသိဘူး... အဘိုးက အမှားလုပ်ခဲ့မိရင်လည်း တောင်းပန်ပါတယ်... အဘွား စိတ်ပြေသွားအောင် ကျွန်တော့်ကို အကြိမ်အနည်းငယ်​လောက် ရိုက်ချင်လား?

အဘွားကြီးက ဝူရှဲ့ကို မကြည့်ဘဲ နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆို၏။ 

"ကောင်းပြီ ဝူမိသားစုရဲ့ သခင်ငယ်လေး မင်းကိုလည်း ကြောက်နေပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို မေးတာတွေကို ငါမပြောသေးဘူး... မင်းဒီမှာ လေးနာရီခွဲတဲ့အထိ ထိုင်နိုင်ရင် ငါမင်းကို ခက်ခဲအောင် မလုပ်တော့ဘူး!"

"ဒီမှာ ထိုင်ရမယ်?"

"ဟုတ်တယ်... ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရမယ်... စိတ်မပူနဲ့ မင်း မပျင်းရမှာ သေချာတယ်" 

အဘွားအိုက အောက်ထပ်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် အောက်ထပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

အဘွားအိုက သူ့ကို မကြည့်​တော့ဘဲ အောက်ထပ်ကိုသာ ကြည့်နေတာမို့ ဝူရှဲ့လည်း စားပွဲဆီကို လှည့်ကြည့်တော့ အဆောက်အဦတစ်ခုလုံး ကန့်လန့်ကာတွေ တဖြုတ်ဖြုတ်နဲ့ ပိတ်သွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ရုတ်ချည်းဆိုသလို အလယ်ဗဟိုရှိ မီးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ခမ်းနားသော အလင်းရောင်နှင့် အရိပ်များ မှိန်ဖျော့ဖျော့လင်းလတ်သွားကြည့်၏။

နောက်တော့ သူ့ဘေးနားက ကလေးမလေးက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ပြီး အဘွားအိုကို မေးလိုက်သည်။ 

“စနေပြီလား?" 

အဘွားကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြီး "စပြီ... မင်းကြည့်ထား ဒီနေ့ ငါတို့မှာ ရှိုးကောင်းကောင်းရှိတယ်"