Welcome To MM Storyteller
LOGIN
ဂူဖောက်သူတို့ဒဏ္ဍာရီ 盗墓笔记 (volume 6)
Author -南派三叔 (nan pai san shu)
translater - Hninthawethadar
Chapter (14)
အဲဒါက နတ်ဆိုးရေကန်ပဲ
ဒီစကားလုံးတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ဝူရှဲ့မှာ အံ့ဩမိပေမယ့် ဖန်းမာက ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို အမြန် ပြောပြသည်။ စာကြောင်း အနည်းငယ်ကို နားထောင်ပြီး အေးစက်သွားသလို သေခြင်းရဲ့ မူလအစကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားပါ၏။ ဒါပေမယ့် ဒီအရာက အရမ်းကြောက်စရာ ကောင်းပြီး မျှော်လင့်ထားတာထက် ကျော်လွန်နေလေရာ သူ ခံစားရတာက ပထမဆုံးအနေနဲ့ စိတ်ရှုပ်စရာ မဟုတ်ပေမယ့် ပျို့အန်ခြင်းပါပဲ။
ဒီလိုအဖြစ်မျိုး ဖြစ်လာမယ်လို့ ဝူရှဲ့ တကယ်ကို စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ပါ။ အဲဒီအချိန်က ဖန်းမာရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ဝူရှဲ့လည်း နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအချိန်က လူတွေရဲ့ နှလုံးသားက ဘာကြောင့် ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ခဲ့ရတာလဲ။ ဖန်းမာပြောခဲ့တာတွေက မှန်တယ်ဆိုရင် သူသယ်ဆောင်လာတဲ့ အရာဟာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ အပြစ်တစ်ခုပဲ ဖြစ်လေသည်။
ဖြစ်စဉ်သည် ယခင်က ဖန်းမာပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင်။ သူတောင်ပေါ်သို့ သွား၍ ရှေးဟောင်း သုတေသနအဖွဲ့က ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နောက်တစ်ကြိမ် တောင်ပေါ်သို့ ပြန်သွားသောအခါတွင် ရှေးဟောင်း သုတေသနအဖွဲ့က ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။ အဲဒီအခေါက်မှာတော့ သူက တောင်ပေါ်သို့ ညီအစ်ကိုလေးယောက်ကို ခေါ်လာခဲ့သည်။
ရိက္ခာ ပေးဆောင်ပြီးသော်လည်း သူတို့ မထွက်သွားခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဧကရာဇ်မင်း၏ စားတော်စားပွဲက အစားအသောက်တွေ အတိုင်း ညနေအထိ စခန်းတွင်နေလျှင် ထမင်းဖြူ စားနိုင်သောကြောင့်ပင်။ သို့သော် ရှေးဟောင်း သုတေသနအဖွဲ့မှ ၎င်းတို့အား စခန်းအတွင်း၌ နေခွင့်မပြုဘဲ စခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကြွားလုံးထုတ်ကာ ညနေစာစားရန် စောင့်ခိုင်းခဲ့သည်။
ဤဖြစ်စဉ်အတွင်း ညီအစ်ကိုလေးယောက်အနက်မှ တစ်ဦးက ရှေးဟောင်း သုတေသနအဖွဲ့မှ ပံ့ပိုးပေးသော ထောက်ပံ့ ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရှုရင်း ရုတ်တရက် စိတ်ဆိုးလာသည်။
ထိုအချိန်က ဤရွာ၏ ဆင်းရဲမွဲတေမှု အဆင့်သည် ယနေ့ခေတ် လူတို့ မထင်မှတ်တဲ့အထိ ရှိ၏။ နယ်စပ်ပဋိပက္ခများအတွင်း တောရိုင်းတိရိစ္ဆာန်များ တောင်ပေါ်သို့ ပြေးလာကြပြီး ကလေးများမှာလည်း အသားမစားရဘဲ ထမင်းနှင့် တောရိုင်း အသီးအရွက်များကိုသာ စားကြရသည်။ သူတို့အားလုံး ပုညှက်နေပြီး ထမင်းဖြူက သူတို့အတွက် သကြားလုံးအဖြစ် စားရသလိုပါပဲ။ အဖွဲ့၏ ထောက်ပံ့မှု ရိက္ခာတွေက ၎င်းတို့အတွက် ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း လွန်ကဲလွန်းသဖြင့် ထိုဆန်အိတ် အနည်းငယ်က တစ်နှစ်စာ စားနိုင်လောက်သည်။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ရွာသားတွေကို ဆန်သယ်ခိုင်းရင် တချို့က အလယ်မှာ ပေးဆောင်ရမယ့် လမ်းကြေး ရှိနေတာ ဆိုတော့ ဆန်တွေ ပျောက်နေတာကို တွေ့ရင် ဘယ်သူကမှ တာဝန်ခံမှာ မဟုတ်ပေ။ ဒါကြောင့် နောက်ပိုင်း ဆန်လျော့နေလည်း ထိုအဖွဲ့က သတိထားမိမည်မဟုတ်။ သို့နှင့် ထိုညီအစ်ကိုတွေက ညအထိ စောင့်ဖို့ စီစဉ်ပြီး ညဘက်ရောက်လို့ အားလုံး အိပ်သွားတာနဲ့ တိတ်တိတ်လေး ဝင်သွားပြီး ပန်းကန်အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ မိသားစုတွေ ပျော်ပျော်ပါးပါး စားသောက်ကြဖို့ ဆန်တွေ ကော်ယူကြတော့သည်။
ဤအရာသည် မူလက အလွန်ရိုးရှင်းသော်လည်း ဖန်းမာက သဘောမတူခဲ့ပေ။ သူ့လက်သန်က အတော်လေးကောင်းကာ သူ့မိသားစုကို ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်နိုင်အောင် ရှာကျွေးနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း တခြားလူတွေကတော့ လှုပ်ရှားနေကြ၏။ ဖန်းမာမှာလည်း သူတို့ကို လွှတ်ထားဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ လူလေးယောက် ဝင်သွားတာနဲ့ မထင်မှတ်ပဲ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ထမင်းတစ်အိတ်စီမှ ဆန်သုံးခွက်ကို ကောက်နှုတ်ပြီးနောက် တဲထဲသို့ ဝင်လာသော လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့သွားလေသည်။ ထိုအချိန်က စစ်ရေးအခြေအနေကြောင့် ပြည်သူများက စိတ်အနှောက်အယှက် ဖြစ်နေခဲ့ကြ၏။ ထိုလူငယ်က ချက်ချင်းပင် သေနတ်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသူတစ်ဦးကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့နောက်မှလူများက လူငယ်ကို လှဲချလိုက်ကာ လေးယောက်သား သူ့ကို ဆန်အိတ်ဖြင့် ဖုံးကာ သတ်ပစ်လိုက်ကြသည်။
လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပြီးနောက် သူတို့လေးယောက်လုံး သေမတတ် ကြောက်လန့်သွားကြသည်။ လူသတ်မှု ကျူးလွန်ထားတာကို တစ်စုံတစ်ယောက်က တွေ့ရှိသွားခဲ့ရင် သေနတ်နဲ့ ပစ်ခံရမှာ သေချာပါတယ်။ သူတို့ထွက်ပြေးပြီး ဖန်းမာကို ပြောပြလိုက်တဲ့အခါ ဖန်းမာလည်း ဒုက္ခရောက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။
သူသည် ဒီကိစ္စမှ ဘယ်လိုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။ သူကသာ ရှေးဟောင်းသုတေသနအဖွဲ့မှ ဖိတ်ခေါ်ခံရသော သူဖြစ်သလို သူသည် တာဝန်အားလုံးကို ထမ်းဆောင်ရန် ညီအစ်ကိုများကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်နေသေးသည်။ သူသည် တာဝန်အားလုံးကို ရှောင်လွှဲ၍မရသောကြောင့် အလွန်အကဲဆတ်သော အချိန်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုပါသည်။
ချက်ချင်းပဲ နည်းလမ်းတစ်ခုစဉ်းစားပြီး လူငယ်ရဲ့အလောင်းကို ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။ လူပျောက်နေတယ်လို့ ထင်သွားအောင် လတ်စဖျောက်ခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် သူတို့ သေချာပေါက် စုံစမ်းခံရလိမ့်မယ်။
၎င်းတို့သည် ခိုးဝင်ကာ ဆန်အားလုံးကို ပြန်ထည့်ပေးကြပြီး လူငယ်အလောင်းကို တဲထဲမှ ဆွဲထုတ်ခဲ့သော်လည်း အဝေးသို့ မဆွဲထုတ်နိုင်မီတွင် သူတို့ကို ကင်းသမားက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ကင်းသမားက သူတို့ကို တလမ်းလုံး လိုက်ဖမ်းပြီး သူတို့ ဘာလုပ်နေလဲ မေးမြန်း၏။ ဖန်းမာနဲ့ တခြားသူတွေက အလောင်းကို တွေ့တော့ ကင်းသမားလည်း ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ချက်ချင်း သူ့သေနတ်ကို မြှောက်လိုက်ပေမယ့် ခိုးဖို့ အဆိုပြုသူကတော့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီမလို့ သူ့လည်ချောင်းကို ဓားမြောင်နဲ့ ဖြတ်ပစ်လိုက်၏။
သူတို့သည် စဉ်းစားချိန် မရှိလောက်အောင် ရူးသွပ်သွားကာ လူနှစ်ယောက်ကို ဆက်တိုက်သတ်ပစ်လိုက်သည်။ ဖန်းမာက ချက်ချင်းပဲ ကိစ္စပြီးသွားရင် ထွက်ပြေးဖို့ ပြောပေမယ့် လူသတ်သမား ညီအစ်ကိုက သူလူနှစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူသတ်တာက သတ်တာပဲ။
သုသေသနအဖွဲ့ ပြန်သွားရင် သူတို့အားလုံးကို ရဲတိုင်လိမ့်မည်။ ဒါကို လုပ်ခိုင်းမယ့်အစား အဲဒီလူတွေကို သတ်ပစ်မည်ဟု အကြံပေးလေသည်။ ဒီလိုဆို ပျောက်နေတယ်လို့ တခြားသူတွေကလည်း ထင်ကြလိမ့်မည်။
ဤသည်မှာ ထူးဆန်းသော လေထုထဲတွင် ရုတ်တရက် တွန်းအားပေးမှု တစ်ခုဖြစ်လေသည်။ ရှေးဟောင်း သုတေသနအဖွဲ့ထဲတွင် လူများစွာ မရှိခဲ့ပေ။ အများစုမှာ အိပ်နေကြလေပြီ။ စက်သေနတ်များနှင့် နောက်ဆက်တွဲ အဖြစ်အပျက်များကို တွေးတောရင်း ဖန်းမာလည်း ကူကယ်ရာမဲ့သွားကာ မကောင်းသော အကြံအစည်ကို မတားနိုင်ခဲ့ချေ။
နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်စဉ်မှာ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သူတို့က စက်သေနတ်များနှင့် ဓားမြှောင်များကို ယူကာ တဲတစ်ခုပြီးတစ်ခု ခိုးဝင်ကာ အတွင်းက လူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည်။
လူသတ်ပြီးနောက် အလောင်းများ၊ သေနတ်များ၊ ခဲယမ်းမီးကျောက်များနှင့် ရိက္ခာများကို ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ချပြီးနောက် ဆန်နှင့် အစားအစာများကို ရွာသို့ တိတ်တဆိတ် သယ်ဆောင်ကာ အိပ်ယာအောက်တွင် ဝှက်ထားခဲ့သည်။ သယ်သွားလို့မရတဲ့ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေနဲ့ တခြားပစ္စည်းတွေကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ရာသီဥတု ငြိမ်သက်သွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနာဂတ်မှာ ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဖို့ လူတိုင်း သဘောတူခဲ့ကြသည်။
ဖန်းမာသည် ထိုအချိန်တုန်းက အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရပြီး ၎င်းကို စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် ရှေးဟောင်း သုတေသနအဖွဲ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း ရွာတွင် ထူးဆန်းသည့် အရာများကို ကြေညာကာ နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်မည့်အရာများကို လမ်းခင်းရန်လည်း မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က နယ်စပ်ပဋိပက္ခများ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားနေသောကြောင့် ဗီယက်နမ်နယ်စပ်တွင် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားပါက ၎င်းသည် ဗီယက်နမ်အေးဂျင့်များကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ယေဘူယျအားဖြင့် ယူဆကြသည်။
လူအနည်းငယ်က ၎င်းသည် မိုက်မဲသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဤအရာက ၎င်းတို့အတွက် အိပ်မက်ဆိုး၏ အစဟု ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
သုံးရက်လောက် ကြာတော့ ဖန်းမာတောင်ပေါ်ပြန်တက်သွားသည်။ သူက အဲဒီအရာတွေကို တူးပြီး အဖိုးတန် ပစ္စည်းတွေကို အရင်ပြန်ယူချင်ခဲ့တာပင်။ အဲဒီညက ရူးသွပ်မှုဟာ သူ့ကိုအတော်လေး ထိတ်လန့်စေတဲ့အတွက် အဝေးက အရင် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရလဒ်အနေနဲ့ သူ့ဆံပင်တွေကို အဆုံးထိ ထောင်တက်သွားစေတဲ့ ရေကန်ဘေးမှာ နောက်ထပ် စခန်းတစ်ခု ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရပြီး လူတွေကလည်း လှုပ်ရှားနေကြတုန်းပင်။
တခြားအဖွဲ့ဝင်တွေ ရှိသေးတာလား။ အလောင်းကို ရှာတွေ့သွားကြတာလား။
ဖန်းမာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့စိတ်တွေ ပြန်ကောင်းလာဖို့ အချိန်အတော်ကြာအောင် လုပ်ယူလိုက်ရသည်။ သတ္တိကို ထုတ်ယူရင်း ထွက်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ အရင်ရှေးဟောင်း သုတေသနအဖွဲ့ဟာ သူ့ရှေ့မှာ အမှန်တကယ် ပြန်ပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်သွားရလေ၏။
ဖန်းမာလည်း သူဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ဆိုတာကို နားမလည်သလို စခန်းထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ လူတွေကို ကြည့်ရင်း ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်လာသည်။ ထိုလူများသည် ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို မသိကြသည့်နှယ် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သူ့ကို နှုတ်ဆက်လာကြသည်။
သူ အိပ်မက်မက်နေတယ်ထင်ပြီး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ညှစ်လိုက်တဲ့အခါ အားလုံးက အစစ်အမှန်တွေ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။ သို့ပေမယ့် သူတို့အားလုံးဟာ ရှေးဟောင်း သုတေသနအဖွဲ့ထဲမှာ သူမြင်ဖူးသမျှ လည်ပင်းညှစ်ခံထားရတဲ့ လူတချို့ကိုတောင် တွေ့လိုက်ရပါ၏။ သူတို့ လက်တွေဝေ့ယမ်းပြရင်း စကားပြောပြီး ရယ်လည်း ရယ်ပြနေကြသည်။
ဖန်းမာ ရွာကို အမြန်ပြန်သွားကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အခြားသူများအား အလျင်စလို ပြောပြလိုက်သည်။ သူတို့လည်း တောင်ပေါ်ကို တက်လာကြည့်ကြရာ တွေ့လိုက်ရတာက အမှန်ပင် ဖြစ်နေပေသည်။ သူတို့အားလုံး ထိတ်လန့်သွားပြီး အတွင်းထဲမှာ သေနေတဲ့သူတွေကို ရှင်ပြန်ထမြောက်နိုင်တဲ့ မှော်ရေကန်တစ်ကန် ရှိနေတာ ဖြစ်နိုင်မလားလို့ပင် တွေးနေကြသည်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီလူတွေ အားလုံးက ဖုတ်ကောင်တွေလို မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ လူတွေ ဖြစ်နေ၏။
ဖန်းမာတို့ ရွာသားများက အလွန်အယူသီးကြပြီး ဒုက္ခဖြစ်စေသော နတ်ဆိုးရေကန် ဖြစ်မည်ဟု တွေးကာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဖန်းမာလည်း အချိန်အတော် ကြာအောင် တွေးတောနေကာ သတ္တိကို စုစည်းကာ ထိုနေ့တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို အစမ်းသဘောဖြင့် မေးကြည့်သော်လည်း အားလုံးက ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပေ။ အသုံးအနှုန်းများကလည်း ပုံမှန်အတိုင်းပဲ။
တစ်နေ့တာ ကုန်လွန်သွားပုံရပြီး ဘုရားသခင်သည် ထိုနေ့၏ အရာအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့သည်။ သို့မဟုတ် ကျူးလွန်သူအားလုံး ထိုနေ့တွင် တူညီသော အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခိုင်းခဲ့ကာ တကယ်တမ်းတော့ သူတို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ လုံးဝ မသတ်ခဲ့ပေ။
ဖန်းမာသည် သူ့ကံကြမ္မာကို လက်ခံရုံမျှသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူ့တွင် အိပ်မက်တစ်ခုသာ မက်ခဲ့ကြောင်း မယုံသော်လည်း ဤလူအုပ်စုကို မည်မျှပင် အာရုံစိုက်နေစေကာမူ ၎င်းကို နားမလည်သလိုများ ဖြစ်နေကြသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ၎င်းတို့သည် လူသားလား သို့မဟုတ် သရဲတစ္ဆေများလားဟု တွေးတောမိသော်လည်း သူဘယ်လိုပဲ ကြည့်နေပါစေ အပြစ်အနာအဆာ တစ်ခုတည်းကိုပင် မမြင်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပါ၏။
အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားမိစေသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ယခင်က မရှိခဲ့သော ထိုလူများအပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခု ရလိုက်ခြင်းပဲ ဖြစ်လေသည်။
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER