(58) ရွှံ့နွံဧရိယာ (၁)
Viewers 14k
Chapters 524

ဂူဖောက်သူတို့ဒဏ္ဍာရီ 盗墓笔记 (volume 4) 

Author -南派三叔 (nan pai san shu)

translater - Hninthawethadar

ရွှံ့မြွေတစ္ဆေမြို့တော် (ဒုတိယပိုင်း)



Chapter (58)

ရွှံ့နွံဧရိယာ (၁)



မျက်နှာသေ ပြောပြီးသည်နှင့် သူဘာကိုဆိုလိုသလဲ ဆိုတာကို ဝူရှဲ့တို့ ခဏတာမျှ နားမလည်ခဲ့ပေ။ ဖြစ်ပျက်နေတာကို သိလိုက်ရသောအခါတွင် ဝူရှဲ့ အံ့ဩသွားပါသည်။ ဒီလူသေ​ကောင်​က သေထားတာ ကြာပြီလို့ မပြောဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ် အားနင် ဖြစ်သွားတာလဲ။ အားနင်က ဒီ​နေရာမှာ ​သေ​သေချာချာ မတ်တတ်နေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ 


လူအတော်များများ စိတ်ရှုပ်နေကြသော်လည်း အားနင်သည် မျက်နှာသေ၏ ဆိုလိုရင်းကို မသိသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။


မျက်နှာသေသည် သူတို့၏ အသွင်အပြင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မြင်​နေရသော အလောင်း၏လက်ရိုးမှ လက်ကောက်ကို ဂရုတစိုက် ချွတ်ကာ အားနင်အား ပေး၍ သေချာ ကြည့်စေလိုက်သည်။


အားနင်မှာလည်း နားမလည်နိုင်စွာ ယူကာ လက်ကောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပထမတော့ သူမရဲ့အမူအရာက အရမ်းရှုပ်ထွေးနေပေမယ့် လက်ကောက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာမှာတော့ သူမရဲ့မျက်နှာဟာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပါတော့သည်။ 


ဝူရှဲ့မှာ ဘေးကနေ ကြည့်နေတာကြောင့် သူမအမူအရာကို မြင်လိုက်ရတော့ ချွေးတွေပါ စို့လာ၏။ ဒါက ဘာမှားလို့လဲ။ ဘယ်လို အမူအရာမျိုးလဲ။ 


အားနင်က စကားမပြောပေမယ့် လှည့်ကြည့်လာတဲ့ သူမမျက်နှာက နည်းနည်းပြာနေပြီ။ မျက်နှာသေ ပေးထားတဲ့ လက်ကောက်ကို ပြကာ သူမရဲ့ညာလက်ကို ဝူရှဲ့​တို့ရှေ့မှာ ဆန့်ထုတ်ပြလိုက်သည်။ 


အားနင်ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်မှာ ကြေးနီဒင်္ဂါးပြားတစ်ကုံးကို ဟိုင်နန်မှာ ရှိနေချိန်ကတည်းက သတိပြုမိပြီး မိစ္ဆာမြို့တော်မှာတုန်းကလည်း ဒီကြေးနီဒင်္ဂါးပြားတွေကို အမှတ်အသားအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ အန်းချင်ကြေးနီ ဗျူရိုမှ ပြုလုပ်သော ကြေးနီဒင်္ဂါး စုစုပေါင်း ခုနစ်ပြား ဖြစ်ကာ သူမ လက်ကောက်တစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ဤကြေးနီဒင်္ဂါးကို အသုံးပြုရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့သော ဒုတိယလက်ကောက် လုံးဝ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူမက စနောက်ရင်း ပြောပြခဲ့သည်။


သူမလက်က လက်ကောက်ဝတ်ကို သူတို့ရှေ့မှာ ပြရင်း အမျိုးသမီးအလောင်းက ရလာတဲ့ အရာကိုပါ ပြလာတဲ့အခါ သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိလိုက်ရလေသည်။


အမျိုးသမီးအလောင်းဆီ ယူထားတဲ့ လက်ကောက်ကို အနီးကပ် သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်တော့မှ လက်ကောက်က ကြေးနီနဲ့ လုပ်ထားတာ တွေ့ရ၏။ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ကြေးနီရွှံ့များကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ကြေးနီဒင်္ဂါးပြားများတွင် ဝေမင်းဆက်တွင် ရေးထားသော မရေရာသော "ကွမ်ရွှီယွမ်ပေါင်" စာလုံး လေးခုပါရှိကြောင်း ထပ်တွေ့ရှိရပါသည်။


အစကတော့ မယုံလို့ နည်းနည်း ထပ်ပွတ်သပ်ကြည့်တော့ အထဲမှာ မန်ချူး စာသားကို တွေ့လိုက်ရရုာ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး အားနင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ 


"ကြည့်စရာ မလိုတော့ဘူး... ဒါက ကြေးနီဒင်္ဂါးပြားပဲ" အားနင်က ပြောသည်။  


"စုစုပေါင်း ခုနစ်ခု..."


“ဒါ…” ဝူရှဲ့ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲလို့သာ တွေးနေမိသည်။


ဒီအမျိုးသမီးအလောင်းဟာ သူမရဲ့လက်ပေါ်မှာ ကြေးနီပြား ခုနစ်ပြားကို ၀တ်ဆင်ထားခဲ့ပါသည်။ ဒါပေမဲ့ ကြေးနီဒင်္ဂါးပြားဟာ အလွန်ရှားပါးပါ၏။ အားနင်ရဲ့လက်ထဲက ခုနစ်ခုဟာဆိုရင် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် တဖြေးဖြေးစုဆောင်းလာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုပဲ ဆိုပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေကို ဖော်ပြထားစရာ မရှိချေ။ ရှားပါးသော ကြေးနီဒင်္ဂါးပြားများပင်လျှင် ဤကိစ္စကို ရှင်းပြရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ 


အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည်လည်း ကြေးဒင်္ဂါးပြားကို လက်ကောက်အဖြစ် အသုံးပြုရန် စိတ်ကူးရှိခဲ့ဖူးလျှင် သူမသည် ငွေကြေးအရင်းအနှီးနှင့် လမ်းကြောင်းများစွာ ရှိ၍ ကြေးနီဒင်္ဂါးခုနစ်ပြားကို ဝယ်နိုင်သည်။ သို့သော် အဲဒီအမျိုးသမီးက အဲဒါကိုဝတ်ပြီး ဒီနေရာအထိ ရောက်လာဖို့ဆိုတာ မ​​ဖြစ်နိုင်ချေ။ 


ဒီလိုကိစ္စမျိုးက ရှုပ်ထွေးတာ မဟုတ်ပေမယ့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ 


တခြားသူတွေက ဘာတွေဖြစ်နေလဲ နားမလည်ကြသေးတဲ့ အတွက် ဝူရှဲ့ ကြေးဒင်္ဂါးတွေရဲ့ အဖိုးတန်ပုံကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထိုအခါ ဖန့်ကျစ်က။ 


“ဒါတွေက ကြေးနီဒင်္ဂါးပြားတွေရဲ့ ကြိုးနှစ်ချောင်းပါပဲ.... ဟုတ်တယ် ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲ ဒီလို ကြေးပြားအတုတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ" 


မျက်နှာသေက အားနင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းယမ်း​ပြ​လေသည်။


"ဒါဆို ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ဖန့်ကျစ်က ခါးခါးသီးသီး ပြုံးပြီး။ 


"ဒါ ယုတ္တိမရှိဘူး.... ငါတို့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ မိန်းကလေးက သရဲတစ္ဆေ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား... သူက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က ဒီမှာ သေသွားတာပေါ့??"


ဖန့်ကျစ်က အားနင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြသော်လည်း နှစ်ခါလောက် ရယ်ပြီးနောက်တွင် သူ မရယ်နိုင်တော့ပေ။ ထို့နောက် သူ့အမူအရာ ပြောင်းသွားကာ မတ်တပ်ထရပ်ကာ သူ့ခါးက ဓားမြောင်ကို ထိလိုက်သည်။


ဝူရှဲ့လည်း ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ဟူ၍ ထူးဆန်းသလို အံ့သြနေချိန် အားနင်ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ 


မိုးရေထဲမှာ သူမမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်ါ သူမမျက်နှာက အရည်ပျော်သွားသလို ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေကာ ပါးစပ်ထောင့်ကလည်း အစွယ်လေးတွေ အပြည့်နဲ့ ပြုံးနေ၏။ 


ဝူရှဲ့စိတ်တွေ တုန်လှုပ်သွားပြီး “Fuck!” ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ လျှပ်စီးလက်သလို ခါးက ဓားမြှောင်ကို ထိလိုက်သလို တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမနဲ့ ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးဝေးကို ရှောင်ထွက်သွားမိသည်။ 


ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ရာ မိမိမှာ သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်မှာ ရှိ​နေတာကိုတောင် မေ့သွားလေ၏။ လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ခဏအတွင်း လဲကျသွားတော့သည်။


ဒီတစ်ခါ လဲကျလို့ မသေရင်တောင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာ ရလိမ့်မယ်လို့ တွေးပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရတ် ကျုံ့သွားကာ ပတ်ပတ်လည်က သစ်ကိုင်းတွေကို လက်နဲ့ လှမ်းဆွဲလိုက်ပေမယ့် ဘာမှ ဖမ်းလို့မရချေ။ ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ခါးပတ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ ခါးက အလွန်အမင်း နာကျင်သွားကာ ခါးပတ်က ကျိုးလုနီးပါးခံစားရသော်လည်း လဲကျသွားခြင်း မရှိပေ။


ထိုလူက သူ့ကို မြှောက်ပြီး ဆွဲတင်လိုက်သည်။ ဝူရှဲ့သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပြီး ဘယ်သူရဲကောင်းက သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ခါးပတ်ကို ကိုင်ထားတဲ့သူဟာ အားနင် ဖြစ်နေ၏။ သူမ မျက်နှာပေါ်က အရည်တွေဟာ သူ့မျက်နှာပေါ် စိမ့်ကျလာနေပြီ။ 


ပြုတ်ကျရင် ကျပါစေဆိုပြီး ခါးပတ်ကို အမြန်ဖြည်လိုက်သည်။ ခါးပတ်က ပြတ်သွားရင်တော့ ပြုတ်ကျတာက အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်ပေမယ့် ဒီအားနင်က တကယ်ပဲ သူ့အသက်အန္တရာယ်ကို ခြိမ်းခြောက်နေပြီ။ သို့သော် ခါးပတ်က ခါးပေါ်မှာ တော်တော် တင်းကြပ်နေကာ ဘယ်လောက်ပဲ လုပ်နေပါစေ မရချေ။ ဝူရှဲ့မှာ ဦးရေပြားတွေ ဆတ်ဆတ်တုန်လာပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ 


"ထတော့ ထတော့.... ဘာအိပ်မက်​တွေ မက်နေတာလဲ!" 


ရုတ်တရက် တစ်ယောက်ယောက် စကားပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရသည်။



Prev Next