(29) 306
Viewers 14k
Chapters 524

ဂူဖောက်သူတို့ဒဏ္ဍာရီ 盗墓笔记 (volume 4) 

Author -南派三叔 (nan pai san shu)

translater - Hninthawethadar

ရွှံ့မြွေတစ္ဆေမြို့တော် (ဒုတိယပိုင်း)



Chapter (29)

306



ကားပေါ်ကဆင်းပြီး ငွေပေးချေလိုက်သည်။ တံခါးက မှုန်ဝါးနေတဲ့ အိမ်နံပါတ်ကို စစ်ကြည့်လိုက်တော့ စာရွက်ပေါ်က လိပ်စာက အမှန်ပဲ။ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း ကသိကအောင့်​ ဖြစ်နေကာ ရင်ဘတ်ထဲ၌ အမွေးအမှင်တွေ ရှိနေသလို ခံစားလာရသည်။ ငယ်ငယ်တုန်းက မကြာခဏ စူးစမ်းလေ့လာခဲ့တဲ့ လူမနေတဲ့ သရဲတစ္ဆေ အဆောက်အဦမျိုးလားလို့ ကိုယ့်ဘာသာကို တွေးမိပြီး ဒီလိုနေရာကို ဘယ်သူက ဘယ်လိုများ လာခွင့်မပေးတာလဲ။ အထဲမှာ နေထိုင်သူ တစ်ယောက်များရှိလားဟု တွေးမိသည်။ 


ကားသမားက သူပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံကို ရေတွက်နေတုန်းပဲ။ ဒါနဲ့ ဟိုဘက်ဒီဘက် လှည့်ပြီး ဒီမှာနေတာ ဘယ်သူရှိလဲလို့ မေးလိုက်သည်။ ကားဆရာက ခေါင်းခါပြပြီး သူမသိဘူးလို့ ပြောပါ၏။ ကောအာမုသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိများနှင့် နိုင်ငံ့ခေါင်းဆောင်များ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ ရှိသော စစ်ဘက်မြို့ ဖြစ်သည်။ ဤဆေးရုံသည် ထိုအချိန်က ခေါင်းဆောင်များ အတွက် ဖြစ်သည်။ ၁၉၈၀ ခုနှစ်နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဖျက်သိမ်းခဲ့လေသည်။ 


ဒီနေရာကို ပြဇာတ်ရုံအဖြစ် ပြောင်းထားတော့ သူလည်း ဒီကို လာခဲ့ဖူးသည်။ အဲဒီတုန်းကလည်း ဒီမှာ နေရာအနည်းငယ်ပဲ ရှိတော့သည်။ ဝူရှဲ့ကို သူနဲ့တွေ့သွားတာ ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုသည်။ မြောက်ဘက်က တခြားသုံးဘီးဆိုင်ကယ် ယာဉ်မောင်းတွေက ဒီနေရာကို မလာတတ်တာကြောင့် ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ပေ။ 


ဝူရှဲ့ ယုံတစ်ဝက်နဲ့ ယုံ​ပေးလိုက်သည်။ ကားဆရာ ထွက်သွားပြီး နောက်တော့ လမ်းပေါ်မှာ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်လိုက်တော့ မည်းမှောင်နေပြီ။ အဆောက်အဦရှေ့က လမ်းမီးမှိန်မှိန်လေးပဲ ရှိရာ နည်းနည်းတော့ ကြောက်ပေမယ့် တစ်ယောက်တည်း ငြိမ်ငြိမ်လေး နေလိုက်သည်။ ရှေးဟောင်း ဂူသင်္ချိုင်းတွေထဲကိုတောင် ညသန်းခေါင်မှာ ရောက်ဖူးခဲ့တာ ဒီအိမ်အိုကြီးမှာ ဘာကြောက်စရာရှိမှာလဲ။ သို့နှင့် ခြံတံခါးကို ချက်ချင်း တွန်းဖွင့်လိုက်​တော့သည်။


အဆောက်အဦး အပြင်ဘက်တွင် နံရံတစ်ခုရှိပြီး အနီရောင်သစ်သားတံခါးကို အကြိမ်အနည်းငယ် တွန်းပြီးနောက် တံခါးအနောက်တွင် သံကြိုးတစ်ချောင်း ရှိနေတာ တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖွင့်လို့မရနိုင်ပေ။ သို့သော် ဤအတားအဆီးက ဝူရှဲ့ကို မတားနိုင်ပါဘူး။ 


ခဏလောက် လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း မီးတိုင်နားကို ရောက်သွား၏။ အနည်းငယ်နဲ့ တွယ်တက်၍ နံရံကို ကျော်တက်ခဲ့လိုက်သည်။ ဒါက ငယ်ငယ်တုန်းက ပြဿနာတက်ဖူးတဲ့ အတတ်ပညာ တစ်ခုဖြစ်ပြီး အကျင့်ကလည်း အခုထိ မပျောက်သေးဘူးလို့ ပြောရမည်။ 


ခြံဝင်းအတွင်း၌ ပေါင်းပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ခုန်ဆင်းလိုက်မှသာ အောက်ဘက်တွင် စိမ်းပြာရောင် အုတ်ခဲများကို တွေ့နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း မြေကွက်လပ် တစ်ခုလုံးကတော့ မြက်ပင်များနှင့်သာ ပြည့်နေပါသည်။


ထို့နောက် အဆောက်အဦငယ်လေးဆီကို လှမ်းလာခဲ့လိုက်သည်။ လက်ထဲက မီးခြစ်ကိုဖွင့်ပြီး စူးစမ်းလိုက်တဲ့အခါမှပဲ ဘယ်လောက်ထိ ယိုယွင်းပျက်စီးနေလဲ ဆိုတာ သိလိုက်ရ၏။ ပြတင်းပေါက်တွေ၊ တံခါးတွေ ပြုတ်ကျကုန်ပြီး နေရာတိုင်းမှာ ပင့်ကူမျှင်တွေ ရှိနေသည်။ တံခါးကို သံနဲ့ သော့ခတ်ထားကာ သံကြိုးကို ခပ်တင်းတင်း ရစ်ပတ်ထားလေသည်။ 


ဝူရှဲ့ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ပြီး ဂရုတစိုက်နဲ့ အပေါ်ကို တက်ခဲ့သည်။ အထဲမှာ အပြာရောင်အုတ်ခဲတွေနဲ့ ဖုန်ထူထူခင်းထားတဲ့ ကြမ်းပြင်တစ်ခု ရှိသည်။ တံခါးနောက်ဘက် တည့်တည့်မှာတော့ ဘာမှမရှိတဲ့ ဧည့်ခန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဗလာကျင်းနေသည်။ မီးခြစ်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သေသေချာချာ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ရင်းနှီးတဲ့ အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အဲဒါကို တွေးရင်းနဲ့ အေးစက်စက် ချွေးတွေက ထွက်ကျလာပြန်သည်။ 


ဒါက အားနင်ရဲ့ဗီဒီယိုထဲမှာ "သူ" မြေပြင်ပေါ်မှ တွားသွားလာသည့် နေရာဖြစ်သည်။


နေရာမှန်ကို ရောက်ပြီလို့ သူကိုယ်သူ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ဗွီဒီယိုထဲက နေရာမှာ ရပ်လိုက်ပြီး ရုပ်သံဖမ်းစက်ရဲ့ ထောင့်ကနေ ကြည့်လိုက်သည်။ အဲဒီအပြာရောင် အုတ်ခဲတွေနဲ့ ထွင်းထားတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေရဲ့ ထောင့်တွေဟာ တိပ်ခွေထဲကအတိုင်း အတူတူပါပဲ။ ဒါကိုတွေ့တော့ သူ့အတွေးတွေ ပိုသေချာလာသလို ခံစားရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့နှလုံးသားထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တစ်ပြိုင်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။


ဧည့်ခန်း၏ ဘယ်ဘက်အခြမ်းတွင် သစ်သားလှေကားထစ် တစ်ခုရှိနေသည်။ ၎င်းသည် အလွန်ရိုးရှင်းသော်လည်း ကြောင်လိမ်လှေကား ပုံစံဖြစ်ကာ ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားပါသည်။ အပေါ်ထပ်ကို ​မော့ကြည့်လိုက်ရင်တော့ လှေကားထိပ်က မည်းမှောင်နေပြီး အလင်းရောင် မရှိတာကို တွေ့ရသည်။


တတိယထပ် ဖြစ်မယ့် 306သော့ကို အိတ်ကပ်ထဲက ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ခေါင်းငုံ့ပြီး လှေကားထစ်တွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဖုန်ထူထူတွေ ဖုံးနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေထဲမှာ ခြေရာတွေ ခပ်ဝါးဝါး ရှိနေတာကို မြင်နေရ၏။ သေချာတာကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီမှာ လမ်းလျှောက်နေတုန်းပဲ။


ဝူရှဲ့ ခြေနင်းပေါ် ညင်သာစွာ နင်းပြီး နင်းလိုက်သည်။ တွန့်ခနဲ အသံထွက်သော်လည်း သူ့အလေးချိန်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိလောက်ပေသည်။ လျှာကိုက်ပြီး ဂရုတစိုက်နဲ့ တက်သွားလိုက်သည်။ 


အပေါ်ထပ်က မှောင်မည်းနေပြီး သစ်သားကို ပွတ်တိုက်နေတဲ့ အသံက သူ့ကို အနည်းငယ် ထိတ်လန့်စေ၏။ ​​ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ရှေးခေတ်သင်္ချိုင်းလောက်တော့ ကြောက်စရာ မကောင်းတာကြောင့် သူ့​အာရုံတွေက ခံနိုင်ရည် ရှိသွားပါပြီ။


ဒုတိယထပ်ကို တက်သွားတော့ ဒုတိယထပ်က စင်္ကြံအဝင်ပေါက်ကို ဘိလပ်မြေနဲ့ အလုံပိတ်ထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ တံခါးမရှိပေ။ အားလုံးကို အလုံပိတ်ထားပုံက ၎င်းရဲ့ ကြမ်းအောက်ထပ်က အခန်းတွေ အများကြီး ရှိလိမ့်မည်။ ဘိလပ်မြေ နံရံနောက်မှာ အခန်းတွေက သီးခြားဖြစ်နေပုံရပြီး ဘိလပ်မြေကလည်း အရမ်းကြမ်းလေသည်။ 


ဝူရှဲ့ နံရံကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ ထိလိုက်တာနဲ့ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။


ဒါပေမဲ့ အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ဒီအချိန်မှာ ဒီပြဿနာတွေကို စဉ်းစားဖို့ သူ့မှာ အပိုစွမ်းအင် မရှိတော့ပါ။ တစ်ဆက်တည်း တတိယထပ်ကို ဆက်တက်ခဲ့သည်။ စင်္ကြံနှစ်ဘက်စလုံးမှာ အခန်းတွေပါတဲ့ အလုံပိတ် အခန်းတွေရှိကာ မှောင်မိုက်တဲ့ စင်္ကြံတစ်ခုပါပဲ။ တံခါးအောက်က အလင်းရောင် မရှိတာကြောင့် အဲဒီနေရာမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးဆိုတာ သိသာပါသည်။ 


လေထဲမှာလည်း အနံ့ဆိုးတွေ ထွက်နေသည်။ ဝူရှဲ့ စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ အေးအေးဆေးဆေး ဂရုတစိုက် လျှောက်သွားရင်း ပင့်ကူမျှင်များကို ကျော်ဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုအခန်းများ၏ တံခါးများပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အိမ်နံပါတ်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 


ဆက်ဖတ်ကြည့်ရင်း သူသည် ထိုဥရောပနှင့် အမေရိကန် သည်းထိတ်ရင်ဖို ရုပ်ရှင်များထဲမှ ဇာတ်ကောင်နှင့်ပင် ခပ်ဆင်ဆင် တူသွားသည်။ မကြာခင်မှာပဲ စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးအခန်းရဲ့ တံခါးဝကို ရောက်တော့ ပူပြင်းတဲ့ မီးခြစ်ကို မြှောက်၍ တံခါးကို မီးထွန်း​​ကြည့်လိုက်သည်။ တွေ့လိုက်ရတာက အခန်းနံပါတ် ၃၀၆ပင်။ 


အဲဒီအချိန်မှာ ဝူရှဲ့မှာ တံခါးခေါက်ချင်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တော့ ရယ်စရာ​ကောင်းလို့ တွေးမိရင်း တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သော့ကိုသာ ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ တံခါးသော့ကို အပေါက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး လှည့်လိုက်တာနဲ့ "ကလစ်"ဟူသည့် အသံဖြင့် ပွင့်သွားသည်။ တံခါးရိုးတံ၏ ချွန်ထက်သော ပွတ်တိုက်မှုနှင့်အတူ တံခါးကို အလွယ်တကူ တွန်းဖွင့်နိုင်လိုက်သည်။


အခန်းက မကြီးပါဘူး။ အတွင်းထဲမှာ အရမ်းမှောင်နေကာ အထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ မှိုနံ့ပြင်းပြင်းက နှာခေါင်းထဲ တိုးဝင်လာသည်။ တံခါးပေါက်က အက်ကွဲကြောင်းကနေ ခေါင်းကို ထိုး​ကြည့်တော့ တစ်ဖက်မှာ ပြတင်းပေါက်တစ်ခု ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အခန်းအပြင်ဘက်ရှိ လမ်းမီးတိုင်မှ အလင်းရောင်သည် အခန်း၏ အထွေထွေ ကောက်ကြောင်းကို လင်းထိန်စေသည်။ 


အခန်းနံရံမှာ ပရိဘောဂတွေ အများကြီး ခင်းထားပုံရသည်။ အပြင်ဘက်က လမ်းမီးတွေကြောင့် အရိပ်တွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ပေမယ့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တော့ ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးဆိုတာ ထင်ရှားပါ၏။


သို့နှင့် သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း ဂရုတစိုက်နဲ့ လှမ်းဝင်လိုက်ကာ ပူပြင်းတဲ့ မီးခြစ်ကိုလည်း မြှောက်လိုက်သည်။ အားနည်းတဲ့ မီးရောင်အောက်မှာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံး ကြည်လင်လာသည်။ ဒီအိပ်ခန်းက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အိပ်ခန်း ဖြစ်ပုံပါပဲ။ ထောင့်မှာ ကုတင်သေးသေးလေး တစ်လုံးကို တွေ့ရသည်။ 


အဲဒီကုတင်ကနေလည်း အနံ့ဆိုးတွေ ထွက်လာသည်။ အနားကို ရောက်တဲ့အခါ ကုတင်ပေါ်က စောင်က အနက်ရောင် ဖြစ်တဲ့အထိ ပုပ်ပွသွားတာကို တွေ့ရကာ အနံ့ကလည်း တော်တော်ဆိုးရွား၏။ ဖောင်းပွနေတာကြောင့် ပထမတစ်ချက်မှာ လူသေတစ်ယောက်လို့ ထင်သွားပေမယ့် အနီးကပ် စစ်ဆေးလိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ စောင်ပုံသဏ္ဌာန်ပဲ ရှိ​နေတာကို တွေ့ရသည်။


ကုတင်ဘေးမှာ စာရေးစားပွဲ တစ်လုံး ရှိသည်။ မူလတန်းကျောင်းမှာသုံးတဲ့ ရှေး​ခေတ်သစ်သား စားပွဲနဲ့ အမှိုက်တချို့၊ အဝတ်အထည်၊ စက္ကူအနည်းငယ်နဲ့ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျလာတဲ့ ထုံးဖြူတုံးတချို့ ခင်းထားပြီး ဖုန်မှုန့်များ၏ ထူထပ်သော အလွှာများ ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။ 


စားပွဲခုံ၏ဘေးတွင် ကျယ်ဝန်းသော ဗီရိုကြီးတစ်ခုရှိပြီး သူ့အရပ်ထက် သုံးလေးမီတာ မြင့်သည်။ ၎င်းပေါ်ရှိ သစ်သားသည် အစိုဓာတ်ကြောင့် ဖောင်းပွနေပြီး တံခါးပြားများကလည်း အက်ကွဲနေပါ​ပြီ။ အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်လျှင် ဗီရို၏ အပေါ်ပိုင်းကို မြင်နိုင်သည်။ ခေါင်မိုးနှင့် နံရံကြားရှိ အဆစ်များတွင် ကျောက်မီးသွေး အစက်အပြောက်များနှင့် ရေအစွန်းအထင်းများ အများအပြား ရှိနေသည်။ မိုးရာသီတွင် ဤနေရာ၌ ယိုစိမ့်မှုများရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားပါသည်။


ဒီနေရာက စွန့်ပစ်ထားခဲ့တာ ကြာပြီထင်ပါရဲ့။ ယိုယွင်းပျက်စီးနေတာ ငါးနှစ်ကျော်လောက် ရှိပြီလောက်ပြီ။ အိမ်က ဟောင်းပေမယ့် ရိုးရိုးသာမန်ပဲမလို့ ဗွီဒီယိုတိပ် ပေးပို့တဲ့သူက ဘာကြောင့် သူ့ကိုဒီလာခိုင်းတာလဲ စဥ်းစားလို့ မရချေ။ ဒီအိမ်လေးမှာ ဘာသတင်းစကား ပေးချင်တာရှိလို့များလဲ။


ဒီအချိန်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေရင်း စိတ်တွေက တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ မီးခြစ်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး သစ်သားစားပွဲခုံရဲ့ အံဆွဲတွေကို စပြီး ပွတ်သပ်ကြည့်သည်။ အံဆွဲတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ အထဲမှာ ဗလာကျင်းထားတဲ့ အံဆွဲနှစ်လုံးပါပြီး မှိုတက်နေတဲ့ သတင်းစာဟောင်းတွေကို ရှိကာ သူအဲဒါတွေကိုတော့ မထိရဲတော့ပါဘူး။


အံဆွဲထဲမှာ ဘာမှမရှိချေ။ ကုတင်ပေါ်မှာလား။ ကုတင်အစွန်းရော ကုတင်အောက်ကိုရော ကြည့်လိုက်ပေမယ့် နေရာတိုင်းက ပင့်ကူမျှင်တွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး ဘာမှမရှိပေ။ နောက်တော့ စာပွဲအနားကိုသွားကာ အံဆွဲကို ထပ်ဖွင့်လိုက်သည်။ မွေ့ရာပေါ်ကနေ ထုပ်ပိုးထားတဲ့ စောင်အထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခု ရှိမရှိ ကြည့်ဖို့ အပေါ်ကနေ လှမ်းဆွဲလိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ အနက်ရောင် စေးကပ်ကပ် ရေတွေ ထွက်လာပြီး ပိုးမွှားတွေတောင် ပါလာခဲ့ရာ ဝူရှဲ့ခမျာ အော့အန်ချင်စိတ်ကြောင့် ဖျားလုမတတ် ​ဖြစ်သွားလေသည်။ 


နောက်ဆုံးတော့ စောင်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် တွန်းချလိုက်နိုင်ပေမယ့် ဘာမှ မတွေ့ဘူး။ တကယ်တမ်း အကြိမ်အနည်းငယ် တွန်းပြီးနောက် အတွင်းထဲမှာ ဘာမှ မရှိနိုင်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ အဲဒီလို ရွံမုန်းစရာကောင်းတဲ့ နေရာမှာ ဘယ်သူက ဘာဝှက်ထားတာလဲ။


ဒီနေရာနှစ်ခုလုံး မရှိဘူးဆိုတော့ ဒီဗီရိုကြီးပဲ ကျန်တော့သည်။ ဒါပေမဲ့ ဗီရိုက သော့ခတ်ထားလေသည်။ ဗီရိုတံခါးက အက်ကွဲနေပေမယ့် ဖွင့်ဖို့ ခိုင်ခံ့တဲ့ အရာတချို့ လိုအပ်နေသေးတဲ့အတွက် ကိရိယာတွေ မပါဘဲနဲ့တော့ ဖွင့်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။


သူဘာမှ ယူမလာပေ။ ဒါကြောင့် နေရာအနှံ့​ကို ရှာကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြတင်းပေါက်ရဲ့ တံတိုင်းပေါ်မှာ တစ်ခုတွေ့လိုက်သည်။ ဆွဲထုတ်လိုက်တဲ့ ခေတ်ဟောင်း ပြတင်းပေါက် လက်ကိုင်က သံချေးတက်နေပေမယ့် ခေတ်ဟောင်း ပြတင်းပေါက်က ခိုင်ခံ့လွန်းနေသည်။ လက်ကိုင်ကို ကွဲအက်နေတဲ့ ဗီရိုတံခါးပျဥ်ပြားတွေရဲ့ အက်ကွဲကြောင်းတွေထဲ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းလေးတွေ ထိုးထည့်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အက်ကွဲကြောင်း ရအောင် လုပ်ယူလိုက်သည်။ 


ပြီးတော့ ခြေတစ်ဖက်ကို ဗီရိုတံခါးကို ကန်ရင်း လက်တစ်ဖက်ကို အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ ထည့်၍ အင်အားသုံးကာ ခွဲထုတ်လိုက်သည်။ တံခါးဘောင်က ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပွတ်တိုက်သံကြောင့် ဝူရှဲ့ အနည်းငယ် ကြက်သီးထသွားသည်။ ကွဲအက်နေတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်လာပြီး တံခါးအကန့်တစ်ခုလုံး ကွဲထွက်သွား၏။ တံခါးပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်တွေ လွင့်ပျံလာချိန် မျက်လုံးတွေက ဖွင့်မရတော့ပေ။ 


အဆောက်အဦးကြီးက တော်တော် တိတ်ဆိတ်နေရာ ဒီလှုပ်ရှားမှုတွေက သူ့အတွက် အထူးကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။ တံခါးအကန့်ကွဲပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ အသံက သူ့ကို ချွေးအေးတွေကျကာ ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့သည်။ ပြန်ကောင်းလာဖို့ အချိန်အတော် ကြာသွားကာ ခဏကြာတော့မှ မီးခြစ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး တောက်ကြည့်လိုက်သည်။ 


ဗီရိုထဲမှာ ဘာရှိတယ်ဆိုတာ မသိခဲ့ပေမယ့် မကောင်းတာတစ်ခုခု မဖြစ်နိုင်ခြေ များတယ်လို့ ခံစားမိတဲ့အတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှု သိပ် မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြင်လိုက်ရတာကြောင့် သူ့ခမျာ အံ့သြသွားလေသည်။ 


ဗီရိုထဲမှာ ဘာတစ်ခုမှမရှိတာ အမှန်ပင်။ အထဲမှာ ဗလာဖြစ်နေပေမယ့် နံရံနဲ့ကပ်ထားတဲ့ အောက်ခြေအကွက်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဗီရိုနံရံကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ဘိလပ်မြေနံရံက ရှိနေသည်။ ဘိလပ်မြေနံရံထဲမှာ လူတစ်ယောက် အရပ်လောက်ရှိကာ မှောင်မဲနေတဲ့ တံခါးပေါက်တစ်ခုလည်း ရှိနေ၏။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင့်လောက်ရှိတဲ့ ဘိလပ်မြေအပေါက်က ဘယ်ကို ဦးတည်နေသလဲတော့ မသိ။ 





Prev Next