MM Story Teller

(79) တစ်ကျော့ပြန်လာခြင်း

Viewers 5k

Chapter (79)

တစ်ကျော့ပြန်လာခြင်း

ဟုန်ကျွင့်မှာ ငန်းရိုင်းမျှော်စင်ကြီးရဲ့ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လရောင်အောက်တွင် ချန်အန်း၏ နွေဦးလေပြေနှင့် နွေဦးနှောင်းပိုင်းတွင် ပွင့်တတ်သော မက်မွန်ပွင့်များ ပျံသန်းနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ အိမ်ထောင်ပေါင်းများစွာက လရောင်အောက်၌ တန်းစီလျက် ရောင်ပြန်ဟပ်နေ၏။ အဝေးကလာတဲ့ ပုလွေသံတစ်သံကလည်း လေထဲမှာ လွင့်မျောနေသည်။

လီကျင်လုံသည် ဟုန်ကျွင့်ကို အနောက်ကနေ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ဟုန်ကျွင့်ခမျာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်း အေးစက်သွားပြီး မလှုပ်ရဲတော့ချေ။ လီကျင်လုံက သူ့နားထဲမှာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလာသည်။

"မင်း ကိုယ့်ကို မကြိုက်ဘူးလား"

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး..."

ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံက ပြင်းထန်လာပြန်၏။ သူသည် လီကျင်လုံကို လှည့်ကြည့်ရန် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်စဥ် တစ်ဖက်လူရဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး လေးနက်သော အကြည့်ကို တွေ့လိုက်ရရာ သူ့နှလုံးသားထဲ အေးခဲသွားခဲ့သည်။ ထိုစဥ် လီကျင်လုံသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် ရှေ့သို့ စောင်းလာကာ ဟုန်ကျွင့်နှုတ်ခမ်းများကို ထပ်မံ သိမ်းပိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ကျွင့်လေးမှာ ချန်အန်းမြို့ တစ်ခုလုံးအပေါ် ဖုံးလွှမ်းထားသော လရောင်အောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပန်းများပွင့်နေသကဲ့သို့ အနမ်း၏အရသာကို အမှန်တကယ်ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ကမ္ဘာကြီးက တက်ကြွမှုအပြည့်ဖြင့် အသက်ဝင်နေသည်။

အချိန်အတော် ကြာပြီးနောက် လီကျင်လုံဟာ မျက်လုံးများထဲက အပြုံးတစ်ခုနှင့် နှုတ်ခမ်းများကို ခွာလိုက်သည်။ ဟုန်ကျွင့် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး နောက်ဆုံးတော့ ငြိမ်သက်သွား၏။ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူသည် လီကျင်လုံရင်ခွင်ထဲ၌ လှည့်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးစုံမှိတ်၍ လှမ်းနမ်းလိုက်သည်။

ဒီတုံ့ပြန်မှုက လီကျင်လုံအား ဇတ်ကနဲ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေခဲ့သည်။ သူ့အတွင်းစိတ်ထဲ၌ အိမ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ပြိုကျပြီး ရေလှိုင်းတွေ လှုပ်ခတ်နေသလို အချစ်တောင်တန်းများက သူ ထိန်းချုပ်၍မရသော စိတ်ခံစားမှုများကို နှိုးဆွပေးနေခဲ့သည်။ နှစ်ယောက်သား ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းရှုံ့ခဲ့ကြပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ခွဲခွာလိုက်သောအခါတွင် ဟုန်ကျွင့် နားရွက်များ နီရဲလာကာ အမြန်ဘေးသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လီကျင်လုံကတော့ မရှက်ဘဲ ဟုန်ကျွင့်ကို အပြုံးလေးနဲ့သာ ကြည့်နေ၏။

ဟုန်ကျွင့်က သူ့အပြုံးကို အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ လီကျင်လုံဟာ ပြုံးလိုက်တိုင်း ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့သော လူငယ်တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သူ၏ ဉာဏ်ပညာ၊ အရည်အချင်းနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုအားလုံးသည် သူ၏ချောမောသောအသွင်အပြင်ဖြင့် သဲလွန်စမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဒါကို တွေးကြည့်မိလိုက်တော့ ဟုန်ကျွင့်ခမျာ သူ့မျက်ခုံးကြားမှာ ဒေါသတွေ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်မိပြန်၏။

ဟုန်ကျွင့် : "ခင်ဗျား ဘာလို့....."

"ကိုယ်မင်းကို မဆုံးရှုံးချင်ဘူး"

လီကျင်လုံ ဟုန်ကျွင့်လက်ကိုကိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့ကာ နှာတံတံတားကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာ ပွတ်သပ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဟုန်ကျွင့်... ဒီနေ့ပြောတာက မင်းကိုစိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေမိပြီ... မင်းကြောက်တဲ့အရာကို ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ရင် ကိုယ်တို့အနိုင်ယူနိုင်မှာပါ"

"ခင်ဗျား မှန်ပါတယ်...ဒါက အမှန်ပဲ ကျွန်တော် ရင်ဆိုင်ရမှာ... ဒါက ငါ့ဘဝရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ"

လီကျင်လုံ မျက်ခုံးပင့်ကာ အနည်းငယ် သဘောကျစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကိုယ် မင်းနောက်ကို လိုက်ခဲ့မယ်... မင်းနဲ့အတူနေမယ်..."

ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ကျွင့်တစ်ယောက် လီကျင်လုံ ပြောတာကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ဒါတွေအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက သူကိုယ်တိုင်နဲ့ သူ့ကံကြမ္မာကို ရင်ဆိုင်ဖို့ပါပဲ။ လီကျင်လုံ ထိုစကားများကို ပြောသောအခါတွင် သူသည် မည်သည့်အချိန် မည်သည့်နေရာသို့ သွားနေရပါစေ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မေးတာ အဲဒါမဟုတ်ဘူး..." ဟုန်ကျွင့်အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး။

"ဘာလို့ သဘောကျတာလဲ... ဆိုလိုတာက..."

"ဘာလို့ကိုယ့်ကို သဘောကျတာလဲ"

ဟုန်ကျွင့် : "..."

ဟုန်ကျွင့် အံ့သြသွားသည်။ သူ့မေးခွန်းနဲ့ ပြန်ပိတ်ခံလိုက်ရ၏။ ဒီမေးခွန်းက ရှက်စရာကောင်းလွန်းတယ်လေ။ နောင်လာမည့် ရက်များတွင် သူသည် ဤစကားဝိုင်းကို မကြာခဏ တွေးကာ လီကျင်လုံနှင့် ထိုကဲ့သို့ မိုက်မဲသောမေးခွန်းကို သူမည်သို့ ဆွေးနွေးရမည်ကို မကြာခဏ တွေးနေမိလိမ့်မည်။ တွေးလိုက်တိုင်း တွင်းတူးပြီး သူ့ကိုယ်သူ သင်္ဂြိုဟ်ပစ်ချင်လိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့် ဒါက သူ့ဘဝရဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ်ပဲ။ တကယ်တော့ သူသည် လီကျင်လုံနှင့်အတူ သူ့ဘဝရဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ်တွေ အားလုံးနီးပါးကို ကြုံဖူးသည်။ ယခုအချိန်တွင် သေမျိုးကမ္ဘာရှိ လူတို့၏ နှလုံးသားများသည် နွေဦးလေညင်းနှင့် တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ မပြောင်းလဲနိုင်လောက်အောင် ဆန်းကြယ်ကြောင်း သူ မသိသေးပေ။ လောကမှာ အချစ်လိုမျိုး ယုတ္တိမတန်တဲ့ အရာတွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတာ သူဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ပါဘူး။

သူက လီကျင်လုံကို လေးလေးနက်နက် မေးခဲ့ပြီး လီကျင်လုံကလည်း သူ့ကို လေးလေးနက်နက် ပြန်မေးလာခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် မသိဘူး"

ဟုန်ကျွင့် တွေးကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကိုယ်လည်း မသိဘူး"

ဟုန်ကျွင့် ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့သလို လီကျင်လုံကလည်း မထိန်းနိုင်ဘဲ သူ့ကို ငုံ့နမ်းလာခဲ့သည်။ ဟုန်ကျွင့် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသေးသည်။ သူအရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ပြောစရာတစ်ခုခု ရှာချင်နေခဲ့သည်။

"ဘယ်အချိန်ကလဲ...ကျွန်တော် ပြောချင်တာက ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကိုဘယ်တုန်းက ကြိုက်သွားတာလဲ"

လီကျင်လုံ သူ့ရယ်မောချင်စိတ်အား ထိန်းကာ အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်နေပြီး ဟန်ဆောင်ကာ ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါကို စဉ်းစားပါရစေဦး"

လီကျင်လုံ သူ့နောက်ကို လိုက်လာပြီး အတွင်းခံအဝတ်အစားတွေကို ဆွဲဖွင့်လိုက်တဲ့အခိုက်၊ နှင်းတွေထူထပ်တဲ့ လန်ကျိုးမှာ နှစ်ယောက်သား လုံးထွေးခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းကို မှတ်မိနေခဲ့ပါသေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လီကျင်လုံ၏ အတွင်းအင်္ကျီကို ဂရုတစိုက် ဖြည်လိုက်ပြီး သူ၏ ခိုင်ခံ့သော ရင်ဘတ်ကို ပေါ်လွင်လာစေခဲ့သည်။

ထိုအခိုက် လီကျင်လုံက သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ငုံ့ကြည့်ကာ နားလည်လိုက်သည်။

"ကိုယ် မှတ်မိပြီ...မင်းကိုယ့်ကို နို့တိုက်နေတုန်းက ဖြစ်မယ်"

ဟုန်ကျွင့် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်တာကြောင့် လီကျင်လုံ ပြုံးကာ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဆွဲကိုင်ပြီး ခေါင်းကိုငုံ့လျက် အတင်း ထပ်နမ်းပစ်လိုက်သည်။ ဟုန်ကျွင့်ခမျာ ဒါကို ထူးဆန်းတယ်လို့ပဲ ထင်နေဆဲမလို့ ခေါင်းကို အလျင်စလို တွန်းထုတ်ပြီး။

"မရတော့ပါဘူး!"

"ဒါဆို ကိုယ်တို့ပြန်သွားတဲ့အခါမှ မင်းကိုထပ်နမ်းမယ်..."

ဟုန်ကျွင့် မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားကာ သူ့ခေါင်းကို ချာကနဲ ပြန်လှည့်ပစ်လိုက်သည်။ အဲဒီနောက် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး မလှုပ်ရှားကြတော့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် လကို ဖုံးလွှမ်းနေသော တိမ်မည်းများကို မြင်လိုက်ရပြီး အဝေးမှ တောင်တန်းများဆီမှ ထွက်လာသော အနက်ရောင် လေထုသည် မြို့ပြင်သို့ တိုးဝင်ကာ ချန်အန်း တစ်မြို့လုံးကို လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ လွှမ်းခြုံထားသည်။

ခဏအကြာတွင် ချန်အန်းထဲရှိ အိမ်များအားလုံးဆီမှ မီးများ လျင်မြန်စွာ မှိန်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ငန်းမျှော်စင်ပေါ်ရှိ ခေါင်းလောင်းများအားလုံးသည် လေမတိုက်ပါဘဲ အလိုအလျောက် ပြတ်သားသော "ဒင်းကနဲ" အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ မျှော်စင်ထဲက နွေးထွေးသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ မျှော်စင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။

မျှော်စင်ထဲမှာ မှော်လက်နက်တစ်မျိုး ရှိနေပုံရသည်။ အနက်ရောင်လေလည်း အနောက်မြောက်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ပြေးကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အဲဒါဘာလဲ?"

ဟုန်ကျွင့် စူးစူးရဲရဲ ကြည့်နေသည်။ လီကျင်လုံက လေးလေးနက်နက် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြန်ပြော၏။

"ရှဲ့ယွီ ပြန်ရောက်ပြီ... ဒါမှမဟုတ် တစ်နည်းပြောရရင် အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တာ ဖြစ်မယ်... သူက ကိုယ်တို့နဲ့ ဆက်ဆံဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ် "

သူ ဟုန်ကျွင့်ရဲ့လက်ကို နည်းနည်းတင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်စွမ်းအင်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ခဏလောက်ကြာတော့ အနက်ရောင် စွမ်းအင်တွေ ဘယ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားမှန်း မသိလိုက်ပေ။ ၎င်းသည် ရှင့်ချင်နန်းတော် ဖြစ်နိုင်သည် သို့မဟုတ် ၎င်းသည် အဝေးက တမင်နန်းတော်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"ကျွန်တော် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနိုင်ပါပြီ"

"လုံးဝ မလုပ်နဲ့...ဒီချန်အန်းမှာ ဆိုရင်တောင် ..."

လီကျင်လုံသည် စကား တစ်ဝက်လောက်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး ဟုန်ကျွင့်ကို မသက်မသာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ ဟုန်ကျွင့်လည်း ဘာကြောင့်မှန်း မသိသောကြောင့် သူ့ကိုသာ သက်သက်ကြီး ပြန်စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ယုံပါ...ကိုယ်မင်းကို ကာကွယ်ပေးပြီး ရှဲ့ယွီ လက်ထဲက လွတ်မြောက်အောင် လုပ်နိုင်မှာပါ ဒီဘဝမှာ မင်းရွေးချယ်မှုတွေ လုပ်ရမယ်... ဒါက အကောင်းအဆိုးတော့ ရှိမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တို့ ရွေးချယ်မှုတွေကို ဘယ်တော့မှ မကြုံရအောင် ကိုယ်အကောင်းဆုံး လုပ်သွားမယ်"

ဟုန်ကျွင့်မှာ သူ့စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်သေးသလို ယခုအချိန်တွင် လီကျင်လုံ ဘယ်လောက်ထိတောင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတယ် ဆိုတာလည်း နားမလည်သေးပေ။ သူက ပြုံးပြီး "ကောင်းပြီ" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

.........

တမင်နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးအပိုင်းသည် မြေအောက်နန်းတော်၏ ခုနစ်လွှာတွင် ဖြစ်သည်။

မှော်နက်စက်ဝိုင်းသည် မီးတောက်များနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင်စွမ်းအင်သည် အရပ်ရပ်မှ လွင့်ထွက်ကာ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ မှော်စက်ဝိုင်းထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ မှော်စက်ဝိုင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော နာကြည်း စိတ်ဝိညာဉ်များက ထောင်ကျနေသလိုပင်။

နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ စုစည်းမှုဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အခါ ပြင်းထန်သော မြေခွေးမျက်နှာ၊ လည်ချောင်း၊ ချွန်ထက်သော သွားစွယ်ငါးခေါင်း၊ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် နာကျင်စွာအော်သံ၊ အနက်ရောင် စွမ်းအင်တို့သည် နှင်းမိစ္ဆာနှင့် ပလိပ်နတ်ဘုရားတို့ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်နေသည်။

"တရုတ်ပြည်မှာ ရှေးအကျဆုံး ဂါထာနဲ့ မင်းကို ငါ ဆင့်ခေါ်တယ်..."

"ဒီအဆုံးမဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေ... ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ သွေးကြောတွေကနေ ခွဲခွာပြီး နတ်ဆိုး စွမ်းအင်နဲ့ လူပြန်ဝင်စားခြင်းကို ခံယူကြစေ..."

"နတ်ဆိုးတွေ ကြီးစိုးပြီး လူသားတွေ ထာဝရ ထောင်ချခံရမယ်..."

အစိမ်းရောင် ၀တ်စုံ ၀တ်ထားသူသည် ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်ဝင်လာသည်။ ခရမ်းရောင် အနက်ရောင် အလင်းရောင်များက သူ့လက်များထဲ၌ တောက်ပနေကာ ဂါထာကို ရေရွတ်ကာ မှော်စက်ဝိုင်းအနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

"နှလုံးမီးအိမ်သခင်... ဖူတောက်မင်ရဲ့ ရွှေကိုယ်ခန္ဓာ" ထိုလူသည် မှော်အဝိုင်းကို မျက်နှာမူကာ မြေအောက်နန်းတော် အဝင်ပေါက်ဆီသို့ နောက်ပြန်လှည့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"တိရန်ကျယ်... မင်းတကယ်ပဲ လူမှားရွေးခဲ့တာ..."

......

လီရှန်းတောင်၊ ဟွာချင်းနန်းတော်။

ညဉ့်နက်လာတော့ ဟွာချင်းနန်းတော်က ရေကူးကန်ဟာလည်း အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ စစ်သားအနည်းငယ်သည် ၎င်းတို့၏ ထီးများကိုကိုင်ကာ နန်းတော်စင်္ကြံအောက်တွင် ထိုင်ကာ မှိန်းနေကြသည်။ ဟွာချင်း ရေကူးကန်၏ တဖျပ်ဖျပ် လတ်နေသော ရေသည် ကောင်းကင်အထက်က လရောင်ကို ထင်ဟပ်ပြသကာ ငွေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားသည်။

"အဲဒါဘာလဲ?"

ဟွာချင်း ရေကန်သည် မှန်တစ်ချပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာကို စစ်သည်အချို့က တွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီးတာနဲ့ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းထံမှ "အသံ" ထွက်ပေါ်လာပြီး အပြာရောင် အနက်ရောင် မိစ္ဆာတစ်ကောင် ပြေးထွက်လာလေသည်။

ရေကန်သည် ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲ၍ အနီးနားရှိအရာအားလုံး ရေကန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ စစ်သည်တွေလည်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားလေ၏။ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ထူးဆန်းတဲ့ ငါးကြီးတစ်ကောင်က ရေကန်ထဲကနေ ခုန်ထွက်လာကာ အတောင်ခြောက်ခုကိုဖြန့်ပြီး လေထဲမှာ ဝဲပျံသွားသည်။ ထို့နောက် လေထဲ၌ လှပစွာ လှည့်ပတ်ကာ အနက်ရောင် ၀တ်ထားသော လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

မကြာခင်မှာပဲ နောက်ထပ် ရွှေပြာရောင် စိုစွတ်နေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်ကလည်း ရေကန်ထဲက ပြေးထွက်လာ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရေများကို ဖြန်းခနဲ ခါထုတ်လိုက်တဲ့အခါ မရေမတွက်နိုင်သော ပုတီးစေ့များအဖြစ်သို့ ပြောင်းကာ ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်သော ညတစ်ခု၌ အရပ်ရပ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ ဧရာမ အပြာရောင် ငှက်ကြီးသည်လည်း ကိုယ်လုံးတီး လူငယ်တစ်ယောက် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အနက်ရောင် ၀တ်ထားသည့် လူနှင့် အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ပြေးပြီးနောက် ဟွာချင်း ရေကန်ထဲက ရေဟာ ပြန်လည်ပြိုကျပြီး ရေကန်ငယ်ထဲကို ပြန်ဝင်ခဲ့ပါ၏။ စစ်သားအားလုံး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

ဟွာချင်းနန်းတော်ရဲ့ ထိပ်မှာတော့ ယွမ်ခွင်း ရပ်နေသည်။ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေကို အနက်ရောင်ပိတ်တွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားပြီး တံစက်မြိတ်အစွန်းမှာ ခြေတစ်ချောင်း ချိတ်ထားသလို ရပ်နေ၏။ ချင်းရှူံကလည်း နန်းတော်ရဲ့ထိပ်မှာ ရပ်နေပြီး တမင်နန်းတော်ကို အဝေးကနေ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ချင်းရှူံ: "ထိပ်တန်းဦးစားပေးက ရှဲ့ယွီ ကူးယူထားတဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးကို ရှာဖွေဖို့ပဲ"

ယွမ်ခွင်း: "နောက်ကျသွားပြီ...မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေနဲ့ သက်ရောက်မှု အားလုံးကို ငါမြင်ခဲ့ရပြီးပြီ... အဲဒါက တစ်ခုတည်းသော အနာဂတ်ဆီကို ဦးတည်သွားနေတာ... တစ်နှစ်ကြာရင် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်တွေက ကမ္ဘာပေါ်က ငရဲဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ချင်းရှူံက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"အရှေ့ကို သွားကြည့်မလား "

ယွမ်ခွင်း: "အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ ချင်းရှူံ နတ်ဆိုးစွမ်းအင် ရင်းမြစ်ကို လိုက်ရှာမယ့်အစား ကျန်နေတဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ် အားလုံးကို စုစည်းလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်... တစ္ဆေဘုရင် နိုးလာပြီ... ယွိကျောက်ယွင်က အိပ်နေတုန်းပဲ မင်းနဲ့ငါ၊ ခွင်း၊ ဖန်၊ မြေခွေးနဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေပဲ ရှိမယ်... တစ်နှစ်လောက်ကြာရင် မွန်မြတ်တဲ့ လက်နက်ခြောက်ထောင်ကို ကိုင်မြှောက်ပြီး မီးခွက်တစ်သောင်းလောက် ပူဇော်ကြမယ်... ရှဲ့ယွီနဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးကို တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့"

ချင်းရှူံ: "မိစ္ဆာမျိုးရိုးက ဘုရင်မရှိတာကြာပြီ... မင်းနဲ့ငါလောက်နဲ့ မိစ္ဆာအားလုံးကို အမိန့်ပေးရတာ ခက်နိုင်တယ်... ငါ လော့ယန်ကို သွားမယ် မင်း ချန်အန်းမှာနေခဲ့ ငါတို့မှာ ချုံမင်လည်း ကျန်သေးတယ်"

ယွမ်ခွင်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး :"ကံကြမ္မာက ဒီလိုဆိုရင် မင်းဘာလို့ဒီလို လုပ်နေဦးမှာလဲ"

သူစကားမဆုံးခင် ချင်းရှူံက သူ့အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ အရှေ့ဘက်ပြည်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့လေပြီ။

.......

စတုတ္ထနာရီတွင် လီကျင်လုံ တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး နတ်ဆိုးနှင် ဌာနသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ဟုန်ကျွင့် ဆူဆူညံညံမလုပ်ဘဲ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ လီကျင်လုံ အနောက်က လိုက်ချင်သော်လည်း ဟုန်ကျွင့် သူတို့၏ဆက်ဆံရေး ပြောင်းလဲမှုနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်နေသေးသည်။ ခြံဝင်းအတွင်း လမ်းလျှောက်လာသောအခါ လီကျင်လုံက မက်မွန်ပွင့်တစ်ပွင့်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခူးယူပြီး ဟုန်ကျွင့်အား ပေးလိုက်သည်။

ဟုန်ကျွင့် ၎င်းကိုယူကာ မက်မွန်ပွင့်နှင့်သာ လှည့်ပြန်ချင်သော်လည်း လီကျင်လုံက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လာသည်။ သူက ဟုန်ကျွင့် အခန်းတံခါးဝသို့ ချဥ်းကပ်လာသော်လည်း ကောင်လေးက ညင်သာစွာ တွန်းထုတ်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားရန် အချက်ပြသည်။ မျက်လုံးများကို မက်မွန်ပွင့်များ နှင့် ပွတ်သပ်ပေးချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ လီကျင်လုံကပဲ အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။

ဟုန်ကျွင့် တံခါးပိတ်ခါနီး အချိန်မှာ လီကျင်လုံက သူ့ဆီ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး သူ့ဆီရောက်လာဖို့ လက်ဟန်ပြ၏။ ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ လက်ချောင်းများကြားမှ မက်မွန်ပွင့်များကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖယ်ထုတ်ကာ လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို လက်တင်ရင်း နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆွဲနမ်းလိုက်သည်။

ဟုန်ကျွင့် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားတော့သည်။ သူ့အဖော်တွေကို နှိုးမိမှာစိုးတာကြောင့် လီကျင်လုံကို ထပ်နမ်းဖို့ ခွင့်မပြုတော့ဘဲ အမြန်ပုန်းပြီး လီကျင်လုံကိုလည်း တံခါးပိတ်ပစ်လိုက်၏။

လီကျင်လုံ သူ့အခန်းထဲသို့ ပြန်မလှည့်မီ အချိန်အကြာကြီး ရပ်နေခဲ့သည်။

ဟုန်ကျွင့် မီးခွက်ကိုမထွန်းဘဲ ကုတင်ပေါ်မှ လဲကျသွားသည်။ သူ့နှလုံးခုန်သံက အတော်လေး ပြင်းပြနေသည်။ ယနေ့ည ဖြစ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လက်တွေ့ဆန်သော အိပ်မက်တစ်ခုလို ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။

လီကျင်လုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်၊ ရင်ဘတ်ကျယ်ကျယ်၊ ပူနွေးပြီး အထိန်းအကွပ်မရှိသော အနမ်းများကို သတိရကာ သူ့နှုတ်ခမ်းများကို လက်ဖြင့် ဖိထားမိလိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို အလွန်စွဲလန်းသွားပြီး ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုများ ရောယှက်နလာသည်။ လွယ်လင့်တကူ ရောက်နိုင်ပုံရသော်လည်း အနားသို့ သိပ်မကပ်ဝံ့ဘဲ မီးဖိုထဲသို့ တိုးဝင်ချင်နေသော ဖလံကောင်ကဲ့သို့ပင်။ သူသည် တောက်လောင်နေသော နှလုံးမီးအိမ်ကြောင့် ပြာကျသွားမှာကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား။

လီကျင်လုံ ဘာလုပ်နေလောက်လဲ။

ဟုန်ကျွင့် စောင်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ဇတ်ကနဲ ထထိုင်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား အခုနကမှ ခွဲခွာခဲ့တာတောင် မထိန်းနိုင်ဘဲ သူ့အကြောင်း တွေးနေမိပြီ။ အခုနတုန်းက သူ့ကို ဘာလို့ မောင်းထုတ်လိုက်မိတာလဲ။ ဒီအချိန်မှာ သူပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်လို့ ခံစားမိသလို မိမိမှာလည်း လီကျင်လုံကို ပြောချင်တာတွေ ရှိနေသည်။

လီကျင်လုံ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သောအခါ တံခါးကိုပိတ်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးချကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခဏရပ်လိုက်သည်။ ပုလင်းတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရာ စင်္ကြံတစ်လျှောက် တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားကာ ပုလင်းထဲတွင် မက်မွန်ပွင့်များကို ထည့်၍ ဟုန်ကျွင့် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ချထားပေးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဟုန်ကျွင့် အိပ်ရာမှထကာ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မက်မွန်ပွင့်ကို သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ကာ ရယ်မောရင်း အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲအိပ်ရင်း သူ့လက်ထဲက မက်မွန်ပွင့်ကို သေချာလေး ကြည့်နေ၏။

စောင်ကို ပွေ့ဖက်ရင်း ညဖက်အတူတူ အပြင်ထွက်သည့်အတိုင်း လီကျင်လုံက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ပွေ့ဖက်ပေးထားသော်လည်း အခုက လာမပွေ့ဖက်ပေးတတ်တော့ချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ အိပ်မပျော်နိုင်တာကြောင့် စောင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ခံစားရရုံသာ တတ်နိုင်၏။ သို့သော် အနည်းငယ် မအီမသာဖြစ်ကာ မူးဝေလာတော့သည်။

စတုတ္ထနာရီတွင် လီကျင်လုံတစ်ယောက် တံခါးဖွင့်ကာ အင်္ကျီမပါဘဲ အပြင်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် ရေတွင်းသို့သွားကာ ရေခပ်ကာ သူ့နောက်ကျောပေါ် လောင်းချပစ်လိုက်သည်။ တစ်ဖန် ငါးနာရီထိုးတော့ လီကျင်လုံ ထပ်ထွက်လာပြီး ရေအိုးကိုယူ၍ သူ့နောက်ကျောပေါ် လောင်းချလိုက်ပြန်၏။

မနက်ခင်းမှာ မြူမှုန်ဖြူဖြူတွေ လေထဲမှာ ပြည့်လျှံနေသည်။ အခန်းထဲက လူတိုင်း အိပ်မောကျနေပေမယ့် ဟုန်ကျွင့်မှာ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်တော့ဘဲ သူ့စိတ်တွေနဲ့ နှလုံးသားက တဒိန်းဒိန်း ခုန်ပေါက်ကာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အမှတ်ရစရာတွေ အားလုံးကို ပြန်တွေးကြည့်နေမိသည်။

လီကျင်လုံ သူ့အဝတ်အစားများ ပြောင်းဝတ်ကာ နတ်ဆိုးနှင်ဌာန အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဟုန်ကျွင့်မှာ သူ့အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ် ကာခတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မောပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့၏။ ယခင်ကဆို ခေါင်းအုံးကို ထိလိုက်သည်နှင့်ပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သော်လည်း ယနေ့ထိ နေမ၀င်သေးသည့်တိုင်အောင် သူ မအိပ်နိုင်သေးပေ။

အချိန်ဘယ်လောက် ကြာသွားမှန်း မသိသော်လည်း သူ မှိန်းခနဲ အိပ်မောကျကာ နိုးတစ်ဝက် ဖြစ်လာချိန်တွင် ခြံဝင်းထဲတွင် မော့ရစ်ကန်းနဲ့ လုရွှီရဲ့ စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ပြီးနောက် သူ ထလာခဲ့လိုက်တော့သည်။

အားရှစ်နရှုံ - "မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ခေါင်းဆောင်ကတော်!"

မော့ရစ်ကန်း: "မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ သခင်မ"

(TN - ဖူးရန် လို့ခေါ်ခြင်း၊ လက်ထပ်ပြီးသား အမျိုးသမီးတွေကို ခေါ်ပါတယ်)

ဟုန်ကျွင့် : "..."

အားထိုက် : "သခင်မ... ခေါင်းဆောင်က မင်းကို ချယ်ရီကောက်ညှင်းကိတ် ဝယ်ပေးခဲ့တယ်"

လုရွှီမှာ သူ့နဖူးပေါ် လက်ကိုတင်လိုက်ပြီး ရယ်ရခက်ငိုရခက် ဖြစ်နေ၏။

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးသည် သူ့လက်များကို ပွတ်သပ်နေကာ ခေါင်းပျောက်ဆုံးနေသော ယင်ကောင်ကဲ့သို့ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ "ဟုန်ကျွင့်..." ဟု လှမ်းခေါ်လာသည်။

"ငါ့ကို သခင်မလို့ မခေါ်နဲ့"

ဟုန်ကျွင့် အရူးလေးလို လှည့်အော်ပစ်လိုက်သည်။ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးလည်း ဟုန်ကျွင့်ကို သနားစဖွယ်လေး ကြည့်ကာ ရေတွင်းနံဘေးမှာ ရေချိုးရန် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးနှင့် ရေနွေးကျိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

"ကျောက်ကျစ်လုံပဲ ကောင်းတယ်"

"မင်းအတွက် လောင်အာ့ လုပ်ပေးသွားတာ"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက မဝံ့မရဲ ပြန်ဖြေ၏။

ဟုန်ကျွင့် : "..."

"ငါရော တစ်ခုလောက် စားလို့ရမလား သခင်မ"

လုရွှီတောင် မထိန်းနိုင်ဘဲ ဝင်စလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်မှာ ချယ်ရီကောက်ညှင်းကိတ်က နှစ်လုံးပဲ ရှိပေမယ့် ဆွဲဆောင်မှု ရှိပြီး လက်ဖက်ရည်လေးလည်း ပါနေတာကြောင့် သွားရည်တွေက ကျလာသည်။

ဟုန်ကျွင့် သူ့သွားတွေကို ဖြီးပြလိုက်ပြီး အံကြိတ်သံကြီးဖြင့် ပြန်ဖြေ၏။

"လုရွှီ ငါ မင်းကို ရိုက်တော့မှာနော်... ငါ မင်းကို မရိုက်ခင် မင်းအရင်စားလို့တော့ ရတယ်"

လုရွှီ ရွှင်မြူးသွားသည်။

မော့ရစ်ကန်း: "မင်းစားချင်သလောက် ကိုယ် ဝယ်ပေးမယ်"

"ခင်ဗျားမှာ ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူးမလား?"

"..."

ဟုန်ကျွင့် ငါးကြင်းနတ်ဆိုးဘက် လှည့်မေးလိုက်၏။

"ခေါင်းဆောင် ဘယ်မှာလဲ "

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက လီကျင်လုံဟာ မနက်စောစောမှာ အမှုကို လက်ခံပြီး ထွက်ခွာသွားကြောင်း ပြောပြလာသည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ထပ်မေးပြန်၏။

"ဟုန်ကျွင့် မင်းနဲ့သူ..."

မနေ့က လီကျင်လုံရဲ့ ဝန်ခံချက်ကို လူတိုင်းကြားလိုက်ရတယ် မဟုတ်လား။

ဟုန်ကျွင့်မှာ လျှာကိုက်ထားဖို့ကလွဲလို့ ရွေးစရာမရှိသလို "အင်း" လို့ ဖြေလိုက်ရတော့၏။

"အင်း?" ငါးကြင်းနတ်ဆိုး မိုးကြိုးပစ်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟုန်ကျွင့်: "အင်း?!"

"အင်းအင်းအင်း?!"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး မျက်ရည်ကျလုမတတ် ဖြစ်ကာ သူ့ကိုယ်သူ မြေမြှုပ်ပစ်ချင်စိတ်တွေ ပေါ်လာတော့သည်။ သို့သော် သွားစရာမရှိသောကြောင့် အမြီးကိုလိမ်၍ ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းကာ ရေနှစ်သေလိုက်တော့သည်။

"ကျောက်ကျစ်လုံ!... ထွက်လာခဲ့ ငါတို့ စကားပြောရမယ် ထင်တယ်"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးမှာ ပြန်ပေါ်လာရလေ၏။ ဟုန်ကျွင့် ရေကန်ဘေးတွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်ကာ ချယ်ရီသီးတချို့ကို ကောက်ယူကာ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးအား ကျွေးလိုက်ရာ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးလည်း ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ စားသောက်နေလေတော့သည်။

"မင်းဘာလို့ ခေါင်းဆောင်ကို အရမ်းမုန်းနေတာလဲ"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး :"ပညာရှိဓားက မင်းကိုသတ်ဖို့ သုံးရမှာ... အဲဒါ မင်းရဲ့ဘေးဥပဒ်ပဲ"

ဟုန်ကျွင့် ငါးကြင်းနတ်ဆိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချယ်ရီသီးကို ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက စားပြီး အူတိုင်ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

"ငါသိတယ်" ဟုန်ကျွင့် တိုးတိုးလေးဖြင့်။

"ဒါပေမယ့် ငါသူ့ကိုကြိုက်တယ်"

ဟုန်ကျွင့် ပြောနေစဉ်တွင် လုရွှီက အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် စင်္ကြံမှာ ရပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကို ခဏလောက် ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဟုန်ကျွင့်: "လုရွှီပြောတာ မှန်တယ်... ကျင်လုံကလည်း မှန်ပါတယ်... လူတွေက အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး: "..."

ဟုန်ကျွင့်: "ငါက နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီး မင်းက ငါးကြင်း ဖြစ်နေသလိုပဲ... အနာဂတ်က ဘယ်လိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ ငါအခုပျော်နေပြီလေ..."

စကားပြောရင်း ငါးကြင်းနတ်ဆိုးရဲ့ ဦးခေါင်းလေးကို ထိလိုက်သည်။

"အဖေက မိစ္ဆာဖြစ်ဖို့ ခက်တယ်လို့ ခဏခဏပြောဖူးတယ်... အနှစ်တစ်ရာကြာအောင် လေ့ကျင့်ပြီးရင် အသေးအမွှားနဲ့ ကြီးမားတဲ့ဒုက္ခတွေကို ကျော်ဖြတ်ရလိမ့်မယ်... နဂါးတစ်ကောင်ဖြစ်ချင်ရင် သန်းပေါင်းများစွာသော ဒုက္ခတွေက စောင့်ကြိုနေလိမ့်မယ်တဲ့....ခေါင်းဆောင်ကငါ့ကို သဘောကျတယ်လို့ ပြောတယ်... ဆင်းရဲဒုက္ခကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားရင်တောင် အတူဖြတ်ကျော်မယ်.... ဒါမှမဟုတ် အသက်ရှင်နေရင်လည်း အတူနေချင်တယ်"

Volume 2 ကိုးရောင်ခြယ်သမင် အဆုံးသတ်ပါပြီ။

Prev Next