(76) နှလုံးခုန်လာခြင်း

Chapter (76)

နှလုံးခုန်လာခြင်း 

လီကျင်လုံနဲ့ မော့ရစ်ကန်းတို့ ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေကြသည်။ မော့ရစ်ကန်းက ပြန်လာပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြပြီးနောက် လီကျင်လုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ 

လီကျင်လုံ: "မင်းရဲ့အိမ်ထောင်ရေး သက်သေအဖြစ် ငါ့ကို စောင့်နေကြတာလား ဘယ်တော့လက်ထပ်မှာလဲ"

မော့ရစ်ကန်း : "..."

"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကရော" မော့ရစ်ကန်းက ပြန်မေးသည်။

လီကျင်လုံ ရုတ်တရက် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားတာကြောင့် မော့ရစ်ကန်းက ထိုလူအား အပေါ်အောက် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ လီကျင်လုံက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြောလာသည်။  

"သူ့အဖေက ငါ့လက်ထဲကို အပ်သွားတယ်"

သူတို့နှစ်ဦးသည် ခဏတာလောက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ ဟုန်ကျွင့် ပြန်လာသည်နှင့် လုရွှီကို ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပြောပြဦးမလဲ တွေးနေတာကြောင့် လီကျင်လုံမှာ မော့ရစ်ကန်းအပေါ် အာရုံစိုက်ချင်စိတ် လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

"အဲဒါက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

မော့ရစ်ကန်း: "ဟုတ်တယ် ဒါက ငါ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး"

မော့ရစ်ကန်း အချိန်အကြာကြီး စောင့်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ဆက်မေးခဲ့သည်။ 

"မင်း ဟုန်ကျွင့်ကို ဘယ်တော့ လက်ထပ်မှာလဲ"

"အဲဒီစကားကို မသုံးစမ်းနဲ့!... ရှက်စရာကောင်းလွန်းတယ်! ငါသူ့ကို လက်မထပ်ဘူး သူလည်းငါ့ကို လက်ထပ်မှာမဟုတ်ဘူး... မင်းဘာလို့ဒီလိုတွေ ပြောနေတာလဲ"

မော့ရစ်ကန်းလည်း လီကျင်လုံကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ။ 

"မဟုတ်သေးပါဘူး ခေါင်းဆောင်... မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

လီကျင်လုံ : "..."

"မင်းမှာ အရေးကြီးတာတွေ လုပ်စရာ မရှိရင် ငါ့ကို ဒီမေးခွန်းတွေ ဘာလို့မေးနေတာလဲ မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို မေးသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

မော့ရစ်ကန်း :"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး! ခေါင်းဆောင် မင်းငါ့ကို ငဲ့ညှာရမယ်လေ"

"ငါနဲ့ ဟုန်ကျွင့်ကြားမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို တခြားသူတွေကို ရှင်းပြနေစရာ မလိုပါဘူး"

မော့ရစ်ကန်း: "မင်းတို့နှစ်ယောက်က မဦးဆောင်ရင် ငါဘာလုပ်မလဲ မသိတော့ဘူးကွ!"

လီကျင်လုံလည်း မော့ရစ်ကန်း ပြောချင်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် အချိန်အတော်ကြာသွားခဲ့သည်။ 

"မင်းကို သင်ပေးဖို့ လိုသေးလား?! ကြိုက်ရင် လုပ်လိုက်လေ"

မော့ရစ်ကန်းမှာ တကယ်ကို ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ယုတ္တိဗေဒအရပြောရရင် သမင်ဖြူဟာ ယောက်ျားလေးပဲဖြစ်ဖြစ် မိန်းကလေးပဲဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်သွားနိုင်တာတော့ ဟုတ်သည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ရတာကတော့ တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပါပဲ။ ဝံပုလွေနဲ့ သမင်ဖြူတို့ရဲ့ သမိုင်းမှာ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးဟာ လူဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဖူးပါဘူး။

"ဒါကြီးက မိုးကြိုးပစ်လိမ့်မယ်!"

လီကျင်လုံရဲ့ အမူအရာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်

"မော့ရစ်ကန်း: မင်းငါ့ကိုကျိန်ဆဲနေတာလား"

မော့ရစ်ကန်းလည်း သူ့တွင် ထိုကဲ့သို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းကာ "ရှစ်ဝေလူမျိုးတွေမှာ အရင်က လူငယ်တွေနဲ့ လိင်ဆက်ဆံတဲ့ ဓလေ့ရှိခဲ့ဖူးတယ် ဒါပေမဲ့..."

လီကျင်လုံ: "အဆင်ပြေပါတယ်... မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် လက်ထပ်ခွင့်တောင်းပြီး တစ်နေ့တည်းမှာ လက်ထပ်ဖို့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ငါဘယ်လို တောင်းဆိုရမလဲ စဥ်းစားထားလိုက်မယ်"

မော့ရစ်ကန်း: "ဒါပေမဲ့ လူကြမ်းတွေလုပ်ကြတာပဲ... အိုး ခေါင်းဆောင် ငါမင်းကို မချန်ထားခဲ့ပါဘူး...ရှစ်ဝေ လူတွေထဲမှာ ကြမ်းတဲ့သူတွေကပဲ ကိုက်နိုင်တယ်... အဲဒီမြင်း၊ သိုး၊ ကောင်လေး..."

လီကျင်လုံ ပြတ်ပြတ်သားသား ထပြောလိုက်သည်။ 

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း... ပြောစရာ ကျန်သေးလား မကျန်တော့ရင် ငါသွားတော့မယ်"

မော့ရစ်ကန်းက: "မင်းအရင် စသင့်တယ် ခေါင်းဆောင်... မင်းတို့နှစ်ယောက် အောင်မြင်ရင် ငါလည်း ယုံကြည်မှုရှိလာမယ် မင်း ငါတို့ကို အစပျိုးပေးရမလား"

လီကျင်လုံ မော့ရစ်ကန်းအား ခဏလောက်ကြည့်ရင်း စကားပြောမလို့အပြင် မော့ရစ်ကန်းအနောက်မှာ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးကြီး ရှိနေတာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကို သံသယနဲ့ ကြည့်နေသည်။ 

"... လုရွှီက သဘောတူလား မကြိုက်ဘူးလား ဆိုတာကို မင်းစိုးရိမ်သင့်တာ "

မော့ရစ်ကန်းအား ကြည့်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။ လုရွှီက ဦးချိုများ ဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း သူသာ တကယ်ပြေးလျှင် မော့ရစ်ကန်း လိုက်မမီနိုင်တော့ပေ။ မော့ရစ်ကန်း ဒါကို စိုးရိမ်သင့်၏။ 

မော့ရစ်ကန်း : "..."

လီကျင်လုံ: "ငါ မင်းတို့ကို အရေးမစိုက်ချင်တော့ဘူး"

"ဟေး လောင်အာ့" ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက လှမ်းခေါ်သည်။ 

လီကျင်လုံ : "..."

လီကျင်လုံသည် ရုတ်တရက် လမ်းမှာ ဟုန်ကျွင့် သင်ပေးခဲ့တာကို လက်တွေ့ လုပ်ချင်လာသည်။ သစ်ကိုင်းကိုရှာပြီး ချွန်ထက်အောင် ညှိကာ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးကို ဓားနဲ့ထိုးပြီး မီးကင်ပစ်ချင်လာ၏။ 

လီကျင်လုံ :"သူဌေး... ကျေးဇူးပြု၍ ပြောပါ"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးသည် လီကျင်လုံကို သံသယဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း လီကျင်လုံကတော့ ထုံထိုင်းသော အမူအရာဖြင့် ၎င်းကို ​ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

......

ရက်ပေါင်းများစွာ လှည့်ပတ်ပြေးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဟုန်ကျွင့်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း အိမ်ပြန်ရောက်သည့် ခံစားချက်ကို ခံစား​နေသည်။ နတ်ဆိုးနှင်ဌာနက အိမ်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ အရှိဆုံးနေရာပဲလို့တောင် သူခံစားလိုက်ရသည်။

ဟုန်ကျွင့်သည် ယောင်ကျင်း နန်းတော်ရဲ့ ခရီးစဉ်အကြောင်း အသေးစိတ်ကို ပြောပြနေသည်။ 

"အခု ပြန်လာပြီလေ... ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ ဦးချိုတွေ ဘယ်တော့ပေါက်မှာလဲ"

လုရွှီသည် ကုတင်ဆီသို့ လာကာ ဟုန်ကျွင့်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကတော့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရလေသည်။ သူက ခေါင်းခါလိုက်ရင်း ဟုန်ကျွင့်ကို လှည့်မေးလိုက်၏။ 

"အတိတ်က ဘာဖြစ်သွားလဲ သိချင်လား?... ငါ့ရဲ့စိတ်စွမ်းအားက နည်းနည်း ပြန်ရလာပြီ အရင်ကလောက် မကောင်း​သေးပေမယ့် မင်းကို အိပ်မက်မက်ခွင့်တော့ ပေးနိုင်သေးတယ်"

သို့သော် သူ့ခေါင်းကို ခါယမ်းပြီး "ငါ မသိချင်တော့ဘူး" လို့ ပြုံးပြုံးလေး ပြောလိုက်သည်။ 

အကယ်၍ သူသည် ယခုအချိန်တွင် အတိတ်ကို စွဲလမ်းနေသေးပါက လီကျင်လုံရဲ့ အတိတ်သာ ဖြစ်ပေသည်။ လုရွှီသည်လည်း ဤအတိတ်အကြောင်းကို သိသည်။ ဟုန်ကျွင့်က စိတ်ပူနေတာကြောင့် ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် လန့်ဖျပ်သွားမှာ စိုးရိမ်မိခြင်းကြောင့်ပင်။ 

လုရွှီ: "မင်း စိတ်ထဲမှာ ရှိတဲ့အတိုင်းပဲ ရင်ဆိုင်လိုက်ပါ... ဘာပဲလာလာ မင်း ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ မုန်းသည်ဖြစ်စေ မင်းဘာလို့ ဝန်မခံချင်တာလဲ.. မင်းကိုယ်မင်း လှည့်စားတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးနော်"

လုရွှီရဲ့ စကားများသည် အတိတ်အကြောင်းကို ထင်ဟပ်ပြောနေသော်လည်း ဟုန်ကျွင့်အတွပ်ကတော့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုရဲ့ အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းချက်သာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဘာကြောင့် လက်မခံချင်တာလဲ။ မိမိကိုယ်ကို လှည့်စားတာဖြစ်ပါစေ၊ တခြားသူများကို လှည့်စားတာဖြစ်ပါစေ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

"ဟုတ်တယ်" ဟုန်ကျွင့် စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ 

"ဒါပေမဲ့ ဝန်ခံချင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး ဒီတစ်ခါ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်... အမှန်တရားကို ပိုတွယ်တာလာလေလေ ပိုဝမ်းနည်းလာရလေလေပဲ ငါ အဲဒါကို မစူးစမ်းချင်တော့ဘူး"

ဟုန်ကျွင့် ဒီလိုပြောလာတဲ့အခါ လုရွှီ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ 

"ဒါဆို နတ်ဆိုးမျိုးစေ့က..."

ဟုန်ကျွင့် ထထိုင်လိုက်ပြီး လုရွှီကို လေးလေးနက်နက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ 

"လုရွှီ ငါ့မှာအကြံတစ်ခုရှိတယ်"

လုရွှီ : "???"

ဒါက သူ့မွေးရာပါ ကံကြမ္မာကြောင့် ဖြစ်ခဲ့တာပင်။ သူ့ဘဝရဲ့ နတ်ဆိုးမျိုးစေ့ကို မဖယ်ရှားနိုင်ဘူးဆိုတာ သူသိသည်။ လီကျင်လုံ ဒီနေ့ပြောခဲ့တာက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ဖို့သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းက သူ့အတွက် စိတ်ပူနေကြ၏။ ငယ်ငယ်တုန်းကလိုတော့ ထူးထူးခြားခြား နည်းလမ်းတစ်ခုမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယူဆရပေမယ့် သူအခု နတ်ဆိုးတွေကို အတင်းအကြပ် သုတ်သင်ဖို့ နတ်ဆိုးနှင်ဌာနမှာ မှော်စက်ဝိုင်းတစ်ခု ထူထောင်ထားပြီ။ 

သို့သော် သူ့အား ကယ်တင်ရန် ဖခင်လည်းမရှိ၊ သူ့အသက်ကို ရှည်စေမည့် မိခင်လည်း မရှိတော့ပါ။

ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်လာမှတော့ ဘာကြောင့် နောက်ထပ် ရက်နည်းနည်းလောက် ပျော်ရွှင်တဲ့ဘဝကို မဖြတ်သန်းရမှာလဲ။ သူသာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်လာရင် လီကျင်လုံ၏ ရွှေဓားဖြင့် နောက်ဆုံး ထိုးနှက်ချက်ကို လက်ခံနိုင်ပြီး ထွက်ခွာသွားနိုင်ပြီ။

လုရွှီ : "မင်း..."

"ချင်းရှုံက ဒါကို အလေးအနက်မထားဘူး မနက်ခင်း လဆန်းကို မသိတဲ့ ဘက်တီးရီးယားတွေက နွေဦးနဲ့ ဆောင်းဦးရာသီကို ပုရစ်တွေက မသိကြဘူးတဲ့... အရာခပ်သိမ်းက နောက်ဆုံးမှာ သေကုန်ကြမှာပဲ... ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးတောင် ထာဝရ မတည်မြဲနိုင်ဘူး အသက်ရှည်တာ ဒါမှမဟုတ် တိုတောင်းတဲ့ ဘဝဆိုတာ ဘာအရေးကြီးမှာလဲ?"

အမှန်တော့ အပြန်လမ်းတွင် သူသည် လီကျင်လုံကို မကြာခဏ ကြည့်နေလေလေ သူ့စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ထွက်လာလေလေ၊ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလာလေလေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး လီကျင်လုံအပေါ်လည်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားလာရ၏။ 

လုရွှီ: "မင်းဒီလိုတွေးလို့ မရဘူးလေ ဟုန်ကျွင့်!"

ဟုန်ကျွင့် လုရွှီကို ရယ်ပြလိုက်သည်။ သူ အလွန်အမင်း ကြုံတွေ့ပြီးပြီ ဖြစ်တာကြောင့် သူ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာခဲ့ပါပြီ။

.......

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက :"မင်း နတ်ဆိုးမျိုးစေ့ကို ဖယ်ရှားဖို့ နည်းလမ်းကို မစဉ်းစားရသေးဘူးမလား"

မော့ရစ်ကန်း: "ဒီရက်ပိုင်းမှာ လုရွှီက ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ နတ်ဆိုးမျိုးစေ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုပြီး ခဏခဏ မေးနေတာ..."

နတ်ဆိုးနှင် ဌာနရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအားလုံးသည် လီကျင်လုံက လူသား ဖြစ်သောကြောင့် သေချာ မသိနိုင်ကြောင်း သဘာဝကျကျ သဘောပေါက်ပါသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ယခင်က သူ၏ရည်ရွယ်ချက် အတိုင်း ပူးပေါင်းခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမှာ ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒနဲ့ သက်ဆိုင်နေသည်။

လီကျင်လုံ: "မဟုတ်ဘူး...တကယ်ရှိပေမယ့် ငါလည်းသေချာ မသိသေးဘူး"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက "ငါ့ကိုပြောပြပါလား... အရှင်ချင်းရှူံက ဟုန်ကျွင့်ကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ဖို့ မှာထားတယ်!"

"ဟုန်ကျွင့် မင်းရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိတော့ဘူး!" လီကျင်လုံ ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး။ 

"တောင်ပေါ်တက်ဖို့ ငါအရမ်း ကြိုးစားခဲ့ရတယ်... ငါ အသေအလဲ ကြိုးစားပြီး သူ့ကိုပြန်ခေါ်လာတုန်းက မင်းဘယ်မှာလဲ"

မော့ရစ်ကန်းလည်း ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် :"ငါးကြင်းတစ်ကောင်ကို ဘာလို့ စိတ်ဆိုးနေတာလဲ..."

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ဒေါသတကြီးနဲ့ :"လောင်စန်း... မင်း ပုန်ကန်တော့မှာလား"

လီကျင်လုံ ဒေါသကို ပေါက်ကွဲချင်သော်လည်း ငါးကြင်းနတ်ဆိုးကို ကြည့်ကာ ဒီကောင်က ဟုန်ကျွင့် အကြောင်းကို တော်တော်များများ သိနိုင်သည်ဟု အလိုလို ပြန်ဆင်ခြင်မိလိုက်သည်။ သူက ထိုငါးကြင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မော့ရစ်ကန်းကို ကြည့်လိုက်၏။ အစကတော့ အရာအားလုံးက သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးသက်သက်ပဲ။ ဒါပေမယ့် မော့ရစ်ကန်းက မေးလာတဲ့အခါမှာတော့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိတ်ပူသွားသည်။ 

သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မော့ရစ်ကန်းက သူ့အတွေးတွေ မှားကြောင်း ရက်စက်စွာ စီရင်ချက် ချပစ်မှာ သူကြောက်သည်။ သူ့ဘဝတွင် အကြောက်ဆုံးအရာမှာ ဤခံစားချက်မျိုးမဟုတ်ပေါ သူ့တွင် ရှေးရိုးစွဲ အစွဲအလမ်းနှင့် အရည်အချင်းများ ရှိနေကာ ခံစားချက်အကြောင်း သင်ကြားပေမယ့် ဆရာ မရှိခဲ့ပေ။

လီကျင်လုံ: "နောက်မှပြောရအောင်" 

မော့ရစ်ကန်း: "အခုပြောပါ ဟုန်ကျွင့်ကို ဂရုစိုက်တဲ့သူက မင်းတစ်​ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး"

လီကျင်လုံလည်း ဆက်ထိုင်နေဖို့ကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာမရှိသလို ဖြစ်သွားသည်။ 

"နတ်ဆိုးမျိုးစေ့က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မရှိဘူး" 

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက အံ့သြတကြီးနဲ့ “တကယ်လား”

မော့ရစ်ကန်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သောအခါ လီကျင်လုံက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ထဲမှာပဲ”  

"မဆိုးပါဘူး" မော့ရစ်ကန်း ခေါင်းညိတ်သည်။

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး - "မင်းတို့ စကားပြောတဲ့အခါ မရပ်ကြပါနဲ့လား!"

လီကျင်လုံ: "သမင်ဘုရင်ပုံပြင် အကြောင်း မှတ်မိသေးလား... ဝိညာဥ် ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်သွားပြီးတော့ လုရွှီရဲ့ အတွင်းစိတ်ဝိညာဉ်တွေက သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်သုံးပါးနဲ့ ဝိညာဉ်ခုနစ်ကောင် အဖြစ် ကွဲကွာသွားခဲ့တယ်"

မော့ရစ်ကန်း: "ဟမ်... ဒါပေမယ့် ဟုန်ကျွင့် အတွက်ကတော့ သေချာပေါက် အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး" 

"နတ်ဆိုးမျိုးစေ့က သူ့စိတ်ဝိညာဉ်နဲ့ ပေါင်းစပ်နေတယ်" လီကျင်လုံက လေးလေးနက်နက် အသံဖြင့် ပြောသည်။ 

"မဟုတ်ရင်... ငါ အဲဒါကို မပြောချင်ဘူး...တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်တော့ အစကတည်းက 'ကောင်းကင် နတ်ဆိုးမျိုးစေ့' က မရှိဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဟုန်ကျွင့် ကိုယ်တိုင်က ကောင်းကင်နတ်ဆိုးမျိုးစိတ်ပဲ"

မော့ရစ်ကန်းခမျာ သူ့​​ခေါင်းမှ ရေအေးအင်တုံကြီး လောင်းချလိုက်ရသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် အသက်ရှူကျပ်သွားသည်။ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးကလည်း လီကျင်လုံကို ဗလာအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ သူထွက်သွားချင်သလိုမျိုး ဘယ်ညာကြည့်သည်။ လီကျင်လုံကတော့ ဤအသေးစိတ် အချက်အလက်ဟာ မှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းမိကြောင်း ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လီကျင်လုံ: "ငါ ကောင်းကောင်း ခန့်မှန်းမိသွားပုံပဲ... ကျောက်ကျစ်လုံ မင်း ဘာသိထားသေးလဲ"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက သူ့ကိုယ်သူ သူဌေးအဖြစ် မတွေးဝံ့တော့ဘဲ ဆိုလာခဲ့သည်။ 

"ငါလည်း အရှင်ချင်းရှူံ ပြောတာကို ကြားဖူးတယ်... အခု မင်း ခန့်မှန်းပြီးပြီပဲ ခေါင်းဆောင် မင်းက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတာပဲ!"

"ခုန်ရွှမ်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနက်ရောင် အရာတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်..."

လီကျင်လုံသည် သူ့ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုပြီးပြီ ဖြစ်တာကြောင့် မော့ရစ်ကန်းကို ကြည့်ကာ မိမိရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ 

"သူ စိတ်သက်သာရာ ရဖို့အတွက် သားလေးကို မွေးဖွားခဲ့တယ်..." 

လီကျင်လုံက လက်ကို မြှောက်ပြပြီး ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ မြင့်မားတဲ့ အရပ်အမောင်းကို အမူအရာနဲ့ပြရင်း နှလုံးသားကို ညွှန်ပြပြန်သည်။ 

လီကျင်လုံ: "ပြီးတော့ နတ်ဆိုးမျိုးစေ့ကို ထုတ်ပြီး ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်သုံးပါးနဲ့ ဆန္ဒဝိညာဥ် ခုနစ်ပါးထဲ သွင်းလိုက်တယ်...ဒါပေမဲ့ ဟုန်ကျွင့်ရဲ့အဖေအပါအဝင် လူတိုင်းက အစကတည်းက မှားနေကြတာ... သူ့မှာ စိတ်ဝိညာဉ်သုံးပါးနဲ့ ဆန္ဒဝိညာဥ် ၇ပါး ဆိုတာ မရှိခဲ့ဘူး ခုန်ရွှမ်း ခွဲထုတ်ထားခဲ့တဲ့ နတ်ဆိုးမျိုးစေ့ပဲ... အဲဒီနတ်ဆိုးမျိုးစေ့ကို စိတ်ဝိညာဉ်ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပြီး လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ထားတာ... နောက်ဆုံးမှာ ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို သုတ်သင်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ"

မော့ရစ်ကန်း ဘေးနားတွင် ထိုင်ကာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ ယခု လီကျင်လုံစကားက ဒီအချက်ကို ရောက်ရှိလာသောအခါ သူလည်း ထိုအကြောင်းကို ဝင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီယူဆချက်က ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ မင်းထင်လား.....ငါနားလည်ပါတယ်"

လီကျင်လုံက အသံတိတ်အမူအရာနဲ့ အချက်ပြသည်။ 

"ဘာမှမပြောနဲ့... ဟုန်ကျွင့်က ဒီကိစ္စအပေါ် အရမ်းသတိထားနေတာ...."

မော့ရစ်ကန်းလည်း သူသိကြောင်း ညွှန်ပြရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ 

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက :"မင်းက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတာပဲ ဒါကိုတောင် တွေးမိတယ်...အဲဒါဆို ဘယ်လို ရှင်းပစ်ရမလဲ အရှင်ချုံမင်တောင်မှ နည်းလမ်း မစဉ်းစားနိုင်သေးဘူး..."

လီကျင်လုံ: "ငါမရှင်းပစ်ဘူး... ဟုန်ကျွင့် ဒီအတိုင်းနေပါစေ ဒါတင်မကဘူး ငါ သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်မယ် သူ့ဘာသာ နတ်ဆိုးဖြစ်ဖြစ် လူဖြစ်ဖြစ်... ကောင်းကင် နတ်ဆိုးဖြစ်နေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ"

မော့ရစ်ကန်း : "!!!"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး : "..."

မော့ရစ်ကန်းမှာ လီကျင်လုံကို မယုံကြည်နိုင်စွာ လှမ်းကြည့်ရင်း ဆွံ့အသွားသည်။ 

လီကျင်လုံ: "ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် သူ ဒီတစ်ခါ အိမ်ပြန်ရတာ အဆင်မပြေခဲ့ဘူး ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အရင်က ခန့်မှန်းချက်တွေကိုတော့ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တယ်.... စနစ်တကျ ကိုင်တွယ် ရင် လုံးဝ ဖြစ်နိုင်လာပါတယ် ... ချုံမင်လည်း ဒီလိုပဲ ကြိုးစားခဲ့လောက်တယ်...အဖုံး၊ အခွံ၊ ဒါမှမဟုတ် တံဆိပ်တစ်ခု ရှိတယ်ဆိုပါစို့... ဟုန်ကျွင့်တော့ ခဏတော့ ကာကွယ်နိုင်တယ်... ရှဲ့ယွီရဲ့ အကြီးဆုံးဆန္ဒက ကောင်းကင် နတ်ဆိုးမွေးလာဖို့ပဲ မဟုတ်လား... ရှဲ့ယွီ သူ့ဆီလာပြီး အဲဒီနေ့ကလို နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ အတင်းထိုးသွင်းလိမ့်မယ်..."

မော့ရစ်ကန်းလည်း ထိုညကို ​ပြန်တွေး​ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

လီကျင်လုံ: "ငါ့ရဲ့ နှလုံးမီးအိမ်က ခိုင်ခံ့နေသရွေ့တော့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင် အားလုံးကို သန့်စင်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် အနီးအနားမှာ ထောင်ချောက်လုပ်လို့ရတယ်... ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒီကိုရောက်တဲ့အထိ ငါမစဉ်းစားမိသေးဘူး... ချုံမင်ရဲ့ ချိတ်ပိတ်တံဆိပ်က သူ့ယောင်ကျင်းနန်းတော်ပဲ ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘူး... ချင်းရှူံကတော့ စိတ်ပြောင်းသွားတယ်..."

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက “အရှင်ချုံမင်က နတ်ရွာစံတော့မှာ” 

လီကျင်လုံ လန့်သွားပြီး "ဘယ်လောက်လိုသေးလဲ?"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးသည် လက်ချောင်းများဖြင့် စတင်ရေတွက်လိုက်ရာ မော့ရစ်ကန်းက သူ့ကို အနှောက်အယှက် ဝင်ပေးလိုက်သည်။ 

“နတ်ရွာစံတော့မှာကို သူကိုယ်တိုင်က မသိဘူးလား” 

(TN - နတ်ရွာစံပေမယ့် ဒီလောကထဲက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမယ့် အဓိပ္ပာယ်မျိုး မဟုတ်ပါ။)

"ငါသိတယ်လေ... အဲ​ဒါကြောင့် သူအရမ်းစိတ်ရှုပ်နေတာ"

လီကျင်လုံ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပြန်တာကြောင့် မော့ရစ်ကန်းမျက်နှာကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ 

"အဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်လား "

မော့ရစ်ကန်းက ချက်ချင်း ပြန်ပြောသည်။ 

"ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ် ခေါင်းဆောင်... ဒါပေမယ့် ဟုန်ကျွင့်ကို ဘယ်လိုတံဆိပ်ခတ်ချင်တာလဲ"

......

"မင်းအဲ့လိုတွေးလို့ မရဘူး" လုရွှီက ကုတင်ပေါ်မှာ ဘေးစောင်းထိုင်ပြီး ကျောကို တည့်တည့်မတ်မတ်ထားကာ ဟုန်ကျွင့်ဘက် လှည့်ပြောလိုက်သည်။ 

"မင်းသိလား? အဲဒီလူ လီကျင်လုံက မရိုးရှင်းဘူးလို့ ခံစား​နေရတယ်"

ဟုန်ကျွင့်လည်း အံ့သြတကြီးဖြင့် "မရိုးရှင်းဘူးလား" လို့ ပြန်မေးရငိး ခဏလောက် တွေး​ကြည့်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။ 

"တကယ်ကို မရိုးရှင်းဘူး... သေမျိုးလူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒါတွေတောင် လုပ်နိုင်နေတယ်..."

လုရွှီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ငါပြောတာက အဲ့လို မရိုးရှင်းတာ မဟုတ်ဘူး သူ့ရဲ့ ဇွဲနဲ့ သူ့ရဲ့ မှော်ပညာလည်း မဟုတ်ဘူး... ဝံပုလွေကြီး သူ့အကြောင်း အများကြီးပြောနေတာကို ငါကြားခဲ့တယ်.. သူ့မှာ မွေးရာပါ အစွမ်းအစ ရှိပုံရတယ်"

ဟုန်ကျွင့်သည် "ဝံပုလွေကြီး" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါတွင် သူသည် ဤလေးနက်သော အကြောင်းအရာကို မဆွေးနွေးချင်တော့ဘဲ ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ ဆိုလိုက်သည်။ 

"မင်းသိလား မော့ရစ်ကန်း မင်းနဲ့ မဆုံခင်မှာ သူ မိန်းမတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ချင်ခဲ့တာ..."

"မနှောက်ယှက်နဲ့!" 

လုရွှီသည် ဟုန်ကျွင့် ကဲ့ရဲ့​နေတာကို အမြန်ရပ်တန့်လိုက်ပြီး။ 

"သမန်းဝံပုလွေ ကြိုက်တာက ကံကြမ္မာထဲက သမင်ဖြူပဲ... ဒါက သူငါ့ကို ဘယ်လိုထင်ခဲ့တာလဲ...အိပ်ယာပေါ်က အဲ့သမင်ဖြူကိုပဲ... တခြားလူဆိုရင်လည်း သူ ဒီလိုပဲ​ဆက်ဆံလိမ့်မယ်... ဘာမှ ကွာခြားမှုမရှိဘူး"

"ထူးခြားချက် တစ်ခုရှိပါတယ်" ဟုန်ကျွင့် ချက်ချင်း ထပြောသည်။

"ဘာကွာခြားလဲ" 

"တိုတိုပြောရရင် ရှိကိုရှိတယ်..." 

အရင်တုန်းကတော့ ဟုန်ကျွင့် နားမလည်ခဲ့ပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ မော့ရစ်ကန်းနဲ့ လုရွှီ အတူရှိနေနိုင်ဖို့သာ အပြင်းအထန် မျှော်လင့်နေပါပြီ။ ထို့ကြောင့် သူက မော့ရစ်ကန်းကို လေးလေးနက်နက် ချီးမွမ်းလိုက်သည်။ လုရွှီမှာ လီကျင်လုံက မရိုရှင်းတဲ့အကြောင်း ပြောပြချင်သော်လည်း ဟုန်ကျွင့်က သူ့ကို အနှောင့်အယှက် ဝင်ပေးနေတာကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ဒေါသထွက်ကာ ဟုန်ကျွင့်ကို ခေါင်းအုံးနဲ့ ထုရိုက်ရင်း နှစ်ယောက်သား လုံးထွေးကုန်တော့သည်။ 

မော့ရစ်ကန်း: "မချ​တော့နဲ့!" 

လုရွှီ :"ထွက်သွား!" 

ဟုန်ကျွင့်: "မချတော့ဘူး!" 

ထို့နောက် ခေါင်းအုံးနှစ်ခုက မော့ရစ်ကန်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ခေါက်ချလိုက်တော့​သည်။ လီကျင်လုံက သူတို့နောက်မှာ ပေါ်လာပြီး ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ 

"ညစာ....."

ညဘက်တွင်တော့ အရာအားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်းပင်။ နတ်ဆိုးနှင် ဌာနရှိ မီးများက နွေးထွေးပြီး အားလုံးကလည်း စားပွဲဝိုင်းမှာ သေရည်လောင်းထည့်ကာ ပြန်​ရောက်လာသော လီကျင်လုံနဲ့ ဟုန်ကျွင့်တို့ကို ကြိုဆို နှုတ်ဆက်ကြသည်။ အားထိုက်ကတော့ ပြန်မလာသေးပါ။ ဟုန်ကျွင့် အတွက်ကတော့ ဒီမြင်ကွင်းက လွမ်းဆွတ်စရာ​လေး ဖြစ်နေသည်။ စိတ်ပျက်စရာလေး တစ်ခုကတော့ သူအိမ်ပြန်ရောက်လာပြီမလို့ လီကျင်လုံနဲ့ အတူတူအိပ်လို့ မရတော့ချေ။ 

လီကျင်လုံက ပုံမှန်အတိုင်း ဟုန်ကျွင့်အတွက် သေရည် အနည်းငယ် ငှဲ့ပေးသည်။ ထိုစဥ် မော့ရစ်ကန်းက လီကျင်လုံအား "လှောင်အိမ်" ဟူသော အမူအရာဖြင့် လက်ပြလာရာ လီကျင်လုံလည်း သူနားလည်ကြောင်း ပြရန် ခေါင်းအသာညိတ်ပြခဲ့သည်။ ညစာစားပြီးနောက် လုရွှီမှာ စကားပြောရန် ဟုန်ကျွင့်ကို ဆွဲခေါ်သွားချင်သော်လည်း မော့ရစ်ကန်းက ဝင်တားထားသည်။ 

"သူအခုမှ အိမ်ပြန်ရောက်တာ ခဏလောက် အနားယူပါစေ..." 

လုရွှီက မော့ရစ်ကန်းကို မုန်းတီးစွာ တစ်ချက်ကြည့်ပစ်လိုက်တာကြောင့် ဟုန်ကျွင့် ဝင်ပြောရလေသည်။  

"မနက်ဖြန်မနက် အိပ်ရာ လာနှိုးမယ်"

လုရွှီ: "ငါ မင်းကို နေ့လယ်စာ လုပ်​ပေးမယ်... ငါ့အမေလုပ်တဲ့ ဖက်ထုပ်တွေက အရမ်းအရသာရှိတာ!"

မော့ရစ်ကန်းခမျာ လုရွှီက ဟုန်ကျွင့်ကို ကြိုက်နေသလားဟု ထပ်တွေးမိပြန်သည်။ အနည်းငယ် မသေချာသော်လည်း ဟုန်ကျွင့်ကို အပြစ်မတင်ရက်။ ချက်ချင်းပင် တစ်ယောက်တည်း စိတ်တိုသွားပြီး ဟုန်ကျွင့်နှင့် စကားပြောချင်နေသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့နှစ်ဦး ပြန်လာသောအခါတွင် ဟုန်ကျွင့်ခမျာ လုရွှီဆီက သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသောကြောင့် ခေတ္တလက်လျှော့လိုက်ရသည်။

စကားပြောနေစဉ်တွင် လုရွှီက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဟုန်ကျွင့်နဖူးပေါ်၌ ဖြန့်ချထားလိုက်သည်။ 

“ဟုန်ကျွင့် အိပ်မက်လှလှလေး မက်ပါစေ..."

ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ 

နွေဦးညတွင် ဟုန်ကျွင့်မှာ လီကျင်လုံအကြောင်း တွေးတောနေသေးသော်လည်း နေ့လည်ခင်းတုန်းက လုရွှီက သူ့တွင် အံ့ဩစရာ အရည်အချင်းများ ရှိနေကြောင်း ပြောခဲ့ရာ ဆက်မေးရန် မေ့သွားခဲ့သည်။ လီကျင်လုံဟာ တိုက်ပွဲမှ ပြန်ရောက်လာပြီးကတည်းက၊း သူသည် အပြင်ဘက်မှာ မဟုတ်တော့ဘဲ လူတိုင်း၏သူဌေးအဖြစ် သူ့ရာထူးကို ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပုံရပြီး အရာရာတိုင်းကို ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုဆောင်ရွက်နေခဲ့သည်။ 

သူငါ့ကိုကြိုက်လား? 

ဟုန်ကျွင့် မထိန်းနိုင်ဘဲ ဤပြဿနာကို စတင်တွေးတော ကြည့်လာသည်။ လီကျင်လုံသည် လူတိုင်းအတွက်၊ အားထိုက်၊ မော့ရစ်ကန်း၊ ချိုးယုံစစ်နဲ့ နတ်ဆိုးနှင် ဌာနရှိလူတိုင်းကို ကောင်းစွာ ဆက်ဆံပုံရသည်။ သူ့ကိုလည်း အထူးကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံနေပုံရပြီး ညီငယ်တစ်ယောက်လို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခံရခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူကြိုက်ဖူးတဲ့ မိန်းကလေး ရှိမရှိ မကြားဖူးပေမယ့် လီကျင်လုံရဲ့ ချောမောမှုအတိုင်းဆို သူ့ကို ကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီးရှိမှာ သေချာသည်။ 

ဒီ​နေ့ အိပ်​ရာမဝင်​ခင်​ ကျွန်​​တော့်​ကို စကားနည်းနည်း​ပြောဖို့ လာမ​နေသင့်ဘူးလား? 

နတ်ဆိုးနှင် ဌာနသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လီကျင်လုံတစ်ယောက် ပြောင်းလဲသွားသလိုပင်။ အရင်က ခေါင်းဆောင်နှင့် ထပ်တူဖြစ်လာသလိုပင် ခံစားလာခဲ့ရသည်။ နှင်းတွေကျတဲ့ညမှာ လိုက်ဖမ်းပြီး သူ့ရင်ဘတ်မှ တက်တူးကို ပြတဲ့ လီကျင်လုံနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားနေ၏။ 

ဟုန်ကျွင့် ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ သူ့လက်ချောင်းများကြားမှ မီးချောင်းတစ်ချောင်းကို လှန်လိုက်ကာ ကစားနေခဲ့သည်။ ညစာစားပြီး လူစု ထွက်သွားပြီးနောက် လီကျင်လုံသည် အမှုတွဲများကို စစ်ဆေးရန် အရှေ့ဘက်ခန်းသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူ လာဦးမလား?

ဟုန်ကျွင့်မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ခဲ့ရပြီးနောက် သူ့စိတ်တွေ ကမောက်ကမ ဖြစ်လာသည်။ တည်းခိုခန်းမှာနေတဲ့ လီကျင်လုံက သူ့လက်ကို ကိုင်ထားရင်း သူပြောခဲ့တာတွေကို နားထောင်ပေးသည်။ နှစ်ယောက်သား ရေပူစမ်းရေချိုးပြီး လီကျင်လုံက သူ့ကို ဂရုတစိုက် ဆေးလိမ်း​ပေသည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သို့မဟုတ် လုရွှီရဲ့ မှော်ပညာကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်စွာ သူသည် လီကျင်လုံနှင့် အပြင်ထွက်ခဲ့ချိန်ကို ​ပြန်မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

လီကျင်လုံ အမှုတွဲဖိုင်များကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးနောက် လူတိုင်း မိမိတို့အခန်းသို့ ပြန်သွားကြပါပြီ။ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးလည်း ရေကန်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီဆိုတာ တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ထွက်လာခဲ့သည်။ နွေဦးလေညင်းများဖြင့် လွင့်နေသော ဆံပင်များက လွင့်နေလျက်။  

ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ အခန်းထဲမှာ မီးလင်းနေတုန်းပါပဲ။ လီကျင်လုံရဲ့ ခြေသံကြားတော့ ဟုန်ကျွင့် ချက်ချင်း လန့်သွားပြီး မီးဖိုကို သူ့လက်ထဲက မီးတုတ်နဲ့ ဖိချလိုက်သည်။ အခန်းတွင်းရှိ မီးရောင်များ တိတ်တဆိတ် မှိန်ဖျော့သွားကာ ကျန်လရောင်များက လီကျင်လုံ၏ အရပ်ရှည်ရှည် ရုပ်သွင်ကို တံခါးပေါ်သို့ ​ဖြာကျ​စေလေသည်။

လီကျင်လုံ ရပ်တန့်သွားတာနဲ့ ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံကလည်း ကျယ်လောင်လာ​တော့သည်။

"အိပ်နေပြီလား" 

လီကျင်လုံ တံခါးအပြင်ဘက်မှာ တိုးတိုးသာသာလေး မေးလာသည်။ 

"အွန်း" 

ဟုန်ကျွင့် စောင်​ထဲသို့ ကျုံ့ဝင်သွားလိုက်သည်။ လီကျင်လုံက တံခါးအပြင်​ဘက်​တွင်​ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ ​နောက်​ထပ် တစ်​ခုခုကို ​ပြောချင်​​နေပုံရ၏။ 

အဲဒီအချိန်မှာ အရမ်းမူးနေပြီးဖြစ်တဲ့ အားထိုက်က အပြင်ကနေ လာရင်း လီကျင်လုံကို ဝင်တိုက်မိပြီး ရေတွင်းထဲကို အန်ထွက်ကုန်တော့သည်။ လီကျင်လုံက တစ်ဖက်ကို အမြန်တွန်းလှည့်လိုက်ရာ အားထိုက်သည် ငါးကြင်းနတ်ဆိုးရဲ့ ရေကန်တစ်ခုလုံးပေါ် အန်ချလိုက်ပါတော့သည်။ 

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက အိပ်မက်ထဲ ဝင်ခါစအချိန်၌ ရုတ်တရက် ကောင်းကင်က ဘာဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို နားလည်သွားတာကြောင့် အားထိုက်ကို အော်ငေါက်လိုက်တဲ့အတွက် အားလုံးက လန့်နိုးလာကြတော့သည်။ ဟုန်ကျွင့်ပါ အခန်းထဲက ပြေးထွက်လာ၏။ ထိုစဥ် ရေတွင်းနားမှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ အားထိုက်က သီချင်းဆိုရင်း ငိုနေတာကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ 

"သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်" အားရှစ်နရှုံက အားထိုက်ကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး ပြောလေ၏။

"အချစ်ကြောင့် ပိတ်မိနေတာလေ!"

လီကျင်လုံ: "အချစ်ကြောင့် ပိတ်မိနေတယ်..."

မော့ရစ်ကန်း: "အချစ်ကြောင့် ပိတ်မိနေတယ်" 

မော့ရစ်ကန်းကလည်း ရေရွတ်ရင်း အားလုံး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားကြကာ ဒီရှုပ်ထွေးတဲ့ညကို အဆုံးသတ်လိုက်ပါတော့သည်။ ဟုန်ကျွင့် အခန်းထဲ ဝင်ခါနီး၌ လီကျင်လုံဘက်ကို ချောင်းကြည့်ဖို့ မျက်လုံးလေး လှည့်လိုက်ခိုက် လီကျင်လုံက သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြုံးနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟုန်ကျွင့် သူ့နှလုံးခုန်သံကို ​ပြန်ခံစားလိုက်ရတာကြောင့် အခန်းထဲ ပြန်ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

လူငယ်လေးဟာ ဤနွေဦးညတွင် အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။