Welcome To MM Storyteller
LOGIN
ဂူဖောက်သူတို့ဒဏ္ဍာရီ 盗墓笔记 (volume 2)
Author -南派三叔 (nan pai san shu)
translater - Hninthawethadar
တိမ်ထိပ်ကောင်းကင်နန်းတော် (ပထမပိုင်း)
Chapter (50)
ယင်ရှန်းရွာ
သူတို့အားလုံး စိတ်ဆိုးကြသွားကြသည်။ အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ ကြိမ်းမောင်းခံလိုက်ရတာကြောင့် ရုတ်တရက် ပို၍ပင် စိတ်ဓာတ်ကျလာသည်။ ဖက်တီးကတော့ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လျက် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
"အဘိုးကြီး ခင်ဗျား ပြောတာ မှားနေတယ်.... ဒါက ကျုပ်တို့ညံ့တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး သူ့အမြင်အာရုံမှာ ပြဿနာရှိတဲ့ သခင်သုံးကြောင့်ပဲ... အဲဒါအတွက် ခင်ဗျား ကျုပ်တို့ကို အပြစ်တင်လို့ ရမလား? ငလူးကိုမှပဲ... ဒီဖက်တီးလည်း အလုပ်လုပ်လာတာ ကြာပြီ ဒါပထမဆုံး အကြိမ် လမ်းပေါ်မှာ ပြေးလွှားနေရတာပဲ..တကယ် စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်”
သူ့စကားက အရမ်းလွန်လာတော့မှာကို တွေ့တော့ ဝူရှဲ့လည်း အမြန်လှမ်းတားပြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ ဖန့်ကျစ်က ဦးလေးသုံး အကြောင်း မကောင်းပြောတာကို တခြားသူတွေဆီက နားမထောင်နိုင်ဘူးလေ။ သူက စာကြောင်းလေး နည်းနည်းလောက်တော့ သည်းခံနိုင်ပေမယ့် ခဏကြာရင်တော့ ရန်ထဖြစ်နိုင်သည်။
ဖက်တီးကတော့ သူ့အား မျက်နှာမပြသေးဘဲ ပါးစပ်ကိုပိတ်ကာ စီးကရက်ကို မီးညှိရင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် စတင်သောက်နေတော့သည်။ ဖန့်ကျစ်ကတော့ ချန်ဖီအားစစ်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး
"အဘိုးချန် ကျွန်တော်တို့လည်း အရင်က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဆက်ဆံဖူးတာပဲ... အခုက ကျွန်တော်တို့ကို ဝေဖန်နေရမယ့် အချိန်မဟုတ်သေးဘူး။ ခင်ဗျားဒီမှာ အကြီးပဲ.... အခု ကျားလာမား ကိုင်ထားတဲ့ တုတ်ချောင်းတွေက ကျိုးနေပြီ... ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ? ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျား ပြောတာကို နားထောင်မယ်"
ဖက်တီးက ရုတ်တရက် စိုက်ကြည့်လာကာ 'ဘာလို့ သူ့စကားကို နားထောင်ရမှာလဲ' လို့ အော်ဟစ်ချင်နေပုံပေါ်သည်။ ဝူရှဲ့ ဖန့်ကျစ်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း သူ့မှာ အစီအစဥ်တွေ ရှိရမယ် ဆိုတာ သိနေတာကြောင့် ဖက်တီးကို အမြန်ဆွဲကိုင်ပြီး စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ကျောကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
ချန်ဖီအားစစ်က မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် အကြာကြီး နှုတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်မှ ဖန့်ကျစ်ကို ပြောလာသည်။
“မင်းက စည်းမျဉ်းတချို့ကို သိသားပဲ... ငါ မင်းကို စကားနည်းနည်း ပြောလိုက်မယ် မင်းတို့ အဲဒီရထား စီးလို့မရတော့ဘူး ငါကားစီစဉ်ပြီးပြီ... ငါ့ကားနောက်ကို လိုက်ချင်ရင်လိုက်ခဲ့.. မကျေနပ်ဘူးဆိုလည်း မင်းတို့သွားချင်တဲ့နေရာ သွားလို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ကြိုပြောထားမယ် ဒီတစ်ခေါက် သွားမယ့်နေရာက မရိုးရှင်းဘူး.. ဝူစန်းရှန် ငါ့ဆီ လာတဲ့အခါတုန်း သူက မင်းကို အကြံဉာဏ်တစ်ခုပေးဖို့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ပဲ လိုချင်ခဲ့တယ်... အဲဒီနေရာက ဒီနေ့ကမ္ဘာမှာ ငါကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မဝင်နိုင်မှာကိုတောင် ကြောက်ရတယ်"
ဖက်တီးက အေးစက်စက်နဲ့ ထရယ်လေသည်။
"အဘိုးကြီး... ဒီကလူတွေကို လာခြောက်မနေစမ်းပါနဲ့.. ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဖက်တီးမမြင်ဖူးတဲ့ အရာ မရှိဘူးနော်... ကျုပ်တို့အားလုံးက ကောင်းကင်က လကိုခူးပြီး ပင်လယ်ထဲမှာလည်း လိပ်ဖမ်းဖူးတယ်... ကျုပ်တို့က ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ရဲ့ ဆီးခွက်ကိုတောင် ဇောက်ထိုးဆွဲခဲ့တဲ့လူတွေ... ဟမ့် နဂါးကိုးကောင် အလောင်းသယ်ထားတဲ့ ခေါင်းတလားမလား? အထဲမှာ ဖုတ်ကောင်ရှိနေရင်တောင် အဲ့ကောင်ကို ခုန်ထွက်ပြီး ပတ်ပြေးခိုင်းပစ်မယ်!! ပြီးတော့ ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ သိလား? သူက ချောင်ရှား Dog King ရဲ့မြေးပဲ သူ ရှန်းတုံမှာရှိတုန်းက မှတ်မိသေးတယ်…အဲ့တုန်း...”
ဝူရှဲ့ ဖက်တီးကို အမြန်ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး
"အဘိုးကြီး... သူ့စကားကို နားမထောင်ပါနဲ့ ဒီကောင်က စကားပြောရင် တစ်ဝက်ချိုးပြီး တွင်းထဲ ပစ်ချချင်စရာကောင်းတယ်..."
သို့သော် ချန်ဖီအားစစ်က သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပြောလာခဲ့သည်။
"မငြင်းပါနဲ့ မင်းက ဝူလောင်ကုံရဲ့မြေးမှန်း ငါသိပါတယ်.... မင်းအဘိုးရဲ့ လပြည့်ဝိုင်ကိုတောင် ငါ လာသောက်ခဲ့သေးတယ် အဲ့တုန်းက မင်းတောင် ငါ့ကို အဘိုးလို့ ခေါ်သေးလားလို့?"
ဝူလောင်ကုံ ဆိုတာက သူ့အဘိုး ဒီလောကမှာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့စဥ်က သုံးခဲ့တဲ့ နာမည်ဖြစ်ကာ သူနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ လူတချို့ကသာ အဘိုးကို ဒီလိုခေါ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပေ၏။
ဝူရှဲ့လည်း ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်ပြီး “အဘိုးချန်” လို့ ခေါ်လိုက်သည်။
ချန်ဖီအားစစ်က ထူးထူးဆန်းဆန်းကြီး ပြုံးလိုက်သည်။ သူ ဘာကိုဆိုလိုချင်မှန်းတော့ မသိပေ။ ထိုစဥ် ဖန့်ကျစ်က
"အဘိုးချန် အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ? ငါတို့ အရင်နေဖို့ နေရာရှာသင့်လား ဒါမှမဟုတ်..."
သူစကားမဆုံးခင်မှာ အဝေးက ကားဟွန်းသံ အရှည်ကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ငါ့ကားက အဲဒီမှာပဲ... သွားမလား မသွားဘူးလား ဆိုတာကတော့ မင်းတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်လိုက်... တောင်ပေါ် တက်ချင်ရင်တော့ ငါ့နောက်ကလိုက်ခဲ့”
ချန်ဖီအားစစ်က မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ဟွန်းသံကြားရာ အရပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလေတော့သည်။
သူတို့ သူ့နောက်ကို ခဏလောက်အထိ မလိုက်သွားသေးဘဲ သူထွက်သွားတာ ဝေးသွားတော့မှ လူတိုင်းက တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ပြန်ကြည့်နေကြ၏။ ဖန့်ကျစ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ဒီလူကြီးက ပြင်ဆင်ထားတာ ကြာပြီ... ငါတို့ဒီမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမယ်ဆိုတာ သူသိနေပုံရတယ်... သူထိပ်ပြောင်ကို ရောင်းလိုက်တာ သေချာတယ် အခု သွမ်းဟွမှာ ထိပ်ပြောင်နဲ အဆက်အသွယ် ရှိတဲ့သူတွေ မရှိလောက်တော့ဘူး အဲဒီစက်ပစ္စည်းတွေကိုလည်း အားကိုးလို့ မရတော့ဘူး ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ သိချင်ရင် သူ့နောက်ကို လိုက်ဖို့ လိုတယ်... ဒီအပြောင်းအရွေ့က တကယ့်ကို ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်လွန်းတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သခင်သုံး ပြောတဲ့အတိုင်း ဆက်လုပ်သွားရမှာပဲ မသွားချင်ဘူးလား ဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်"
သူက မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ချန်ဖီအားစစ် နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့လေ၏။ မျက်နှာသေကလည်း ဖက်တီးနဲ့ ဝူရှဲ့တို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားတော့သည်။
ရုတ်တရက် ဖက်တီးနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့တော့၏။ ဖက်တီးကို ကြည့်လိုက်တော့ ဖက်တီးကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်လာကာ
"စကားမစပ်လေ သူက ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ အရှေ့ပိုင်း ဧကရာဇ်ရှရဲ့ နဂါးကိုးကောင်ခေါင်းတလားက ဘာလဲ"
ဝူရှဲ့ ခေါင်းခါပြီး “ငါလည်း မသိဘူး”
ဖက်တီး ဆေးလိပ်ငွေ့တွေကို မှုတ်ထုတ်ကာ စဥ်းစားရင်း ထပ်ပြောလာသည်။
"ဒါမှမဟုတ် ငါတို့လည်း လိုက်သွားကြည့်ကြမလား?"
ဝူရှဲ့ ရယ်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြတော့ သူတို့နှစ်ယောက်သား မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားကြလေသည်။
ဘူတာရုံမှာ တွေ့တဲ့ ချန်ဖီအားစစ် နောက်ကလိုက်နေတဲ့ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်က ချန်ဖီအားစစ် ဒီအနီးနားမှာနေဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တဲ့လူ ဖြစ်ပြီး သူတို့ကတော့ ရထားစီစဉ်ပေးသူတွေပဲ ဖြစ်လေ၏။ လာကြိုတာကတော့ ထရပ်ကားတစ်စီးပင်။ ကုန်တင်ကားပေါ် တက်ပြီးနောက် ကုန်ပစ္စည်းတွေ စုပုံနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထရပ်ကားက ရှန်းဟိုင်ကွမ်းကနေ ခရိုင်အဝေးပြေး လမ်းမကြီးပေါ်ကို မောင်းနှင်လာပြီး လမ်းနှစ်သွယ်မြစ်ဖြူ (အာ့သောက်ပိုင်ဟဲ) ဘက်ကို တည့်တည့် မောင်းထွက်လာခဲ့သည်။
တလမ်းလုံး အမှောင်ထဲမှာပဲ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ အိပ်ရာက နိုးလာတော့ မွန်းတည့်နေပြီ။ ကားတွေက ရထားတွေလောက် အဆင်မပြေဘူး။ အခုဆို သူတို့သွားနေတာ နေ့တစ်ဝက်ကျော်ကျော်ပဲ ရှိသေးသလို ဒီမှာအပူချိန်က ဟန်ကျိုးမှာထက် အများကြီး နိမ့်နေပြီ။ ကားတစ်စင်းရှိပေမယ့် လေက တိုက်နေတာရာ အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်နေတော့သည်။
ချန်ဖီအားစစ်က စစ်အင်္ကျီကို ၀တ်ထားလေသည်။ အဘိုးအိုက သူ့ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို အမှတ်မထင် အကြိမ်အနည်းငယ် ပြသခဲ့သော်လည်း ထိုအမူအရာသည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဝူရှဲ့ စိတ်ထဲမှ တိတ်တိတ်လေး သက်ပြင်းချမိ၏။ တကယ်တမ်း သူ့အသက်က နည်းနည်းလေးပဲ ရှည်တော့မှာ။ အဘိုးကြီး အနေနဲ့ သူ့ကံကြမ္မာကို သိပြီးသားဖြစ်မှာပဲ။ ဒါတောင် ဂူဖောက်တာကလွဲရင် တခြားဘာတွေ လုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူးလားမသိ။
သူတို့တစ်ဖွဲ့လုံး တောင်ပေါ်တက်ကြမယ့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ ချန်ဖီအားစစ် ထိပ်ပြောင်ဆီကနေ ရရှိခဲ့သော အချက်အလက်များအရ သွမ်းဟွသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် လမ်းနှစ်သွယ်မြစ်ဖြူဆီကို ကားဖြင့် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ဒေသဆိုင်ရာ လမ်းညွှန်များနှင့် စက်ကိရိယာများ စောင့်ဆိုင်းရမည်။ အဲဒီကနေ သူတို့သည် လိကျစ်ကုန်း လို့ခေါ်တဲ့ ရွာငယ်လေးတစ်ရွာကို ရောက်လိမ့်မည်။ အဲဒီနေရာ ရောက်ရင် သွားမယ့်နေရာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို သူကပြောပြပြီး လမ်းပြကိုလည်း ခေါ်သွားရလိမ့်မည်။ ပစ်မှတ်ကို ရောက်ရင်တောင် ကိုယ်တွေ့တဲ့ ပစ္စည်းက ကိုယ့်ပစ္စည်းပဲ။
သူတို့ လိကျစ်ကုန်းကိုတော့ သွားလို့ မဖြစ်ပေ။ မိုးကြိုးတွေက အဲမှာ စောင့်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လေ။ ပြီးတော့ နေရာက လမ်းနှစ်သွယ်မြစ်ဖြူနဲ့ အရမ်းနီးနေပြီ။ ကြည့်လိုက်တော့ လိကျစ်ကုန်းရွာထဲကို မသွားဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားပေမယ့် တိုက်ရိုက် ဖြတ်ဝင်သွားရဖို့တော့ ရှိ၏။ တောင်တန်းထဲမှာ ရွာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးပြီး ရွာတွေထဲ မထွက်မချင်း ရွာလမ်းမဆုံးမချင်း ဖြတ်မောင်းသွားရမည်။
ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ တည်နေရာ အကြောင်း ထိပ်ပြောင်တစ်ယောက် ဘယ်လောက် သိထားလဲတော့ သူတို့လည်း မသိပေ။ ယခု သူမရှိတော့ပြီမို့ ကိစ္စများက သဘာဝအတိုင်း ကိုင်တွယ်ရန် ပိုမိုခက်ခဲလာပြီ။ ချောင်ပိုင်တောင်သည် အလွန်ကြီးမားပြီး ၎င်းသည် မြောက်ကိုရီးယား အတွင်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်သည်။ ၎င်းကို တစ်လက်မလောက်ဖြင့် ရှာဖွေနေလျှင် လက်တွေ့မကျပေ။ သို့သော် သူတို့သည် လိကျစ်ကုန်းကို သွားကတည်းက ကောင်းကင်နန်းတော်က ထိုနေရာသည် နီးသည်ဟု ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သူတို့ လမ်းဟောင်းအတိုင်း တက်လိုက်ကြရသည်။ ထို့နောက် အနီးနားက တောင်ပေါ်တက်ပြီး အချက်အလက် တောင်းဖို့ အနီးဆုံးတောင်ရွာကို အရင်သွားကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တစ်ခုခုတော့ ရရင်နိုင်ရမယ်လေ။
အားလုံးက အစီအစဥ်အတိုင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လမ်းနှစ်သွယ်မြစ်ဖြူကို ရောက်တော့ ချန်ဖီအားစစ်ရဲ့ လူတွေက စက်ပစ္စည်းတွေ ရထားပြီ။ စုံစမ်းမှုတွေက နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းမှာ ဘယ်လောက် တင်းကြပ်ထားသလဲ ဆိုတာကို တွေးကြည့်လိုက်မိတော့ ဒီလူတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်ရတာလဲလို့ပါ ဆက်တွေးမိလာသည်။ အထုပ်တွေကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အားလုံး စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ ဒါက ဘယ်လိုပစ္စည်းမျိုးလဲလို့။ ပေါက်တူးနဲ့ ခဲယမ်းမီးကျောက်တွေ မဟုတ်ဘဲ ကြိုးများ၊ သာမန်ကိရိယာများ၊ ချောကလက်များ၊ ငရုတ်သီးအတောင့်ကြီး တစ်ထုပ်၊ ရေဆေးကန်နှင့် အခြားနေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းများ ဖြစ်နေသည်။
ဖက်တီးမှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ ဘာဖြစ်တာလဲလို့ပင် မေးခွန်းထုတ်မိသွားသည်။ သူတို့က အမျိုးသမီးတွေကို အလုပ်သမား အကာအကွယ်ပေးရေး အထောက်အပံ့တွေ ဖြန့်ဝေဖို့ သွားမှာလား ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု ဖြန့်ဝေဖို့သွားမှာလား။ ချန်ဖီအားစစ်က ဒါတွေ သုံးပြီး ဘာတွေလုပ်မိလို့တုန်း။
လေးရက် ကြာပြီးနောက် ဟဲ့ရှန်း သစ်တောဧရိယာနှင့် အတော်လေး နီးကပ်သော ယင်ရှန်းရွာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထရပ်ကားက အဲဒီနေရာအထိရောက်အောင် မောင်းနိုင်တာ အံ့ဩစရာတော့ ကောင်းလှသည်။ တချို့လမ်းတွေရဲ့ တစ်ဖက်မှာဆို ၃၀ စင်တီမီတာလောက်ရှိတဲ့ ချောက်တွေ ရှိနေသည်။ ကားသမားသာ နည်းနည်းလေး ပေါ့ဆနေသရွေ့ ကားကနဲမှောက်ပြီး ပျော့ဖတ်လေး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီကိုရောက်ပြီး ဒေသခံတွေကို မေးကြည့်တော့ တစ်ဖက်မှာ နယ်ခြားစောင့်တပ် စခန်းတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ ဖျက်သိမ်းခံခဲ့ရသည်။ ဒါကြောင့် ကားတွေက ဒီလမ်းကို ဖြတ်ပြီးလာနိုင်ကြခြင်းပင်။ မဟုတ်ရင် ဖြတ်သန်းလာဖို့ ဆီးနှင်းလျှောကို အသုံးပြုရပါလိမ့်မယ်။ သို့သော် လမ်းမကြီးကြောင့် ခရီးသွားတချို့သည် ဤနေရာသို့ ကားဖြင့် ရံဖန်ရံခါ သွားလာတတ်ကြပြီး ရွာရှိလူများသည်လည်း အပြင်လူများ လာနေတာကို ကျင့်သားရနေကြပါပြီ။
ချန်ဖီအားစစ်ဘက်မှာ ယောက်ျားလေး ၃ ယောက် ပါလာသည်။ တစ်ယောက်က ကားမောင်းသူ ကောဖုန်း၊ ယောက်ျားကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ မျက်မှန်တပ်ထားပေမယ့် တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အမာရွတ်တွေ ရှိတဲ့ ဟွာဟဲရှောင့်၊ နောက်တစ်ယောက်က အသက်သုံးဆယ်ကျော် ဖြစ်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လိုက်လာတဲ့ ယဲ့ချောင် ဖြစ်လေသည်။
ကားပေါ်က ဆင်းပြီးနောက် နှင်းဖုံးနေတဲ့ တောင်တွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဝူရှဲ့သည် ရေအောက် ဂူသင်္ချိုင်းထဲက ပုံတွေနဲ့ ဆင်တူတဲ့ တောင်ပေါ်ရှုခင်းကို သတိရမိပေမယ့် နေရာမှားပြီး ရပ်နေမှန်း သိသာလေသည်။ တောင်တန်းတွေက အဲဒီပန်းချီကားတွေနဲ့ အတူတူနီးပါးပဲ။
ချန်ဖီအားစစ် နဂါးတစ်ကောင်ကို ရှာဖွေရတာထက် သူ့ရဲ့ နဂါးသွေးကြောတွေကို နှိပ်ရတာက ပိုလွယ်တယ်လို့ ဆိုပါ၏။ “သင်္ချိုင်းကျမ်း” တွင် နဂါးတစ်ကောင်ကို ရှာဖွေရန် သုံးနှစ်နှင့် အပ်စိုက်ကုထုံးကို နှိပ်ရန် ဆယ်နှစ်ခန့် အချိန်ယူရသည်ဟု ဆိုထားသည်။ နဂါး၏ သွေးပြန်ကြောများကို ဆုံးဖြတ်ရန် အနည်းဆုံး သုံးနှစ်ကြာသော်လည်း ရတနာမျက်လုံးကို ရှာဖွေရန် ဆယ်နှစ် ကြာလေသည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်က အလွန်တင်းကျပ်လှသည်။ ယခုအခါတွင် နဂါးဦးခေါင်းသည် ဟဲ့ရှန်းတွင်ရှိကြောင်း သိထားသဖြင့် တောင်ထဲသို့ ဝင်နိုင်သရွေ့ ရတနာမျက်လုံး၏ တည်နေရာကို သဘာဝအတိုင်း ရှာဖွေနိုင်မှာပဲ ဖြစ်သည်။ ပြဿနာက တောင်တွေဆီကို ဘယ်လိုသွားရမလဲ ဆိုတာပဲ။ ဒီနေရာက တခြားနေရာတွေလို မဟုတ်ပေ။ နှင်းတွေဖုံးနေတဲ့ တောင်တွေက မြင့်လွန်းသလို သာမန်မုဆိုးတွေက အဲဒီနေရာကို မသွားရာ နှင်းတောင်ထိပ်ကို မရောက်နိုင်ဘူး။ လမ်းပြရဖို့လည်း ခက်ခဲပေမည်။
တစ်ဖွဲ့လုံးသည် ရွာမှာ တည်းခိုခန်း မရှိလို့ နေစရာနေရာ ရှာမရတဲ့အတွက် ရွာကော်မတီတံခါးကို သွားခေါက်ကြသည်။ ရွာရဲ့ အတွင်းရေးမှူးက စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ သစ်တောစောင့်တပ်ပိုင် ယာယီပျဉ်ထောင်အိမ် တစ်လုံးကို ပေးလာ၏။ သူတို့လည်း ပိုက်ဆံပေးပြီး အခြေချလိုက်ကြသည်။ ရွာမှာ ရက်အနည်းငယ် နေ၍ မြင်းတွေငှားပြီး လုပ်စရာရှိ အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူတို့ရဲ့ လမ်းပြဖြစ်လိုတဲ့ ရွှင့်ကျစ်လို့ အမည်ရတဲ့ ဒေသခံ ကိုရီးယား စစ်ပြန်တစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
လူအများစုက နှင်းဖုံးနေတဲ့ တောင်တွေကို မတက်ကြဘူးလို့ အဲဒီလူက ပြောပြလေ၏။ လေနဲ့ နှင်းတွေ အပြောင်းအလဲကြောင့် လမ်းက နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ကွဲပြားနေပြီး အဲဒီကို တက်စရာလမ်းက မရှိတော့ဘူး။ စစ်သားတွေပဲ ကင်းလှည့်တဲ့အခါ အဲဒီကိုတက်ကြလေသည်။ သူက အဲဒီက တောင်ထွတ်ပေါင်းများစွာကို တက်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့တကယ် တက်ချင်တယ်ဆိုရင် ရွှင့်ကျစ်က သူတို့ကို ခေါ်သွားပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နှင်းဧရိယာထဲ ရောက်သွားရင်တော့ သူတို့အနေနဲ့ ရွှင့်ကျစ်စကားကို နားထောင်ရမယ်။
စျေးနှုန်းကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီးနောက် အလုပ်ကိစ္စအတွက် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ စက်ပစ္စည်းများကို စီစဉ်ပေးကာ ရွှင့်ကျစ်ရဲ့ လိုအပ်ချက်နှင့်အညီ ပစ္စည်းအများအပြားကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် လူကိုးယောက်နှင့် မြင်းဆယ့်လေးကောင်သည် တောနက်ထဲသို့ ဦးတည် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။
ချောင်ပိုင်တောင်ရဲ့ ရှုခင်းတွေက အရမ်းလှပသည်။ တောင်ပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရင် အပိုင်းတိုင်းက အရောင်တွေ အမျိုးမျိုး ရှိနေသည်။ သို့သော် တောင်က အရမ်းမြင့်တဲ့အတွက် ချမ်းလွန်းလို့ ပတ်ဝန်းကျင် တောတောင် ရှုခင်းတွေကို သိပ်ဂရုမစိုက်မိဘူး။ မြင်းပေါ်က မပြုတ်ကျစေဖို့အရေးသာ သေချာ အာရုံစိုက်ထားရသည်။ ဒါပေမဲ့ မတော်တဆ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးနဲ့ တောင်ထိပ်တွေရဲ့ ဘုန်းအာနုဘော်ကြောင့် လူတွေမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေရတုန်းပါပဲ။
ချောင်ပိုင်တောင်သည် ရေပူစမ်းများနှင့် မီးတောင်အိုင်ငယ် များစွာရှိသည့် မီးတောင်ကိုယ်ထည်ကြီး တစ်ခုဖြစ်သည်။ ယင်ရှန်းရွာမှ တောအုပ်ထဲသို့ လေးနာရီကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် တောင်တက်လမ်းကို ကိုရီးယားလို "အာဂရှီး" ရေကန် သို့မဟုတ် မိန်းကလေးရေကန်ကို တွေ့ရလေသည်။ ရေကန်သည် လှိုင်းလုံးများ မရှိဘဲ ကြေးမုံပြင်တစ်ခုလိုပင် ဖြစ်နေပြီး ချောင်ပိုင်တောင် တစ်ခုလုံးကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။
ရွှင့်ကျစ် သူတို့ကို ခရီးသွားတွေလို့ ထင်သွားစေဖို့အတွက် ရေကန်ဘေးမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အရင်ဝင်တဲ့ အပိုင်းက တောင်တန်းရဲ့ အောက်ပိုင်းဖြစ်ပြီး သူတို့ဝင်လေလေ မတ်စောက်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတော့ 60 ဒီဂရီလောက် စောင်းနေတဲ့ တောင်စောင်းလေးမှာ ခရီးထွက်နေရတာ တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သစ်ပင်တွေက ဖြောင့်ဖြောင့်ကြီးတွေ ဖြစ်ပေမယ့် မြေပြင်က စောင်းနေတော့ ခြေလှမ်းတိုင်းကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေသည်။ဖြစ်သည်။ ရွှင့်ကျစ် နယ်ခြားစောင့် စခန်းရှိရာ ဟိုဘက်ကမ်းမှာ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ ရွာတစ်ရွာရှိတယ်၊ အခု ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ သူတို့ အဲဒီမှာ ပထမတစ်ည အိပ်မယ်၊ နောက်နေ့မှ နှင်းတောထဲ ဆက်ဖြတ်မယ်လို့ ဆိုလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် “မိန်းကလေး” ရေကန်သည် သူတို့၏ အောက်ဘက်တွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။အထက်မှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်သောအခါတွင် ရေကန်၏ မျက်နှာပြင်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ကြီးမားသော ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးမားနေတုန်းပင်။ သို့သော် အခုအချိန်တွင် ရေကန်ဘေးတွင် အခြားမြင်း အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ပေါ်လာတာကို သူတို့အားလုံး တွေ့လိုက်ကြရသည်။
အားလုံး နည်းနည်းတော့ အံ့သြသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖက်တီးက အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းကို ထုတ်ပြီး အောက်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် ဝူရှဲ့ဘက်ကိုပါ ပေးကြည့်လာ၏။ သူက ပါးစပ်လည်း ပြောသေးသည်။
"ငါတို့တော့ ပြဿနာတက်ပြီ!"
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER