(36)
Viewers 14k
Chapters 524

ဂူဖောက်သူတို့ဒဏ္ဍာရီ 盗墓笔记 (volume 2)

Author -南派三叔 (nan pai san shu)

translater - Hninthawethadar

ချင်လင်နတ်သစ်ပင်


Chapter (36)

ပြိုကျလာပြီ



အောက်နားက ဧရာမမျက်လုံးကြီးဟာ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး အခြေအနေက ဖရိုဖရဲဖြစ်လာသည်။ ဒါ့အပြင် ကြေးနီပင် တစ်ပင်လုံးကလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပါ၏။ ဘာတွေ တက်လာနေလဲ ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသေးပေ။ သို့သော် ဒီအရှိန်နဲ့ စဥ်းစား​ကြည့်ရမယ် ဆိုရင်တော့ ၁၀ မိနစ်အတွင်း တိုက်မိတော့မှာတော့ သေချာသည်။


အဲဒါကိုမြင်တဲ့အခါ လောင်းယန်ရဲ့ မျက်နှာက စိမ်းကားလာပြီး ဝူရှဲ့ဘက်ကို လှည့်အော်လိုက်လေ၏။ 


"မင်းခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာတုန်းကွ!"


"ဒီအစ်ကိုကြီးလည်း ဒါ ဒါပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲကွ! မုသားပြောရင် မိုးကြိုးပစ်စေ!!" 


ဝူရှဲ့လည်း စွပ်စွဲခံလိုက်ရတာကြောင့် ပြန်အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ပြောလိုက်တာကို မြင်တော့ လောင်းယန်က အံသြသွားပြီး


"မဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်းမဟုတ်ရင် ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ?"


ဒီအချိန်မှာတော့ ဝူရှဲ့လည်း သိပ်ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ မိုက်မဲတဲ့ စကားတွေကို ရပ်ပြီး နည်းလမ်းအမြန် စဉ်းစားဖို့ပဲ ပြောလိုက်သည်။ ထိုအခါ လောင်းယန်က


"အရမ်းကြီး စိတ်မပူပါနဲ့... အဲ့ကောင်က မျက်လုံးတစ်ဖက်ပဲ ရှိတယ် အဲဒါက ငါတို့ကို မျက်ခွံနဲ့တော့ ကိုက်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး... အဲ့ကောင် ပေါ်လာတဲ့အထိ စောင့်ရအောင် ပြီးရင် တစ်ခါတည်း မျက်ကန်းဖြစ်သွားတဲ့အထိ ကန်ထည့်လိုက်မယ်!"


သူစကားမဆုံးခင်မှာပဲ ရေဘဝဲကြီးနဲ့တူတဲ့ တဲပုတ်ကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် လိပ်တက်လာပြီး ပယင်းကို ရိုက်လိုက်လေသည်။ သူတို့သည် လေထဲတွင် ချည်နှောင်ခံထားရသည့် အနုပညာရှင်များကဲ့သို့ လှည့်ပတ်ကုန်ကာ ကြေးနီသစ်ပင်ရဲ့ နံရံများကို ထိမှန်ကုန်​တော့သည်။ ပယင်းက အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားကာ အတွင်းမှ အလောင်းဟာလည်း အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းဖြတ်​ပြီးသား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။


သူတို့နှစ်ယောက်သည် နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်မှာ ကြေးသံကြိုးကို တွယ်ကပ်လိုက်တာကြောင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပေမယ့် ခေါင်းတွေ မူးသွား၏။ မူးနေတဲ့ကြားက ဝူရှဲ့ လောင်းယန်ကို လှည့်အော်လိုက်သည်။


"သောက်ကျိုးနည်း ဟာသကြီးပဲဟေ့! မင်းမပြောင်းနိုင်ဘူးလား? အမြောက်ကားကြီးကို ထွက်လာခိုင်းပြီး ဒါကြီးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပါတော့လား"


လောင်းယန်ကလည်း "မင်းဘာတွေ ပြောနေတာလဲ? အဲ့လောက် လွယ်မလားကွ! မြန်မြန် ပြေးတော့!"


ထို့နောက် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြော​တော့ဘဲ ကြေးသံကြိုးပေါ်ကို တက်လိုက်ကြသည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းတက်ပြီးနောက် သူတို့လက်များမှာ ရုတ်တရက် ချော်ထွက်သွားပြီး ခွန်အားများ စတင် ဆုံးရှုံးလာသည်။ သစ်ပင်တွေရဲ့ အမြစ်ပေါ်က ချော​စေတဲ့ အမွေးတွေရှိနေတာကို သတိရသွားပြီး ဝူရှဲ့ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားလေ၏။ ဧကန္တ ဒီမှာပဲ သေရတော့မှာလား။ 


အဲဒီအချိန်မှာ လောင်းယန်က သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ချော်​စေတဲ့ ခံစားချက်တွေ ပျောက်သွားတာကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ကလစ်တစ်ချက်နှိပ်ရုံနဲ့ မျောက်တစ်ကောင်လို တွယ်တက်သွားပြီး ဝူရှဲ့ကိုပါ အပေါ်ကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။ သူကအားတင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားလို့ ဝူရှဲ့မှာ လွတ်ချမိလုမတတ် ညည်းညူရင်း 


"မင်းမှာ ဒီအရည်အချင်းရှိနေမှတော့ လှေခါးတစ်ခုဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား?"


"ကျေးဇူးပြုပြီး ထင်မြင်ချက်တွေ အများကြီး မပေးပါနဲ့တော့ ဟုတ်ပြီလား?!" 


သူတို့နှစ်ယောက် အံကြိတ်ကာ ခေါင်းတလား အခန်းထဲသို့ တွားသွားခဲ့ကြသည်။ အပေါ်က မြူတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးဖြစ်ကာ ဝူရှဲ့ အောက်က အရာကြီးကို ပြန်ကြည့်ဖို့ ဒီအခွင့်အရေးကို ယူချင်မိ၏။ သို့သော် လောင်းယန်က “မကြည့်နဲ့တော့ ဘယ်အချိန်တောင် ရှိနေပြီလဲ” လို့ အော်ပြောရင်း ဝူရှဲ့ကို ဆွဲထုတ်ကာ ခေါင်းတလားရဲ့ နံရံပေါ်ကို တက်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ခေါင်းတလားမှ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လှိမ့်တက်လာပြီး ခေါင်းတလားခန်းရဲ့ ကျောက်တုံးအဖုံးကြီးကို ကောင်းကင်ပေါ်သို့ တွန်းချပစ်လိုက်သည်။  


ထိုခွန်အားမှာ သံတုံးလို သစ်ပင်အမြစ်များကိုပင် အပိုင်းပိုင်းခွဲ၍ ဖြိုခွင်းနိုင်လိုက်သည်။ တစ်ခဏမျှပင် ကြေးနီပင်တစ်ပင်လုံး ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားကာ သစ်ပင်ရဲ့ အမြစ်များလည်း နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ ထိုအခိုက်တွင် မျက်လုံးများကို ဆွေးမြေ့သွားတဲ့ အမြစ်တွေရဲ့ အခေါက်တွေဆီက ဖုန်မှုန့်များ တိုးဝင်လာလေ၏။ ကြီးမားသော သစ်ပင်များ၏ အမြစ်များနှင့် အကိုင်းအခက်တိုများသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ကျည်ဆန်များကဲ့သို့ လွင့်ထွက်လာကာ ပျဉ်ခင်းလမ်းကို ထိမှန်သွားတာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ချော​နေတဲ့သစ်ပင် အမြစ်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေခဲ့ကြပြီး သူတို့ ပစ်ထုတ်လိုက်တဲ့ ခေါင်းတလားခန်းထဲက အဖုံးကတော့ ယဇ်ပုလ္လင်ပေါ်မှာ တင်နေပြီ။


ကြေးနီပင်ထဲက အရာကြီးသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်လာပြီးနောက် လှည့်ပတ်ကာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရိုက်ခတ်ပစ်လိုက်ရာ ကြေးရုပ်တုများစွာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ လောင်းယန်နဲ့ ဝူရှဲ့လည်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပုန်းရှောင်နေရသည်။ လောင်းယန်က ပျဉ်ခင်းလမ်းကို ညွှန်ပြပြီး မြန်မြန်ဆင်းလိုက်... မဟုတ်ရင် သေလိမ့်မယ်လို့ ပြောလေ၏။ အပြင်မှာ လောင်းယန်ကြောင့် သတိလစ်သွားတဲ့ သူဌေးဝမ်ကို တွေးမိသွားသည်။ အဲဒီလူက ခွေးကောင်ဖြစ်ပေမဲ့ မရက်စက်ပါဘူး။ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့နိုင်ဘူးလို့ တွေးပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ထိုခွေးကောင်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။ ပေါက်ကွဲနေတဲ့သစ်ပင်တွေရဲ့ အမြစ်တွေကြောင့် သူရှိနေတဲ့ နေရာက ပြိုကျသွားတာလားမသိ။ 


ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်ရဲ့ အမြစ်တွေဟာ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီး ယဇ်ပလ္လင်အောက်၌ ပြန့်ကျဲနေသော အပင်များကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။ လောင်းယန်က သူဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေတာမြင်တော့ ကန်ပြီး ကောင်းကင်ကိုကြည့်ဖို့ ပြောလိုက်သည်။ ဝူရှဲ့​လည်း မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်းကင်ကို ထိသွားတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကျောက်​ပြားကြီးဟာ လှည့်ပတ်ပြီး ပြုတ်ကျလာနေတာကို တွေ့လိုက်သည်။ ၎င်းက သူတို့အသက်ကို သတ်ပစ်တော့မည်။ လောင်းယန်က လှည့်ပတ်ကာ ကျိုးနေသော သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသည့် ကျောပိုးအိတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကြိုးတံတားအဖြစ် အသုံးပြုသည့် တောင်တက်ကြိုးပေါ်သို့ ခုန်ချသွားခဲ့သည်။


သူတို့နှစ်ယောက် ကြိုးကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့အနောက်က ကျောက်ပြားကြီးဟာ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြုတ်ကျသွား၏။ ၎င်းက အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားကာ နားကွဲမတတ် အသံများလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ ကိုင်ထားသော ကြိုးသည်လည်း စန္ဒယားကြိုးလို တဆက်ဆက် တုန်ရီလာသည်။ 


နောက်ကြောင်း ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့တောင်တက်ရင်း တွယ်တက်လာခဲ့တဲ့ သစ်ကိုင်းထိပ်ဟာ ခေါင်းတလားကို ရစ်ပတ်ထားသည့် ညောင်ပင်အမြစ်များနှင့်အတူ အပေါ်ဘက်စွန်းသို့ ပြုတ်ထွက်သွားသည်။ အခုဆိုရင် အဲဒီနေရာဟာ သနားစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေကိုပင် ရောက်ရှိပြီ။ သူတို့ရဲ့ အလေးချိန်နဲ့ ဆွဲဆန့်ထားတဲ့ ကြိုးကလည်း ဖြောင့်ဖြောင့်ကြီး ထွက်သွားတာကြောင့် ပြုတ်ထွက်နေတဲ့ ကြေးကိုင်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြာကြာ မထိန်းထားနိုင်လောက်ချေ။ 


ဝူရှဲ့လည်း အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာပြီလို့ ခံစားနေရပြီ။ ဒါကြောင့် လောင်းယန်ကို မြန်မြန်တက်ဖို့ ပြောလိုက်သည်။ မဟုတ်ရင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဦးလေးထိုက်နောက်ကို လိုက်သွားရလိမ့်မယ်လို့ ပြောလိုက်သည်။ ဒါကိုကြားတော့ လောင်းယန်က သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်ရာ နားတွေတောင် အူသွားလေ၏။ 


ဝူရှဲ့ ကျိန်ဆဲပစ်လိုက်သည်။ 


"မင်းက ငါ့ကို ရိုက်နှက်ရတာကိုများ စွဲလမ်းနေတာလား?"


လောင်းယန်က "မင်းကို ငါမရိုက်လို့ ရမှာလား? မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကို ထိန်းပြီး အရမ်းမတွေးစမ်းနဲ့..."


"ငါဘာတွေတွေးနေလို့လဲ?" 


သူစကားမဆုံးခင်မှာ ကျယ်လောင်တဲ့ ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ နောက်ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ အခေါင်းခန်း တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက်ဖောင်း​ကြွလာပြီး အက်ကွဲကြောင်းပေါင်းများစွာ အက်ကွဲသွားတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အနက်ရောင် မြွေကြီးတစ်ကောင်က သူ့ဦးခေါင်းနဲ့ ဖောက်ထွက်လာခဲ့လေပြီ။ အစောတုန်းက ပယင်းကို ရိုက်ချလိုက်တဲ့ တင်းပုတ်ကြီးက ၎င်းရဲ့ အမြှီးကြီးပါပဲ။ သို့သော် ဤမျက်လုံးတစ်ဖက်ရှိ ထိုမြွေသည် အလွန်သေးငယ်သော အကြေးခွံများရှိပြီး ဧရာမအင်းဆက်နှင့် ပိုတူ​​နေသည်။ 


မျက်လုံးတစ်လုံး ဧရာမမြွေ​ကြီးသည် တွားသွား တက်လာပြီးနောက် ၎င်းရဲ့ မျက်လုံးကြီးက သူတို့နှစ်ယောက်ဘက်သို့ ချက်ချင်း လှည့်လာခဲ့သည်။ လောင်းယန်က ချက်ချင်းပဲ မကောင်းတာ တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရသည့်နှယ် ဝူရှဲ့ခါးက လက်ကိုင်အရှည်ရှိတဲ့ အမဲလိုက်ဓားကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်ပြီး တောင်တက်ကြိုးကို အားပြင်းပြင်းနဲ့ ဖြတ်ပစ်လိုက်လေ၏။ ထိုအခါ နှစ်ယောက်သား တာဇံလို ဆိုင်ကလုန်းမုန်တိုင်းကို ဖြတ်ပြီး တစ်ဖက်ရှိ ပျဉ်ခင်းလမ်းကို ဝင်တိုက်ပစ်​တော့သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ယခင်တစ်ခေါက်က အတွေ့အကြုံကို ရပြီးပြီမို့ လှိမ့်ဝင်သွားလိုက်တာကြောင့် သေးငယ်တဲ့ ထိခိုက်မှု တော်တော်များများသာ ရသွားခဲ့သည်။


လောင်းယန်သည် သေနတ်ကိုထုတ်ကာ ကြိမ်ဖန်များစွာ ပစ်ခတ်ခဲ့ပြီး မြွေကြီးကို နောက်ပြန်ဆုတ်သွား​စေရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျည်ဆန်များက မြွေဦးခေါင်းကို ထိမှန်သွားတာတောင် အကြေးခွံအနည်းငယ်ပေါ်မှာ ပေါက်သွားရာ ထိရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။


လောင်းယန် ပျဥ်းခင်းတံတားပေါ် ဆင်းသက်ပြီးနောက် ကျောပိုးအိတ်ပေါ်တွင် ရှိသော ရိုင်ဖယ်တိုကို ဆွဲထုတ်ကာ မြွေကြီးရဲ့မျက်လုံးကို ချိန်၍ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။ ကျည်ဆန်သည် အပေါက်ကြီး တစ်ခုအ​ဖြစ်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားရာ ဧရာမမြွေကြီးသည် နာကျင်စွာဖြင့် ဘောလုံးတစ်လုံးလို ရုတ်တရက် ကွေးကောက်သွားသည်။ ၎င်းရဲ့အမြီးကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူတို့ဦးခေါင်းထက်ရှိ ပျဉ်ခင်းလမ်းများ အားလုံးကို လွင့်စင်သွား​လေသည်။


လောင်းယန်က လွင့်စင်လာသော သစ်သားအပိုင်းအစများကို ရှောင်ရှားရင်း မတ်တပ်ထရပ်ကာ မြွေကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် ပစ်ခတ်ရင်း တစ်ဖက်ကလည်း ဝူရှဲ့ကို ပြေးဖို့ဆွဲနေသည်။ ဝူရှဲ့ ထိုသေနတ်က ကျည်ငါးတောင့်ကို ပစ်ခတ်နိုင်ကြောင်း သိသော်လည်း လောင်းယန်၎င်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သောအခါ ကျည်ဆန်များက ရေထွက်နေသလိုမျိုး လုံးဝ ကျည်ပြန်ထည့်စရာ မလိုချေ။


ဒီသေနတ်ရဲ့ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်က သေးလွန်း​နေတာ နှမြောစရာ ကောင်းလှသည်။ မြွေ​နက်ကြီးဟာ အစောတုန်းက ကျည်ဆန်ထိမှန်သွားတာကို သင်ခန်းစာရသွားပြီမို့ သူ့ကိုယ်သူ ရစ်ပတ်ပြီး မျက်လုံးတွေကို ကာကွယ်ဖို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ အမြီးနှင့် အကြေးခွံများသည် ဘာလက်နက်မှ မတိုးဝင်နိုင်သော သံချပ်ကာနှင့်ပင် တူ​လေသည်။


သေနတ်က အသုံးမဝင်တာ တွေ့တာနဲ့ ဝူရှဲ့လည်း လောင်းယန်ကို အမြန်ပြေးဖို့ အော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ပျဉ်ခင်းလမ်းကို ဖြတ်ပြေးရင်း သူတို့အစောတုန်းက တွယ်ဆင်းခဲ့တဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကို တွယ်တက်ဖို့ ပြင်လိုက်ရာ လောင်းယန်က သူ့ကိုလှမ်းဆွဲပြီး 


“ဘယ်အချိန်ရှိ​နေပြီလဲ မင်းက တောင်တက်ချင်သေးတာလား?” 


ပြောရင်း သူက ဝူရှဲ့ကို ဆွဲချပြီး ခုန်ချသွားရာ နောက်တစ်ဆင့် အနေနဲ့ ပျဉ်ခင်းလမ်းဆီကို တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ ပျဥ်းခင်းလမ်းပေါ် ပြုတ်ကျသွားတဲ့ အသံကို နားထောင်ကြည့်လိုက်ရင် ဒီသက်ရောက်မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့မှန်း သိလိုက်သည်။ ဝုန်းကနဲ အသံနဲ့အတူ ချက်ချင်းဆိုသလို ဒါဇင်နဲ့ချီတဲ့ အပိုင်းအစတွေ ကွဲသွား၏။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ပျဉ်ခင်းလမ်းကို ဖြတ်သွားကာ ပျဉ်ခင်းလမ်းပေါ်ရှိ ပလပ်ဖောင်းပေါ်တွင် လဲကျသွားခဲ့သည်။


ဒီတစ်ခါတော့ ဝူရှဲ့ အရမ်းပြင်းထန်စွာ လဲကျသွား၏ သူထလိုက်တာနဲ့ သူ့ပါးစပ်နဲ့နှာခေါင်းထဲက သွေးတွေ ပြည့်နေ​ပြီ။ လောင်းယန်က သူ့ကိုဆွဲထူရင်း


"ခန့်မှန်းချက်က အကောင်းမြင်မိလွန်းသွားပုံပဲ... မင်းအဆင်ပြေလား"


ဝူရှဲ့ကတော့ ကမ္ဘာကြီး လည်ပတ်နေသလို ခံစားနေရပြီး သူ့ကို ဘာပြန်ပြောရမှန်းကို မသိတော့ပေ။ မြွေကြီးနက်ကြီးဟာ လျှပ်စီးလက်သလို ကြေးနီပင်အောက်ကို ဆင်းလာနေပြီ။ 


လောင်းယန်က


"ငါတို့ တိုက်လည်း မတိုက်နိုင်ဘူး....ပြေးလို့လည်း မလွတ်နိုင်ဘူး... ပုန်းဖို့ အောက်နားက လှိုဏ်ဂူကို အရင်ရှာကြည့်ရအောင်"


ဝူရှဲ့ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ဆက်ဆင်းမယ်ဆိုရင် အောက်ဖက်မှာ ပျဉ်ခင်းလမ်း မရှိတော့ပေ။ သူတို့ အနားယူဖူးတဲ့ လိုဏ်ဂူငယ်လေးတွေပဲ တွေ့တယ်။ ဒီမြွေက အရမ်းကြီးတယ် တစ်ဂူလောက်တွေ့ပြီး ဝင်သွားရင်တော့ ခဏလောက် ရှောင်နိုင်ကာ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုတွေ စဉ်းစားနိုင်လောက်သည်။ 


အဲဒီအချိန်မှာ လောင်းယန်က သူ့ကိုဆွဲချပြီး တွားသွားဆင်းသွားပြီ။ သူတို့နှစ်ယောက် အချင်း တစ်မီတာအောက်ရှိတဲ့ အနီးဆုံး ဂူထဲကို တွားသွားခဲ့ရာ အောက်ဖက်ကို မရောက်ခင်မှာပဲ မြွေကြီးရဲ့ မျက်လုံးတွေက အပေါက်ဝမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။ ၎င်းက လှိုဏ်ဂူကို ကြည့်ပြီး သူတို့ကို လှမ်းကြည့်လာရာ နှစ်ယောက်သား ပြေးဝင်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။


လောင်းယန် သေနတ်ဖြင့် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပစ်ခတ်လိုက်ပြီး ​မြွေကြီး နောက်ပြန်ဆုတ်သွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျည်ဆန်များက မြွေရဲ့ဦးခေါင်းကို ထိမှန်ကာ အကြေးခွံအနည်းငယ်သာ ကွဲထွက်သွားခဲ့ပြီး သက်ရောက်မှု လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။


မြွေနက်ကြီးသည် ထရပ်ကား တစ်စီးစာလောက် ကြီးမားသည်။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွန်းတိုက်ပြီးနောက်တွင် အထဲကို မ၀င်နိုင်တော့ရာ မြွေနက်ကြီးသည် ရုတ်တရက် သူ့​​ခေါင်းကို လှုပ်ယမ်းပစ်လိုက်တာကြောင့် တွင်းပေါက်ဝကို ထိမှန်သည်။ ကျောက်တုံးများ ခဏအတွင်း ပျံသန်းပြိုကျလာခဲ့ရာ ဝူရှဲ့နဲ့ လောင်းယန်လည်း ပြိုကျလာနေသော ကျောက်တုံးများဖြင့် အဖိမခံရဖို့အရေး အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။


မြွေနက်ကြီးက သူတို့နှစ်ယောက် ဂူအတွင်းဘက်ကို ဆုတ်သွားတာကို မြင်တော့ ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး ထပ်မံ တွန်းတိုက်ရိုက်ပြန်၏။ ဂူကြီးတစ်ခုလုံး တဝုန်းဝုန်း တုန်ခါသွားပြီး ဂူပေါက်ဝကနေ ခေါင်းထိပ်အထိ ကျောက်တုံးတွေ အက်ကွဲသံတွေချည်းပဲ ကြားနေရတော့သည်။ 


ဤနေရာသည် အတွင်းပိုင်း မြေအောက်လမ်းကြောင်းများကို အလွန်အကျွံ တူးဖော်ထားခြင်းကြောင့် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုလို တွန်းတိုက်မှုခြင်းကြောင့် ကျောက်တွင်းရှိ သိမ်မွေ့သော ဟန်ချက်များ ပျက်သွားကာ အတွင်း ကွက်လပ်များတွင် ကွင်းဆက်တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူတို့ဦးခေါင်းအထက်တွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ လောင်းယန်က မကောင်းတော့ဘူးဟု ဆိုကာ သူ့ကို ဂူအောက်သို့ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်တာကြောင့် ဝူရှဲ့ အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ထပ်ဆုတ်သွားစဥ် တဝုန်းဝုန်း အသံတွေသာ ဆက်တိုက် ကြားလိုက်ရသည်။ ခဏကြာတော့ မျက်လုံးတွေက ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားရာ ကျောက်စရစ်ခဲတွေ ဘယ်နားကို ပြိုကျသွားမှန်း မသိလိုက်ပေ။


လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် ဂူရဲ့ အတွင်းဘက်စွန်းကို ဆုတ်ခွာသွားခဲ့တာ မြင်လိုက်ရသည်။ အခု နောက်ဆုတ်ဖို့ လမ်းမရှိတော့ဘူး။ နည်းနည်း ထပ်ပြိုကျလာရင် နတ်မင်းကြီးတောင် သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်​တော့ဘူး။


အဲဒီအချိန်မှာပဲ နှစ်ယောက်သား စိတ်ပျက်လက်ပျက် အခြေအနေတစ်ခုကို ရောက်ရှိသွားလေ၏။ ပေါက်ကွဲစေတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရှိရင်တောင် အဲဒီနေရာသေးသေးလေးမှာ အသုံးမပြုနိုင်တော့ဘူး။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က အက်ကွဲကြောင်းတွေကို တစ်စတစ်စ ချဲ့ထွင်လာနေတာကို စောင့်ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်စိတ်တွေ ဝင်လာတော့သည်။ 


အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ ရုတ်တရက် အက်ကွဲကြောင်းက တဖြည်းဖြည်း ကျောက်နံရံအပိုင်း တစ်ပိုင်းဆီ ဆက်သွားပြီး ပြိုကျသွား၏။ သူတို့ဘေးကို မှီပြီး ကျောက်တွေ ပြိုကျလာရာမှ တစ်ကိုယ်လုံးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ ကျောက်နံရံပြိုကျပြီး နောက်မှာတော့ ဂူတစ်ခု ပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ 


ဝူရှဲ့ ဘုရားက သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ တွေးပြီး ဝမ်းသာသွားသည်။ ထိုစဥ် လိုဏ်ဂူနှစ်ခုကြားက ကျောက်တုံး အလယ်မှာ ကျောက်လမ်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝူရှဲ့ လောင်းယန်ကို လှမ်းပြောရင်း အမြန်လှည့်ပြီး ဝင်တော့မယ့် အချိန်မှာပဲ လောင်းယန်က သူ့ရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလာ၏။ 


"မင်း ဝင်လို့မရဘူး" 



Prev Next