(44)

Chapter (44)

လူသတ်ပွဲ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု

ချန်အန်းမှ ပထမဆုံးနှင်းများ ကျလာသောအခါ ထောင်ပေါင်းများစွာသော မိသားစုများသည် ကျောက်စိမ်းအုတ်ချပ်များလည်း နှင်းတွေ ဖုံးကုန်သည်။ 

နေ့ခင်းဘက်တွင် အေးမြသော ဇီးသီးပွင့်များသည် နှင်းများ အရည်ပျော်သွားသောအခါ ပွင့်လန်းလာကြသည်။ လီကျင်လုံနှင့် ဟုန်ကျွင့်တို့သည် စစ်ဌာန၏ ဥယျာဉ်ထဲသို့ ဝင်သွားကြကာ ဇီးသီးပွင့်များ၏ မွှေးရနံ့များကြားတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ဝန်ကြီးများစွာနှင့်အတူ ထိုင်နေကြသည်။ အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားလီဟန်က ပင်မထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေကာ လီကျင်လုံကိုတွေ့တော့ သူက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။

"လီကျင်လုံ.... ဟုန်ကျွင့်... ထိုင်ကြပါ" 

"...ဒါက အခုလမှာ ရရှိတဲ့ စတုတ္ထမြောက် စစ်ရေးအစီရင်ခံစာပဲ"

လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို ပြစ်ဒဏ်စီရင်ရေးဝန်ကြီး ဝမ်ယိုးက လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်လုံးထဲကို ငှဲ့ထည့်ပေးပြီး လီကျင်လုံအား ကမ်းပေးလာသည်။ လီကျင်လုံကတော့ ၎င်းကို ဟုန်ကျွင့်ဘက်သို့ အရင် ပေးခဲ့သည်။ ဟုန်ကျွင့်ကတော့ ချင်းရှူံ ပြောခဲ့တာကို တွေးနေတုန်းဖြစ်သလို ချုံမင် မနေ့ညက ထွက်သွားပြီးနောက် ဖြစ်ခဲ့တာတွေ အတွက်လည်း အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။  

အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားအောက်တွင် ထိုင်နေသူမှာ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ရွှေရောင်ဖဲကြိုးကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း လီကျင်လုံက သူ့ကိုမြင်သောအခါတွင် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ လီကျင်လုံဟာ ဟူရှန်းကိုတောင် ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ နှုတ်ဆက်၏။ သို့သော် တစ်ဖက်လူကတော့ စစ်ဝန်ကြီးဌာနက ဝန်ကြီးဖန်ရှန်း ဖြစ်လေသည်။ 

"ကန်းကျိုး၊ ယီးကျိုးနဲ့ ရှားကျိုး...အဲ့နေရာသုံးခုလုံးမှာ ညဘက်တွေ ထပ်ခါထပ်ခါ တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရတယ်... သူတို့ဖြတ်သွားခဲ့တဲ့ နေရာအားလုံးက အပျက်အစီးတွေချည်းပဲ... ကြက်တွေ၊ ခွေးတွေတောင် နောက်မှာ မကျန်ခဲ့ဘူး" ဖန်ရှန်းက ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ 

"အသတ်ခံရတဲ့သူက အသက်အရွယ်မရွေး မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေ အပါအဝင် လူပေါင်း 100,000 ထက်မနည်းဘူး... ဟယ်ရှီးစစ်တပ်က ကင်းထောက်တွေ မြင်ခဲ့ရတာက မြေကြီးပေါ်က ငရဲပဲ...."

လီကျင်လုံ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဟုန်ကျွင့်လည်း အသာပဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ စစ်ဝန်ကြီးဌာန၏ ဆောင်းရာသီ အစောပိုင်း ရှုခင်းများက ကောင်းမွန်သော်လည်း တာဝန်ရှိသူများက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းသော ကိစ္စများအကြောင်း ဆွေးနွေး​နေခဲ့သည်။

လီကျင်လုံ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဝမ်ယိုးဘက်ကို ထပ်မေးလိုက်၏။ 

"စစ်သူကြီး ကဲရှူးဟန့်က စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ တပ်သာစတွေ မလွှတ်ဘူးလား?"

"မဟာတံတိုင်း အပြင်ဘက်ကို တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ သုံးကြိမ် စေလွှတ်ပြီးပြီ" ဖန်ရှန်းက ဝင်ဆိုသည်။ 

"ဟွေဟဲလား ဒါမှမဟုတ် ထူးကျွယ်လူမျိုးတွေရဲ့ ပုန်ကန်မှုလား ဆိုတာ မသိရသေးဘူး...စစ်သူကြီး ကဲရှူးဟန့်ရဲ့လူတွေလည်း အချိန်အတော်ကြာ စုံစမ်းနေပေမယ့် ယွိမန်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာက အေးခဲနေတော့ သဲလွန်စတွေ လုံးဝ မတွေ့ရဘူး”

"ကျင်လုံ... မင်းဘယ်လိုထင်လဲ" လီဟန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ဝန်ကြီးတစ်စုက လီကျင်လုံဘက်ကို လှမ်းကြည့်လာကြသည်။ 

လီကျင်လုံက အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားက ဆင့်ခေါ်ထားတာဖြစ်ကြောင့် သိသည်။ ထို့အပြင် မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ ၎င်းသည် မိစ္ဆာများနှင့် ပတ်သက်သည်ဟု သံသယရှိရမည်။ စကားလုံးအနည်းငယ်ကို နားထောင်ပြီးနောက် သူသည် ကြမ်းတမ်းသော အကြံတစ်ခုရပြီး ပြောလာသည်။ 

"ကျွန်တော် မေးခွန်းသုံးခု မေးချင်ပါတယ်" 

ကြွရောက်လာသူတိုင်းသည် လီကျင်လုံထက် ထူးထူးခြားခြား အင်အားနှင့် ရာထူးတွေ ရှိသည်။ မိစ္ဆာနဲ့ ပတ်သက်၍ ပရမ်းပတာသီအိုရီကို မည်သူမျှ မယုံကြည်သော်လည်း အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားက ဘာမှ မပြောဘဲ လီကျင်လုံကို မေးရန် လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။

"ပထမ- မြို့ထဲမှာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခံရတဲ့ စစ်သားတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဘယ်လက်နက်တွေ အသုံးပြုခဲ့လဲ?"

"ဒုတိယ- မြို့တွင်းလုယက်တာတွေရဲ့ အဓိကဦးတည်ချက်က ဘာလဲ?... ဒီလိုမြို့ကြီးထဲကတောင် ဘယ်သူမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ဘူးလား?" 

“တတိယအချက်က ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး တရားရုံးက ဘာပြောသလဲ?" 

လီကျင်လုံ မေးပြီးနောက် အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားက ပြုံးပြီး လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ 

ဖန်ရှန်း: "ဒါက ငါတို့ စိုးရိမ်နေတာ အတိအကျပဲ... ဒါတကယ်ကို ရှင်းမပြနိုင်လောက်အောင်ပါပဲ... လူကြီး၊ လူငယ်၊ အမျိုးသမီးနဲ့ ကလေးတွေ အားလုံး အသတ်ခံရပြီး မြို့ထဲမှာ လူငယ်နဲ့ လူလတ်ပိုင်း စစ်သားတွေအားလုံး ညတွင်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်... ခြေရာလက်ရာတွေတောင် မကျန်ခဲ့ဘူး"

ဟုန်ကျွင့်: "???"

ဟုန်ကျွင့် လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်ကို ချလိုက်ပြီး ဒါက လူတွေလုပ်သလိုမျိုး မဟုတ်ဘူးလို့ တွေးမိလာသည်။ 

"မြို့ထဲမှာ ပိုက်ဆံ၊ ပိုးထည်နဲ့ စားစရာတွေ အားလုံးက အခြေအနေ ကောင်းနေတယ်... တလီတရားရုံးလည်း ဒါကို စစ်ဆေးပြီးတော့ အံသြသွားကြတယ်" 

ဝမ်ယိုးက လီဟန်အား အကူညီတောင်းနေသကဲ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ အသက်ရှုသော်လည်း အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက အဖြေမပေးလာပါ။

လီကျင်လုံ: "အဲဒါကလွဲရင် သဲလွန်စ ထပ်ရှိသေးလား" 

"အဲဒါကလွဲရင် ဘာသဲလွန်စမှ မရှိ​တော့ဘူး" ဟု လီဟန်က ပြန်ဖြေလာသည်။

နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့ပြီး တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် လီဟန်၊ လီကျင်လုံနဲ့ ဟုန်ကျွင့်တို့ စစ်ဌာနတံခါးမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

လီဟန်: "ယန်ရှန်းချင်ရဲ့ စစ်တပ်က တရားရုံးကို ပြန်သွားပြီ... စစ်ရေးအစီရင်ခံစာက သူ့လက်ထဲမှာ ရှိတယ် စစ်သားနဲ့ အရပ်သား တစ်သိန်း၊ အနည်းနဲ့အများ ပြောလို့ရတယ်... မြို့လေးမြို့ ပျက်စီးသွားပြီ ဒါက ကြီးကျယ်တဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်နေသေးတယ်။ နယ်စပ်မှာ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေလည်း ရှိတော့ ဆောင်းရာသီမတိုင်မီ ဟွေဟဲစစ်တပ်ရဲ့ ကြီးကြီးမားမား လုယက်မှုပဲလို့ အားလုံးက ထင်ခဲ့ကြတာ..." 

လီကျင်လုံ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး လေးလေးနက်နက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဟွေဟဲစစ်တပ်က မဖြစ်နိုင်ဘူး.... ဟွေဟဲ စစ်တပ်ဆိုရင် မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ဘယ်လိုမှ မထားခဲ့လောက်ဘူး"

လီဟန်: "မိစ္ဆာတွေနဲ့ ပတ်သက်တယ်လို့ မင်းထင်လား" 

ဟုန်ကျွင့်: "အဲ့ဒေသကို သွားကြည့်ရမယ်... အခုတော့ ဆုံးဖြတ်ရခက်တယ်"

လီဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး: "ငါတို့မှာ အချိန် နှစ်လခွဲပဲ ရှိ​တော့တယ်... ဟွေဟဲ သံတမန်တွေက နွေဦးပေါက်ရာသီမှာ ချန်အန်းကို ရောက်လာမှာ... သက်သေမပြနိုင်ရင် မှန်ကန်တဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်က အကြောင်းပြချက်ရှာဖို့ စဉ်းစားရမှာကို စိုးရိမ်မိတယ်...အဲ့ကျရင် ဟွေဟဲကို တိုက်ခိုက်ဖို့ တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ သုံးလာရနိုင်တယ်"

"အရှင်မင်းကြီး သဘောတူနိုင်မှာလား?" လီကျင်လုံက ဝင်မေးလေ၏။ 

လီဟန် လီကျင်လုံကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်ပြီး ဟုန်ကျွင့်လည်း အန္တရာယ်ကို အရိပ်အမြွက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းပဲ လီဟန်က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောပေသည်။ 

"အားလုံးအဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် ငါမမျှော်လင့်ထားပါဘူး... ဒီတစ်ခါ မင်းကို လုံးလုံးအားကိုးနေရတယ်... ​​ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ... ဒါနဲ့ မင်းမှာ လက်အောက်ငယ်သား ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိ​သေးလဲ"

လီကျင်လုံက ရှိုက်ကြီးတငင် ပြုံးပြီး "မိစ္ဆာဘုရင်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီ... သူတို့အားလုံးမှာ အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တွေ ရှိကြတော့ ထွက်သွားပါပြီ....ဟုန်ကျွင့်ကတော့ အဖော်ပြုပေးနေတယ်"

လီကျင်လုံ ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ ပုခုံးပေါ် လက်တင်ထားတာကို လီဟန် မအံ့သြဘဲ ပြောလာသည်။ 

"ဒါက အတူတူပါပဲ" 

လီကျင်လုံ: "မင်းသာသကို တစ်ယောက်ယောက်က ကူညီပါလိမ့်မယ်... လမ်းဆုံးသွားတဲ့ အခါကျရင် အချိုးအကွေ့က မဝေး​တော့ပါဘူး"

"ဒါက ငါ့ဆီက စာပဲ.... မင်း ဟယ်ရှီးကို ရောက်ရင် စစ်သူကြီး ကဲရှူးဟန့်ဆီကို အရင်သွားလိုက်ပါ... မင်းဆီက သတင်းကောင်းကို စောင့်နေပါ့မယ်"

ဟုန်ကျွင့် နှစ်ယောက်သားကြားက စကားကို နားထောင်ရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ လီဟန်က မြင်းပေါ်တက်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။ 

"ဘာကို အတူတူလဲ"

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က သူ့အခြေအနေက ငါနဲ့ တော်တော်ဆင်တူတယ်တဲ့... နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ နှစ်အတော်ကြာ တိုက်ပွဲဝင်ပြီးနောက် လီလင်ဖူ လဲကျသွားပြီး ချန်အန်းကို ပြန်နိုင်ခဲ့တယ်.... မထင်မှတ်ပဲ အခု သူ့မှာ တခြားပြိုင်ဘက် ယန်ကော်ကျုံးက ရှိနေပြီ"

လီကျင်လုံ အခန်းထဲတွင် သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ထုပ်ပိုးနေသည်။ ဝတ်ရုံကို ပေါ့ပါးသော စစ်ဝတ်စုံအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ရင်း စင်္ကြံလက်ရန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။

"ထန်မင်းဆက်နဲ့ ဟွေဟဲတို့ရဲ့ ရန်ငြိုး ချည်နှောင်မှုက မဖြေဖျောက်နိုင်ဘူး" 

လီကျင်လုံ သူ့အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်လိုက်ချိန် လေပြင်းတစ်ချက်က ဝေ့ယမ်းတိုက်ခတ်သွားရာ သူဟုန်ကျွင့်ရှေ့မှာ ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ 

"ယန်ကော်ကျုံးက သူ့အစီအစဉ်ကို ထပ်လုပ်ဖို့ နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားရလိမ့်မယ်... အဲ့အချိန်ကျရင် အိမ်ရှေ့မင်းသား ထွက်သွားရလိမ့်မယ်"

လီကျင်လုံ ဤနည်းဖြင့် နိုင်ငံရေးတိုက်ပွဲအကြောင်း ရှင်းပြသည်ကို ဟုန်ကျွင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားခဲ့ရပြီး လူသားများအကြားက ပွတ်တိုက်မှုနှင့် ဆန့်ကျင်မှုများသည် ရှေးခေတ်ကတည်းကပင် ရှိခဲ့သည်။ ယခုဆို သူလည်း လူတို့၏ ဆန္ဒများ အဆုံးမရှိဟု တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်။

"ဒါဆို သူတို့ တိုက်​ကြမှာလား.. ဒါဆို ယန်ကော်ကျုံးက ပုန်ကန်မှာလား?"

"သူ မလုပ်ရဲဘူး" လီကျင်လုံလည်း စိတ်ရှုပ်နေတဲ့ အသံနဲ့ ဆိုသည်။ 

"ယန်မိသားစုက ရှင်သန်ချင်ရုံပဲ "

ယန်ကော်ကျုံးက ယခုအခါတွင် သြဇာအာဏာကြီးမား လာသော်လည်း သူသည် သူ့ညီမရဲ့ မျက်နှာသာပေးခံရတဲ့ အချက်ကြောင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြုမူနေသည်။ သူက သူ့ညီမကို အားကိုးကာ တရားရုံးတွင် ရန်သူများစွာကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ မြေခွေးမိစ္ဆာ ထွက်လာခဲ့တာက ယန်မိသားစုအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိမှာ သေချာပါ၏။ လီလုန်ကျီး ကွယ်လွန်ပြီး လီဟန် နန်းတက်သောအခါ ပထမဆုံးလုပ်ရမည့် အရာမှာ ယန်မိသားစုကို ဖျက်သိမ်းရန် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယန်ကော်ကျုံးသည် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်ဖို့ အတွက် အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားနှင့် ဒုက္ခရောက်အောင် ကြိုးစားရမည်ဖြစ်သည်။

“ဒါကြောင့် ဟွေဟဲစစ်တပ်နဲ့က တိုက်မှာ မသေချာဘူးပေါ့” ဟုန်ကျွင့်က ဆိုသည်။

"အင်း" လီကျင်လုံ ဟုန်ကျွင့် အနားကနေ နောက်တစ်ကြိမ် ဖြတ်သွားပြီး။ 

"ဟွေဟဲနဲ့ စစ်တိုက်ဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး... ဒါပေမယ့် လန်ကျိုးကိုစောင့်ဖို့ မင်းသားကို ပြန်လွှတ်လိုက်နိုင်တယ်... ဒီနည်းနဲ့ သူ့လက်တွေကို တရားရုံးကနေ လွတ်စေပြီး စီစဉ်ပေးနိုင်ပါတယ်"

ဟုန်ကျွင့် အများကြီး သင်ယူလိုက်နိုင်ပြီး "ဒါဆို သူတို့ တိုက်ရင် ဘယ်သူက ကူညီမှာလဲ" 

လီကျင်လုံ : "..."

"မင်းသားကလွဲလို့ ဘယ်သူ့ကို ကူညီရဦးမှာလဲ" ငါးကြင်းနတ်ဆိုးလည်း ဘေးကနေ နားမထောင်နိုင်တော့ဘဲ ဝင်အော်လေတော့သည်။ 

"မင်းက ငတုံးလား... မင်းဆက်တွေ ပြောင်းလဲနေပြီ မင်းက မှန်ကန်တဲ့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို မကူညီရင် ဘယ်သူ့ကို ကူညီမလို့လဲ... သစ္စာဖောက်တွေကြောင့် ထန်မင်းဆက်က အားကောင်းနေသေးဦးမယ် ထင်လား။

"ဒါပေမယ့် ကြင်ယာတော်ယန်က ငါ့ကို အဆာပြေ မုန့်တွေ ကျွေးတယ်လေ..."

လီကျင်လုံ အကူအညီမဲ့သွားသည်။ တစ်နေ့တွင် ဟုန်ကျွင့်သည် ကြင်ယာတော်ယန်က အိမ်ရှေ့စံအား ဓားဖြင့်ထိုးရန် ချော့မော့ပြီး မုန့်ကျွေးလျှင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ အဆာပြေ မုန့်အတွက်နဲ့ဆိုပြီး ပြည်သူတွေက ဘယ်လို တွေးကြတော့မလဲ။ 

လီကျင်လုံ: "အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားက မင်းကို ကျောက်စိမ်းပုတီးတွေ ပေးခဲ့တယ်မလား...အဲဒါကို ဘာလို့ ထည့်မပြောတာလဲ"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက အိတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စင်္ကြံဆီသို့ ခုန်ဆင်းကာ "မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ငါလည်း ပြောပြချင်သေးတယ်..."

"မရဘူး!" လီကျင်လုံ ဒေါသတကြီးပြောပြီး နားမထောင်ဘူး။

"ဘယ်သွားမလို့လဲ" ဟုန်ကျွင့်ကတော့ အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးသည် နတ်ဘုရားခွင်း၏ လမ်းညွှန်မှုကို ခံယူပြီးနောက် တစ်နာရီနှင့် လေးပုံနှစ်ပုံအထိ စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ နေ့တိုင်း ဤကဲ့သို့ မနေနိုင်သောကြောင့် လူကိုးဆယ့်ကိုး ရှစ်ဆယ့်တစ်ဦးကို ကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်ကာ ကုသိုလ်များ စုဆောင်းမည်၊ ကာမဂုဏ်၌ ပျော်မွေ့နေသော သတ္တဝါအားလုံးကို ကယ်တင်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားလေသည်။ 

"အခု ငါ ကြင်ယာတော်ယန်ကို ကယ်တင်လိုက်ပြီ.... အဲဒါကို ရေတွက်မလား​တော့ မသိဘူး ဒါကြောင့် အစကနေ စလိုက်ကြရအောင်"

ဟုန်ကျွင့်: "မင်းဒီလိုလမ်းပေါ် လျှောက်သွားရင် ငါးစွပ်ပြုတ်နဲ့ ငါးကြော်လုပ်ဖို့ ပြန်အဖမ်းခံရနိုင်တယ်"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးနဲ့ ဟုန်ကျွင့်တို့ တောင်ပေါ်ကို ဆင်းသွားတဲ့အခါတုန်းက သူဟာ မြေသန်ကောင်တွေကို တူးပြီး စားနေတာကြောင့် ဖမ်းမိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဟုန်ကျွင့်က သူ့ကို ကယ်တင်ပြီး ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပါ၏။ ဒါကို တစ်ယောက်တည်း ပြန်တွေးပြီးရင် အရမ်းအန္တရာယ်များတဲ့အတွက် နောက်ဆုံး လက်လျှော့လိုက်ရ​တော့သည်။

"ဒါဆို ငါတို့ သဘောတူညီချက် လုပ်ရမှာပေါ့..."

လီကျင်လုံ ညည်းညူ​နေခဲ့သည်။ 

"မင်းရဲ့ လွတ်လပ်မှုကို ဘယ်သူကမှ ကန့်သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ထွက်သွားပြီး ဝိညာဉ်ထွက် ပန်းဝတ်မှုန်ကို ယူလိုက်!"

ဟုန်ကျွင့်: "ဟယ်ရှီးက ပျော်စရာ​ကောင်းလား? အရသာရှိတာ​တွေ ရှိလား?"

"မင်းကို အဲဒီကို ခေါ်သွားပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်"

ဟုန်ကျွင့် :"!!!"

ဟုန်ကျွင့် ချက်ချင်း ထအော်လိုက်သည်။ 

"ခေါင်းဆောင်...ကျွန်တော် အိတ်ကို ထုပ်ပိုးပြီးပြီ... ခင်ဗျားကျွန်တော့်ကို ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့လို့ရမလား!"

လီကျင်လုံသည် သူ့ဝတ်ရုံကို ခေါက်ပြီး ထည့်နေရင်း ပြောလာသည်။ 

"ချန်အန်းကို လာဖို့ အိမ်ကထွက်လာတော့လည်း တစ်ယောက်တည်း လာတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဟုန်ကျွင့်: "ဒါက မတူဘူး!"

"ဘာလို့ မတူတာလဲ" 

လီကျင်လုံ၏ ပါးစပ်ထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ သူက စာရွက်ကို ရှာရန် ဟုန်ကျွင့်အနားက အနီးကပ် ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

"အခုက ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ သိသွားပြီလေ မတူတာတော့ဘူး.... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုထားခဲ့မလို့လဲ... ကျွန်တော် အကုန်ထုပ်ပြီးပြီ!"

ဟုန်ကျွင့် သူ့အိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ 

လီကျင်လုံက အိမ်ကို စောင့်ရှောက်ရန် သူ့ကို ထားခဲ့ဖို့ စဉ်းစားနေခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်း ဒုက္ခရောက်စေမည့် ဘီလူးတစ်ကောင် ရှိလိမ့်မလား မည်သူမျှ မသိခဲ့ပေ။ ဒါပေမဲ့ ဟုန်ကျွင့်ကို နတ်ဆိုးနင်ဌာနမှာ ထားခဲ့ပြီးတော့ ထွက်သွားရမှာလည်း သူတကယ် စိတ်မချနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ လမ်းခရီးမှာ ရှည်လျားပြီး နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ယောက် တစ်နေရာဆို အထီးကျန်ဆန်လွန်းလှသည်။

လီကျင်လုံ: "ဒါဆို ငါတို့ အချက်သုံးချက် သဘောတူညီချက် လုပ်ရမှာပေါ့... အရင်ဆုံး အပြင်မှာ ကိုယ် ပြောသမျှကို နားထောင်ရမယ်"

"ကျွန်တော် အမြဲတမ်း နားထောင်ခဲ့ပါတယ်... ခင်ဗျားရဲ့စကားကို ဘယ်တုန်းက မနာခံလို့လဲ"

လီကျင်လုံက ဟုန်ကျွင့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ဖြတ်ပြောလေ၏။ 

"ဒါက အမှန်မဟုတ်ဘူး... ဥပမာ..."

လီကျင်လုံ ထိုအကြောင်းကို ​ပြန်တွေးပြီး ဥပမာတစ်ခုမျှ မပြောပြနိုင်တော့ပေ။ ယခု သူစဉ်းစားကြည့်သောအခါတွင် ဟုန်ကျွင့်က အမှန်တကယ် နာခံမှုအရှိဆုံး လူဖြစ်တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

"ဒုတိယ..."

ဟုန်ကျွင့် လက်ရန်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ လီကျင်လုံကို ဆွဲထုတ်ရန် လက်ဆန့်လိုက်သည်။ 

"ခေါင်းဆောင် ပြောသလို အကုန်လုပ်ပါ့မယ်.... အတူ ခေါ်သွားပေးပါနော် !"

လီကျင်လုံ ဟုန်ကျွင့်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ဟုန်ကျွင့်က သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို လီကျင်လုံခါး၌ ဆွဲဖက်ထားရင်း ရင်ဘတ်ကို ပွတ်သပ်ဖို့ လုပ်နေ၏။ လီကျင်လုံလည်း မသိစိတ်က သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပေမယ့် တစ်ခုခုကို သတိရသွားတာကြောင့် ချက်ချင်း ရပ်သွားသည်။

"ဟိုဆွဲဒီဆွဲ မလုပ်နဲ့... ကိုယ် မင်းအဝတ်အစားတွေကို ထုပ်ပိုးလိုက်မယ်...ဟယ်ရှီးမှာက အရမ်းအေးတယ်"

ဟုန်ကျွင့် အအေးဒဏ်ကို မကြောက်သော်လည်း လီကျင်လုံ၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် နောက်ထပ်ပစ္စည်း နှစ်ခုသုံးခု ယူဆောင်လာကာ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။ ထို့နောက် ရှင်းပြချက်မပေးစေဘဲ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်ကာ မြင်းပေါ် ထွက်ခဲ့သည်။

လီကျင်လုံ: "အရမ်းပျော်မနေနဲ့... ဒါက အလုပ်ကိစ္စနဲ့... ခရီးသွားရတာ ပျော်စရာ မဟုတ်ဘူး"

လီကျင်လုံသည် အနောက်ဈေးကို ဖြတ်၍ လက်ဖက်ရည်၊ ဆားနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူသည်။ ယန်စီမြစ်တောင်ဘက်ရှိ ရွှေဆိုင်သို့သွားကာ ပုလဲဆံညှပ်တစ်ချောင်းနှင့် ပိုးထည်တစ်ထည်ကိုလည်း ဝယ်ခဲ့သည်။ အထုပ်ကြီး အထုပ်ငယ်တွေကို သူ့အိတ်ထဲ ထည့်ထားတာကို တွေ့တော့ ဟုန်ကျွင့်က ထူးဆန်းတာကို ရှာတွေ့သွားပြီး မေးလေ၏။ 

"ခေါင်းဆောင်... ကိုယ့်ကိုကိုယ် မိန်းမတစ်ယောက်လို ရုပ်ဖျက်ပြီး လမ်းပေါ်ထွက်ချင်နေတာလား... အနီရောင်ကို ဘာလို့ဝယ်လာတာလဲ"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး: "ခေါင်းဆောင်က ဒီကိစ္စကို တွေးနေတာ ကြာ​လောက်ပြီ ခေါင်းဆောင်ကို ဘယ်သူမှ မမှတ်မိပါဘူး...ဒါကြောင့် မင်း စိတ်ချလက်ချနဲ့ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြင်သွားလို့ရမယ် ထင်တာပဲ ဟုတ်တယ်မလား"

စျေးထဲက ကြားတဲ့ လူတွေကလည်း ရယ်မောလိုက်ကြရာ သူ့သွားတွေကို အံကြိတ်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ 

"ဟုန်ကျွင့်... မင်းကိုယ့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေမယ်ဆိုရင် နတ်ဆိုးနှင်ဌာနကို ပြန်သွား!"

ဟုန်ကျွင့်လည်း သက်ညှာပေးဖို့ အလျင်စလို တောင်းဆိုလိုက်သည်။ လီကျင်လုံက သူ့မြင်းကို စီးပြီး လမ်းကြားလေးထဲ ဝင်သွားတဲ့အခါ ဟုန်ကျွင့်လည်း ဒီနေရာက အရမ်းရင်းနှီးနေပုံရတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါက ချန်မိသားစုအိမ်ပဲ။ ဟုန်ကျွင့် အမြန်ဆင်းလိုက်စဥ် လီကျင်လုံက တံခါးကိုခေါက်နေပြီ။ အထဲဝင်သွားတော့ ကလေးကို ပွေ့ချီထားတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က နှုတ်ဆက်လာသည်။ 

"စစ်သူကြီးလီ ရောက်လာတာလား" 

လီကျင်လုံ: "ငါမင်းကို အသုံးလိုတာတွေ လာပေးတာ"

အမျိုးသမီးက ကပျာကယာ ငြင်းဆိုသော်လည်း လီကျင်လုံက သူမကို စုစုပေါင်းရွှေချောင်း ဆယ့်နှစ်ချောင်းကို ပေးဆောင်ရန်သာ အခိုင်အမာ ပြော​နေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးလည်း ငြင်းဆန်၍မရသောကြောင့် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောရင်း မျက်ရည်ကျလာခဲ့​တော့သည်။

"မင်း ကြီးလာပြီပဲ" 

ဟုန်ကျွင့် ကလေးလေးရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ သူပထမဆုံး တွေ့တုန်းက ဆယ်လနီးပါးလောက်ပဲ ရှိသေးသည်။ ယခုတော့ ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ လက်ချောင်းကို ကိုင်လိုက်ပြီးတာနဲ့ ပါးစပ်ထဲကို ချက်ချင်းထည့်ကာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

"လွှတ်.... လွှတ်... နာတယ်ဟ!"

လီကျင်လုံလည်း ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးကို ပါးစပ်ဖွင့်ဖို့ ချော့မော့ပေးရလေသည်။ 

"ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်တော့မှာ နောက်မှတွေ့မယ်... ဟုန်ကျွင့် သွားကြရအောင်"

ဟုန်ကျွင့်သည် ချန်မိသားစု၏ သားမြေးများကို လက်မလွှတ်နိုင်ပေ။ သူ့စိတ်က နှလုံးမီးအိမ်ကြောင့် ဖြစ်မှန်းသိပါ၏။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ချန်အန်းမှ ထွက်ခွာပြီး တရားဝင်လမ်းအတိုင်း မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဟုန်ကျွင့်မှာတော့ မြင်းစီးရင်း ပျော်ရွှင်နေလေရာ ပြေးရခက်သော လမ်းများကိုသာ ရှာဖွေနေပါသည်။

လီကျင်လုံသည် ဌာနမှ ထွက်သွားကတည်းက ခုန်ပေါက်နေတဲ့ ဟုန်ကျွင့်ဘက်သို့ လှည့်၍ လှမ်းပြောလိုက်သည်။ 

"မင်းရဲ့ ခွန်အားကို ချွေတာထား... နာရီပိုင်းအတွင်း မင်း ပင်ပန်းလာလိမ့်မယ်!"

ဟုန်ကျွင့်က ပြုံးပြီး "လန်ကျိုး ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို မပြောရသေးဘူးနော်!"

"ကိုယ်လည်း မသိဘူး! ကိုယ်တစ်သက်လုံး ချန်အန်းကနေ တစ်ခါမှ မထွက်သွားဖူးဘူး"

တစ်နာရီလောက် ကြာပြီးနောက်။ 

ဟုန်ကျွင့်: "ခေါင်းဆောင် တည်းခိုခန်း ရောက်ပြီလား"

"ကိုယ်တို့ ချန်အန်းက ထွက်လာတာ နှစ်နာရီလောက်ပဲ ရှိသေးတယ်.... လိရှန်းတောင်ကိုတောင် မဖြတ်ရသေးဘူး"

ဟုန်ကျွင့်အတွက် ထိုက်ဟန် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါတွင် အရာအားလုံးက ဆန်းသစ်နေခဲ့ပြီး အခုတော့ အားလုံးကို သူသိပြီမလို့ အရာအားလုံးက မထူးဆန်းတော့ပေ။ ဆောင်းရာသီ အစောပိုင်းတွင် မျက်စိမြင်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးသည် အပြေးအလွှား ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အပြင် ပျင်းစရာကောင်းလှသည့် အတွက် လီကျင်လုံနှင့် စကားပြောရန်အတွက် သူ၏ အဆုတ်ထိပ်ကနေ အော်နေခဲ့ရသည်။

နှစ်နာရီ ကြာသော်။ 

လီကျင်လုံရဲ့ မြင်းကိုသာ အတူစီးနေခဲ့သည်။ ဟုန်ကျွင့်သည် လီကျင်လုံရဲ့ ကျောပြင်ပေါ်တွင် မှီနေခဲ့ကာ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးကလည်း ပါးစပ်ကိုဟလျက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ လီကျင်လုံ၏ မြင်းသည် လူနှစ်ဦးနှင့် ငါးတစ်ကောင်ကို သယ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ဟုန်ကျွင့်၏မြင်းသည် လုံးဝ ဗလာဖြင့် နောက်မှလိုက်လာခဲ့သည်။

လီကျင်လုံ : "..."

သုံးနာရီကြာသော်

လီကျင်လုံ သူ့နောက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး။ 

"ဟေး ကိုယ်တို့ရောက်နေပြီ!"

ဟုန်ကျွင့် အိပ်ငိုက်နေရာမှ ခြေလက်များ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ မြေပုံစာရွက်ကို လှန်ရင်း တည်းခိုခန်းသို့ သွားကာ လမ်းမှားသို့ မသွားကြောင်း သေချာအောင် လုပ်နေလေသည်။ သူက တည်းခိုခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကွက်လပ်ကြည့်နေသည်။ 

စားပွဲထိုးကလည်း ထွက်လာ၏။ ဟုန်ကျွင့်ပုံစံက သူ၏လက်အောက် ငယ်သားနှင့်အတူ စီးပွားရေးအရ ခရီးထွက်နေပုံ​ပေါ်ကာ လီကျင်လုံကတော့ အရာရာကို ဂရုစိုက်ရန် သူ့နောက်က လိုက်လာသူလိုပါပဲ။ စားပွဲထိုးလေးအတွက် ဒီလိုလူတွေက ရိုးနေပါပြီ။ 

လီကျင်လုံ: "သခင်လေးရေ... မင်း ထမင်းစားဖို့ ဝင်လာပြီး အပြင်မှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ"

သူ ထမင်းစားရမယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားတော့ ဟုန်ကျွင့် တက်ကြွသွားပြီး အလျင်အမြန် ဝင်လာခဲ့သည်။ တည်းခိုခန်းရှိ စားပွဲထိုးက လီကျင်လုံကို ဦးစွာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ဟုန်ကျွင့်ကိုကြည့်ကာ ပြောလေ၏။ 

"သခင်လေး ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ပါ" 

"အပေါ်ထပ် နှစ်​ယောက်ခန်း" လီကျင်လုံက စားပွဲထိုးကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"အပေါ်ထပ်က တစ်ယောက်ခန်း တစ်ခန်း"

လီကျင်လုံ: "နှစ်ယောက်ခန်း"

စားပွဲထိုးက လက်ညိုးကို ဆန့်တန်းပြီး "တည်းခိုခန်းတစ်ခုစီမှာ အပေါ်ထပ်က တစ်ယောက်ခန်း တစ်ခန်းပဲ ရှိတယ်... အစောင့်တစ်ယောက်က အိမ်နောက်ဖေးမှာ တောအုပ်ထဲမှာ နေချင်တာလား"

ဟုန်ကျွင့်: "ကိစ္စမရှိပါဘူး ငါ တောအုပ်ထဲမှာ အိပ်လိုက်မယ်"

စားပွဲထိုး: "သခင်လေးက ဘာလို့ တောအုပ်ထဲမှာ အိပ်ရမှာလဲ... မင်းတို့မိသားစုမှာ စည်းကမ်း​ရော ရှိသေးရဲ့လား"

လီကျင်လုံ: "..."

လီကျင်လုံသည် ချန်အန်းမှ တစ်ခါမှ မထွက်ခွာဖူးသောကြောင့် တရားဝင်လမ်း တစ်လျှောက်ရှိ တည်းခိုခန်းတိုင်းတွင် အ​​ပေါ်ထပ်၌ တစ်ခန်းသာ ရှိသည်ကို မသိ။ ယခင်က သူတို့သာ် သောက်တဲ့ နေရာမှာပဲ တစ်ညလုံး အိပ်ခဲ့ကြသည်လေ။ အပေါ်ထပ်များက တရားဝင်စာရွက်စာတမ်းများ ကိုင်ဆောင်ထားသော၊ ချမ်းသာသော စီးပွားရေးသမားများ သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ တာဝန်များကို တင်ပြရန် ချန်အန်းသို့ ပြန်လာသော အရာရှိများအတွက် သီးသန့်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုလည်း အတူတူ အိပ်ကြတာပေါ့" 

လီကျင်လုံသည် အပေါ်ထပ်က အခန်းဟာ သန့်ရှင်းပြီး ကုတင့လည်း တော်တော်ကျယ်တာကို မြင်တော့ ဒီအတိုင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ချလိုက်ကာ ဟုန်ကျွင့်ကို အရင်အိပ်ခိုင်းသည်။ ဟုန်ကျွင့်က ရေထည့်ထားတဲ့ ဇလုံကို တွေ့ပြီး ငါးကြင်းနတ်ဆိုးကို ထည့်ထားလိုက်၏။ လေအေးတွေက တိုက်ခတ်နေတာကြောင့် ငါးတစ်ကောင်လုံး ခြောက်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီ။

သခင်​လေးကို အလုပ်အကျွေး ပြုပြီးနောက်တွင် လီကျင်လုံလည်း လှဲလိုက်သည်။ သူသည် ငယ်စဉ်ကပင် သခင်ငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သခင်လေးအဖြစ် မနေခဲ့ရတာက ရက်အတော်ကြာလေပြီ။ 

"ခေါင်းဆောင်...."

လီကျင်လုံ: "အိမ်နဲ့ဝေးနေရတာက အိမ်မှာနေတာနဲ့ မတူဘူး... အဲဒါကို အရင်ဖြေရှင်းလိုက်ရအောင်။"

"ကျွန်​တော်အိပ်လို့ မရဘူး..."

ဟုန်ကျွင့်သည် နေ့ခင်းဘက်တုန်းက လီကျင်လုံကိုမှီရင်း သူအလွန်အမင်း အိပ်မောကျနေခဲ့ရာ ယခု အချိန်တွင်တော့ အလွန်တက်ကြွနေပါသည်။ သို့သော် လီကျင်လုံသည် မနေ့ညက ချုံမင် ဒုက္ခလာပေးသည့်အချိန်မှ စကာ ကောင်းကောင်း မအိပ်ရသေးချေ။ နေ့ခင်းဘက်မှာလည်း ကိစ္စတော်တော်များများ ထပ်ဖြစ်ပြန်တော့ မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ခေါင်းအုံးပေါ် ခေါင်းကို ထိလိုက်တာနဲ့ မျက်ခွံတွေက လေးလံလာသည်။

"ကောင်းပြီ" လီကျင်လုဲ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး "ဒါဆို မင်းဘာဆက်လုပ်မှာလဲ"

"မြောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာတွေအတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေ သုံးခုရှိမယ်ထင်တယ်..."

"ပြောကြည့်..." 

လီကျင်လုံ တိုတိုတုတ်တုတ်သာ ပြောပြီး သူ့အသိစိတ်က ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။ ဟုန်ကျွင့်ကတော့ ဆက်ပြောနေသည်။ 

"တောင်တန်းနဲ့ ပင်လယ်ခေတ်ကတည်းက ဒဏ္ဍာရီအရ 'မိုးခေါင်နေတဲ့ နတ်ဆိုး' လို့ ခေါ်တဲ့ အနောက်မြောက်ဘက်မှာ မိစ္ဆာတစ်မျိုး ရှိလာတယ်မလား... အဲဒီမိစ္ဆာက မိုင်ထောင်ချီအထိ ပြင်းထန်တဲ့ မိုးခေါင်ရေရှားမှုကို ဖြစ်စေနိုင်တာမလို့ အနောက်နိုင်ငံအများစုက သဲကန္တာရတွေ ဖြစ်နေတာ”

လီကျင်လုံဘက်က တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဖြစ်နေတာကြောင့် ဟုန်ကျွင့် အနားကို ကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ 

"ခေါင်း... ဆောင်... အိပ်ပျော်နေပြီလား"

အရင်တုန်းက ယောင်ကျင်း နန်းတော်မှာဆို ဟုန်ကျွင့်ဟာ ချုံမင် အိပ်နေတဲ့အချိန်မှာ အမြဲလိုလို ကျီစား​နေတတ်သော်လည်း အခု လီကျင်လုံက်ုတော့ အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေခဲ့ကာ ဘယ်လို ကစားရမလဲ စဥ်းစားနေ၏။ လီကျင်လုံမှာ တခဏအတွင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ဟုန်ကျွင့်သည် တစ်ဖက်လူရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်က အတော်လေး ကြည့်ကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ယူကာ သူ့မျက်နှာကို ကြောင်ပုံဖြစ်သွားအောင် ရေးခြစ်လိုက်သည်။ 

လီကျင်လုံ သူ့ကို ဆော့နေသူရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပိတ်ဆို့ဖို့ သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်တဲ့အခါ ဟုန်ကျွင့် စာရေးတဲ့ စုတ်တံကို ရှောင်လိုက်လေသည်။ 

........

ညမိုးချုပ်လာသောအခါ တော၌ရှိသမျှသော သစ်ပင်တို့ ညှိုးနွမ်းကုန်၏။

မော့ရစ်ကန်းသည် လိရှန်းတောင်မှ ထွက်ခွာကာ မြောက်ဘက်သို့ ခရီးနှင်လာခဲ့သည်။ တစ်နေကုန် ပြေးလွှားပြီးနောက် မြစ်ဝါမြစ်ကမ်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤမြင်းသည် မိုးလင်းမှ နေဝင်ရီတရောအထိ တစ်နေ့လျှင် မိုင်ခြောက်ရာပြည့်အောင် ပြေးနိုင်ပေသည်။ 

"မြောက်ဘက်ကို ပြန်သွားရ​တော့မှာလား?"  

မြောက်ဘက်ရှိ ဆောင်းရာသီသည် အလွန်အေးလွန်းသဖြင့် ဟူလွင်ရေကန် ဧရိယာမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ လေးခုရှိလာသည်။ အနောက်ဘက်သို့ မော့ပေ ဒေသသို့သွားရန်၊ ကျန်တစ်ခုမှာ တောင်ဘက်က စုကျိုး နှင့် ဟန်ကျိုး၊ ကွမ်ကျုံး။ တတိယကတော့ အလယ်က ချန်းအန်သို့ သွားရမည်။ စတုတ္ထကတော့ ရုရှူပင်။ 

အားထိုက်က ထိုက်ရှန် ဝန်းကျင်ဧရိယာကို အာရုံစိုက်နေချိန်တွင် ချိုးယုံစစ်က တောင်ဘက်တွင် သမင်ဖြူ၏ တည်နေရာကို မေးမြန်းရန် ကူညီပေးမည်ဟု သဘောတူခဲ့သည်။ အခြားလူနှစ်ဦးက ခါးသီးသော အအေးဒဏ်ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် မြောက်ပိုင်းသို့မသွားမီ ချန်အန်းတွင် ဆောင်းရာသီကို ကုန်ဆုံးရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု အကြံပေးခဲ့သည်။

သို့သော် လာမည့်နှစ် နွေဦးနှောင်းပိုင်း သို့မဟုတ် နွေရာသီအစောပိုင်းအထိ စောင့်ဆိုင်းရသည်မှာ ရှည်လျားပြီး ထိုအတောအတွင်း မည်သို့သော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်လာမည်ကို သူတို့ ဘယ်သူတို့မှ မသိနိုင်ပါ။

နွေရာသီလေအေး တိုက်ခတ်သော်အခိုက် မော့ရစ်ကန်းသည် သူဝတ်ခဲ့သော ပါးလွှာသည့် မုဆိုးစစ်ဝတ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးနှင်ဌာန၏ ဝတ်စုံကိုလည်း ဂရုတစိုက် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ မြစ်ဝါမြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးတာနဲ့ မြို့ထဲမှာ အဝတ်အစားတွေ ထပ်ဝယ်ရမည်။ 

မြစ်ဝါမြစ်သည် မကြာမီ အေးခဲတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် မော့ရစ်ကန်း မြင်းကိုဆွဲကာ နောက်ဆုံး ကူးတို့သင်္ဘောပေါ် တက်ခဲ့သည်။ မြစ်ကို ဖြတ်ကူး​နေစဉ် တောင်ဘက်ရှိ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ကို တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြန်ကြည့်လိုက်မိ​သေးသည်။

ညဘက်တွင် မြောက်ဘက်ကမ်းရိုးတန်းရှိ ယွိလင်ခရိုင်ရှိ မီးပုံးများက လင်းထိန်နေသေးသည်။ မော့ရစ်ကန်း သူ့လက်များကို ပွတ်သပ်ကာ အသက်ရှုရန် ခက်ခဲလာတာမို့ သားမွေးဆိုင်သို့ လျှောက်သွားကာ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်လှီကာ မှော်ဆန်သော မြင်းတစ်ကောင်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူ့ပုံစံက လမ်းမပေါ်ရှိ လူအများ၏ ငြူစူမှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ 

ခဏအကြာတွင် မြေခွေး​မွေးဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ အင်ပါယာနန်းတွင်းရှိ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ၀တ်စားဆင်ယင်မှုကို ပြန်လည်ပြုပြင်လိုက်တဲ့အခါ သူ့အသွင်အပြင်က ပို၍ပင် သန်စွမ်းချောမောသွားသည်။ မော့ရစ်ကန်းသည် အဝတ်အသစ် ပြောင်းပြီးနောက် အိတ်ထဲမှ သားရေမျက်နှာဖုံးကို ထုတ်ကာ လေနှင့်နှင်းများကိုကာကွယ်ရန် မျက်နှာပေါ်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် လမ်းကိုကြည့်လိုက်သည်။

ဒီည ယွိလင်မှာ တစ်ညတာ တည်းခိုဖို့ စီစဥ်ထားလိုက်၏။ လက်အိတ်တွေ ဝတ်ပြီး ဝိုင်ရှာဖို့ မြို့ကို သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေပေမယ့် အဲဒီအချိန်မှာ လူတစ်ယောက်က လမ်းပေါ် ပြေးလွှားနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူရဲ့ ဆံပင်တွေက ရှူပ်ပွပေရေနေပြီး အရူးတစ်ယောက်လိုပင်။ 

မော့ရစ်ကန်း ဘေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မရပ်ဘဲ မြင်းကို ဝိုင်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

"ဟေး ရပ်စမ်း!"

အရူးသည် ဆိုင်ခန်းအပြင်ဘက်ရှိ နှင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်က သူ့နောက်ကို လိုက်ကာ ဟောက်ရင်း အရူးလက်ထဲက ပန်ကိတ်ကို လုယူသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် လက်ထဲကတုတ်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ပါးစပ်ကလည်း ကျိန်ဆဲရင်း လှည့်ထွက်သွားခဲ့၏။

သူဌေး: "ဆိုင်ရဲ့စီးပွားရေးကို တုတ်နဲ့ မထိုးစမ်းနဲ့!! ထွက်သွား!"

အရူးသည် တွားသွားကာ တစ်ဖက်သို့ ပြေးသွားကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရေရွတ်နေလေသည်။ မော့ရစ်ကန်း ကြေးဒင်္ဂါးအနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ သေရည်ဝယ်ခါနီး၌ အဝေးမှ အရူး၏ တီးတိုးသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်သောအခါ သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေ ရပ်သွားခဲ့သည်။ 

"သရဲ....သရဲ......သမင်ရော?.....သမင်"

မော့ရစ်ကန်း မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်ရှိ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်လာခဲ့ကာ လှည့်၍ အရူးဆီသို့ အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။ အရူးသည် ဖားတစ်ကောင်လို အော်ဟစ်ကာ ရှောင်တိမ်းနေခဲ့တာကြောင့် မော့ရစ်ကန်းလည်း နှင်းထဲတွင် ဒူးထောက်ကာ နူးညံ့​သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ 

"မင်း အခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

"ဒီလူက အရူးပဲ!"

ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်က ရေဇလုံကို လောင်းချလိုက်ပြီး အပြင်ထွက်လာကာ အော်ပြောလေသည်။ 

"အနောက်မြောက်အရပ်က လူတွေက ရူးနေကြတာလား မသိဘူး... မဟာတံတိုင်းကြီးမှာ ညဘက်ကျရင် သရဲတစ္ဆေရှိတယ်ဆိုပြီး စောစောစီးစီး အော်ဟစ်နေကြတာ"

မော့ရစ်ကန်းက တိုးတိုး​လေး ထပ်ပြောသည်။ 

"မင်းဘာတွေ့ခဲ့တာလဲ.... စိတ်အေးအေးထား..."

အရူးက မော့ရစ်ကန်းကို ဗြောင်ကျကျ ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးများက အာရုံပြောင်းသွားသော်လည်း ကြယ်ပွင့်တွေလို တောက်ပနေသည်။ ထိုစဥ် မော့ရစ်ကန်းလည်း တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် မန္တန်ကို တီးတိုးဆိုရင်း သူ့လက်ဖဝါးများကို ဖြန့်ကာ အရူး၏နဖူးပေါ် ဖြည်းညှင်းစွာ ဖိလိုက်ရာ အရူးလည်း တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

အရူးက သူ့မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မော့ရစ်ကန်းရဲ့ မန္တာန် ရောင်ပြန်ဟပ်မှုက သူ၏တောက်ပသော မျက်လုံးများထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး" မော့ရစ်ကန်းက အသံတိုးတိုးဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ 

"မကြောက်ပါနဲ့"

မော့ရစ်ကန်း အရူး၏ အ၀တ်အစားများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ့အိတ်ကပ်အတွင်းမှ သံ တံဆိပ်ပြားလေးကို တွေ့သွားသည်။

သံတံဆိပ်ပြား၌ - ထျန်းရွှေကျောင်းဝင်း၊ အမှတ် ၂၇ လု။

ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်က မော့ရစ်ကန်းကို စောင့်ကြည့်ပြီး သူဝတ်ထားတဲ့ သားရေမျက်နှာဖုံးကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ရုတ်တရက် "အယ်ကနဲ" အသံထွက်လာ၏။ 

"ဟေ့ သူဌေး... မြန်မြန်ကြည့် ဒါက သူတို့ပြောတဲ့ နံရံအပြင်ဘက်က..."

"ထ... ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ"

မော့ရစ်ကန်း ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်အား ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရူးသွပ်​နေသော လူကို တွဲ၍ ဆိုင်ထဲမှ ခေါ်​ဆောင်သွားခဲ့သည်။