MM Story Teller

(28)

Viewers 5k

Chapter (28)

မကြာခဏ လူသတ်မှု

ယနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် တလီတရားရုံးရှိ အမတ်ကြီးဟွမ်ရုံက နတ်ဆိုးနှင်ဌာနသို့ လူကိုယ်တိုင် လာရောက်ခဲ့သည်။

"ခေါင်းဆောင်လီ!"

ဟွမ်ရုံသည် အထမ်းသမားများအား သေတ္တာ တစ်ပုံးကို သယ်ဆောင်လာစေကာ အရက်နာကျနေသော နတ်ဆိုးနှင်ဌာန ဝင်းသို့ ပို့လိုက်သည်။ လီကျင်လုံမှာ အရက်အရှိန်ကြောင့် ခေါင်းကိုက်နေဆဲ ဖြစ်ကာ ဧည့်သည်တွေကို တွေ့ဖို့ ထွက်လာရင်း သူ့မျက်ခုံးတွေကို နှိပ်နေသည်။

တော်ဝင် စာမေးပွဲအပြီးတွင် တလီတရားရုံးက လီကျင်လုံကို မျက်လုံးမှိတ်ပြီး တိုင်းပြည်တာဝန်ကို ကောင်းမွန်စွာ ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြောင်း စာလွှာထုတ်ခဲ့သည်။ ဟွမ်ရုံပင် ပြုံးပြီး စကားပြောတတ်လာ၏။

ဟွမ်ရုံ:"မနိုးသေးဘူးလား..ဒါက မာန်မာနကြီးလွန်းတယ်.. မင်းတို့က နတ်ဆိုးတွေ ဖမ်းဖို့ ညဘက် အပြင်ထွက်နေကြတာလား?"

"ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲကို ဝင်ပါ..."

လီကျင်လုံမှာ ဟုန်ကျွင့်ကို အိပ်ဆောင်ပြန်ရောက်လာရန် သုံးနာရီလောက် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ ဟုန်ကျွင့်မှာ လဲကျလုနီးပါးဖြစ်ကာ မျက်လုံးကို မဖွင့်နိုင်လောက်အောင်ပင် အခြေအနေ ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။

"ကျင်လုံက လွတ်လပ်မှုကို ရရှိခဲ့တာပဲ အဝတ်အစားလဲပြီး..ပြန်အိပ်တော့!"

ဟွမ်ရုံက ကမန်းကတန်း ပြောသည်။

"ဒါက တလီတရားရုံးကနေ မင်းလက်ထဲကို အပ်ထားတဲ့ အမှုကိစ္စတွေ"

လီကျင်လုံ ချက်ချင်း လန့်နိုးလာ၏။ သေတ္တာဘက်ကို ကြည့်လိုက်ချိန်အထိ ကောင်းကောင်းကြီး အသိမဝင်သေးပေ။

"မင်းမှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိရင် လန်ဟောက်ကို ပြောလိုက်ပါ"

လန်ဟောက်ကလည်း သူ့ကို သတိပေးနိုင်ကြောင်း မြန်မြန်ပြောပြီး သူနဲ့ ဟွမ်ရုံလည်း ထွက်ပြေးသွား၏။ လီကျင်လုံခမျာ ထိတ်လန့်စွာဖြင့် အမှုတွဲနှစ်ရာကျော် ပါဝင်သော သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေ့ နေ့လည်တွင် လူတိုင်း နိုးလာကြ၏။ ဟုန်ကျွင့်လည်း ရေချိုးရန် ထွက်လာကာ အားလုံးလည်း မောပန်း နွမ်းနယ်နေပုံရသော်လည်း သီချင်းတစ်ပိုဒ်ကတော့ ဆိုလိုက်သေးသည်။

ဟုန်ကျွင့်: "ညနေပြန်ကစားရအောင် ဟီးဟီး"

အားထိုက်: "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့မှာ ပိုက်ဆံအများကြီး မရှိတော့ဘူး... ပြီးခဲ့တဲ ငွေ ၃,၂၀၀ က ငါ့ဆီ ပြန်မရောက်သေးဘူး"

ဟုန်ကျွင့်: "ငါရှိတယ်... ငါ့မှာရှိတယ်.... ချယ်ရီကိတ်မုန့်ဆိုင် သွားရအောင်"

မော့ရစ်ကန်း: "ကောင်းပြီ... ဒီဆိုင်..."

"အမှုကို စုံစမ်းရဦးမယ်" လီကျင်လုံ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"ကစားဦးမှာလား? ဖျက်သိမ်းလိုက်တော့"

နေ့လည်စာ စားပြီးနောက် ဟုန်ကျွင့်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ အမှုတွဲဖိုင်များကို ကြည့်ကာ ဆွံ့အနေပြီး ကျန်တဲ့လူတွေမှာလည်း အံသြသွားကြသည်။

မော့ရစ်ကန်း: "ငါတို့ ကြောင်တစ်ကောင်ကို ထပ်ရှာရဦးမှာလား?"

လီကျင်လုံ စာလိပ်တစ်လိပ်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး "တလီတရားရုံးက စုဆောင်းထားတဲ့ ခက်ခဲတဲ့ အမှုကိစ္စတွေပဲ... အဲဒါတွေကို အရင်စစ်ဆေးပြီး မနက်ဖြန် လူခွဲ စုံစမ်းကြည့်ရအောင်"

ဟုန်ကျွင့်: "ဒါတွေအားလုံးက မိစ္ဆာတွေနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာလား"

ထိုအခါ ချိုးယုံစစ်က ပြုံး၍ ပြော၏။

"ဒီလောက်များတဲ့ မိစ္ဆာတွေ ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ... အဲဒါက ဘုရင်မင်းမြတ်နဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ငါတို့က မျက်နှာသာ ရထားတာတော့ ငါတို့ကို အရှင်မင်းကြီးက အမြတ်တော်ရှမှာ မဟုတ်ဘူး...အဲဒါကြောင့် မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ အမှုတွေကို ငါတို့ဆီ ပစ်ချလိုက်တာ"

လီကျင်လုံ: "မိစ္ဆာတွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်သေးသရွေ့ သူတို့အားလုံးကို 'မိစ္ဆာတွေ မရှိဘူး' လို့ စစ်ဆေးပြီး တလီတရားရုံးကို ပြန်ယူသွားရလိမ့်မယ်"

ဟုန်ကျွင့် သူ့လက်ထဲက စာလိပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရွတ်ပြလာသည်။

"ချင်မျိုးရိုးနဲ့ အရောင်း အလုပ်သမလေးက ညသန်းခေါင်ကြီး အိမ်မှာ ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားတယ်တဲ့... ဒါကိုရော ခင်ဗျား ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား "

လီကျင်လုံက ၎င်းကိုယူ၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ဘေးသို့ပစ်ချကာ ဆိုသည်။

"သတ်ပစ်ခဲ့သူမှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဟုတ်မဟုတ် မသေချာသေးဘူး"

အားထိုက်: "နိုဝင်ဘာလ ဒုတိယနေ့ညမှာ ငါ့အိမ်က အကြွေစေ့လေးလုံး ပျောက်သွားတယ်တဲ့..."

ချိုးယုံစစ်က ရယ်မောပြီး "အဲဒါကို ကလေးတွေက ခိုးယူပြီး သုံးပစ်တာနေမှာပေါ့"

မော့ရစ်ကန်းက နောက်ထပ် အမှုတွဲတစ်ခုကို ယူလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ညဘက်မှာ အော်ငိုတတ်တဲ့ ကလေးကလည်း မိစ္ဆာနဲ့ ဆိုင်သွားတာပဲလား....ငိုနေတဲ့ ကလေးကို ချော့သင့်တာလေ... ဘာလို့ ငါတို့က စွန့်စားခန်းကို သွားရမှာလဲ"

လီကျင်လုံ: "မြို့ပြင်က မျောက်တွေ ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးနေကြတယ်... မိစ္ဆာတွေ လှည့်ပတ်နေတာလို့ သံသယဖြစ်မိတယ်..."

လီကျင်လုံလည်း သူ့လူတွေကို တလီတရားရုံးက ဒီအမှုတွေကအစ ဖြိုခွင်းစေချင်နေပုံပဲ။ ဟုန်ကျွင့်က လူသေရဲ့ စာလိပ်ကို ကောက်ယူပြီး မေးကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အဲဒါကို မစစ်ဆေးရင် ဘာဖြစ်မလဲ"

လီကျင်လုံ: "ဒါက တလီတရားရုံးရဲ့ တာဝန်ပဲ"

"ခင်ဗျားပြောတဲ့အတိုင်း တလီတရားရုံးက လူသတ်သမားကို စော်ကားဖို့ မတတ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား?"

"ဒါဆို အမှုပိတ်ဖို့ကလွဲလို့ ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးပေါ့" ချိုးယုံစစ်က ပြန်ဖြေ၏။

ဟုန်ကျွင့်လည်း လူသေအမှုကို ကောက်နှုတ်ပြီး ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ လီကျင်လုံ သက်ပြင်းချကာ။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းစုံစမ်းချင်ရင် သွားစုံစမ်းလိုက်..."

ဟုန်ကျွင့်က စာလိပ်ကို ကောက်ယူပြီး ချက်ချင်း ထွက်သွားသည်။ မော့ရစ်ကန်း သူ့နောက်ကို လိုက်ချင်ပေမယ့် ဟုန်ကျွင့်က မလိုဘူးဟူသည့် အမူအရာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး သူ့အဝတ်အစားများကို လဲပြီးတာနဲ့အ ပြင်ကို ထွက်ချသွားတော့သည်။

"သွားကြည့်ခွင့်ပေးလိုက်..."

လီကျင်လုံ ဆိုလိုက်သော်လည်း မငြိမ်မသက်ဖြင့် သူကအရင် ထရပ်လိုက်သည်။

ကျန်တဲ့လူတွေက "မှန်တယ် ခေါင်းဆောင် မင်းသွားကြည့်လိုက်...."

"ခေါင်းဆောင် လိုက်သွားပေးသင့်တယ်"

လီကျင်လုံ: "..."

လီကျင်လုံ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ သုံးယောက်... ငါတို့ အသေးစိတ် ပြောဖို့လိုမယ် ထင်တယ်... ဟုန်ကျွင့်အပေါ် ငါ့ရဲ့ အထူးဂရုစိုက်မှု အတွက် နားလည်မှု လွဲမှားနေကြတာလား"

.....

ဟုန်ကျွင့်သည် လမ်းမပေါင်း များစွာကို ဖြတ်လျှောက်ပြီး ချန်အန်း၏ ဆင်းရဲသားများ နေထိုင်ရာ ကွေယိခရိုင်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ခြံဝင်းနံရံများသည် အပျက်အစီးများသာ ဖြစ်ပြီး အိမ်များရ လမ်းတစ်ဖက်စီတွင် ရှိကာ လမ်းကြားများတွင် မိလ္လာလို ရေဆိုးများလည်း စီးဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မိသားစုတစ်စုအိမ်၏ ခြံဝင်းသည် စျေးသည်များ ရောင်းသော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နေပြီး အတွင်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဟုန်ကျွင့်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ပလုတ်တုတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး "ဒေါင်ဒေါင်" ကို အကြိမ်အနည်းငယ် တီးခတ်လိုက်ရာ အထဲမှာ လူငယ်တစ်ယောက်၏ အသံက ထွက်လာ၏။

"မင်းကြိုက်တာ ယူသွားပြီး ပိုက်ဆံကို ဘူးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပါ"

ဟုန်ကျွင့် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမြင်လိုက်ရတာက ချန်အန်းမှာရှိတဲ့ ဆင်းရဲတဲ့မိသားစုက ပြတင်းပေါက်တွေကို စက္ကူနဲ့ဖုံးပြီး ချပ်ဝတ်တန်ဆာ တစ်ထည်ကို တံခါးဝမှာ ပစ်ချထားလေသည်။ ထိုချပ်ဝတ်တန်ဆာက လီကျင်လုံရဲ့ လုံဝူစစ်တပ်က သံချပ်ကာလိုပါပဲ။

ဟုန်ကျွင့်ထက် အသက်မကြီးသေးသော လူငယ်တစ်ယောက်သည် စားပွဲဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး သူ့လက်ထဲက ဓားတစ်ချောင်းကို သုတ်လျက်ရှိ၏။ တံခါးဖွင့်သံ ကြားတော့ ဟုန်ကျွင့်ကို အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါက နတ်ဆိုးနှင်ဌာန အတွက် အလုပ်လုပ်နေတာ" ဟုန်ကျွင့်က သူ့တံဆိပ်ကို ပြပြီး။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... သေသွားတဲ့ အရောင်း အလုပ်သမားက ဘယ်သူလဲ?"

ဒါက ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုဖြစ်ပြီး ကောင်လေးရဲ့ နာမည်က ချင်ဝူ ဖြစ်ပြီး အသက် ၁၉ နှစ်ရှိပြီ။ သူက လီကျင်လုံရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်လည်း ဖြစ်ခဲ့တာ ဖြစ်ခဲ့ပါသေးသည်။ ချင်ဝူက ဓားကို ဘေးဖယ်ထားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလေ၏။

"နတ်ဆိုးနှင်ဌာနက ဒုစစ်သူကြီးလီရဲ့ တရားဝင်ရုံး မဟုတ်ဘူးလား... မင်းဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဟုန်ကျွင့်: "ချင်ယဲ့ဆိုတဲ့ အရောင်းစာရေးမလေးလေ... သူမ မတော်တဆမှု ဖြစ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား?"

"ငါ့အဖေ အသတ်ခံလိုက်ရတယ်"

ချင်ဝူက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ဟုန်ကျွင့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး... သွားပါတော့"

ဟုန်ကျွင့် စားပွဲဘေးမှာ ထိုင်ပြီး မဝံ့မရဲနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ခဏလောက် အတူထိုင်ပါရစေ"

ချင်ဝူ: "အိမ်မှာ မင်းကို ဧည့်ခံဖို့ ဘာမှမရှိဘူး... စစ်သူကြီးလီရော နေကောင်းရဲ့လား"

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စားပြောရင်း ခဏလောက် ထိုင်လိုက်သည်။ ချင်ဝူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးချရင်း ဟုန်ကျွင့်က ထပ်မေးလိုက်၏။

"သူ့ကို ဘယ်သူ သတ်လိုက်တာလဲ?"

"ယန်မိသားစုက ယန်ကော်ကျုံးရဲ့ အိမ်တစ်အိန်ကို ဒုတိယဝယ်သူက ငါ့မိထွေးနဲ့ ပူးပေါင်းထားတယ်... ညတုန်းက သူ့ကို လည်ပင်းညှစ်သတ်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာ... ငါတို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး... ငါ့မိသားစုက အရမ်းဆင်းရဲတယ်လေ"

ချိုးယုံစစ်၏ ခန့်မှန်းချက်နှင့် အမှန်တကယ် ကိုက်ညီနေသဖြင့် ဟုန်ကျွင့် ခဏငြိမ်သွားသည်။ တလီတရားရုံးက လူသတ်သမားကို မစော်ကားဝံ့သောကြောင့် တရားခံကို အချည်းနှီးသာ လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"နာမည် ဘယ်လိုခေါ်တာလဲ" ဟုန်ကျွင့် သည်းမခံနိုင်ဘဲ ထရပ်လိုက်မိသည်။

"တလီတရားရုံးကို ထပ်သွားရအောင်"

ချင်ဝူက ပြန်မဖြေဘဲ ဟုန်ကျွင့်ကို ကြည့်လိုက်ကာ။

"အဲဒီနေ့က လုံဝူစစ်တပ် အပြင်ဘက်က ကျောင်းကွင်းမှာ မင်းကို တွေ့ခဲ့တယ်... စစ်သူကြီးလီက မင်းကို ဘယ်လိုဆက်ဆံတာလဲ"

ဟုန်ကျွင့်လည်း သူဘာကြောင့် ဒီလိုမသက်ဆိုင်တဲ့ အကြောင်းအရာဆီကို လှည့်သွားမှန်း မသိခဲ့ပါဘူး။ သို့သော် သူစဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေခဲ့တယ်

"ခေါင်းဆောင်က အရမ်းကြင်နာတယ်"

"ဟုတ်တယ်... ဒါကြောင့် သူမင်းကို စိတ်ပူစရာ မလိုအောင် မင်းက တန်ဖိုးထားပေးပါ"

ဟုန်ကျွင့် : "???"

ဟုန်ကျွင့် ထပ်မေးချင်ပေမယ့် ချင်းဝူက ဧည့်သည်ကို မတွေ့ချင်တော့သည့် သဘောဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ချင်ဝူ ဟုန်ကျွင့်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ လီကျင်လုံက သူ့ဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အမှောင်ခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ချင်ဝူက ဆိုလာသည်။

"လီ... စစ်သူကြီး လီ..."

"ဟုန်ကျွင့် ဒီအမှုကို ကိုင်လိုက်ကတည်းက မင်းမိသားစုပဲလို့ ငါထင်လိုက်တယ်" လီကျင်လုံ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး။

"မင်းအဒေါ် ဘယ်မှာလဲ"

ချင်ဝူ: "ဟူး.... ခုနစ်ရက်မြောက်ပြီးတာနဲ့ လက်ထပ်ပြီး အခု အပြင်မှာနေဖို့ အိမ်ငှားနေနေတယ်"

လီကျင်လုံ: "ယန်မိသားစုက မကြာသေးမီ နှစ်တွေအတွင်းမှာ အားကောင်းလာခဲ့တယ်... မင်းအသက်ရှုသံကို မျိုသိပ်ထားရတယ်မလား?"

ချင်ဝူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခဏတိတ်ဆိတ်သွားရာ နောက်ဆုံးမှာတော့ လီကျင်လုံက ပြောလာသည်။

"လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းကို အကြံပေးချင်တာ ရှိတယ်... ဒီကိစ္စကို ငါ အလေးအနက်ထားပြီး လုပ်မှာပါ ဒါပေမယ့် အချိန်က မရောက်သေးဘူး"

ချင်ဝူ: "ယန်မိသားစုက ကောင်းကင်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ဖုံးအုပ်တယ်... ခွေးက လူ့စွမ်းအားကို အားကိုးနေတယ်... သူတို့က ဈေးကွက်ကို အနိုင်ကျင့်တယ် မြေသြဇာကောင်းတဲ့ မြေကို သိမ်းတယ် အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ကလေးတွေကို ရိုက်နှက်တယ် ဆဋ္ဌမစစ်တပ်နဲ့ လစာတွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်တယ် နယ်ခြားစောင့်တပ်တွေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံရမလဲ မသိဘူး"

လီကျင်လုံ: "လူတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝမှာ မကျေမနပ်တာတွေ အများကြီးရှိပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ တစ်နေ့ပြေလည်သွားလိမ့်မယ်.... မင်းရဲ့စိတ်တွေ မပျံ့လွင့်ပါစေနဲ့ ငါဒီကိစ္စကို အလေးအနက်ထားပါ့မယ် ဒီလောက်ပါပဲ"

စကားပြောပြီးနောက် လီကျင်လုံ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ထွက်သွား၏။ ချင်ဝူလည်း သူ့နောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထွက်သွားသောအခါ ရုတ်တရက် လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"လီကျင်လုံ မင်းက အရင်အတိုင်းပဲ"

"အရင်လို မဟုတ်တော့ပါဘူး"

လီကျင်လုံ သူ့ခေါင်းကို လှည့်ပြီး ချင်မိသားစုမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် အမှုသစ်တစ်ခု ရောက်လာသည်။

"ဘာလို့များ ဒီလောက်များနေတာလဲ"

ဟုန်ကျွင့်မှာ မနေ့က အမှုစာအုပ်တွေ ဖတ်တာတောင် မပြီးသေးဘဲ နောက်တစ်ခုက ထပ်ရောက်လာပြီ။ အားလုံးလည်း စိတ်ညစ်သွားသည်။

လီကျင်လုံ: "လန်ဟောက် မင်း ရပ်စမ်း!"

"ဒီနေ့ လူသတ်မှုတစ်ခု ရှိတယ်တဲ့!"

လန်ဟောက်က နောက်ထပ် စာလိပ်များစွာကို ချပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းက ဒီအမှုတွဲတွေကို ကြည့်ရင်း ငြီးငွေ့လာတဲ့အတွက် လှိမ့်နေကြတော့သည်။ မနက်ခင်းမှာ မော့ရစ်ကန်းနဲ့ ချိုးယုံစစ်က စာလိပ်တွေကို ဖတ်ပြီး နေ့လည်မှာတော့ လီကျင်လုံ၊ ဟုန်ကျွင့်နဲ့ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးတို့က အမျိုးအစား ခွဲကြသည်။ အမှုကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် မိစ္ဆာနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ အမှုအားလုံးကို တလီတရားရုံးကို ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။

ဟုန်ကျွင့်: "ချင်ဝူ ခင်ဗျားကို မေးနေသေးတယ်"

"ဘာပြောလဲ" လီကျင်လုံက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ပြန်မေးရင်း အမှုတွဲစာလိပ်အောက်ကနေ စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ဟုန်ကျွင့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဟုန်ကျွင့်: "ခင်ဗျားတို့အရင်က သူငယ်ချင်းတွေလား?"

လီကျင်လုံ: "ဟုတ်တယ်ဆိုပါတော့"

ဟုန်ကျွင့်က သူ့မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်နေတာ တွေ့လိုက်ရတော့ လီကျင်လုံလည်း မနေနိုင်ဘဲ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

“ ရှောင်ဝူ.... လုံဝူတပ်ထဲဝင်တုန်းက မင်းနဲ့ အသက်အတူတူလောက်ပဲ”

လီကျင်လုံသည် ထိုအချိန်က လုံဝူစစ်တပ်တွင် စစ်သူကြီး အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်ခံပညာ စွမ်းရည်ကို လက်အောက် ငယ်သားများက အလွန်သဘောကျခဲ့ကြသည်။ ဒါပေမဲ့ စစ်တပ်ထဲဝင်ပြီး ဒုတိယနှစ်မှာ ချင်ဝူနဲ့ ပတ်သက်တာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“မင်း သစ္စာဖောက်ခံရတာ ဖြစ်မယ်” ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက သူ့ခေါင်းကို စာလိပ်တွေထဲ မြှုပ်ထားလိုက်ပါ၏။

"အင်း.... သူ စစ်တပ်ထဲမှာ ရာထူးတိုးလာခဲ့တယ် ချင်ဝူရဲ့ မိသားစုက အရမ်းဆင်းရဲတော့ ဒီအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ချင်ခဲ့တာ... သူက ငါ့လက်အောက် ငယ်သားတွေနဲ့ ပိုရင်းနှီးလာတဲ့အတွက် ရှေ့ကို ဆက်သွားခဲ့တယ် သူကနောက်ကွယ်နေ စစ်တပ်ထဲမှာ ငါ့ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေတဲ့ သတင်းတွေကို လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို တစ်ခုခုပြောခဲ့တယ်”

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး: "အသက် 20 နီးပါးရှိတဲ့လူက အိမ်ထောင် မပြုသေးဘူး... လူပျိုတွေနဲ့ တနေကုန် ပရောပရည်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားရခက်တယ်လို့လား"

"မင်း..." လီကျင်လုံရဲ့ နှလုံးခုန် ရပ်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ဟုန်ကျွင့်က သူ့ကို ကမန်းကတန်း ကူညီပေးပြီး ဝင်မေးလေ၏။

"နာမည်ပျက်တာလား... ဘယ်ကပျက်နေတာလဲ..ငါ ဘာလို့ ထပ်ပြီး နားမလည်ပြန်တာလဲ"

လီကျင်လုံ စကားမပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက လီကျင်လုံက ကြည့်ကာ မေးသည်။

“မှန်တယ်မလား”

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ငါ အပြစ်ကင်းတယ် သူ့အပေါ်လည်း ဘာအပြစ်မှ မလုပ်ခဲ့ဘူး!"

သူတို့အားလုံးသည် တပ်ထဲသို့ ဝင်သောအခါတွင် လူပျိုများဖြစ်သော်လည်း ဆဌမမြောက်တပ်မတော်တွင် ချောမောသော လူငယ်များစွာ ရှိကြသည်။ လက်မထပ်ရသေးသော လူငယ်များလည်း ပါသည်။ ဒါပေမယ့် စစ်တပ်ထဲဝင်တဲ့ သူတွေကတော့ ကိုယ်ခံပညာကို အရင်လေ့ကျင့်ထားသင့်ပါ၏။ အကြပ်အတည်းကာလတွင် စစ်သားဖြစ်ရန်မှာ လက်နက်စွဲကိုင်ပြီး တိုင်းပြည်အတွက် အသေခံရမည်။

တနင်္လာနေ့များတွင် လုံဝူစစ်တပ်သည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ နှာခေါင်းအောက်တွင် လေ့ကျင့်ပြရပြီး တိုက်ပွဲ သို့မဟုတ် ပြဿနာ မဖြစ်စေရချေ။ လေ့ကျင့်ရေး၊ သိုင်းများနှင့် ပြိုင်ပွဲများပဲ ဖြစ်သည်။ ဆယ့်ငါးရက်မြောက်နေ့တွင် အသင်းတစ်သင်းစီအတွက် ပုံမှန်လေ့ကျင့်ရေးများအထိ အတန်းမမီသူများကို ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။ အခမ်းအနား အတွင်း ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ၀တ်ဆင်၍ တောက်ပသော နေရောင်အောက်တွင် လေးနာရီကြာ ရပ်နေခဲ့ရသည်။

အဲဒီလို ပြင်းထန်မှုနဲ့အတူ စခန်းကို နေ့တိုင်းပြန်လာပြီး ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါ ဘယ်လိုလုပ် ခွန်အားရှိနိုင်မလဲ။ တစ်သင်းလုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် ညသန်းခေါင်တွင် ခေါင်းစွပ် စွပ်ထားသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကိုပင် ခံရနိုင်သည်။

ချင်ဝူသည် လီကျင်လုံက သေသေချာချာ လေ့ကျင့်ထားသောကြောင့် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။ သူက ရာထူးတိုးလိုပြီး လီကျင်လုံအား ညှစ်ထုတ်ချင်သောကြောင့် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ သူလုပ်တဲ့ ကောလဟာလကြောင့် လီကျင်လုံခမျာ အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်တွင် ညီအစ်ကို အသင်းအဖွဲ့နှင့် အိမ်ထောင်ရေးအားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

"မုန်းတီးစရာကြီး!"

ဟုန်ကျွင့် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ဒီနေ့ ချင်ဝူ ပြောတာကို ပြန်စဥ်းစားကြည့်တော့ ထိုလူက အပြစ်မကင်းဘူးလို့ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်လိုက်ပါ၏။ လီကျင်လုံ၏ အဆိုအရ ချင်ဝူသည် ကောလာဟလများကို ကြားပြီးနောက်တွင် ရာထူးတိုးခြင်းခံရပြီး နောက်ရက်များတွင် သူက လီကျင်လုံ၏ လက်အောက်ခံ တပ်သားများနှင့် အဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။

လီကျင်လုံ: "ဒါပါပဲ... တိမ်မြုပ်ပြီး စကားပြောရတာ မကောင်းတဲ့ ငါ့အမှားပါ"

"ဟူး-?" ငါးကြင်းနတ်ဆိုးသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ကြားလိုက်ပုံရပြီး ငါးနားရွက် တစ်အုပ်လုံး ရုတ်တရက် နိုးကြားလာကာ လီကျင်လုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူဒီလိုပြောပြီးတဲ့အခါ လီကျင်လုံ မနေနိုင်ဘဲ ဟုန်ကျွင့်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟုန်ကျွင့်ကတော့ ဒီကိစ္စအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ဟုန်ကျွင့်က သိပြီးကြားပြီးတာကို အခြေခံပြီး သူ သိပ်စဉ်းစားနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

"ဒါဆို ခင်ဗျား ချင်ဝူကို ကြိုက်လား" ဟုန်ကျွင့် ထပ်မေးသည်။

"ငါ မကြိုက်ဘူး" လီကျင်လုံ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြန်ပြောသည်။

"သူက ငယ်ရွယ်ပြီး... နဲ့..."

လီကျင်လုံက ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူကြည့်ရင်း ရေရွတ်နေသည်။

"မိသားစုက ဆင်းရဲတော့ သူတို့က ငါ့ကို အထူးဂရုစိုက်တယ်... မင်းငါ့အတွက် ညည်းညူနေစရာ မလိုပါဘူး ငါလည်း ဒီကိစ္စကို မေ့ထားပြီးသား အခု ငါ နတ်ဆိုးနှင်ဌာနကို ရောက်နေပြီပဲ... လူတိုင်းက ရေထဲမှာရှိတဲ့ ငါးနဲ့တူနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ”

ဟုန်ကျွင့် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး သူ့ရဲ့နောက်ဆုံး မှတ်ချက်ကတော့ "အိုး" ဟူသည့် အသံလေးပင်။ လီကျင်လုံ အတွေးတစ်ခုနဲ့ ဟုန်ကျွင့်ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ ဟုန်ကျွင့်က လှည့်ပတ်ပြီး ငါးကြင်းနတ်ဆိုးဘက်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ယောက်ျားရော မိန်းမပါ 'အဲဒါ' ပါတယ်လို့ ငါထင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယောက်ျားလေးနဲ့ ယောက်ျားလေးလည်း 'အဲဒါ' ကို လုပ်နိုင်တယ်မလား?"

(TN - အဲဒါက ဘာလဲ သိတယ်ဟုတ်)

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး: "..."

လီကျင်လုံ: "..."

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး: "မင်းသာ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ 'အဲဒါ' လုပ်ရင် ကလေးမရနိုင်ဘူး.... ငါကတော့ ငါးအထီးနဲ့ ကလေးမလိုချင်ဘူး..."

"မင်းတို့ ငါးတွေက အဲ့ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ကြတာလဲ"

ဟုန်ကျွင့် အရမ်းသိချင်နေခဲ့သည်။ ဒီလိုပြောလေလေ လီကျင်လုံမှာလည်း သူ့ကို ဝင်နှောင့်ယှက်ဖို့ အကြောင်း တစ်ခုခုကို ရှာချင်လေလေပင်။ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒါကို စိတ်မပူနဲ့တော့ မင်းက အများကြီး သိထားတော့ ဘာလုပ်မှာမလို့လဲ... အဲဒါကို မင်းတကယ် ကြိုက်ရင် ဘာမှ အရေးမကြီးတော့ဘူး.... တချို့လူတွေက 'အဲဒါ'ကို ကြိုက်သလို တစ်ချို့က 'အဲဒါ' ကိုချစ်တယ်... ကမ္ဘာကြီးက အားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတာကွ!... ခေါင်းဆောင်လီက ယောက်ျားတွေကို ချစ်တယ် ဆိုရင်တောင် တခြားသူတွေကို ဝင်စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး... ဟုန်ကျွင့် ဧကန္တ မင်း အဲဒီမြေခွေးလေးကို ကြိုက်သွားတာလား"

"ငါ သူ့ကို မကြိုက်ဘူး!...သူက သနားစရာကောင်းတယ်လို့ ထင်လို့ပါ"

လီကျင်လုံ စာလိပ်တစ်လိပ်ကို ချက်ချင်း ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဟုန်ကျွင့်ထံသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ ခေါင်းစဉ်ကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

"ကြည့်!"

ထျန်းပေါင်၏ ဆယ်နှစ်မြောက် နိုဝင်ဘာလ ပဉ္စမနေ့။

နတ်ဆိုးနှင်ဌာန - လူအုပ်ကြီး အသတ်ခံရ (လူသတ်မှု)။

ခက်ခဲမှု- ငါးရိုးအဆင့်

ဒေသ- ဖျင်ဟဲလျန်

ပါဝင်သည့်ကိစ္စ- အနောက်တိုင်း ဒေသများ၏ ကုန်သည်အဖွဲ့ ၂၂

ဖြစ်ရပ်- နိုဝင်ဘာလ ငါးရက်မြောက်နေ့တွင် ကုန်သည်အဖွဲ့သည် ချင်လင်တောင်၏ အကိုင်းအခက် ဖြစ်သော ဖျင်ဟဲလျန်ကို ဖြတ်သွားခဲ့ပြီး မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အဖွဲ့ထဲမှ လူသည် လူ ၁၂ ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟု သံသယရှိခဲ့သည်။ လူသတ်သမားကို မသိရသေး။ နတ်ဆိုး ဝင်နှောက်ယှက်တယ်လို့ ထင်တာကြောင့် ထန်မင်းဆက်၏ နတ်ဆိုးဌာနသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။

လစာ- ချွီစစ်ကုန်သည်။ ချန်အန်းမြို့ခံ ကုန်သည် ဟန့်ကော်လန်အား တွေ့ဆုံမေးမြန်းရန်။ ကျေးဇူးတင်ရှိပါသည်။

"သွားကြည့်ရအောင်"

လီကျင်လုံ: "အခုက နောက်ကျသွားပြီ... မနက်ဖြန်မှ လုပ်ရအောင်"

ဆည်းဆာအချိန် ဖြစ်သော်လည်း မှောင်နေပြီ။ ဆောင်းဦးညသည် အေးသောကြောင့် မော့ရစ်ကန်းတို့ သုံးယောက် ပြန်လာသည်နှင့် စားသောက်ရန် ထိုင်ကြပြီး သတင်းများ ဖလှယ်ကြသည်။

"မင်းတို့ဘယ်မှာ ကစားလာခဲ့ပြန်တာလဲ"

လီကျင်လုံက လူတိုင်း မစားနိုင် ဖြစ်နေတာကို တွေ့တော့ အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်သည်။

"ဇနီးဖြစ်သူက လူသတ်မှုနဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်”

မော့ရစ်ကန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရေတစ်ခွက်ကို ကောက်ယူ၍ ပြော၏။

“ပန်းပဲသမားက ဇနီးဖြစ်သူနဲ့ စကားများရန်ဖြစ်ပြီး တူနဲ့ မသေမချင်း ရိုက်သတ်ခဲ့တာ... ဦးနှောက်တွေက ဖျန်းခနဲ ထွက်လာခဲ့တယ်တဲ့... သွေးတွေကလည်း နံရံပေါ်မှာ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ…"

"ဆက်ပြောမနေနဲ့!"

ချိုးယုံစစ်နဲ့ အားထိုက်က မော့ရစ်ကန်းအား ထိုအမှုကို ဆက်မပြောပြဖို့ ချက်ချင်း ရပ်တန့်ခိုင်းလိုက်ရသည်။ အစားစားနေတုန်း ပြောတာကြီးက မေ့ပျောက်ပစ်ဖို့ ခက်တယ် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် ဟုန်ကျွင့်ကတော့ ကဏန်းဟင်းချို တစ်ပန်းကန်ကို အနှောင့်အယှက် မရှိဘဲ သောက်နေခဲ့သည်။

အားထိုက်: “နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ် လူနာတစ်ယောက် လေပူပြီး ချောင်းဆိုးလာလို့ သမားတော်ဆီ သွားပြတာတဲ့...သမားတော်က အလွတ်တမ်း သမားတော်တဲ့... လူနာကို သွေးထွက်လွန်အောင် လုပ်ပြီး သတ်ပစ်တယ်... သမားတော်နဲ့ သူ့မိသားစုဝင်တွေ လွတ်သွားတယ် ချွန်လင်ခန်းမအပြင်ဘက်မှာ အခေါင်းကို သယ်လာတာ တစ်လမ်းလုံး ဆူညံနေတာပဲ"

လီကျင်လုံ: "ဟုတ်ပြီ...မင်းတို့ နောက်ထပ် ဘာတွေ့သေးလဲ"

"လအစကတည်းက လူသတ်မှုတွေ နည်းနည်း နည်းနည်းနဲ့ ဖြစ်လာတာ" အားထိုက်က ပြောသည်။

လီကျင်လုံ: "နိုဝင်ဘာလ အစကနေ အခုထိ လူသတ်မှုတွေ အများကြီး ဖြစ်နေတာလား?"

မော့ရစ်ကန်း: "အရင်တုန်းက ချန်အန်းမှာ လူသတ်မှုတွေ မကြာခဏ ဖြစ်ဖူးလားလို့ တွေးမိသေးတယ် ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်လို့လား"

ချိုးယုံစစ်: "ပြင်ဆင်ချက် တစ်ခုရှိတယ်... ဒီလူသတ်မှုတွေက မနေ့ကနဲ့ ဒီနေ့မှာ ဖြစ်ခဲ့တာပဲ"

လီကျင်လုံ: "ကုန်သည်တွေ အပါအဝင် နှစ်ရက်အတွင်း လူသတ်မှုက သုံးကြိမ်.... စုစုပေါင်း လူဆယ့်လေးယောက် သေဆုံးခဲ့တယ်"

လီကျင်လုံ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ : "ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်ရလား"

အားထိုက်: "မမေ့နဲ့ဦး... မိစ္ဆာဘုရင်က ဘယ်မှာ ပုန်းနေလဲ မသိရသေးဘူး"

ဟုန်ကျွင့်: "ဒါက ရန်စတာများလား?"

လီကျင်လုံ အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်မဖြေလာခဲ့ပေ။ လူတိုင်းက စောစော အိပ်ရာဝင်ပြီး မနက်ဖြန် မနက်စောစော၌ အမှုကို စုံစမ်းရန် ထွက်သွားကြမည်။ ညဘက်တွင် ဟုန်ကျွင့် ရေတွင်းဘေးတွင် ထိုင်နေခိုက် ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ရေကန်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာသည်။

"ဟုန်ကျွင့်"

ဟုန်ကျွင့်က သူ့ခေါင်းကို လှည့်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောစရာရှိလျှင် ပြောမည်ဟု ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး - "မင်းဘဝရဲ့ အချိန်တွေကို အတူတူ ကုန်ဆုံးချင်တဲ့လူနဲ့ တွေ့ဖူးလား"

"မင်းဘာကိုဆိုလိုတာလဲ" ဟုန်ကျွင့်က သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ရေဆေးရင်း ရေကန်ဘေးမှာ ထိုင်နေလိုက်သည်။

"မင်း သူမနဲ့ တစ်သက်လုံး အတူနေချင်တယ်... နဂါးတံခါးကို မခုန်ချင်တော့ဘူး ငါတို့ အသက်ကြီးတဲ့အထိ သူနဲ့ အတူနေချင်တယ် သူမ သေတဲ့နေ့မှာ မင်းလည်း အတူသေချင်တယ်... အဲ့လိုလူမျိုးလေ"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ သဘာဝကျကျ ပြောလိုက်သည်။

"ရှိတယ်" ဟုန်ကျွင့် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဘယ်သူလဲ” ဟု ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက မေးသည်။

ဟုန်ကျွင့်: "အဖေနဲ့ ချင်ရှုံလေ..."

(TN - တရုတ်မှာ သူနဲ့ သူမက အသံထွက် တူပါတယ်)

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက “အဲဒီလိုလူမျိုးကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလေ.... မေ့လိုက်တော့”

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ပြန်အိပ်တော့မှာ ဖြစ်ပေမယ့် ဟုန်ကျွင့်က သူ့ရဲ့အမြီးကိုဆွဲယူပြီး ရေထဲက ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ ငါ့ကိုပြောပြလေ"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက "မင်း ခံစားဖူးလား...မင်း သူမနဲ့ တစ်ချိန်လုံး ရှိနေချင်တယ်... သူ မင်းအနားမှာရှိတဲ့အခါ မင်းအတွက် အရာရာတိုင်းက ဖော်မပြနိုင်လောက်အောင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ်လို့ ခံစားရပြီး ဘာမှစဉ်းစားနေစရာ မလိုပါဘူး...အဲ့လိုမျိုး"

ဟုန်ကျွင့်: "ခေါင်းဆောင်လီ...."

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး: "သောက်ကျိုးနည်း!"

"ခေါင်းဆောင်က အမြဲတမ်း ယုံကြည်စိတ်ချရပြီး အရမ်းတော်တဲ့သူ တစ်ယောက်လေ... အရာအားလုံးကို သူ့ဆီထားလိုက်ရင် ငါလည်း စိတ်ချရတယ်... ကျောက်ကျစ်လုံ မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ ငါဒီနေ့ မင်းကိုကြည့်နေတာ အမြဲတမ်း ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက “ငါ ကြောင်တစ်ကောင်ကို ချစ်မိသွားပြီ”

"အာ?... ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး: “သူမနဲ့ လက်ထပ်ချင်တယ်... ဘယ်တော့မှ ခွဲမသွားချင်ဘူး”

"မင်း နဂါးတံခါးကို ခုန်မတက်တော့ဘူးလား"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးသည် ရေကန်အနားတွင် လက်တစ်ဖက်ကိုတင်ကာ ငါးခေါင်းကို ကိုင်ကာ ပူဖောင်းနှစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်ကာ ပြောပြသည်။

“အဲဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်ဖို့သက်သက်ပါပဲ... ဘဝမှာ အိပ်မက်တစ်ခုရှိရမယ် ဟုတ်တယ်မလား... မဟုတ်ရင် ဘယ်တော့မှ အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ”

ဟုန်ကျွင့်က ခေါင်းကုတ်ပြီး "အချစ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

"အိုး... မင်း နားမလည်ပါဘူး"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ရေထဲခုန်ဆင်းပြီး ရေအောက်ခြေကနေ ဟုန်ကျွင့်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကေမယ့် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ ဟုန်ကျွင့် ငါးကြင်းနတ်ဆိုးကို ကောက်ယူပြီး ဆက်မေးတော့မယ့် အခိုက်မှာ ရုတ်တရက် အပြင်က တံခါးခေါက်သံ ထွက်လာသည်။ ဟုန်ကျွင့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တော့ သွေးတွေဖုံးနေတဲ့ လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာပြီး တုန်တုန်ယင်ယင် အသံနဲ့ အော်လေ၏။

"ငါ့ကိုကူညီပါ... ကယ်ပါဦး... စစ်သူကြီး... တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ့ကိုကယ်ပါ.. ."

"ချင်ဝူ?!" ဟုန်ကျွင့် အံ့သြသွားသည်။

Prev Next