Chapter 30

【Volume 2 : လက်ထောက်လေး ၀၇】

Chapter 30

"မင်းရဲ့ လက်ငါးချောင်းလုံးကို ဖွင့်ပြီး လက်ဆစ်တွေကို အပေါ်ကွေးထားလိုက်"

ကျန်းယွီချွမ်း၏ နှုတ်ခမ်းက ကျန်းကျင်ယန်၏ နားဆီသို့ ထိကပ်တော့မည်။ သူ၏ အသံက အနည်းငယ် အေးစက်ကာ ထူးခြားနေသည်။ အတက်အကျမရှိသည့် စက်ရုပ်အသံလို ဖြစ်နေသော်လည်း လူကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။ စကားပြောနေရင်းနှင့် ကျန်းကျင်ယန်၏ တံတောင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော လက်ကို ရွေ့လိုက်သည်။သူ၏ လက်ချောင်းတွေကို လက်ဖျံကနေ တစ်ဆင့် ကျန်းကျင်ယန်၏ ဘိလိယက်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားသော ဘယ်ဘက်လက်ဆီ ‌ဖြေးဖြေးချင်း ရွေ့ကာ တိုက်ရိုက် ထိတွေ့လိုက်သည်။ ပုံစံမှန်စေရန်အတွက် ကျန်းကျင်ယန်၏ လက်ကို ရွေ့ပေးလိုက်သည်။ 

"တုတ်ကို ပြင်ဖို့ မင်းရဲ့ လက်မကိုမပြီး လက်ညှိုးနား ကပ်လိုက်"

ကျန်းကျင်ယန်က သူ၏ အသံကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားကာ လေးပင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ.. မစ္စတာကျန်း"

သရုပ်ဆောင်နေတာ၊ ဒုတိယဇာတ်လိုက်လို သရုပ်ဆောင်နေတာ... တကယ်တော့ ငါ့ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးရှာနေတာ မဟုတ်လား...ဟမ်...

"ဒီအကွာအဝေးက ဝေးနေသေးတယ်.."

ကျန်းယွီချွမ်း ထိုသို့ပြောပြီး မထင်မှတ်ထားစွာ ကျန်းကျင်ယန်၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို သူ၏ ဘက်ဘယ်လက်နှင့် ကိုင်ပြီး အရှေ့သို့ ထပ်တိုးကာ ပြောသည်။

"တုတ်ချောင်းထိပ်ဆီကနေ မင်းရဲ့ဘယ်လက်ကို တစ်ထွာနဲ့တစ်ဝက် ခွာထားရမယ်"

လက်တစ်ခုလုံးက ကျန်းယွီချွမ်း၏ နွေးထွေးပြီး ခြောက်သွေ့နေသော လက်ဖဝါးထဲမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ခံရထား၍ ကျန်းကျင်ယန် ရှက်သွေးဖြာလာလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ဒါလက်ချင်းထိထားရုံပဲ။ ရှက်မနေစမ်းနဲ့ ကျန်းကျင်ယန်....ဘယ်မှာလဲ မင်းဂုဏ်ယူခဲ့ရတဲ့ တည်ငြိမ်မှု ဆိုတာ...

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်မှာ ကျန်းယွီချွမ်း၏ ညာလက်က လျင်မြန်စွာ အောက်ရွေ့လာကာ ကျန်းကျင်ယန်၏ ညာလက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ညာလက်ကလည်း တုတ်ချောင်းအဆုံးကနေ တစ်ထွာနဲ့တစ်ဝက် ခွာထားရမယ်"

ထိုစကားပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းကျင်ယန်၏ ညာလက်ကို ကိုင်ကာ အောက်သို့ရွေ့လာလိုက်သည်။

ဒီတစ်ချိန်မှာတော့ ကျန်းကျင်ယန်၏ နားရွက်တွေ နီရဲလာခဲ့သည်။

"....ကျွန်တော်နားလည်ပါပြီ။ မစ္စတာကျန်း.."

ဇာတ်လိုက်နံပါတ်၂ ငါ‌မင်းကို အလေးအနက် သတိပေးတယ်။ ထပ်မရွေ့နဲ့တော့.....အကယ်၍ ထပ်ရွေ့နေရင် ဘာတွေဆက်ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ငါ အာမ မခံနိုင်တော့ဘူး.....

သို့သော် လက်ထောက်လေးကို ရှက်သွေးဖြာအောင် လုပ်နေသည့် တရားခံမှာ သူ့ကိုယ်သူ ချုပ်တည်းမထားဘဲ သူ၏ ဘယ်ခြေထောက်နှင့် ကျန်းကျင်ယန်၏ ဘယ်ခြေထောက်ကို ဖိထားလိုက်သည်။ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းလုံး အတူ ပူးကပ်နေပြီးနောက်တွင် ကျန်းယွီချွမ်းက ရှေ့တိုးလိုက်ကာ ကျန်းကျင်ယန်၏ ဘယ်ခြေထောက်ကို ရှေ့တစ်လှမ်း ‌တိုးစေပြီး တက်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဘယ်ခြေထောက်ကို ဘယ်ဘက်နား နည်းနည်းတိုးလိုက်ရတယ်"

ကျန်းကျင်ယန် ပြန်မပြောရသေးခင်မှာတင် ကျန်းယွီချွမ်းက ခုနကအတိုင်း သူ့၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ကျန်းကျင်ယန်၏ ညာခြေထောက်နားကပ်ကာ ကပ်ထား၍ မှန်ကန်သည့်ထောင့်ကို လှည့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အေးစက်စက်လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"မင်းရဲ့ ညာခြေထောက်ကို အပြင်ဘက်ဆီ ၅ဝဒီဂရီလောက် လှည့်ထားလိုက်"

ထိုလှုပ်ရှားမှုနှစ်ခုပြီးသွားသောအခါ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ခေါင်းကနေခြေဖျားအထိ လုံးဝထိကပ်တော့မလို ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျန်းယွီချွမ်း၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းနေရာနှင့် ကျန်းကျင်ယန်၏ တင်ပါးနေရာ၌သာ အဟ အနည်းငယ်ကျန်နေတော့သည်။

ကျန်းကျင်ယန် အမြဲ ဂုဏ်ယူနေခဲ့ရသော တည်ငြိမ်မှုမှာလည်း အဝေးသို့ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။ သူ ဝတ်ကျေတန်းကျေတောင် ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ရှက်သွေးဖြာကာ ညည်းညူနေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ငါကစားနိုင်ခဲ့ပြီ။ အကယ်၍ ငါသာ ဒီဘောလုံးကို ဝင်အောင်မလုပ်နိုင်ခဲ့ရင် အကုန် မှောင်မဲကုန်တော့မှာဘဲ..........

မင်းသာ ရုပ်ချောမနေခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါမင်းကို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ စော်ကားမှုနဲ့ တရားစွဲမိတော့မယ်......

သို့သော်လည်း ကျန်းယွီချွမ်းက ကျန်းကျင်ယန်၏ ဘယ်လက်ကို ကိုင်ထားသော လက်ကို ဖြေးညင်းစွာ ဖြေလျော့လိုက်ပြီး ကျန်းကျင်ယန်၏ မေးချွန်ချွန်လေးကို မော့ကာ အလေးအနက် လေသံဖြင့် ‌ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ခေါင်းကို ဖုံးထားမနေနဲ့။ မင်းရဲ့ခေါင်းက တုတ်ချောင်းနဲ့ ထောင့်မှန်ကနေရမယ်။ မျက်လုံးကလည်း ဘောလုံး၊ တုတ်ချောင်းနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်နေရမယ်။ တုတ်ချောင်း၊ ဘောလုံးနဲ့ အပေါက်တို့ တစ်တန်းတည်းဖြစ်နေပြီလို့ ခံစားရရင်......"

ကျန်းယွီချွမ်းက ကျန်းကျင်ယန်၏ သွယ်လျကျစ်လျစ်သော ခါးကို လက်နဲ့ ကိုင်လိုက်ကာ ညာဘက်လက်ဖြင့် အောက်သို့ကျအောင် ညင်သာစွာ ဖိချလိုက်သည်။

"ခါးကို အောက်ကိုချထားလိုက်....စားပွဲခုံနဲ့ ကပ်လေလေ ပိုကောင်းလေပဲ...ပြီးတော့....."

ကျန်းယွီချွမ်း ပြောတာ ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းကျင်ယန်၏ လက်ကိုကိုင်ပြီး အားနှင့် ရှေ့ကိုထိုးလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အားရွေ့လျားရာလမ်းအတိုင်း ရှေ့တိုးလာသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အောက်ပိုင်း ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကျန်းကျင်ယန်၏ တင်ပါးတို့ အတူ ပူးကပ်သွားတော့သည်။

ငါ အိပ်ရာမဝင်ခင်တိုင်း လေ့ကျင့်ရမယ်....ဒီ လုံးဝန်း၊ ထိန်းသိမ်းထားပြီး တင်းရင်းနေတဲ့ တင်ပါးလေး.......

ကျန်းကျင်ယန်၏ လက်တုန်ရီသွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ ထိုနေရာက ဖြစ်နေသောအရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။

မစ္စတာကျန်း၊ မစ္စတာကျန်း ခင်ဗျားက ဘာလို့ မာလာရတာလဲ..... ခင်ဗျား ပုံစံနဲ့ ကိုက်ညီသေးရဲ့လား မစ္စတာကျန်းရေ.......

တစ်ချိန်တည်းမှာဘဲ တုတ်ချောင်းထိပ်က အဖြူရောင်ကို ထိသွားကာ အဖြေူရောင်ဘောလုံးက ရှေ့တည့်တည့် ရွေ့လျားသွားပြီး အစိမ်းရောင်ဘောလုံးကို သွားထိသည်။ ဒုတ် ဆိုသည့် အသံနှင့် အတူ ဘောလုံးက အပေါက်ထဲ နာခံစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ကျန်းယွီချွမ်း၏ နှုတ်ခမ်းက ကျန်းကျင်ယန်၏ နားကို ဝိုးတိုးဝါးတား ထိနေပြီး စကားလုံး တစ်လုံးချင်းဆီ တိုးတိုးးလေး ပြောခဲ့သည်။

"Hole-in-one"

"ကောင်းပါပြီ။ မစ္စတာကျန်း....ကျွန်တော် တတ်သွားပါပြီ"

ဆုပ်ကိုင်ထားမှု ပြေလျော့သွားသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကျန်းကျင်ယန် ချုပ်လှောင်ထားသည်ကနေ ရုန်းထွက်ကာ ဘေးဘက်ကို အလျင်အမြန် ရွေ့လိုက်သည်။ သူ၏ နှလုံးခုန် အရမ်းမြန်နေကာ မျက်နှာ၌ ရှက်သွေးဖြာနေသော်လည်း ကျန်းယွီချွမ်းကို မမြင်စေချင်သောကြောင့် အရူးတစ်ယောက်လို ကျန်းယွီချွမ်းကို ကျော်ပေးရပ်နေလိုက်သည်။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက ပေါက်ကွဲလိုက်- ပြန်သက်သာလိုက်- ပေါက်ကွဲလိုက်- ပြန်သက်သာလိုက် နဲ့ ဆက်တိုက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ 

F**k...ဆိုးရွားလိုက်တာ ဒုတိယဇာတ်လိုက်က ငါ့ကို ကိုင်ထားရုံနဲ့ မာလာတယ်တဲ့......

သုံးစက္ကန့် ကြာပြီးနောက် ကျန်းကျင်ယန် အတွေးတွေ ပေါင်းစပ်လိုက်- ပြိုကွဲလိုက်- ပေါင်းစည်းလိုက်- ပြိုကွဲသွားလိုက် ဖြစ်နေပြန်သည်။ 

F**k ငါကရော ဘာလို့ မာလာရတာလဲ..

ကျန်းကျင်ယန် နိုးထတော့..... တည်ငြိမ်ပြီး အနေအေးစက်တယ်လို့ ထင်ရတဲ့ ကျန်းကျင်ယန်က ဘယ်ပျောက်သွားတာတုန်း............

ဘိလိယက်လေး ကစားရုံတင်ကို သူက ငါ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ထိသွားတယ်...ရေခဲတုံးကြီးက ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်ကာ ချော်ရည်တွေနဲ့ မီးတောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကျန်းယွီချွမ်းက စောနက တေလေဂျပိုးလို သရုပ်ဆောင်ကာ သူ့ကို အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သည့် လူမဟုတ်သလို လက်ပိုက်ကာ စားပွဲခုံဘေးတွင် တည်ငြိမ်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သည်။

"မင်း သင်ပြီးသွားပြီလား"

ကျန်းယွီချွမ်းက ဘာမှ မသိသလို မေးလိုက်သည်။

"လာပြီး ကိုယ့်ကို တစ်ချက်လောက် ကစားပြ"

"......" ကျန်းကျင်ယန် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

သူက ပျော့ပျောင်းသည့် အထည်သားနှင့် ချုပ်ထားသော ပုံမှန် အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အကယ်၍ ထိုနေရာ၌ တုံ့ပြန်မှု ရှိလျှင် ထင်သာစွာ မြင်နေရမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းယွီချွမ်းက ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ရုံမျှနှင့် ဘာမှမပြောနိုင်ပေ။

သေလိုက်ပါတော့....ဒုတိယဇာတ်လိုက်က စောက်ရမ်း ထန်နေတာဘဲ... ကျန်းကျင်ယန် ဘာမှမပြောဘဲ နီရဲနေသော မျက်နှာဖြင့် ကျန်းယွီချွမ်း မမြင်နိုင်အောင် ခန္ဓာကိုယ်ကို တောင့်တင်းစွာ တစ်ဝက်စောင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘောလုံးကို အနေခက်စွာ ရိုက်လိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်...သူလွဲသွားသည်။ 

ကျန်းယွီချွမ်းက လှောင်ပြုံးကာ ကျန်းကျင်ယန်ဆီ တိုးလာသည်။ သူ၏ မဲနက်ကာ လေးနက်နေသော မျက်လုံးအစုံက ကျန်းကျင်ယန်၏ ခေါင်းမှ ခြေ‌ဖျားအထိ ဓားတစ်ချောင်းနှင့် အပိုင်းပိုင်းဖြစ်အောင် ဖြတ်ပစ်နေသလိုပင်။ ထို့နောက် ပြောလာသည်။

"ကြည့်ရတာ မင်း နားမလည်သေးဘူး ထင်တယ်....ကိုယ် ထပ်သင်ပေးမယ်"

"မစ္စတာကျန်းကို မနှောင့်ယှက်‌တော့ပါဘူး"

ကျန်းကျင်ယန်တစ်ယောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဝိညာဉ် ထွက်သွားလောက်သည်အထိ ကြောက်ရွံသွားသည်။ ဘိလိယက်ခုံ၏ နောက်တစ်ဖက်ခြမ်းအထိ ယုန်တစ်ကောင်လို ပြေးသွားကာ ထပ်ပြောသည်။

"ကျွန်တော့ လက်ချော်သွားပြီမို့လို့ အခု ခင်ဗျားအလှည့်ဘဲ"

ကျန်းယွီချွမ်းက "ဟမ်း" ဟုငြင်သာစွာ အသံပြုလုပ်လိုက်ကာ နောက်တစ်လုံး သွင်းလိုက်သည်။

ကျန်းကျင်ယန်ကတော့ မတတ်နိုင်ဘဲ ဘိလိယက်ခုံပေါ်က ဂေးမြင်ကွင်းတစ်ချို့ကို သူ့စိတ်ထဲ မြင်ယောင်မိသွားသည်။

အခန်းထဲငယ်‌လေးထဲ နှစ်၂၀ကြာ တစ်ကိုယ်တော် နေခဲ့သည့် ပါကင်လေးက ထိုသို့ ကျီစားမှုမျိုးကို မသည်းခံနိုင်ပေ။

ကျန်းယွီချွမ်းက တတိယဘောလုံးကို သွင်းပြီးချိန်တွင် ကျန်းကျင်ယန်၏ စိတ်ထဲက ဂေးဗီဒီယိုမှာ အပြီးထိဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဖြစ်သည်။ သူ့စိတ်ထဲက ဇာတ်ကောင်အနေနဲ့ သူက ဘိလိယက် ခုံပေါ် လှဲလျောင်းနေကာ သူ၏ ခြေထောက် နှစ်ချောင်းမှာ အရှက်ရစွာ ခွဲထားလေသည်။ နောက်တစ်ယောက်မှာတော့ အေးစက်ကာ ချောမောနေသည်။ ဘိလိယက် ထိုးတံကို အသုံးချပြီး သူ၏ နောက်တွင်ရှိသည့် မရည်ညွှန်းနိုင်သော အင်္ဂါကို ယုတ်မာသောနည်းဖြင့် ထိုးဖွင့်နေလေသည်။ ထိုးဖွင့်ပြီးသည့် ထိုးတံကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျန်းကျင်ယန်၏ ဖင်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဖျောက်ခနဲ ကျန်းကျင်ယန်၏ တင်ပါးမှာ အနီအရာကြီး ပေါ်လာသည်။ ကျန်းကျင်ယန်၏ ခြေတစ်ဖက်သည် ဘိလိယက်‌ခုံပေါ်သို့ ဆွဲတင်ခံရကာ သူက ကြမ်းတမ်းစွာ.........

ကျန်းကျင်ယန်၏ စိတ်က ဂေးမြင်ကွင်းက လက်ဖျားခါရလောက်အောင် ပေါ်ပေါက်နေသည်။ ကျန်းယွီချွမ်း ရုတ်တရက် ထလာကာ သူ၏ လက်ဖဝါးကိုထိုးတံနှင့် ရိုက်လိုက်သည်။ အသံက အတော်လေး ထင်ရှားသွားသည်။

ကျန်းကျင်ယန် သူ၏ စိတ်ထဲက သရုပ်ဖော်နေမှုကို ရပ်တန့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

စိတ်လျော့...ထိန်းထား...ငါက အလွန်ကြူး တွေးတောတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး.....

"အခု မင်းအလှည့်ရောက်နေပြီ"

ကျန်းယွီချွမ်း သူ၏ မေးကိုမော့ကာ သူ့ကို ကြည့်စေလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာဘဲ လိုက်ဖက်ရဲ့လား သိချင်နေသလို သူ၏ လက်ဖဝါးကို ထိုးတံနှင့် ဖွဖွလေး အကြိမ်ရေ အနည်းငယ်လောက် ရိုက်ကြည့်နေသည်.....

"အာ...အိုကေ"

တွေဝေနေသော လက်ထောက်လေးမှာ ဘိလိယက်ခုံပေါ် ကြည့်လိုက်သည်။ ရိုက်ရခက်သည့် ထောင့်နေရာက ဘောလုံး နှစ်လုံးကလွဲရင် ကျန်းယွီချန်းက အားလုံးကို ရိုက်ပြီးသွားလေပြီ။ ထို့ကြောင့် ပုံမှန်အတိုင်း ရိုက်ကာ မြန်မြန်ပြီးစေချင်နေသည့် ကျန်းကျင်ယန် တစ်ယောက် ကိုယ်ကိုကိုင၍ အလေးအနက်ထား ဟန်ပန်ယူပြီး ထပ်မံ သင်ကြားမခံရစေရန် ရည်မှန်းနေ.......

"ဒီတစ်ခုက ဝေးနေတယ်"

ကျန်းယွီချွမ်း၌ သူ့ကို အလွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိပေ။ ကျန်းကျင်ယန်၏ နောက်သို့ ခြေလှမ်းလာကာ ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ကျန်းကျင်ယန်၏ ခြေတစ်ချောင်းကို ဘိလိယက် ခုံပေါ် တင်ပေးပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလာသည်။

"အကယ်၍ မမှီဘူးဆိုရင် မင်း ဒီလိုလုပ်ထားလို့ရတယ်...."

ကျန်းကျင်ယန် : ......

မင်း ဒီလိုဆက်လုပ်နေရင် ငါရဲကို ခေါ်လိုက်တော့မယ်.......

TK Team Chapter 30