Chapter 20

【Volume 1 : ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားလေး ၂၀】

Chapter 20

နေဝင်ရီတရောမှာ အလင်းရောင်နှင့် ပြည့်နေသောမှန်ကဲ့သို့ အခန်းက လင်းထိန်နေသည်။

ကုတင်ဘေးရှိ ကြမ်းပြင်တွင် လင်ဖု ပစ်ချထားသော အဝတ်အစားများနှင့် အသုံးပြုပြီးသား ကွန်ဒုံးတချို့ရှိသည်။ လေအေးပေးစက်ကို အလွန်မြင့်မားစွာ ဖွင့်ထားသောကြောင့် ရှုပ်ထွေးနေသော လေထုကို ပို၍ သိသာစေသည်။

စူးချုံသည် လင်ဖု၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေရင်း သူ၏လည်ပင်း၊ ပခုံးနှင့် ညှပ်ရိုးများမှာ နက်နဲသောအနီရောင် ကိုက်ရာများဖြင့် မောပန်းပြီး အိပ်ပျော်နေသည်။ မူလက ရမ္မက်ပြည့်နှက်နေသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း စူးချုံ၏ သန့်ရှင်းပြီး ချစ်စဖွယ် အိပ်စက်နေသော မျက်နှာနှင့် လင်ဖု၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးနေသော မျက်လုံးများက နွေးထွေးမှုကို အပြည့်အဝ ဖြစ်စေသည်။

လင်ဖုသည် ခေါင်းငုံ့ကာ စူးချုံ၏နဖူးကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။

စူးချုံသည် အိပ်ငိုက်နေသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက် နေရောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကာ နိုးတစ်ဝက်ဖြင့် ခပ်ရေးရေးပြောလိုက်သည်။ "နေရောင်ရှိသေးတယ်… ငါအိပ်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။"

လင်ဖုက အေးအေးဆေးဆေးပြောလိုက်သည်။ "၂၄ နာရီ။"

စူးချုံ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "အရမ်းကြာသွားပြီလား။"

"အရူးလေး။" လင်ဖုက ရယ်လေသည်။ "တကယ်တော့ ၁၀ မိနစ်ပဲရှိသေးတယ်။"

စူးချုံသည် သူ့ဆံပင်ကို ကြောင်တောင်တောင် ကုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် နိုးလာသလို ခံစားရသည်။

သူ အိမ်မက်မက်နေမှာကို စိုးရိမ်ပြီး စောင်ကိုမကာ အထဲကို ကြည့်လိုက်သည်။ အတွင်းဘက် အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ပြီးနောက် သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး လင်ဖု၏ရင်ဘတ်ပေါ် သူလဲကျသွားကာ ပျော်ရွှင်စွာ တိုးတိုးပြောသည်။ "ငါတို့တကယ်… လုပ်ခဲ့တာပဲ။"

"မင်း ဒီအကြောင်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ကူးယဉ်ဖူးလား။" လင်ဖုသည် သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် စူးချုံ၏ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပြီး ကစားနေစဉ် ယုတ်မာသောခံစားချက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

စူးချုံက ညည်းညူပြီး ဘာမှမပြောချေ။

လင်ဖုက အတင်းပြောသည်။ "ဟမ်"

"ဟုတ်တယ်..." စူးချုံစည် ရိုးသားစွာ ဝန်ခံဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ "ငါ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ကူးယဉ်ဖူးတယ်…"

လင်ဖုသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး တောင်လုနီးပါးဖြစ်လာသော်လည်း စူးချုံမခံနိုင်မှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် လင်ဖုသည် သူ၏အရိုင်းဆန်သော အတွေးများကို လျင်မြန်စွာ မျိုသိပ်လိုက်ပြီး စူးချုံ၏ကျောအောက်ကို လက်ဖြင့်ပွတ်သပ်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ပြောသည်။ "အရမ်းနာနေလား။"

စူးချုံက ရိုးရိုးသားသား ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မနာပါဘူး... နည်းနည်းတော့နာတယ်။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က လူတွေနဲ့ မတူဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ့ကို စိတ်မပူပါနဲ့။"

'...ရေချိုးပြီး တစ်ခုခုစားပြီးရင် ညဘက်ဆက်သွားရမယ်' ဥက္ကဋ္ဌလင်က စိတ်အားထက်သန်စွာ တွေးလိုက်သည်။

ရေချိုးကန်ထဲ ရေနွေးထည့်ပြီးနောက် လင်ဖုသည် စူးချုံ၏ရှက်ရွံ့စွာ ဆန္ဒပြသံများကြားတွင် ကိုယ်လုံးတီးလူကို ကုတင်ပေါ်မှ သယ်လာပြီး ရေချိုးကန်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူလည်း ဝင်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ယောက်ျားကြီးနှစ်ယောက်က ရေချိုးကန်ထဲတွင် ကျပ်ညှပ်နေပြီး ရေတစ်ဝက်က လျှံကျသွားသည်။ လင်ဖု၏ထိတ်လန့်သောအကြည့်ကိုမြင်တော့ စူးချုံက ရယ်လိုက်သည်။

အခိုးအငွေ့နှင့် ပူနွေးသောလေထုက ရေချိုးခန်းထဲမှာ ပြည့်နေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ရေချိုးရင်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာအကြောင်း ပြောနေကြသည်။

"ကိုယ် မင်းကို မေးခွန်းတစ်ခုမေးချင်တယ်..." လင်ဖုသည် သူ၏ရေစိုနေသောဆံပင်ကို သပ်တင်လိုက်သည်။ သူ၏ရေစိုနေသော မျက်ခုံးမွှေးများနှင့် မျက်တောင်များက ခါတိုင်းထက် ပိုမိုနက်မှောင်လာကာ ပိုချောလာသည်။

စူးချုံသည် အချိန်အကြာကြီးကြည့်ရလျှင်ပင် ဘယ်တော့မှ ငြီးငွေ့မည်မဟုတ်သည့် မျက်နှာကို တောက်ပစွာကြည့်ကာ ခွေးလေးတစ်ကောင်လို စိတ်အားထက်သန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ "မင်းမေးလေ။"

လင်ဖုသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြုံးကာ လည်ချောင်းကို ရှင်းထုတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးပြောသည်။ "မင်းက မသေမျိုးနတ်ဘုရားဆိုတော့… ဒါဆို ကိုယ်အသက်ကြီးလာရင် မင်းဘာလုပ်မှာလဲ။"

စူးချုံသည် သူ့စိတ်ထဲမှာ အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ထားသလို လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေလာပြီး သူ့အသံက နူးညံ့သော်လည်း ပြတ်သားလေသည်။ "ငါမင်းကို အသက်မကြီးအောင် လုပ်လို့မရပေမဲ့… ငါမင်းနဲ့အတူ အသက်ကြီးလို့ရတယ်။"

နတ်ဘုရားများသည် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ထိန်းချုပ်နိုင်ကာ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်နုပျိုစေခြင်း သို့မဟုတ် အသက်ကြီးစေခြင်းကို ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း သေမျိုးများသည် ဘယ်သောအခါမှ ဤအရာကို မလုပ်နိုင်ပါ။

လင်ဖုသည် စူးချုံ၏အကြည့်ကြောင့် သူ့နှလုံးသားက ဆေးကြောသန့်စင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရကာ နူးညံ့ကြည်လင်သွားစေသည်။

"မင်းနောက်ထပ်မေးချင်တာက…" စူးချုံက လင်ဖု၏နောက်ထပ်မေးခွန်းကို ကူညီပေးသည်။ "မင်းသေရင် ငါဘာလုပ်မလဲ ဆိုတာမလား။"

"...အင်း" လင်ဖုက မသိမသာ ခေါင်းညိတ်သည်။

စူးချုံသည် လင်ဖု၏နားကိုကပ်၍ လင်ဖု၏နားပေါ် သူ့လက်ကိုတင်ပြီး မကောင်းတာတစ်ခုကိုလုပ်နေသော ကလေးတစ်ယောက်လို တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ငါမင်းကို လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုပြောပြမယ်၊ ငါ့အောက်မှာ လူတစ်ယောက်ရှိတယ်။"

လင်ဖု၏မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်: "..."

စူးချုံသည် အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူစွာ ခပ်မိုက်မိုက် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "အချိန်ကျလာရင် မင်း နိုက်ဟယ်တံတားကို ဖြတ်တဲ့အခါ မုန့်ဖော်ကို ငါ့နာမည်ပြောလိုက်။ ဒါဆို မင်းက ဟင်းချိုရည်သောက်စရာမလိုဘဲ ဒီဘဝက အရာအားလုံးကို မှတ်မိနေလိမ့်မယ်။"

"...တကယ်လား။" လင်ဖုသည် ငယ်ငယ်က သူကြားဖူးသော ဒဏ္ဍာရီများသည် အမှန်တကယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်သေးချေ။

"သေချာပေါက်တကယ်ပေါ့။" စူးချုံက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းက လူပြန်ဝင်စားသွားရင် ငါမင်းကို လာရှာမယ်။"

"…အင်း" လင်ဖုသည် စူးချုံ၏လည်ပင်းနောက်ကို ဖိထားပြီး သူ့အနားကို နီးကပ်ခိုင်းလိုက်ကာ သူ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရွှန်းနောက်နောက် ပြောလေသည်။ "ကိုယ်မသေခင် ကိုယ့်ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ဝက်ကို လှူလိုက်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို ရွှေနဲ့လဲလှယ်လိုက်မယ်။ အဲဒါကို တစ်နေရာရာမှာ မြုပ်ထားပြီး နောင်ဘဝမှာ ပြန်တူးပြီး သုံးလို့ရတယ်။"

စူးချုံက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။ "မင်းက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတာပဲ…"

လင်ဖုသည် သူ့ခေါင်းလေးကို စနောက်ကာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့၊ မင်းယောက်ျားက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ CEO ဖြစ်လာတာလေ၊ အဲဒါက ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့…" 

စူးချုံက သူ့ကို သဘောကျစွာ ကြည့်နေသည်။

လင်ဖုက ခပ်ရေးရေး ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်အဖေက ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်လို့"

စူးချုံက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ပြီးတော့… မင်းကြောင့်ပဲ။" လင်ဖုသည် စူးချုံ၏ မျက်နှာကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နဖူးချင်းထိကာ "မင်းကိုယ့်အစား ကံဆိုးမှုအားလုံးကို တားဆီးပေးခဲ့လို့ပဲ။"

စူးချုံသည် သူ့နှုတ်ခမ်းများကို သပ်လိုက်ရင်း လင်ဖု၏မျက်နှာကို ထိရန် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "နောင်ဘဝမှာ ငါမင်းကို လာရှာမယ်လို့ ငါတို့သဘောတူထားပြီနော်။ အဲဒီအချိန်ကပြီး ငါမင်းနဲ့အတူ ကြီးပြင်းပြီး ငါတို့အတူတူ သူငယ်တန်း၊ မူလတန်း၊ အလယ်တန်း၊ အထက်တန်းတွေကို တက်ကြမယ်…"

"ကောင်းပြီ" လင်ဖုသည် သူ့လက်ကိုကိုင်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းတွင် ပွတ်လိုက်သည်။ "နောင်ဘဝမှာ ကိုယ်တို့တွေ သူငယ်တန်းကနေစပြီး ချိန်းတွေ့ကြမယ်။"

စူးချုံက လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း။"

ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကြည်နူးစရာအကောင်းဆုံးအရာက မင်းနဲ့အတူ အသက်ကြီးလာရုံသာမက မင်းနဲ့အတူ ငယ်ရွယ်နုပျိုသွားတာပဲ။

TK Team Chapter 20