Chapter 10

【Volume 1 : ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားလေး ၁၀】

Chapter 10

တစ်နေကုန်အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် စူးချုံ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။

ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်ရသည်မှာ ပင်ပန်းသည်မဟုတ်ပေ။

စူးချုံ တံခါးထဲဝင်သွားသောအခါတွင် လင်ဖုသည် သေတ္တာကြီးများကို ထုပ်ပိုးထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခုအခါတွင် လင်ဖုသည် စူးချုံ၏အိမ်အတွက် ရေပူစက်များ၊ လေအေးပေးစက်များ၊ ရေခဲသေတ္တာများ၊ မီးဖိုများ နှင့် ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှ ဖျက်သိမ်းခံလိုက်ရသည့် တစ်ပတ်ရစ်ကွန်ပျူတာများအပါအဝင် ပစ္စည်းအများအပြားကို ဝယ်ယူနေပါသည်။

ပစ္စည်းများကို လွယ်ကူစွာ ပေးကမ်းရန် အကြောင်းပြချက်ကို အသုံးပြု၍ လင်ဖုသည် စူးချုံ၏ အိမ်သို့ အချိန်မရွေး ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်သော သော့တစ်ချောင်းကို လေးနက်စွာ တောင်းခဲ့သည်...

နောက်ပိုင်းတွင် ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ရန် လမ်းခင်းဖို့အတွက် လင်ဖုသည် ထိုနေ့တွင် ခေါင်းအုံးအသစ်နှစ်လုံးဝယ်ပြီး စူးချုံ၏ အိပ်ရာဘေးတွင် ခပ်သဲ့သဲ့တင်လိုက်သည်။

"ငါ... ငါတစ်ယောက်တည်း အိပ်နေတာလေ..." စူးချုံသည် ရှက်ရွံ့ကာ မျှော်လင့်တစ်ဝက်နှင့် ငြင်းဆန်တစ်ဝက်ဖြင့် အထစ်ထစ်အငေါ့အငေါ့ သတိပေးလိုက်သည်။

"ကိုယ်သိတယ်" လင်ဖုသည် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြုံးပြပြီး "မင်းအသုံးများတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ပျက်စီးလွယ်တယ်လေ၊ ဒါက အပိုသုံးဖို့"

အရမ်းစဉ်းစားတတ်တာပဲ...

မင်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်ထိုက်တယ်။

စူးချုံသည် ဖိနပ်အသစ်ကို ဝတ်ထားပြီး "ပြန်လာပြီ" ဟု တိုးတိုးလေးပြောသည်။

လင်ဖုသည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးဖြင့် နူးညံ့စွာ တုံ့ပြန်သည်။

ငယ်ရွယ်သော စုံတွဲတစ်တွဲကဲ့သို့ ခံစားရသည်... ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားလေးသည် စိတ်ကူးထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ နှစ်မြုပ်နေပါသည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်ဖုသည် အပြာရောင်ပလပ်စတစ်စည်းများပါရှိသော အိတ်ကိုထုတ်လိုက်ပြီး နဖူးမှချွေးများကိုသုတ်ကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ပလတ်စတစ်ပုံးနှင့် လေစုပ်စက်ကိုယူသွားကာ သဘာဝအတိုင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဒီကိုလာဦး ဘေဘီ၊ ကိုယ် ရေချိုးကန်တစ်ခုဝယ်ခဲ့တယ်"

စူးချုံ၏ နှလုံးခုန်သံသည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေပြီး နောက်ဆုံးစကားကို မကြားလိုက်ပေ။

"မင်း အခုကစပြီး ရေချိုးလို့ရပြီ။" ဟု မစ္စတာလင်သည် ရေချိုးကန်နားတွင် ကိုင်းညွှတ်ပြီး သူ့အင်္ကျီလက်များကို မြင့်မြင့်မြှောက်ကာ သေတ္တာထဲမှ ဖုန်မှုန့်ကြောင့် သူ့အဝတ်အစားအနားတွေ စွန်းထင်းသွားသည်။ သူ့နဖူးပေါ်က ချွေးတွေထွက်လာပြီး ဖြူဖွေးသောသွားများဖြင့် သူပြုံးလိုက်ကာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အလုပ်ကြိုးစားသော ယောင်္ကျားနဲ့တူသည်။ "ဒါက အရမ်းဈေးပေါတယ်၊ ပို့ခအပါမှ 140 ပဲ၊ သေချာပေါက် မပျက်စီးဘူး။"

"အင်း" စူးချုံ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး "ငါ မေးစရာရှိ..."

"မင်း အလုပ်ကနေ ပင်ပန်းလာပြီလား။" လင်ဖုသည် စူးချုံ၏ စိတ်အားထက်သန်ပြီး ရှက်ရွံ့သောအသွင်အပြင်ကို စိတ်ဝင်တစား သဘောကျကာ အကြောင်းအရာကို တမင်ပြောင်းလိုက်သည်။

"ငါ မပင်ပန်းပါဘူး" စူးချုံက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်စွာ "အခုပဲ မင်း..."

"စမ်းကြည့်ရအောင်" စဉ်းစားတတ်သော စီအီးအိုက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်ပြန်သည်။ "ကိုယ် ရေနွေးထည့်စမ်းကြည့်လိုက်မယ်။"

စူးချုံသည် အစပိုင်းတွင် မစိုးရိမ်သော်လည်း လင်ဖုကြောင့် နှစ်ကြိမ် နှောင့်ယှက်ခံရပြီးနောက်တွင် သူ့နှလုံးသားသည် ကြောင်ခြစ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရကာ စိတ်မရှည်သော နတ်ဘုရားလေးသည် လင်ဖုထံသို့သွားကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး လင်ဖုကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ခေါင်းကို တည့်တည့်မတ်မတ်ထားပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ပြောသည်။ "မင်းငါ့ကို အခုပဲ…"

"ဒါက ယိုတာ၊ ပုံပျက်သွားတာမရှိဘူး။" လင်ဖုသည် လက်ဖျောက်တစ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဆိုသည်။ "ညအိပ်ဝတ်တချို့သွားယူပြီး ဒီကိုလာခဲ့၊ ခဏနေ ရေချိုးလို့ရတယ်။"

စူးချုံက မည်းမှောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်တာ..."

လင်ဖုသည် အပြစ်ကင်းသောပုံစံဖြင့် ကြည့်နေ၏။ "ဟင်"

စူးချုံသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းပြီး သူ့ကို စူးစမ်းကြည့်နေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လင်ဖုက မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ ရေချိုးငယ်၏ နံရံလေးဘက်မှ ပဲ့တင်သံများထွက်လာပြီး အပြုံးသည် ပို၍ ကြည်လင်လာ၏။

စူးချုံက သူ့ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်နေသည်...

လင်ဖုသည် မျက်လုံးများကို နိမ့်ချကာ သူ့ကို ပြန်ကြည့်ပြီး သူ့မျက်လုံးအိမ်များက အနည်းငယ် နက်မှောင်လာကာ လခြမ်းကွေးကဲ့သို့ သူ့နှုတ်ခမ်းကိုဖွင့်ပြီး နူးညံ့စွာ ခေါ်လိုက်သည်။ "ဘေဘီ"

စူးချုံ၏ ခေါင်းထဲ၌ သွေးများ တဟုန်ထိုး ဆူပွက်လာပြီး ဤစာလုံးနှစ်လုံးကို သူ့ခေါင်းထဲတွင် ကြောင်တက်တက် ဆော့ကစားစေခဲ့သည်။

"ကိုယ် မင်းကို အဲဒီလိုခေါ်လို့ရမလား။" လင်ဖုသည် ပို၍တိုးကပ်လာကာ စူးချုံနှင့် နှာခေါင်းချင်းထိလုနီးပါးဖြစ်ပြီး သူ့မျက်လုံးများက လေးနက်ပြီး စူးရှနေသည်။ "ဒါမှမဟုတ် မင်းကို ချစ်စရာလေးလို့ခေါ်ရမလား။"

"ဘာဖြစ်ဖြစ်ရတယ်..." စူးချုံသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်ကာ ရှက်ရှက်ဖြင့် မက်မွန်သီးကဲ့သို့ နီရဲနေသော သူ့မျက်နှာလေးကို ဒူးနှစ်ဖက်ကြားထဲမြုပ်နှံကာ မမော့လာတော့ပေ။

ငါ ဖိအားပေးတာ လွန်သွားပြီထင်တယ်.... လင်ဖုက သူ့လက်ကို တိတ်တဆိတ် ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

‘နမ်းဖို့’ အစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ရသည်။

လင်ဖု၏ နွေးထွေးသော ဖိတ်ခေါ်ချက်အရ စူးချုံသည် ရေပူကို ရေချိုးကန်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး တံခါးကို ပိတ်ကာ သူ့အဝတ်အစားများကို အမြန်ချွတ်ပြီး ရေချိုးကန်ထဲတွင် စိမ်လိုက်သည်။

သူက ဆယ်စက္ကန့်မပြည့်ခင် မြန်မြန်ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။

လင်ဖုသည် ဆယ့်တစ်စက္ကန့်တွင် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ စူးချုံသည် ရေချိုးကန်ထဲတွင် ထိုင်နေသည်။ တံခါးဖွင့်သံကြားသောအခါ စူးချုံသည် ချက်ချင်းပင် ခြေထောက်များကို ကောက်ကွေးကာ ဘောလုံးလေးလို ထွေးပွေ့ထားပြီး သူ၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းများအားလုံးကို လက်နှင့်ခြေထောက်များဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသည်။ 

ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော မစ္စတာလင်က အလွန်စိတ်ပျက်သွားသည်။

"တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား။" စူးချုံသည် ရေချိုးကန်ထဲတွင် မသက်မသာစွာ ထွေးပွေ့ထားသည်။

လင်ဖု၏မျက်လုံးများသည် စူးချုံ၏ဖြူဖွေးသောလက်နှင့်ခြေထောက်များကို အသာအယာကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် စူးချုံ၏လှပသောညှပ်ရိုးနှင့် တင်းမာနေသောရင်ဘတ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော နူးညံ့သောပုလင်းလေးကို ခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ကိုယ်မင်းကို ရေချိုးဆားပေးမလို့၊ စမ်းသုံးကြည့်လိုက်ပါ။"

"ကောင်းပြီ" စူးချုံသည် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ချစ်စဖွယ်ပြုံးကာ ပုလင်းကို ကောက်ယူရန် ရေချိုးကန်ထဲကနေ လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။

လင်ဖုသည် ငြိမ်သက်စွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

စူးချုံသည် ပုလင်းကိုပင် မယူဘဲ သူ့မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး အဓိက အစိတ်အပိုင်းများကို ဖုံးအုပ်ရန် သူ့လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်တောင်ထူထူများက ရေကြောင့် စိုစွတ်နေပြီး အပြစ်ကင်းသောပုံစံက သူ့အကြည့်တွင် ထပ်ပေါင်းနေသည်။

လင်ဖုသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် သူ့ကို နောက်ပြောင်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ သူက ပုလင်းအဖုံးကိုလှည့်ကာ ရေထဲသို့ ဆားအနည်းငယ် လောင်းချလိုက်သည်။ စူးချုံနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံရန် သူက ထိုင်ချလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ မေးသည်။ "‌မင်း ရေချိုးရတာ အဆင်ပြေလား။"