Chapter 9

【Volume 1 : ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားလေး ၀၉】

Chapter 9

လင်ဖု လော့ကာခန်းမှ မထွက်မချင်း စူးချုံ၏ နှလုံးသည် လျင်မြန်စွာ ခုန်နေသေးသည်။

"ဘယ်လိုလဲ။" လင်ဖုသည် သူ့အဝတ်အစားတွေကို ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ရှေ့မှာ ချိန်ညှိလိုက်သည်။

သူသည် ကောင်းမွန်သောအသွင်အပြင်၊ ကြည့်‌ကောင်းပြီး ကြော့ရှင်းကာ အထက်တန်းစား အနေအထားရှိသည်။ သူသည် ဒေါ်လာဆယ်ဂဏန်းတန်သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း စတားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူက ချောမောနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးအဝတ်အစားများက လင်ဖု၏ လှပသော ကြွက်သားများကို ခပ်ရေးရေးထုတ်ဖော်နေပြီး အများအားဖြင့် နူးညံ့ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အင်္ကျီများအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားလေ့သည်။ ၎င်းသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားသော ကြွက်သားများ ထုတ်ဖော်နေသည့် စံဗားရှင်းဖြစ်သည်။ စူးချုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ အပူလှိုင်းများ ပြေးလွှားနေ၏။ သူသည် အလျင်အမြန် အဝေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။ "ကြည့်လို့ကောင်းပါတယ်။"

လင်ဖုသည် လှည့်ကြည့်ကာ စူးချုံကို အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းလည်း ကြည့်လို့ကောင်းတယ်။" 

စူးချုံသည် မရေမရာ တုံ့ပြန်လိုက်သော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် မိနစ်အနည်းငယ်က လင်ဖုက သူ့နားတွင် တိုးတိုးလေးပြောခဲ့သည့် စကားကြောင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သည်—“ကိုယ်အဝတ်အစားလဲပြီးရင် ကိုယ်မင်းကို ပွေ့ဖက်လို့ရပြီ”

…သူ ဘာလို့ ငါ့ကို မပွေ့ဖက်သေးတာလဲ။ မင်းပဲငါ့ကို ပွေ့ဖက်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်ဘူးလား။

ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားလေးသည် ဒါကို တွေးနေပေမဲ့ မေးရမှာ ရှက်လွန်းလို့ လင်ဖုကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ စိုက်ကြည့်လေလေ၊ ထိုသူကို သဘောကျလေလေ၊ သူ့နှလုံးခုန်သံများ ပိုမြန်လာလေလေပါပဲ။

သို့သော်လည်း လင်ဖုသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ပိုက်ဆံရှင်းဖို့ ရှေ့စားပွဲသို့ သွားကာ စူးချုံသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် လိုက်သွားခဲ့သည်။

လင်ဖုသည် ရွှင်မြူးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စူးချုံကို စူးစမ်းသည်။ စူးချုံ၏ မျက်လုံးများသည် ရံဖန်ရံခါ လှည့်ကြည့်ကာ ပွေ့ဖက်သောအတွေ့အကြုံကို ခံစားချင်သကဲ့သို့ လင်ဖု၏ တောင့်တင်းသော လက်မောင်းများနှင့် ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တဝဲလည်လည်ဖြစ်နေသည်။ လင်ဖုက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူက အလျင်အမြန် မြေကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

သူလေးက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာပဲ ဟု မစ္စတာလင်က ဝမ်းသာအားရ တွေးလိုက်သည်။

ပိုက်ဆံရှင်းပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား အဝတ်လဲခန်းသို့သွားကာ အဝတ်အစားအသစ်များကို လဲလိုက်သည်။ လင်ဖုသည် စျေးဝယ်အိတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ စူးချုံနှင့် ဘေးချင်းကပ်လျက် အဝတ်အစားဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အနီးနားတွင် စားရန်နေရာများစွာရှိသည့် စီးပွားရေးလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

"ဒီည ဘာစားချင်လဲ။" လင်ဖုက မသိမသာ မေးလိုက်သည်။

"...ဘာဖြစ်ဖြစ်ရတယ်။" စူးချုံက အနည်းငယ် စိတ်ညစ်နေသည်။

"ဒီတစ်ခုဆို အဆင်ပြေတယ်လို့ မင်းထင်လား။" လင်ဖုက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အဝေးကို ညွှန်လိုက်သည်။

စူးချုံသည် လင်ဖု၏လက်ချောင်း ဦးတည်ရာသို့ နာခံမှုရှိစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ပခုံးကို ပေါ့ပါးစွာ ဆွဲလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆွဲငင်အားဗဟိုချက်ပြတ်သွားကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပွေ့ဖက်ထားသည်။ သူ့နားရွက်နားကနေ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောသံနှင့်အတူ စူးချုံ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်သို့ နူးညံ့သော အသက်ရှူသံက ဖြတ်သွားသည်။

"ကိုယ် အဝတ်အစားလဲပြီးရင် မင်းကို ပွေ့ဖက်မယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လေ" လင်ဖုသည် စူးချုံ၏ခါးသွယ်သွယ်ကို သူ့လက်မောင်းများဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။

"အင်း…" စူးချုံသည် စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် အလွန်ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ့လက်များက လေထဲတွင် ခဏကြာအောင် ပျံဝဲသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် လင်ဖု၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"အရမ်းအေးတယ်၊ မင်းကိုယ့်ကို ခဏလောက် ပွေ့ဖက်နိုင်မလား။" လင်ဖုသည် ‌စူးချုံခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံပင်များကို နှာသီးဖျားဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း နားရွက်သေးသေးလေးနှစ်ခုသည် သာမန်မျက်စိနဲ့မြင်နိုင်သောအရှိန်ဖြင့် အနီရောင်ပြောင်းသွားတာကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ 

စူးချုံက တံတွေးမျိုချပြီး တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ…"

"မင်း ကိုယ့်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံကို ခံစားရလား။" လင်ဖုက အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။ "အရမ်းမြန်တယ်"

"ဟင့်အင်း၊ ငါမခံစားရဘူး..." စူးချုံမှာ ပြောစရာစကားပျောက်ပြီး သူ့စိတ်တွေ ဗလာဖြစ်နေကာ လင်ဖု၏ နှလုံးခုန်သံကို မဆိုထားနှင့် သူ့ကိုယ်ပိုင် နှလုံးခုန်သံကိုပင် ခံစားမိရန် ခက်ခဲသည်။ သူသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှား၍ နေရာမှာတင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံတက်လုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါဆို နည်းနည်းလောက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထား" လင်ဖုသည် သူ့လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို အနည်းငယ်တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားရင်း "ခံစားရလား။"

"မခံစားရသေးဘူး..."

ထို့ကြောင့် လင်ဖုသည် သူ့ကို ပို၍ ပို၍ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး စျေးဝယ်အိတ်က အသံထွက်လာသည်။

စူးချုံသည် လင်ဖု၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်က နွေးထွေးပြီး တောင့်တင်းသော အထိအတွေ့ကို လောဘကြီးစွာဖြင့် ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့နှလုံးခုန်သံကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နောင်အခါ ငါ့ရဲ့အထောက်အထားကို ဖော်ထုတ်ပြီး သူ ငါ့ကို သဘောမကျတော့ရင်…

အနည်းဆုံးတော့ ငါ အမြဲတမ်း တွေးနိုင်တဲ့ ဒီအမှတ်တရတွေ ရှိနေသေးတယ်၊ အဲဒါတွေကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေးပြီး ငါက ကြီးမြတ်တဲ့ ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားဟောင်းပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါတွေကို ငါ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

"ငါခံစားရတယ်…" ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားလေးသည် ဒါကိုတွေးရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်က ပျော်ရွှင်ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် ‌တွန့်ကွေးသွားသည်။ "မင်းရဲ့နှလုံးခုန်သံကို"

"အင်း"

"ငါက မင်းထက် ပိုမြန်တယ်။"

"……အင်း"

ညစာစားပြီးနောက် လင်ဖုသည် စူးချုံကို သူ့စက်ဘီးဖြင့် အိမ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က အလွန်ကြည်နူးစရာကောင်းပြီး 1990 ခုနစ်မှ အနုပညာဇာတ်ကား‌တွေ ရိုက်နေကြသလိုပါပဲ။

ဥက္ကဋ္ဌ၏ဇနီးကို ပို့ပြီးနောက် ဥက္ကဋ္ဌသည် မြို့လယ်ခေါင်ရှိ တန်ဖိုးကြီးလူနေရပ်ကွက်တစ်ခုဖြစ်သည့် သူ့အိမ်သို့ 28 လက်မအရွယ် စက်ဘီးဖြင့် ပြန်သွားကာ ရပ်ကွက်အစောင့်၏ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သောအကြည့်အောက်တွင် သူသည် လှပစွာဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး စက်ဘီးဘဲလ်သံများကိုပင် ချန်ထားခဲ့သေးသည်။

အစောင့်: …

ချမ်းသာတဲ့လူတွေကို ငါ တကယ် နားမလည်နိုင်ဘူး။

[24]

ထိုမနက်စောစောတွင် လင်ဖုသည် စူးချုံကို နာမည်ကြီး ဟိုတယ်တစ်ခုသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

စူးချုံသည် အလုပ်တစ်ခုလုပ်ရန် တွန်းအားပေးပြီး အစားအသောက်၊ အဝတ်အစား၊ အိမ်ရာနှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတို့အတွက် လင်ဖုကိုသာ လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုမနေချင်သောကြောင့် လင်ဖုသည် သူ၏ချစ်စရာလေးကို အပြင်မှာ ဒုက္ခရောက်စေမည့်အစား သူ့အတွက် အေးအေးဆေးဆေး အလုပ်တွေ အလှည့်ကျလုပ်ခိုင်းတာက ပိုကောင်းသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ 

ထိုအချိန်တွင် အရပ်ရှည်ပြီး ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ဟိုတယ်တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။ Metersbonwe ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ 28 လက်မရှည်သော စက်ဘီးကိုစီးပြီး သန့်ရှင်းလှပသော နှစ်ဆယ်စွန်းစွန်း ယောင်္ကျားလေးတစ်ဦးကို တင်ဆောင်ထားသော လင်ဖုကို သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စူးစူးစိုက်စိုက်စိုက်ကြည့်နေသည်။ Bentley က သူ့နောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လိုက်လာခဲ့သည်။

ထိုယောင်္ကျား: …

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ" မစ္စတာလင်းသည် စက်ဘီးပေါ်မှဆင်းကာ သူ့ပိုင်သောလူကို အလုပ်လုပ်နေသော လူများအား အပြုံးဖြင့် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်…

"အင်း" ထိုလူသည် လင်ဖုကို အေးစက်မျက်နှာဖြင့် ကြည့်ကာ စူးချုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤလူ၏အမည်မှာ ကျန်းယွီချွမ်းဖြစ်ပြီး သူသည် အထက်တန်းကျောင်းမှ လင်ဖု၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်ကာ ကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်ပိုင်ရှင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ငယ်ရွယ်ပြီး ချောမောသော်လည်း သူ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်မှာ အေးစက်လွန်းပြီး သူစိမ်းတွေနဲ့ ဝေးဝေးမှာသာနေသည်။ မနေ့က လင်ဖုသည် သူ့ကို အထူးဖုန်းခေါ်ခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် အလုပ်လုပ်ဖို့ ယာယီစားပွဲထိုးနဲ့ သူ မိတ်ဆက်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ 

လင်ဖုသည် လမ်းဘေးတွင် စက်ဘီးကိုရပ်ကာ လမ်းလျှောက်လာပြီး ကျန်းယွီချွမ်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့အခြေအနေက နည်းနည်းတော့ ရှုပ်ထွေးတယ်..."

ကျန်းယွီချွမ်းက သူ့မျက်ခွံများကို မြှောက်လိုက်ပြီး စူးချုံကို အလွန်ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လင်ဖုကို ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ငါသိတယ်"

လင်ဖုက ခဏတာ စိတ်ပူသွားသည်။ "ငါ ဘာမှ မပြောရသေးဘူးလေ"

ကျန်းယွီချွမ်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်နှာသေအမူအရာ ရှိနေသည်။ "ပြောစရာတောင် မလိုပါဘူး၊ သူက ငါ့အတွက် အများဆုံး တစ်ပတ်လောက်ပဲ အလုပ်လုပ်နိုင်မှာ။ သူ ဆက်ပြီး ဒီမှာအလုပ်လုပ်ချင်ရင် တစ်လကျော်ပြီးရင် ပြန်လာနိုင်တယ်။"

လင်ဖုသည် မနေနိုင်ဘဲ ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ "ဒါက ငါတို့ အစကတည်းက ဆုံးဖြတ်ပြီးသားလေ။ သူက..."

ကျန်းယွီချွမ်းက ထပ်မံကြားဖြတ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အနာဂတ် ချစ်သူ။"

လင်ဖုသည် သူ့သူငယ်ချင်း၏ သားရဲတစ်ကောင်လို ထက်မြက်သော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို ကြာရှည်စွာ ကျင့်သားရနေပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ မင်း သူ့အတွက် အလုပ်စီစဉ်ပေးဖို့ အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်ကို ခိုင်းတဲ့အခါ…"

ကျန်းယွီချွမ်းက သဘောပေါက်သွားသည်။ "မင်းကို အသိအမှတ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ အလုပ်လျှော့လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်။"

လင်ဖု: "ငါ ဘာလို့ သူ့ကို ဒီလာခိုင်းရတာလဲဆိုတာတောင် မင်းမမေးတော့ဘူးလား…"

ကျန်းယွီချွမ်း: "ငါမမေးဘူး၊ မင်းက အရမ်းနားညည်းတာပဲ။"

မစ္စတာလင်သည် စိတ်ထိခိုက်ပြီး အသံတိတ်သွားသည်။

စူးချုံနှင့် ရှောင်ကျန်းတို့သည် ဘေးနားတွင် ရပ်ကာ ယောင်္ကျားနှစ်ဦး၏ နတ်ဘုရားနှင့်တူသော စကားပြောဆိုမှုကို တအံ့တသြကြည့်နေသည်။

ရှောင်ကျန်း: ......

ပထမအမျိုးသားဇာတ်လိုက်(လင်ဖု)နဲ့ သဟဇာတမဖြစ်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ ဒုတိယအမျိုးသားဇာတ်လိုက်(ကျန်းယွီချွမ်း)ကတော့ ပေါ်လာပြီ။ နောက်ကျရင် မစ္စတာကျန်းက ငါတို့ရဲ့အဖြူရောင်ပန်းလေးကို အလိုအလျောက် စွဲလမ်းပြီး သူ့ကို ရူးသွပ်စွာ ချစ်မိသွားလိမ့်မယ်။

သို့သော်လည်း မစ္စတာကျန်း၏ မျက်လုံးများသည် ရှောင်ကျန်းထံသို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်လာသည်။

ရှောင်ကျန်းက ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ မစ္စတာကျန်း"

ကံမကောင်းစွာပဲ မင်းက ငါတို့မစ္စတာလင်ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့မစ္စတာလင်က ပထမအမျိုးသားဇာတ်လိုက်ဖြစ်နေလို့လေ။

မစ္စတာကျန်းက အေးစက်စွာ သရော်လိုက်ပြီး ရှောင်ကျန်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ရှောင်ကျန်း: ......

အဖြူရောင်ပန်းလေးက ငါ့ဘေးမှာရှိနေတာဆိုတော့ အပျော်သဘောနဲ့ သူ့ကို ကြည့်နေတာပေါ့။

မစ္စတာကျန်း၏ အေးစက်သော ရေခဲတောင်ကဲ့သို့ မျက်နှာသည် ပြုံးနေသောအရိပ်အမြွက်ပြပြီး ရှောင်ကျန်းကို ကြည့်နေသော သူ့မျက်လုံးများက ကြည်နူးစရာ အရိပ်အယောင်ကို ပြသနေသည်။

ရှောင်ကျန်း: ......

လခွမ်း၊ ဒီကောင်က ဇာတ်ညွှန်းမှားနေတယ်။