Chapter 3

【Volume 1 : ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားလေး ၀၃】

Chapter 3

စူးချုံသည် စောင်တစ်ထည်နှင့် ပတ်ထားပြီး ခြေသုံးလုံး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။

"မင်းနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ။" လင်ဖုကမေးသည်။

စူးချုံက ရိုးရိုးသားသား ပြောသည်။ "ငါ့နာမည်က စူးချုံပါ။"

လင်ဖုက ပေါ့ပါးစွာ မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်စကားလုံးလဲ။ ဝမ်ကျားကျင်းရဲ့ ချုံလား၊ ဒါမှမဟုတ် ချန်ချုံရဲ့ ချုံလား။"

စူးချုံက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "တစ်ခုမှမဟုတ်ဘူး၊ ‘ဆင်းရဲ‌မွဲတေခြင်း’ရဲ့ ချုံပါ။"

"..." လင်ဖုသည် တိတ်တိတ်လေး အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်၏။

ဒီနာမည်ကို ဘယ်သူပေးတာလဲ။ ဦးနှောက်မဲ့တာလား။

စူးချုံက ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့ပြီး "ဒါက ငါ့အတွက် အဆင်ပြေမယ်ထင်လို့ ဒီနာမည်ကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပေးလိုက်တာ။"

"... " လင်ဖုက သူ့ကို နာကျင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါက ငါ့လက်ထောက်ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်နေပါ။" စူးချုံသည် စောင်အောက်တွင် အလွယ်တကူ မရွေ့နိုင်တာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်ဖုသည် အမြန်ထကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

လက်ထောက် ရှောင်ကျန်းသည် ဈေးဝယ်အိတ်အနည်းငယ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်ပြီး တလေးတစား ပြောလိုက်သည်။ "မစ္စတာလင်၊ ကျွန်တော် ဝယ်ခဲ့ပါပြီ။"

"ငါ့ကို ပေးလိုက်" လင်ဖုက စျေးဝယ်အိတ်ကို ယူလိုက်ပြီး စူးချုံကို ပေးလိုက်သည်။

စူးချုံသည် နှစ်နှစ်ကြာ ဘောင်းဘီအသစ်မဝတ်ရသေးတာကြောင့် မျက်လုံးများ တောက်ပနေကာ လက်ဆောင်ဖွင့်နေသည့် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တောက်ပတင်းကျပ်သော သားရေဘောင်းဘီတစ်ထည်ကို စျေးဝယ်အိတ်ထဲမှ ထုတ်ကာ တင်ပါးပေါ်တွင် ဒေါင်လိုက်ဇစ်တစ်ခုပါလာသည်။

လင်ဖုသည် ရုတ်တရက် သူနှာဘူးဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ရှောင်ကျန်းကို အကြည့်တစ်ချက်ပေးပြီး လျင်မြန်စွာ အပြစ်တင်သည်။ "ငါမင်းကို ဒီလိုစတိုင်တွေ ဝယ်ခိုင်းလိုက်တာမဟုတ်ဘူး။"

ရှောင်ကျန်းက အေးအေးဆေးဆေး ဘေးက ရပ်လိုက်ပြီး "တောင်းပန်ပါတယ် မစ္စတာလင်း၊ အခြားပုံစံတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်။"

... တွက်ချက်တာ မှားသွားတယ်၊ သူက ပရော်ပရည်လုပ်နေတဲ့ အပေါစားခွေးမလို့ ထင်ခဲ့တာ။

စူးချုံသည် ရှက်ရွံ့သွားပြီး သားရေဘောင်းဘီကို အမြန်ပြန်ထည့်ကာ ဒုတိယစျေးဝယ်အိတ်ထဲမှ ရိုးရိုးဂျင်းဘောင်းဘီတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါကို ငါဝတ်လိုက်မယ်" လို့ စူးချုံသည် အသစ်စက်စက် ဘောင်းဘီရှည်ကို မြတ်နိုးစွာ ပွတ်သပ်ရင်း ရိုးသားပြီး တောက်ပသော သူ့မျက်လုံးတွေက သူ့နှလုံးသားထဲကို ပျော်ရွှင်မှုတွေ ရောင်ပြန်ဟပ်သွားသည်။

"...ကောင်းပြီ" လင်ဖုသည် ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး ရှောင်ကျန်းကို တံခါးဆီသို့ အမြန်ဆွဲကာ စူးချုံ ဘောင်းဘီလဲရန် စောင့်နေသည်။

စူးချုံသည် တစ်မနက်လုံး ထုပ်ပိုးထားသော စောင်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ဘောင်းဘီအသစ်ဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။ "ကြည့်လို့ကောင်းလား။"

"ကြည့်ကောင်းတယ်..." လင်ဖုသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီး အိမ်တွင် မှန်ရှိပုံမပေါ်သောကြောင့် စူးချုံကို "မှန်ထဲသွားကြည့်" ဟူသော စကားကို မျိုချလိုက်သည်။

"ကျန်တာတွေ ပြန်ယူလို့ရပြီ။" စူးချုံက အခြားဈေးဝယ်အိတ်ပေါင်းများစွာကို ရှောင်ကျန်းလက်ထဲထည့်ကာ "မင်းက ငါ့ဘောင်းဘီတစ်ထည်ပဲ ပျက်စီးအောင်လုပ်ခဲ့တာ။ အများကြီး ပေးစရာမလိုဘူး။"

"... " ရှောင်ကျန်းက စျေးဝယ်အိတ်များကို အမူအရာမဲ့စွာ ကိုင်လိုက်သည်။

အိုး၊ ကောင်လေး၊ မင်းက ငါတို့ မစ္စတာလင်ရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။

လင်ဖုသည် ကူကယ်ရာမဲ့ ခေါင်းငြိမ့်ကာ သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ပြောလိုင်သည်။ "မင်းကို ဆက်သွယ်ဖို့အချက်အလက်ကို ပေးခဲ့ပါ။"

စူးချုံက မဝံ့မရဲနဲ့ မေးသည်။ "မင်းငါ့ကို နောက်နောင် ဆက်သွယ်မှာလား။"

"ဟုတ်တယ်" လင်ဖု၏မျက်ခုံးများက လှုပ်သွားသည်။ "ငါတို့ ကုမ္ပဏီက လက်ကမ်းစာစောင်တွေ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို ယာယီဝေခိုင်းတာမျိုး ရှိနိုင်တယ်။"

စူးချုံက "ငါ့မှာ ဖုန်းမရှိဘူး" လို့ ပြောကာ စိတ်ညစ်သလို ခံစားရသည်။

လင်ဖုက အမြန်ပြောသည်။ "ကြိုးဖုန်း"

သို့သော် သူ့ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုစကားသည် အဓိပ္ပါယ်မရှိမှန်း သူသိလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း စူးချုံက တောင်းပန်ပြီး ဆိုသည်။ "ငါ့မှာ ကြိုးဖုန်းလည်း မရှိဘူး။"

လင်ဖု: …

လင်ဖု၏မျက်နှာမကောင်းတာကိုမြင်တော့ စူးချုံက နံပါတ်တွေကို အလျင်စလိုပြောပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဘေးအိမ်က အန်တီလီကို ဖုန်းဆက်ပြီး စူးချုံကို ရှာနေတာလို့ ပြောလို့ရတယ်။"

"ကောင်းပြီ" လင်ဖု၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ်ပျော့ပျောင်းလာပြီး နံပါတ်ကိုရေးရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

စူးချုံက စဉ်းစဉ်းစားစား ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ကိစ္စမရှိရင် မဆက်ပါနဲ့။ အန်တီလီအတွက် အရမ်းဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။"

လင်ဖုက နာကျင်စွာ ကြည့်နေသည်: ...

ရှောင်ကျန်းက လင်ဖုကို ကူညီပေးသည်။ "မစ္စတာလင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အရှိန်လျှော့ပါဦး။"

စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ မင်းက ငါတို့ မစ္စတာလင်ကို ဒီလိုစကားမျိုးပြောရဲတဲ့ ပထမဆုံးလူပဲ။

လင်ဖုသည် စိတ်အေးအေးထားပြီး အကြံပြုလာသည်။ "အနည်းဆုံးတော့ မင်းကို ထမင်းကျွေးပြီး တောင်းပန်ပါရစေ။ ဒါက သိပ်တော့ မများဘူးမလား။"

စူးချုံ၏ မျက်နှာငယ်လေးသည် ချက်ချင်းပင် တောက်ပလာပြီး "ကောင်းပြီ"

လင်ဖုက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ လှည့်ကြည့်ပြီး ရှောင်ကျန်းကို တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ငါ့အတွက် La Seine မှာ သီးသန့်အခန်းကို ကြိုမှာထားပေး။"

အဲဒါက ‌အလွန်ဈေးကြီးတဲ့ ပြင်သစ်စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် စူးချုံက လုံးဝနားမလည်ဘူး။

"ငါတို့...ဘဲကင်စားလို့ရမလား။" စူးချုံက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ "အနီးနားက ဈေးမှာရောင်းတဲ့ဆိုင်တစ်ခုရှိတယ်။ ငါ အိမ်ပြန်လာတဲ့အခါ နေ့တိုင်း အနံ့ရတယ်၊ အနံ့က အရမ်းကောင်းတယ်။"

"ကောင်းပြီ" လင်ဖု၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်နာကျင်သွားပြီး ရှောင်ကျန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မမှာနဲ့တော့၊ ငါတို့ ဘဲကင်ပဲ သွားစားတော့မယ်။"

ရှောင်ကျန်း: "ကောင်းပြီ မစ္စတာလင်း။"

ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ငါတို့ရဲ့ မစ္စတာလင်းက မင်းကို သတိထားမိသွားပြီ။

[10]

သုံးယောက်သား အတူတူ အောက်ထပ်ကို ဆင်းသွားကြသည်။

မနေ့က စူးချုံအား ဝင်တိုက်တဲ့အနက်ရောင်ကားကို အပြင်ဘက်မှာ ရပ်ထားသည်။ ရှောင်ကျန်းက အရှေ့ကို အမြန်လျှောက်လာပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။

စူးချုံ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ "ငါတို့ လမ်းလျှောက်သွားကြမလား။"

လင်ဖုက မေးသည်။ "ဘာလို့လဲ။"

စူးချုံသည် ကားနှင့် နှစ်မီတာအကွာတွင် သတိထားပြီး ရပ်နေကာ ကားကို ညစ်ညမ်းစေမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလို ဇိမ်ခံကားတစ်စီးထဲ ငါထိုင်လိုက်ရင် ပျက်စီးသွားမှာ သေချာတယ်။"

လင်ဖုသည် မယုံနိုင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။"

စစ်မှန်တဲ့ရုပ်ဝါဒီတစ်ဦးက အကြောက်အရွံ့မရှိဘူး။

"တကယ်ပါ၊ ငါ့ရဲ့ငွေကြေးကံက အရမ်းဆိုးတယ်။ ငါ အဖိုးတန်တဲ့အရာကို ထိရင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။" လို့ စူးချုံက ဆက်ပြောပါသေးသည်။ "ငါတို့ အဲဒီကိုရောက်ဖို့ ဆယ်မိနစ်ပဲ လမ်းလျှောက်ရမှာ၊ အရမ်းနီးပါတယ်။"

လင်ဖုသည် ဤငြီးငွေ့ဖွယ်ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ငြင်းခုံမနေချင်တော့ဘဲ မှုန်ကုပ်ကုပ်မျက်နှာဖြင့် "ကားပေါ်တက်ခဲ့" ဟုပြောလိုက်သည်။

စူးချုံသည် သူ့ကို စိတ်ဆိုးအောင် မလုပ်ဝံ့တဲ့အတွက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကားထိုင်ခုံကြားက ထိတွေ့မှုနေရာကို လျှော့ချဖို့ ကြိုးစားသလိုမျိုး လက်တွေခြေတွေကို တင်းတင်းခေါက်ရင်း ကားထဲကို ဝင်သွားခဲ့ရသည်။

ကားက စတင်မောင်းလာသည်။

"ကြည့်၊ မပျက်ပါဘူး။" လင်ဖုက နူးညံ့သောလေသံဖြင့် ပြောသည်။

စူးချုံက မျက်တောင်ခတ်ပြီး သူ့ကို ဝမ်းနည်းစွာ ကြည့်နေသည် ။

လင်ဖုသည် စူးချုံ၏ နားမလည်နိုင်သော အယူသီးသော အတွေးများကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားပြီး ပြောသည်။ "မင်းက တန်ဖိုးကြီးတဲ့အရာတွေကို ထိရင် ပျက်စီးသွားမယ်လို့ မင်းထင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီစိတ်ကူးက အခြေအမြစ်မရှိဘူး…"

စကားမဆုံးခင်မှာ ကားရှေ့ဖုံးကနေ ဆူညံတဲ့အသံနဲ့ မီးခိုးတွေ ထွက်လာသည်။

စူးချုံက သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကိုစူပြီး တောင်းပန်လိုက်ပြီး "အင်ဂျင်မီးလောင်သွားပုံရတယ်။"

လင်ဖု: …

စူးချုံက တံခါးကို အမြန်ဖွင့်ပြီး ကားထဲမှ ဆင်းလိုက်သည်။ သုံးမီတာအကွာတွင် ရပ်ကာ သူ့ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး ရှုံ့တွနေသော သူ့အင်္ကျီအနားကို ဆွဲရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ‌ကားပေါ်ကဆင်းတာ ပိုကောင်းပါတယ်၊ မဟုတ်ရင် ပေါက်ကွဲလိမ့်မယ်။"

လင်ဖု: …

"ကားကိုပြင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာလိုက်ပါ" လို့ လင်ဖုက စိတ်ရှုပ်နေတဲ့ ရှောင်ကျန်းကို ပြောပြီး သူ့အပေါ်ကုတ်အင်္ကျီနဲ့ ကားထဲက ထွက်လာပြီး စူးချုံဆီကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။

စူးချုံက ဝမ်းနည်းစွာ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ရင်း ပြောသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ မင်းရဲ့ကားကို ပျက်စီးစေမိပြီ။"

ပြတ်သားသော ရုပ်ဝါဒီတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ လင်ဖုသည် ခေါင်းယမ်းကာ စိတ်သက်သာရာရစွာ ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "ဒါ မင်းနဲ့မဆိုင်ပါဘူး၊ အဲဒါ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပါ။"

စူးချုံက ခေါင်းငုံ့ထားရင်း "ဒါ ငါ့အမှားပါ၊ ဒါတွေအားလုံးက ငါ့ရဲ့ယုံကြည်မှုဆန္ဒကြောင့်ပါ…"

လင်ဖုသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ကာ စူးချုံကို ငုံ့ကြည့်ပြီး သူ၏ နက်မှောင်သော ဆံပင်များက အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေပြီး လည်ပင်း၏ ဖြူဖွေးပျော့ပျောင်းသောဂုတ်ကို ဖုံးအုပ်ထားကာ လူများက ထိချင်လာအောင်ဖြစ်စေသည်။

"လမ်းလျှောက်ရအောင်။" လင်ဖုသည် စူးချုံ၏ဆံပင်ကို ပွတ်လိုက်ပြီး သူ့ကုတ်အင်္ကျီကို သူ့ပခုံးတစ်ဝိုက်တွင် လွှားလိုက်သည်။

"မင်း လမ်းပြလိုက်ပါ။"

"အာ… ကောင်းပြီ" ဆံပင်ပွတ်ခံရသော စူးချုံက မှင်တက်သွားသည်။

လင်ဖုသည် သူခုနက စူးချုံကို ထိလိုက်သောလက်ကို ဟန်ဆောင်ကြည့်ကာ စနောက်လေသည်။ "ငါ့လက်က ကျိုးမှာတော့မဟုတ်ဘူးမလား။"

စူးချုံက အလေးအနက် ရှင်းပြသည်။ "မကျိုးဘူး၊ အဲဒါက သက်မဲ့အရာတွေပေါ်မှာပဲ အလုပ်လုပ်တယ်။"

"... " လင်ဖုက ပါးစပ်ကို တိတ်တိတ်လေး ပိတ်လိုက်သည်။

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံနှင့် သားရေဖိနပ် ဝတ်ထားသော လင်ဖုသည် အစိမ်းရောင်တောက်တောက်ပြောင်ပြောင် ပလတ်စတစ် မြင်းပုလေးပေါ်တွင် ခြေတံရှည်ရှည်ကို ကွေးလျက် ထိုင်နေသည်။ တစ်ခါသုံးလက်အိတ်များကို ဝတ်ရင်း သူသည် ဘဲခြေထောက်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ တစ်ခါသုံးပန်းကန်ပြားပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး စူးချုံကို ပေးကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "စားပါ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" စူးချုံသည် အဖိုးတန်းသောအရာကဲ့သို့ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပန်းကန်ကိုယူကာ ဘဲခြေထောက်ကို ကိုက်ကာ ကိုက်စားလိုက်သည်။ တောက်ပနေသော သူ့အမည်းရောင်မျက်လုံးများဖြင့် ကျေနပ်အားရစွာ စားရင်း ဟမ်စတားတစ်ကောင် အစာအစားနေတာနဲ့တူသည်။

လင်ဖုက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘဲကင်ကို လှီးဖြတ်ဖို့ အာရုံစိုက်ရင်း သူက အသားတစ်ပိုင်းလုံးကို ငံပြာရည်နဲ့ နှစ်ပြီး ပန်ကိတ်သေးသေးလေးနဲ့လိမ့်လိုက်သည်။ စူးချုံ၏ပန်းကန်ထဲကို ထပ်ထည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ဖြည်းဖြည်းစားပါ၊ မလောက်ရင် ထပ်စားလို့ရတယ်။"

"ကောင်းပြီ" စူးချုံက အဆက်မပြတ်ဝါးရင်း ဝိုးတဝါး တုံ့ပြန်ပြီးနောက် ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့လိုက်သည်။

"မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ။" လင်ဖုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တစ်ခါသုံးလက်အိတ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး စူးချုံ၏ မေးစေ့ကိုမော့ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

သနားစရာကောင်းသော မျက်နှာငယ်လေးသည် မျက်ရည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း တောက်ပနေသော အဆီများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ ဖောင်းကားနေသော ပါးပြင်များသည် ရွေ့လျားနေပြီး မျက်လုံးများက မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ကွေးညွတ်ကာ ပြုံးနေသေးသည်။

"ဘဲကင်က အရမ်းအရသာရှိတယ်။" စူးချုံက အစာတစ်လုတ်ကို မျိုချလိုက်ပြီး အငိုမျက်လုံး အပြုံးမျက်နှာဖြင့် ဆိုသည်။ "မင်းက တကယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ၊ ငါ အရမ်းကံကောင်းတယ်။"

"ဒါဆို များများစားပါ။" ဥက္ကဋ္ဌလင်း၏နှလုံးသားက အလွန်နာကျင်နေပြီး ငိုလုမတတ် ခံစားရသည်။ စူးချုံ၏ တွေးခေါ်မှုက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေတာကိုပင် သူ သတိမထားမိလိုက်ပေ။

"ကောင်းပြီ" စူးချုံသည် သူ့မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ဘဲခြေထောက်ကို သေသေချာချာ ကိုက်လိုက်ပြီး အရိုးတွေကို ဖုံးထားတဲ့ အရွတ်တွေတောင် မကျန်တော့ဘူး။

"..." လင်ဖုသည် သူ့နှလုံးသားက ဒီဘဲတစ်ကောင်အရိုးကြောင့် ပျက်စီးတော့မည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။