Chapter 13

"လွှတ်... ငါ့ကို လွှတ်!"

ငါ သူ့ကို တွန်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဖယ်ရိုမုန်းတွေ မညီမျှမှုကြောင့် ငါ့ရဲ့ခွန်အားတွေ ရုတ်တရက် ကုန်သွားတယ်။

ကားထိုင်ခုံက နောက်ကို လဲကျနေတယ်။ ငါ အဲဒီမှာ လဲလျောင်းနေတုန်း ငါ့ရဲ့ခြေလက်တွေက အားနည်းနေတယ်။ အဲဒီအတွက် ငါက ထွက်ပြေးဖို့ အကျိုးမရှိတဲ့ ကြိုးစားမှုတစ်ခုအနေနဲ့ တွားသွားရုံသာ တတ်နိုင်တယ်။

အရပ်ရှည်တဲ့လူကြီးက ငါ့ကို နောက်ကနေ ဖိထားလိုက်တယ်။

"ဖုရန်! မင်း..."

သူ့ရဲ့ နက်ရှိုင်းပြီး ရမက်ပြင်းပြနေတဲ့အသံက ငါ့နားထဲကို တိုးတိုးလေးပြောလာတယ်။

"ကျိုအန်း၊ ငါ မင်းကို ထိချင်တယ်" 

အဲဒါက ရင်းနှီးတဲ့ထိတွေ့မှုတစ်ခုဖြစ်ပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ငါ့ကို ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ ပြည့်စေတယ်။

သူ ငါ့ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တာနဲ့ သူ့သွားတွေက ငါ့လည်ပင်းနောက်က ဂလင်းထဲကို နစ်ဝင်သွားတယ်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ထိတွေ့မှုတစ်ခုက ငါ့စိတ်ကို ဗလာဖြစ်စေတယ်။

"အွန်း"

ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး။ 

ငါ့ကိုယ်ငါ ဖုရန်ရဲ့လက်မောင်းတွေထဲမှာ နုနုရွရွရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ငါ့မျက်နှာက အရင်က ထိန်းချုပ်မှုမရှိတော့လို့ မျက်ရည်တွေ စီးကျနေတယ်။

ကား မထွက်ခွာခင်မှာ သူ ငါ့နားထဲကို တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တာကို ငါ ဝေဝါးစွာ ကြားလိုက်ရတယ်။ 

"တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မကြိုက်နဲ့" 

ညသန်းခေါင်ယံမှာ ငါက ဆီးသွားဖို့ အရေးပေါ်လိုအပ်လာလို့ နိုးလာတယ်။ အိမ်သာသွားပြီးနောက် အိပ်ရာထဲကို ပြန်ဝင်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေကို ရုတ်တရက် ပြန်သတိရသွားတယ်။

ငါ အိပ်ရာပေါ်ကနေ ထထိုင်လိုက်ပြီး အော်လိုက်တယ်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဖုရန် ရူးနေတာပဲ!" 

ငါ လုံးဝဒေါသထွက်နေတယ်။

"သူက အိပ်ဖော်အိပ်ဖက်တစ်ယောက်ပဲ၊ သူက ငါ့ကို သူ့ရဲ့ဇနီးလို့ ထင်နေတာလား၊ ငါ ဘယ်သူ့ကို ကြိုက်ရမလဲဆိုတာကို သူက ငါ့ကို ပြောဖို့ ဘယ်သူလဲ”

"အရူး!"

ငါ့ရဲ့နာနေတဲ့ ခါးကို ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။ ဒေါသထွက်နေတုန်းပဲ။ သူ့ကို နောက်ထပ် ဆဲဆိုဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတုန်းမှာပဲ ကုတင်ဘေးက မီးအိမ်က ရုတ်တရက် လင်းလာတယ်။

"ညည်းလို့ပြီးပြီလား"

ငါ လန့်သွားပြီး ထထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့လက်တစ်ဖက်က ငါ့ခါးကို ဖမ်းလိုက်တယ်။

ဖုရန်ရဲ့ ခန့်ညားတဲ့မျက်နှာက ငိုက်မျဉ်းနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အသံက တည်ငြိမ်နေတယ်။ 

"မင်း ပင်ပန်းနေမှာစိုးလို့ စိတ်ပူနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဥက္ကဌလော့ကတော့ ခွန်အားတွေ အများကြီး ရှိနေသေးပုံရတယ်" 

ဟင်..

ငါ အိပ်ရာကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို ပြန်ဆွဲပြီးတော့ သူ့အောက်မှာ ဖိထားလိုက်တယ်။

ငါ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းလိုက်ပြီး သူ့လက်က ငါ့အင်္ကျီအောက်ကို လျှောဝင်လာတယ်။

သူ့လက်ချောင်းတွေက မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ ဟိုဒီရွေ့လျားလာတယ်။

ညအလင်းရောင်နွေးနွေးအောက်မှာ အရက်နံ့ပြင်းပြင်းနဲ့ စတော်ဘယ်ရီရနံ့က တစ်ဖန်ပြန်ပြီး ရောနှောစတင်လာတော့တယ်။

~~~