Chapter 10

ငါ လင်းဇီယွီရဲ့တံခါးကို ဖွင့်ဖွင့်ချင်းပဲ အခန်းထဲမှာ ပြည့်နေတဲ့ အရက်နံ့ပြင်းပြင်းက ငါ့ကို ရိုက်ခတ်လိုက်တယ်။

အဲဒီအနံ့က ငါ့ကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေတယ်။ ချက်ချင်းပဲ ငါ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ မနေ့ညက ဖုရန်ကို ပြန်သတိရသွားစေတယ်။

"မင်း ရောက်လာပြီပဲ"

လင်းဇီယွီက အရက်တစ်ဝက်လောက်ကို မော့သောက်လိုက်ပြီး ကော်ဇောပေါ်မှာ ထိုင်နေတယ်။ ငါတို့အတူတူရွေးခဲ့တဲ့ စုံတွဲနာရီတွေက ကော်ဖီစားပွဲပေါ်မှာ ရှိနေတယ်။

"မင်း ဘာလို့ဒီလောက် အများကြီးသောက်တာလဲ"

ငါ သူ့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ အရက်တစ်ပုလင်းကို ဖွင့်ပြီးတော့ နည်းနည်းသောက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

ငါ့ဝိုင်လောက် မကောင်းဘူး။

"သူ ငါ့ကို မလိုချင်တော့ဘူး၊ ငါတို့ လမ်းခွဲလိုက်ပြီ"

လင်းဇီယွီရဲ့မျက်လုံးတွေက နီရဲနေပြီး သူက မျက်ရည်ကျတော့မယ့် လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတယ်။

ငါ သူ့ပခုံးကို ပုတ်ပြီး ဘာစကားမှမပြောဘဲ တစ်ညလုံး အတူတူ သောက်ခဲ့ကြတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ အရမ်းမူးသွားတယ်။ သူ့မျက်နှာက နီရဲနေပြီး သူ့အပြောအဆိုတွေက ဝေဝါးနေတယ်။ သူက ငါ့ကို လှည့်ကြည့်ပြီး စူးစိုက်ကြည့်နေတယ်။

သူ့အသံမှာ နောင်တတစ်ချို့ပါနေတယ်။ 

"ကျိုအန်း၊ အဲဒီတုန်းက မင်းသာ ငါ့ကို ဖွင့်ပြောခဲ့ရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ"

ငါ ဘာမှပြန်မဖြေခဲ့ဘူး။

လင်းဇီယွီ၊ သူ့ရဲ့ချစ်သူ ရွှီနင်နဲ့ ငါက အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက အတန်းဖော်တွေဖြစ်ကြတယ်။ ငါတို့သုံးယောက်က ရင်းနှီးပေမဲ့ ငါတို့ အတူတူကြီးပြင်းလာခဲ့တဲ့အတွက် လင်းဇီယွီနဲ့ ငါ့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက ပိုခိုင်မာခဲ့တယ်။

ရွှီနင်နဲ့ ငါက လင်းဇီယွီကို ကြိုက်ကြတယ်။

ငါတို့ကျောင်းတက်တဲ့နှစ်မှာ ငါက လင်းဇီယွီကို စာတစ်စောင်ရေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လက်မှတ်ထိုးဖို့ မေ့သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီလူအူကြောင်ကြောင်က အဲဒါကို ရွှီနင်ဆီက စာလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ရွှီနင်ကလည်း ဘယ်တုန်းကမှ မပြင်ပေးခဲ့ဘူး။

ငါ အရက်ကို ထပ်သောက်လိုက်ပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက် စနောက်တဲ့သဘောနဲ့ ပြောလိုက်တယ်ာ

"ငါ မဖွင့်ပြောခဲ့ဘူးလို့ မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ" 

လင်းဇီယွီက ငါ့စကားကို မကြားလိုက်သလိုပဲ အေးခဲသွားတယ်။ 

"ကျိုအန်း”

ငါ့ရဲ့လည်ပင်းနောက်က အရက်ကြောင့် ပူလာပြီး ငါ့မျက်နှာတစ်ခုလုံးက ရဲလာတယ်။

ငါ သူ့ကို လက်လှမ်းလိုက်ပြီး လင်းဇီယွီရဲ့လည်စည်းကို ကိုင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့အနားကို တိုးကပ်ပြီး ပြောတယ်။

"တစ်ခါတည်း စမ်းကြည့်ချင်လား" 

ငါတို့ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေက ပိုပြီးနီးကပ်လာတယ်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေက ပိုပြီးမြင့်တက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်နေပုံရတယ်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဖုရန်ရဲ့မျက်နှာက ငါ့စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတယ်။

ငါ လင်းဇီယွီရဲ့နှုတ်ခမ်းကို စိုက်ကြည့်နေပေမဲ့ ရပ်တန့်လိုက်တယ်။

ငါ သူ့ကို နမ်းလိုက်ရင် ဖုရန်ရဲ့ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးအရ ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။

စတော်ဘယ်ရီရနံ့ချိုချိုက အခန်းထဲမှာ ပြည့်သွားတယ်။ လိမ္မော်သီးရဲ့ လတ်ဆတ်တဲ့ရနံ့ကလည်း ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတယ်။

ငါ တိုးတိုးလေးရယ်ပြီးတော့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ငါ လင်းဇီယွီရဲ့ပါးကို ညှစ်ပြီး စနောက်လိုက်တယ်။ 

"ဒီလောက် နူးညံ့တဲ့ရနံ့ရှိတဲ့ Alpha တစ်ယောက်ဖြစ်လို့ လမ်းခွဲပြီးနောက် မင်း ငိုတယ်ဆိုတာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ဘူး"

ငါ ထွက်ခွာဖို့လုပ်တော့ လင်းဇီယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ငါ့ကို သူ့နောက်ကနေ ဖမ်းဖက်ထားလိုက်တယ်။

"ဒါ ဘာလဲ၊ မင်း ရူးနေတာလား"

သူ့မျက်လုံးတွေက အနီရောင်သန်းနေပြီး သူ့အသံက အနည်းငယ် မချိုမသာဖြစ်နေတယ်။

သူ ငါ့ကို ငုံ့ကြည့်ပြီးတော့ သူ့အသံက တည်ငြိမ်နေတယ်။ 

"ကျိုအန်း၊ ငါတို့ တကယ်ပဲ အတူတူနေကြရအောင်" 

"ဟင်"

ငါ့မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာမှမတုံ့ပြန်ခင်မှာပဲ လင်းဇီယွီရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေက ငါ့ဆီကို ကျရောက်လာတယ်။

သူ ငါ့ကို နမ်းတော့မလို့ပဲရှိသေးတယ်။ တံခါးက "ဒုန်း" ဆိုတဲ့အသံနဲ့အတူ ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရတယ်။

~~~