Chapter 9

ငါတို့ အပြင်ကို ထွက်လာပြီးနောက်မှာ အတွင်းရေးမှူးစွန်းက စိုးရိမ်တကြီးမေးလာတယ်။ 

"သူတို့ကိုတော့ ရှင်းပြီးသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကုန်ပစ္စည်းပို့ဆောင်ရေးကွင်းဆက်က ဘယ်လိုလဲ၊ အခုလို အသစ်ရှာတာက အထူးသဖြင့် ဒီလိုကြီးမားတဲ့ပမာဏအတွက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် စီစဉ်ဖို့ မလွယ်ဘူး"

ငါက ချက်ချင်းမဖြေဘဲ လင်းဇီယွီရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်တယ်။

"ငါကြားတာတော့ မင်း မကြာသေးခင်က စက်ရုံအနည်းငယ်ကို ရခဲ့တယ်ဆို၊ အဲဒါတွေကို ငါ့ကို ပေးပါဦး"

တစ်ဖက်ကနေ လင်းဇီယွီရဲ့အသံက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ငိုထားပုံရတယ်။

"ကျိုအန်း၊ နောက်တာတွေ မလုပ်နဲ့တော့၊ ငါ အဲဒါတွေကို မင်းအတွက်ပဲ ပြင်ဆင်နေတာပါ"

"ဘာဖြစ်တာလဲ" 

ငါ မေးလိုက်တယ်။

ငါ မေးလိုက်တာနဲ့ သူက ရှိုက်ငိုတော့မလို ဖြစ်လာတယ်။ 

"ငါ အခုလေးတင် လမ်းခွဲလိုက်တာ" 

ဟင်…

ဖုန်းချပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် သူပြောခဲ့တာကို ငါ အပြည့်အဝ နားမလည်သေးဘူး။

စကားပြောသံတစ်ခုလုံးကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အတွင်းရေးမှူးစွန်းက ရုတ်တရက် မျက်နှာပွင့်လာပြီး ငါ့ကို လက်မထောင်ပြတယ်။

"ဥက္ကဌ‌လော့ ဥက္ကဌလင်းနဲ့ ကုန်ပစ္စည်းပို့ဆောင်ရေးကွင်းဆက်ကို စီစဉ်ပြီးသွားပြီပဲ၊ ဒါပေမဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ဝမ်းကွဲကော ဘယ်လိုလဲ"

ငါက ပြုံးပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်တယ်။

~~~