Chapter 18

🐾Chapter 18

: ငါတို့တွေက လူဆိုးတွေရဲ့ စားစရာကို မစားဘူး

ကျင်းယွီက တစ်စုံတစ်ဘော့စ်အား တင်ကျွေးထားရမှုကို ချီချင်းလင်နှင့် သားရဲများအကြား ငြိမ်းချမ်းစွာ ယှဉ်တွဲနေနိုင်ရေးအတွက် အလဲအထပ် လုပ်လိုက်ရသည်။ ဤသို့သော “ယှဉ်တွဲနေထိုင်ခြင်း”က ခေါင်းမာသည့်လူတစ်ဦးနှင့် သူ၏ စားစရာများ အတူတူ ရှိနေခြင်းနှင့် ပိုတူကာ အခြားသားရဲများကို စိုးရိမ်ပူပန်နေစေပြီး အသံတစ်ချက်ပင် မထွက်ရဲပေ။ သို့သော်လည်း ဤသည်က သိသိသာသာ တိုးတက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် အစားမခံရခြင်းက သားရဲများ ပါးစပ်မှ အမြုပ်ထွက်လာသည်အထိ ဆာလောင်နေခြင်း၊ သို့မဟုတ် အစားခံလိုက်ရခြင်းထက်တော့သာသေးပေသည်။

ထို့အပြင် ဤသားရဲများ၏ ဘော့စ်နှင့် စောင့်ရှောက်သူဖြစ်သည့် ကျင်းယွီအနေဖြင့် သူ၏ ချစ်စရာကောင်းသော သားရဲများကို အဆာမခံနိုင်ပေ။ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသောလူက (ချီချင်းလင်) ယခုအချိန်အထိ စားသောက်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျင်းယွီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အဆင်ပြေသည်၊ ယနေ့က ဘော့စ် ရောက်ရှိလာသည့် ပထမဆုံးရက် ဖြစ်သည်။ ဤစတိုးက အန်ကျဲတွင် အနာဂတ်ရတနာလေး ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည့်အတွက် ပိုက်ဆံနည်းနည်း သုံးနိုင်သေး၏။

“ဟေး… စားစရာက အရသာ ဆိုးတယ်မလား…”

ကျင်းယွီက အဖြေကို သိနေလျက် မေးလိုက်၏။

ဤသို့သော အရည်အသွေးနိမ့်၊ အရသာဆိုးဝါးပြီး အသားမပါသော မနက်စာကို မစားဖူးသည့် ဘော့စ်ချီချင်းလင်က ကျင်းယွီ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ အသာခေါင်းညိတ်သည်။

“လုံးဝကို မျိုချဖို့ မလွယ်ဘူး…”

ဆက်တိုက်ပင် ကျင်းယွီက ဆွပေးသည်။

“ဒါဆိုလည်း ဘာလို့ ဆက်စားနေရသေးတာလဲ… … ခင်ဗျား စားနေတဲ့ ပေါက်စီတွေက သူတို့ဟာတွေလေ…”

ဤသည်ကို ကြားပြီးနောက် ချီချင်းလင်က အမူအရာမဲ့လျက် မျက်လုံးသာ လှန်ကြည့်လာပြီး ဝါးလက်စအား မျိုချလိုက်သည်။ 

“ငါ မင်းကို မတောင်းပန်နိုင်ဘူးနော်… မင်း စားသမျှ ငါ စားမှာပဲ…”

ကျင်းယွီက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ သူ ရင်ထဲထိသွားသည့်အကြောင်း လက်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ သူ့နောက်တွင် ရှိနေသော သားရဲများက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခါးသက်စွာ လှဲလျောင်းနေကြ၏။ ပေါင်းဇီက သူ့မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် ကာထားလိုက်သည်။

ကောင်းပြီလေ… ငါတို့မှာတော့ သခင့်ရဲ့ ပထမဦးစားပေး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သားရဲလေးတွေ ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားခဲ့ရတာ… ရလဒ်ကတော့ အခု ငါတို့ကို ရက်စက်တဲ့ ဘော့စ်က တားဆီးထားတယ်… ငါတို့ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းမှုကို ဂုဏ်ယူပြီး ထုတ်သုံးနိုင်သေးပေမဲ့ ဒီလို အန်ချင်စရာကောင်းတဲ့ စကားလုံးတွေကိုတော့ လုံးဝ ပြောနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး… မင်းရဲ့ OOကို XX မယ်ပေါ့… ငါတို့ အရင်ဆုံး လူအသွင် ပြောင်းနိုင်ဖို့ လိုသေးတယ်လို့… ..,

ပေါင်းဇီ၏ အဆုံးမရှိသော သုန်မှုန်နေသည့် အခြေအနေတွင် ကျင်းယွီကတော့ လက်လျော့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ချီချင်းလင်မှ အသားနှင့် ဥများ ပါဝင်သော ထမင်းကြော်အား တစ်လုတ်စားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို ကြည့်၍ ကျင်းယွီသည်... ထိုဘော့စ်ဖြစ်သူမှာ အလွန် ပိုင်စိုးပိုင်နင်း လုပ်လွန်းသော်လည်း… အမြဲတမ်း စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ရုတ်ချည်း တွေးလိုက်မိသည်။ 

“အဟမ်း… အဟမ်း… ဟုတ်ပါပြီ… စားဖို့ ခက်တယ်ဆိုရင်လည်း မစားတော့နဲ့…”

ကျင်းယွီက ချီချင်းလင်၏ ဇွန်းကို ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ဇွန်းအား ပြန်ယူရန် ပြုလုပ်လိုက်ချိန်တွင် ဘော့စ်ချီ၏ ခန့်ညားစွာ အေးစက်နေသည့် မျက်နှာက အတော်လေး ယဉ်ကျေးသည့် အသုံးအနှုန်းဖြင့် ပြန်ဖြေလာသည်။

“တကယ်လို့ ကိုယ်သာ မစားဘူးဆိုရင် ကိုယ့်ခွန်အားကလည်း လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး… အဲဒီလိုဆိုရင် ကိုယ် မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…”

ပြီးတော့ ငါ့မှာ မကိုင်တွယ်ရသေးတဲ့ သေရေးရှင်ရေးကိစ္စ ရှိနေသေးတယ်… ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ငါ လုံးဝ လုံခြုံနေတာ မဟုတ်ဘူး…

ကျင်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများက မသိစိတ်အရ တွန့်ချိုးသွားသည်။ သူက ပေါင်းဇီ၊ သာ့ပိုင်၊ ရှောင်ပိုင်နှင့် ရှောင်ရွှယ့်တို့၏ ထင်မြင်ချက် အသီးသီးကို သိနိုင်ရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာအား ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့အမူအရာက ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ 

“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးချင်တယ်ဆိုမှတော့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဖြစ်သလို ဆက်ဆံလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ… ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကောင်းကောင်းစားရအောင် ခေါ်သွားပေးမယ်… နောက်ရက်နည်းနည်းကြာမှ ကျွန်တော်တို့စားဖို့ ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ကြမှာ…”

ပေါင်းဇီနှင့် သာ့ပိုင်ကဲ့သို့သော သားရဲများက သူတို့၏ ဘော့စ်များအပေါ် မကျေနပ်မှုများနှင့် ထင်မြင်ချက်များကို ဖော်ပြကာ အချိန်တိုလေးအတွင်း ကျောခိုင်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြသော်လည်း သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ကျင့်သားရနေသည့် “သခင်”ဟု ခေါ်သော သူများအပေါ် ခက်ထန်သော စကားများ ပြောမထွက်ခဲ့ကြပေ။

ကျင်းယွီမှ သူတို့အား အစားအသောက် ကောင်းကောင်း ကျွေးရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်နှင့် သားရဲအားလုံးက အဓိပ္ပါယ်မရှိသည်အထိ အန္တရာယ်များလွန်းသော ဘော့စ်၏ တည်ရှိမှုကို မေ့သွားကြသည်။ သူတို့၏ ဘော့စ်အပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေမှုများကိုလည်း မေ့လျော့သွားကြ၏။ သူတို့က ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြကာ ခုန်ပေါက်နေကြသည်။

 သာ့ပိုင်နှင့် ပေါင်းဇီတို့က နှစ်ပေါင်းရာချီ ဆိုးရွားစွာ ဆက်ဆံခံရပြီး ယခုလေးတင် ပြန်လည် လွတ်မြောက်လာကြသကဲ့သို့ သူတို့၏ ခေါင်းများကို နာကျင်စွာဖြင့် အုပ်ကိုင်ထားကြသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်၍ ကျင်းယွီနှုတ်ခမ်းများက တွန့်ကွေးသွားသည်။

“တိတ်ကြစမ်း… … အနာဂတ်ကို ကြည့်ကြစမ်းပါဦး… … မင်းတို့ကောင်တွေ နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ချီပြီး အသားမစားခဲ့ရလို့လား… …”

ကူး ကူး ကူး…

ဝေါင်း ဝေါင်း ဝေါင်း…

(ကျွန်တော်တို့တွေ အသားမစားခဲ့ရပါဘူး… ကျွန်တော်တို့တွေက အသားပဲ စားချင်တာ…)

… … …

“ဟမ့် မင်းတို့တွေကို အသီးအရွက်စားတဲ့ ကောင်တွေလို့လည်း ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ပါဘူးနော်… ဘော့စ်ဖြစ်သူက စကားပြောနေရင် ဖြတ်မပြောရဘူးဆိုတာ မသိကြဘူးလား… …”

ကျင်းယွီက မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်မှန်း မသိတော့သည့်အခါ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်ကို ကြည့်၍ ချီချင်းလင်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ 

“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ… အချိန်မဖြုန်းနဲ့တော့… ငါ မင်းတို့ကို စားဖို့သောက်ဖို့ ခေါ်သွားပေးရမယ်ဆိုရင် အရင်ဆုံး တန်းစီကြလေ… မနေ့ညကမှ ရောက်လာတဲ့ ပုရစ်ကလွဲပြီး ကျန်တဲ့ကောင်တွေမှာ ဒဏ်ရာတွေ ရှိနေသေးလား…”

ဝေါင်း ဝေါင်း -

ပေါင်းဇီက ခေါင်းညိတ်သည်။

“အမ်… ဒါဆို ခုနှစ်ရောင်ခြယ်တေးသံကြက် နဲ့ အမွေးအတောင်ဘဲတို့က နေခဲ့ပြီး စောင့်ကြည့်ပေးလိုက်ကြ… ငါ မင်းတို့အတွက် စားစရာတွေ ယူပြီး ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်ပေးနော်… ရှောင်ပိုင် မင်း ပုရစ်ကို ဘာစားလဲဆိုတာ မေးပေးလို့ ရလား…”

မြှောင် မြှောင်…

ရှောင်ပိုင်က ပြန်ဖြေပြီး ပုရစ်နှင့် စကားပြောလိုက်သည်။ ရှောင်ပိုင်က ကျင်းယွီ၏ ပုခုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

“အိုး… ဆန်မုန့်ပဲလား… သားရဲတော်တော်များများက ဒါကို စားရတာ တော်တော်ကြိုက်ကြပုံပဲ… ရှေ့လျှောက် သားရဲစတိုးမှာ ဒီဆန်မုန့် မပြတ်အောင် သေချာလုပ်မှရမယ်…”

ကျင်းယွီက သူ့ဘာသာ စိတ်ကျေနပ်နေလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အင်းဆက်မျိုးနွယ်သားရဲများနှင့် ငှက်မျိုးနွယ်သားရဲများအားလုံး၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း တောက်ပသွားကြသည်။

ချီချင်းလင်က ကျင်းယွီနှင့် ထိုသားရဲများကို ဘေးမှ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ရုတ်ချည်းပင် သူက ရင်ထဲထိသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဂြိုဟ်ပေါ်ရှိ သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုနှင့် အခြားထိပ်တန်းမျိုးနွယ်စုတို့က သူတို့၏ သွေးကြောဖွဲ့စည်းပုံများကြောင့် မတူညီသော သားရဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ သွေးများ သန့်စင်လေလေ၊ သူတို့၏ သားရဲအသွင်များအား အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လေလေဖြစ်၏။ ဤမျိုးနွယ်စုများ၏ အဆုံးမရှိသော စွမ်းအားများအကြောင်းကို လူအနည်းငယ်ကသာ သိကြသော်လည်း လက်ရှိ မျိုးနွယ်စုဝင်များကတော့ သွေးသန့်စင်မှုက သူတို့အား စွမ်းအားပိုကြီးလာစေမည် ဖြစ်ကြောင်း သိထားကြသဖြင့် သားရဲအသွင် ပြောင်းလဲနိုင်သူများကို မြင့်မြင့်မှန်းထားကြကာ အလေးအနက်ထားကြသည်။ သို့သော်လည်း အစောပိုင်းနှစ်များတွင်၊ ချီချင်းလင်မှ ပထမဦးစွာ ချီလင်ဖြစ်လာသည့်အချိန်မှာပင် သူ့တည်ရှိမှုအား သူ့မိသားစုမှ ကြောက်လန့်ခဲ့ကာ ရွံရှာခဲ့ကြသည်။ သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူကပင် ထိတ်လန့်နေခဲ့၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်၊ သူမွေးဖွားလာစဉ်ကတည်းကပင် ချီလင်တစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် မွေးဖွားလာခဲ့သောကြောင့်ပင်။

သားရဲအသွင် မပြောင်းလဲနိုင်သေးသည့်လူများအတွက် သူက စီးနင်းစရာ သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်လာခဲ့၏။ သူက နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ အကျဉ်းချခံခဲ့ရသည်။ သူ အရွယ်ရောက်လာချိန်မှသာ သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့မိသားစုအတွင်း နေရာပြန်ရလာခဲ့သည်။ ရယ်စရာအကောင်းဆုံးအပိုင်းမှာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကြာညောင်းပြီးနောက်တွင် သူ့မိသားစုက သားရဲအသွင် ပြောင်းလဲနိုင်သူများကို လက်ခံနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ မွေးဖွားလာပြီးနောက် သူ့ညီငယ်လေးကလည်း သားရဲအသွင် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပြီး မိသားစုအတွက် အဖိုးတန်သော ရတနာတစ်ပါးပင် ဖြစ်လာခဲ့၏။ မိသားစုက သူ မွေးဖွားလာချိန်တွင် သူလည်း သားရဲအသွင် ပြောင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံခံခဲ့ရကြောင်းကို လုံးဝ မေ့နေခဲ့ကြသည်။ သူ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သူ့ဖခင်က ဤသားဖြစ်သူ၏ တည်ရှိမှုကိုပင် မေ့နေခဲ့ပေပြီ။

“…”

ထိုမှတ်ဉာဏ်အဟောင်းများက ချီချင်းလင်၏ အတွေးထဲတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာကာ သူ့အမူအရာအား တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်သွားစေသည်။ သူ့ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အနံ့ဆိုးများ ပိုပိုပြင်းထန်လာချိန်တွင် ရုတ်တရက် သူ့ပါးက အဆွဲခံလိုက်ရသည်။ မှတ်ဉာဏ်များထဲသို့ အတွေးနယ်လွန်နေခဲ့သောကြောင့် သူ့ရှေ့ရှိ မက်မွန်ပွင့်သဏ္ဍာန်မျက်လုံးများနှင့် အပြုံးမျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

ထိုမျက်လုံးများက မည်းနက်နေသော်လည်း နွေးထွေးမှုများကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ 

“ဟေး ခင်ဗျား ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ… အခု ခင်ဗျားက မုန်းတီးမှုနဲ့ ခါးသီးမှုတွေရဲ့ စံပြပုံစံနဲ့တောင် တူနေသေးတယ်… အဖေ သေပြီး ဇနီး အလုခံလိုက်ရလို့လား… ခင်ဗျား မရယ်ခဲ့ရတာ ဆယ်နှစ်လောက်တောင် ရှိပြီမလို့လား…”

ချီချင်းလင်က ကျင်းယွီ၏ ပြုံးနေသော အမူအရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချီချင်းလင်၏ မျက်လုံးများက ရယ်ချင်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ သယ်ဆောင်ထားကာ ဝန်ခံလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ ကိုယ့်အဖေ သေသွားရင် ကိုယ် သေချာပေါက် ပျော်မိမှာပဲ… ပြီးတော့ မင်း ကိုယ့်ရဲ့ပါးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဆွဲခဲ့ရင် ကိုယ် မင်းကို ရိုက်ချိုးဖို့ တုန့်ဆိုင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူးနော်…”

ချက်ချင်းပင် ကျင်းယွီက လက်ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။ ကျင်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်ချိုးနေပြီး မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက ငေးငေးငိုင်ငိုင်နဲ့ စိုက်ကြည့်နေတာ မြင်လို့ ခင်ဗျားကို သတိပေးချင်ရုံပါ… တကယ်ပါပဲ… ခင်ဗျား တွေးတောနေလို့ ပြီးပြီလား… ခင်ဗျား ပြီးပြီဆိုရင် သွားကြရအောင်… ရှောင်ရွှယ့်ကတောင် သားရဲတွေကို ရေချိုးဖို့ ခေါ်သွားပြီးနေပြီ…”

“မင်း… အဲဒီသားရဲတွေကို တကယ် သဘောကျတာပဲ…”

“ဒါပေါ့… ကျွန်တော်က သူတို့ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ သားတွေ၊ သမီးတွေလို ဆက်ဆံတာ…”

ကျင်းယွီက ဟိတ်ဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

“သူတို့က အသုံးဝင်လို့လား…”

ချီချင်းလင် ဆက်မေးလိုက်ချိန်တွင် ကျင်းယွီထံမှ အေးစက်သော အကြည့်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်ကို အဲဒီ လူယုတ်မာသခင်ဆိုတဲ့လူတွေလို လာမဆက်ဆံနဲ့… ဒီသားရဲတွေက ဒီထက်ပိုပြီး မျှမျှတတ ဆက်ဆံခံရသင့်တယ်လို့ တွေးမိရုံပဲ… ဒီကမ္ဘာကြီးက ခွန်အားနဲ့ပဲ ရပ်တည်ရပေမဲ့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ကျွန်တော် မမုန်းမိပါဘူး… ဒါပေမဲ့လည်း ဒီလိုဆိုတိုင်း သားရဲတွေကို လူတိုင်း စိတ်ကြိုက် စွန့်ပစ်လို့ရတယ်လို့ မထင်ဘူး… ဒီလို ယှဉ်တွဲတည်ရှိနေမှုမျိုးမှာ ကျွန်တော်တို့ကလည်း သားရဲတွေနဲ့ တန်းတူညီတူပဲ…”

ကျင်းယွီ၏ ရေခဲတမျှ အကြည့်နှင့် မာထန်နေသည့် လေသံကို ကြည့်၍ ချီချင်းလင်က ဒေါသမထွက်မိခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူ ကြည့်လေလေ၊ ပို၍ စိတ်ချမ်းမြေ့လာလေလေပင် ဖြစ်နေခဲ့၏။ ဆက်တိုက်ဆိုသလို သူ့အတွေးများကို ဖယ်ရှားကာ လက်လှမ်း၍ ကျင်းယွီအား သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

“… … … သောက်ချီးလိုမှ… … ခင်ဗျားက နားမကောင်းတာလား၊ ဦးနှောက် မကောင်းတာလား… ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြီး ကိုယ်ထိလက်ရောက် မလုပ်ဖို့ မပြောထားဘူးလား…”

ကျင်းယွီက ချီချင်းလင်၏ အသေကောင်ကဲ့သို့ ပွေ့ဖက်မှုထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး လုံးဝလှုပ်ရှားမရပေ။ သူက ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သော်လည်း နံရံနှင့် တိုက်မိသွားကာ သတ်သေမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။ 

“ဟေး…”

“မင်းက မနမ်းရဘူးပဲ ပြောခဲ့တာလေ… မဖက်ရဘူးလို့မှ မပြောခဲ့တာ… ပြီးတော့ မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ လက်တွဲဖော် ဖြစ်နေပြီလေ… ဘာလို့ ဖက်လို့မရတာလဲ…”

ဆက်တိုက်ပင် တစ်စုံတစ်ငါးက ဒေါသပေါက်ကွဲသွားသည်။

“ခင်ဗျားပဲ ကျွန်တော့်ကို အတင်းအကြပ် မလုပ်ပါဘူးလို့ ပြောခဲ့တာလေ…”

“အဲဒါကြောင့် ကိုယ် အခု မင်းကို လွှတ်ပေးပြီလေ…”

ကျင်းယွီ၏ မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ သူ့လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပြီးနောက် ချီချင်းလင်၏ မျက်နှာက ကျောက်တုံးကဲ့သို့ အေးခဲနေသော်လည်း မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။

“@#$%...& သောက်ချီးပဲဟေ့…”

အနက်ရောင်ဘော့စ်၏ ခြေထောက်အား ယုတ်မာစွာ တက်နင်းပစ်လိုက်ပြီးနောက် ကျင်းယွီက ဤငတုံးနှင့် အချိန်တစ်ခုခန့် အတူတူ မသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မဟုတ်ပါက သူ အမှန်တကယ် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပြီး သူ့ထံ၌ ဆိုးရွားသော တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ယခုတွင် သူ စားသောက်ရန် လိုအပ်နေသည်။ အသားစားရန်အတွက် ပိုက်ဆံအမြောက်အများ သုံးမည် ဖြစ်သည်။ ချီလင်၏ အသားကို စားရပါက အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။

ကျင်းယွီက ဆာလောင်မှုကို ဖိနှိပ်ကာ တူညီစွာ ဆာလောင်လျက် ဒေါသထွက်နေသည့် သားရဲတစ်အုပ်ကို အန်ကျဲရှိ စားသောက်ဆိုင်များကို အလစ်ဝင်တိုက်ရန်အတွက် ခေါ်လာခဲ့သည်။ ငတုံးတစ်ယောက်၏ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးပြီဖြစ်သည့်အတွက် ကြီးမားသော ပန်းကန်လုံးနှင့်တူသည့် စားသောက်ဆိုင်ကပင် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲ၌ ကြည့်ကောင်းနေတော့သည်။

တံခါးနားသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကျင်းယွီက သာ့ပိုင်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံကာ ပေါင်းဇီ၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်လျက် မျက်လုံးများက အစိမ်းရောင်လက်နေသည်။ သူ့နောက်တွင်တော့ ဘော့စ်ဖြစ်သူက တည်ငြိမ်တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။

ဝူး-ဝေါင်း… …

ကျားထံမှ ကျယ်လောင်စူးရှသော ဟိန်းသံက စားသောက်ဆိုင်အား တုန်ခါသွားစေ၏။ ထို့အပြင် စားဖိုမှူးမှ မီးဖိုချောင်သုံးဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်၍ ထွက်လာပြီး ပိုင်ရှင်ကလည်း အဖြူရောင်ဖိနပ်ကို ကိုင်၍ ထွက်လာကာ သာ့ပိုင်အား အနောက်မှ အုပ်စုတစ်အုပ်ဟု ပြောလို့ရသည့် သားရဲများနှင့်အတူ တွေ့လိုက်ရပြီး စားဖိုမှူးက နောက်လှည့်၍ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ ပိုင်ရှင်က သူ့ဖိနပ်ကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်စီးလိုက်ကာ သာ့ပိုင်အရှေ့သို့ သွား၍ ရှက်ရှက်ဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။

“ဘိုးဘိုးကျားကြီး… အငယ်လေးတွေကို စားသောက်ဖို့ ခေါ်လာတာလား…”

ဝေါင်း…

“ဘိုးဘိုးကျားကြီးက မေးနေတယ်… ဒီမှာ လျှော့ဈေးရှိလားတဲ့…”

ကျင်းယွီ၏အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပိုင်ရှင်က သားရဲများမှ သွားဖြဲ၍ မာန်ဖီနေသည်ကို မြင်ကာ နာကျင်စွာဖြင့် နောက်လှည့်လိုက်သည်။

“ကြည့်ပါဦး… ဒီဈေးနှုန်းက မသင့်တော်လို့လား…”

ဝေါင်း…

သာ့ပိုင်က ကျေနပ်သွားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ 

ပရီမီယံအသား မဟုတ်ရင် ငါတို့က မစားဘူးနော်… ဒါကြောင့် ကြင်ကြင်နာနာသာ ဆက်ဆံပေး…

ပိုင်ရှင်က ခါးသက်စွာ ရယ်လိုက်ကာ စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလိုက်သည်။

လခွမ်းပဲ… ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ ပိုက်ဆံ အများကြီး ကုန်ပြီဟေ့… …

🐾🐾