အပိုင်း ၁၀

၁၉၆၀ ခုနှစ်က အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ မေမေလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၀

လုနန်သည် သူမ၏ လက်များကို ပွတ်တိုက်ပြီး သစ်သားယန္တရားကို ဖိကြည့်လိုက်သည်။ မကြာမီတွင် သေတ္တာသည် ပွင့်သွားပြီး အတွင်းမှ ရှိသည်များကို ဖော်ထုတ်ပြသလိုက်သည်။

“!”

အတွင်း၌ ရွှေငါးလေး အကောင် (၂၀) ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် လုနန်၏ မျက်လုံးများကို မျက်စိကျိန်းလောက်နီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။ 'အိုး ဘုရားရေ၊ သူမ ချမ်းသာတော့မယ်!'

ရွှေငါးလေးများ၏ အောက်၌ စာတစ်စောင်နှင့် ယွမ်သုံးထောင်ပါဝင်သော ငွေစုစာအုပ်တစ်အုပ် ရှိသည်။

ကျောက်စိမ်းနှစ်ခုလည်း ရှိသည်။ လုနန်ထိလိုက်သောအခါ သူတို့သည် အလွန့်အလွန် ရှားပါးသော ကျောက်စိမ်းနွေးများ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိလိုက်သည်။

စာတွင် ရွှေငါးလေးများသည် သူမ၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်ထံမှ လက်ဆောင်ဖြစ်ကြောင်း၊ ငွေစုစာအုပ်ထဲရှိ ငွေသည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲများက စုပေါင်းထည့်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြထားသည်။ ကျောက်စိမ်းကို သူမ၏ အနာဂတ်သားသမီးများအတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကလေးမည်မျှ ရှိမည်ကို မသိသောကြောင့် နှစ်ချပ် ထည့်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ကလေးများ နာမည်ရရှိသောအခါ သူတို့ကို ထွင်းထုနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။ စာတွင် သူမအား ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ရန်လည်း အားပေးထားသည်။

လုနန်သည် ဤအရာကို မြင်သောအခါ မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ မူလကိုယ်တွင် မိသားစု အခြေအနေ မကောင်းခဲ့သော်လည်း သူမကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်ခင်ကြပြီး မိုင်ထောင်ချီဝေးကွာနေသော်လည်း ဂရုစိုက်သော ဆွေမျိုးများလည်း ရှိခဲ့သည်။

လီမိသားစုရှိ ကလေးတိုင်းတွင် သူတို့၏ နာမည် ထွင်းထုထားသော ကျောက်စိမ်းတစ်ဖဲ့စီ ရှိခဲ့ပြီး လု မိသားစု ညီအစ်ကိုမောင်နှမများလည်း ရှိကြရာ အားလုံးသည် သူတို့၏ ဦးလေးက ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လုနန်၏ ကျောက်စိမ်းတွင် ကဗျာတစ်ပိုဒ် ထွင်းထုထားသည်။ “သိမ်မွေ့သော အံစာတုံးဟာ ပဲနီပေါ် တင်နားနေလျက်” ဟူသော စာသားနှင့် သူမ၏ နာမည် ပဲနီလေး ပါဝင်သည်။

သူမ၏ ဦးလေးက တစ်နေ့တွင် သူ၏ နာမည်မှာ ထိုကဗျာ၏ ဒုတိယတစ်ဝက် ပါရှိသူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်သည်ဟု နောက်ပြောင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏ မိခင်သည် နောက်ပိုင်းတွင် ကျောက်စိမ်းကို ယူသွားခဲ့ပြီး လုနန်ပျောက်ဆုံးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမအတွက် လုံခြုံစွာ ထားရှိပေးမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

လုနန်သည် သူမပြန်ရောက်သောအခါ မိသားစုထံမှ ကျောက်စိမ်းကို မည်သို့ ပြန်လည်ရယူရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို စုစည်းပြီး လုနန်သည် အရာအားလုံးကို သေတ္တာထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ ဗီလာမှ ထွက်ခွာ၍ ဒေါ်လေးဝူ၏ အိမ်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဒေါ်လေးဝူသည် အတွင်း၌ သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေခဲ့သည်။ လုနန်ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် လတ်ဆတ်စွာ ဆေးကြောထားသော စတော်ဘယ်ရီနှင့် ချယ်ရီတချို့ကို စားပွဲပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တင်ပေးလိုက်သည်။ “မြန်မြန်စား! ဒါတွေက နင်အကြိုက်ဆုံးတွေ။ ငါ မှတ်မိတယ်!”

လုနန်သည် စတော်ဘယ်ရီကို လှမ်းယူလိုက်စဉ် ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ အရသာသည် မူလကိုယ်၏ အရသာနှင့် အတိအကျတူညီနေသည်ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်မိသည်။

“ဒေါ်လေးဝူလည်း စားဦး” သူမသည် ကြီးမားပြီး မှည့်နေသော စတော်ဘယ်ရီတစ်လုံးကို ဒေါ်လေးဝူအား ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

“အိုး၊ စားမှာပါ” ဒေါ်လေးဝူသည် စတော်ဘယ်ရီကို လက်ခံရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ငါ သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာ ပြီးခါနီးနေပြီ။ ကောင်းကင်က မှောင်စပြုနေပြီ၊ ငါတို့ ဘယ်တော့ ထွက်ကြမလဲ”

လုနန်သည် ဒေါ်လေးဝူ၏ ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ကြီးမားသော ခြင်းတောင်းခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးနှင့် အဝတ်ထုပ်တစ်ထုပ် ပါဝင်သည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

 ခြင်းတောင်းအိတ်ထဲတွင် အနုပညာမြောက်စွာ ထွင်းထုထားသော ခွက်များ၊ ပန်းကန်လုံးများနှင့် ကော်ဖီအိုးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဒါတွေသည် ဒေါ်လေးဝူပိုင်ဆိုင်သည် မဟုတ်သည်မှာ ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေပြီး အဝတ်ထုပ်မှာမူ သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ် ဖြစ်သည်။

လုနန်သည် ဘာမျှမပြောဘဲ ထွင်းထုထားသော သေတ္တာကို ခြင်းတောင်းခရီးဆောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ခြင်းတောင်းအိတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မယူပြီး ကျန်တစ်ဖက်ဖြင့် သစ်သီးကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့”

နှစ်လှမ်းသုံးလှမ်းမျှ လျှောက်ပြီးနောက် သူမသည် ရပ်တန့်သွားပြီး မောဟိုက်နေခဲ့သည်။

ဒေါ်လေးဝူသည် ပါးစပ်ဖွင့်၍ ခဏတာ တွေဝေနေပြီးမှ ပြောကြားလိုက်သည်။ “သခင်မလေး၊ ခြင်းတောင်းကို ငါ သယ်ပြီး သစ်သီးကို သခင်မလေး ကိုင်ရင် ဘယ်လိုလဲ” 

“မဟုတ်တာ၊ ကျွန်မ သယ်နိုင်ပါတယ်။ သစ်သီးကိုပဲ ကူသယ်ပေးပါ”  လုနန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဒေါ်လေးဝူက သူမကို စိုးရိမ်နေကြောင်း သူမသိရှိသော်လည်း အသက်ကြီးသူ ဒေါ်လေးဝူအား ဤမျှ လေးလံသော ပစ္စည်းကို သယ်ဆောင်စေရန် သူမက မည်သို့မျှ ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

ဒေါ်လေးဝူက “ဒါဆိုရင် ဂရုစိုက်ပါ သခင်မလေး၊ အထဲက ပစ္စည်းတွေက ကွဲလွယ်ပါတယ်”  ပြောလိုက်သည်။

လုနန် - “…” ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်၊ အရမ်းကို ကြည်နူးမိတယ်။

သူမ၏ လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းများ လွန်စွာ လေးလံသောကြောင့် လုနန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းခဲ့ရာ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရန် မိနစ်နှစ်ဆယ်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး အပြင်မှာလည်း မှောင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ အပြင်သို့ ခြေချလိုက်သောအခါ ဒေါ်လေးဝူသည် သူမ၏ အထုပ်နှင့်အတူ ကားလမ်းဘေးတွင် ဂျစ်ကားတစ်စီးနှင့် ရပ်နေပြီး ယာဉ်အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ဒေါ်လေးဝူသည် လုနန်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လျင်မြန်စွာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “သခင်မလေး၊ ဒီ တပ်ကြပ်ကြီး ဖေးက သခင်မလေးကို လာကြိုတာတဲ့။ သခင်မလေး ယောက်ျားက လွှတ်လိုက်တာလို့ ထင်လား”

“…” အိုးမိုင်ဂေါ့ဒ်၊ သူမ ဒေါ်လေးဝူကို သူမ ပြန်လက်ထပ်ထားတာကို ပြောဖို့ မေ့သွားခဲ့တာ။

'ဒါက အတော်လေး ရှက်စရာပဲ။ ဒေါ်လေးဝူကို အခုလက်ရှိ သမက်က ဖေးဆိုတဲ့ နာမည်ရှိတယ်လို့ ဘယ်လိုပြောရမလဲ။'

ကားထဲမှ လူများက လုနန်ကို သတိထားမိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ရှောင်ကျိုးသည် ကားထဲမှ အလျင်အမြန် ဆင်းလာပြီး လုနန်ထံသို့ လျှောက်လာကာ သူမ၏ လက်ထဲမှ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ယူလိုက်သည်။

“ရဲဘော်လု၊ ခင်ဗျား ဒီအဘွားနဲ့ ကားထဲ ဝင်လိုက်တော့။ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ကျွန်တော် ကိုင်လိုက်ပါ့မယ်” ရှောင်ကျိုးက ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ကျိုးသည် အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်အားဖြင့် ယုံကြည်မှုရှိပုံရသော်လည်း သူသည် စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများသည် အောက်ကျို့တတ်ကြသည်ဟု မကြာခဏ ပြောဆိုလေ့ရှိပြီး ဤသည်မှာ လုံးဝမှန်ကန်သော အချက်ဖြစ်သည်။

ရဲဘော်လုကိုသာ ကြည့်၊ ဤမျှ ခမ်းနားသော အိမ်တွင် နေထိုင်သူ မည်သူမဆိုသည် ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူမအား “သခင်မလေး” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကပင် သူမ၏ ထင်ရှားသော နောက်ခံကို ဖော်ပြနေသည်။ သူမသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ သိမ်မွေ့သော သခင်မလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

 ယခုခေတ်တွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ၏ သမီးဖြစ်ခြင်းသည် သိပ်ဆွဲဆောင်မှု မရှိသော်လည်း သူမ၏ ကြီးပြင်းလာမှု၏ အနှစ်သာရသည် သာမန်လူများ အလွယ်တကူ တုပနိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

ဒေါ်လေးစွင်းသည် ရဲဘောလုအား အခြားသူများအပေါ် မှီခိုနေထိုင်သည်ဟု လှောင်ပြောင်ရန် မည်သည့်နေရာမှ သတ္တိကို ရရှိခဲ့ပါသနည်း။

လုနန်သည် ဂျစ် ကားဆီသို့ လျှောက်သွားသော်လည်း ရှောင်ကျိုးက ခရီးဆောင်အိတ်ကို ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထားထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် နောက်တံခါးကို ဖွင့်ရလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကားထဲတွင် ထိုင်နေသော ဖေးကျီအန်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ လုနန်သည် ခဏတာ တွေဝေနေပြီးမှ သူ၏ အများကြီး ပိုကြီးသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ အေးစက်သော အမူအရာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖေးကျီအန်း၏ လက်သည် အနည်းငယ် နွေးထွေးခြောက်သွေ့နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ကားထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏ လက်ကို ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်ပြီး ဒေါ်လေးဝူ ကားထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် ကူညီပေးရန် လှည့်လိုက်သည်။

သူမ မသိလိုက်ဘဲ သူမက လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းသည် သူ့လက်ချောင်းများကို မသိစိတ်က ပိတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ဒေါ်လေးဝူသည် သူမ၏ ထိုင်ခုံတွင် အခြေချပြီးနောက် လုနန်သည် သူမအတွက် နေရာပိုရစေရန် ဖေးကျီအန်းနားသို့ အနည်းငယ် ပို၍ တိုးကပ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူတို့ကြားမှ ကွာဟချက်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုနန်၏ ပေါင်သည် ဖေးကျီအန်း၏ ပေါင်နှင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖိကပ်သွားလေသည်။ ပထမတော့ သူမ သတိမထားမိသော်လည်း ကားက တိတ်ဆိတ်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ အရေပြားကြားမှ အပူသည် နွေရာသီအဝတ်အစား၏ ပါးလွှာသော အထည်ကို ထိုးဖောက်၍ စိမ့်ဝင်လာခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းထံမှ သန့်ရှင်းပြီး သိမ်မွေ့သော ဆပ်ပြာနံ့လည်း ရှိသည်။ ထိုအနံ့သည် သူ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် ကိုက်ညီသည်။ အောက်ကျို့ပြီး လျစ်လျူရှုတတ်သော်လည်း သူ၏ တည်ရှိမှုက ငြင်းပယ်၍မရပေ။

“…”

လုနန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားပြီး ဒေါ်လေးဝူကို မှီလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ ဒေါ်လေးဝူသည် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက လူငယ်တစ်ဦးနှင့် ဤမျှနီးကပ်စွာ ထိုင်သည်ကို မသင့်လျော်ဟု ထင်မြင်သဖြင့် လုနန်အတွက် နေရာအနည်းငယ် ပိုရစေရန် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ရွေ့လိုက်သည်။

ဒေါ်လေးဝူသည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ ဖေးကျီအန်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ အရှိန်အဝါသည် အတော်လေး ပြင်းထန်ပြီး သူသည် သာမန်လူတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေသည်။ သူမသည် သခင်မလေးက သူ့လိုလူမျိုးကို မည်သို့ သိကျွမ်းခဲ့သည်ကို တွေးတောနေမိသည်။ သူက သမက်၏ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်နေနိုင်လား။

လုနန်သည် ဒေါ်လေးဝူ၏ အတွေးများကို မသိရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် ဒေါ်လေးဝူအား သမက်အသစ်တစ်ဦး ရှိကြောင်း မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

 အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီး မှန်ကန်သော စကားလုံးများကို မတွေ့ရှိသေးခင်တွင် သူမသည် ရုတ်တရက် အခြားအရာတစ်ခုကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။

…ဖေးကျီအန်းက သူမ ဒီမှာရှိနေတာကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။

“ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်လိုလာကြိုဖြစ်သွားတာလဲ”  လုနန်က လှည့်မေးလိုက်သော်လည်း မတော်တဆ သူမ၏ မေးစေ့သည် ဖေးကျီအန်း၏ မေးရိုးကို ထိသွားလေသည်။

လန့်သွားသဖြင့် သူမသည် အလျင်အမြန် အနောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “လမ်းကြုံလို့”

လုနန်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့မိပြီး လှည့်သွားကာ နောက်ထပ် မည်သည့်မေးခွန်းမှ မေးမြန်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

လေထုသည် ရှက်စရာကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ဤအငွေ့အသက်နှင့်အတူ ကားသည် ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဒေါ်လေးဝူက ဒါသည် သူမ လုနန်ကို ကလေးမွေးပြီးနောက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သော နေရာနှင့် မတူကြောင်း သတိပြုမိသော်လည်း သမက်သည် ရာထူးတိုး၍ ပိုမိုကောင်းမွန်သော နေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု သူမ ထင်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကားသည် အိမ်နီသေးသေးလေးတစ်လုံးရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သောအခါ လုနန်သည် ဒေါ်လေးဝူအား ပြောကြားလိုက်သည်။ “ဒေါ်လေးဝူ၊ ကျွန်မတို့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ” 

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် အိမ်နီသေးသေးလေး၏ တံခါးသည် လွှဲဖွင့်သွားပြီး အသက်ဆယ့်ခုနစ်၊ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ခန့်ရှိသော ဆယ်ကျော်သက် အများအပြား ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

အထူးသဖြင့် ချောမောသော ကောင်လေးတစ်ဦးသည် ဘတ်စကတ်ဘောကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ကုဟွိုက်အမည်ရှိ ကလေးတစ်ဦးကို ကျန်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ချီထားသည်။ သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်ပြီး အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်မှာ ကုဟွိုက်သည် ငိုခြင်း သို့မဟုတ် ဆူပူခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဒေါ်လေးဝူ - “???”

ကုဟွိုက်က ကောင်လေး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လျှောကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါ်လေးဝူသည် ချွေးစေးများ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကားသည် လုံးဝမရပ်သေးမီ သူမသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားလေသည်။

“ဒေါ်လေးဝူ!” ရှောင်ကျိုးနှင့် လုနန်နှစ်ဦးလုံးက အံ့သြစွာ အော်လိုက်ကြသည်။

ဒေါ်လေးဝူသည် ဖေးကျန့်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ခြေလှမ်းများစွာ လှမ်းသွားကာ ကုဟွိုက်ကို သူ့ထံမှ ယူရန် လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

သူမ အံ့သြမိသွားသည်မှာ ဖေးကျန့်သည် ဒေါ်လေးဝူ၏ လက်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သဖြင့် ကုဟွိုက်သည် ပို၍ပင် အောက်သို့ လျှောကျသွားခဲ့သည်။

“ဟဲဟဲ~” ကုဟွိုက်က သူ့အစ်ကိုနှင့် ကစားနေသည်ဟု ထင်မှတ်၍ ခြေထောက်လေးများကို ပျော်ရွှင်စွာ ကန်နေပြီး သိသိသာသာ ပျော်ရွှင်နေလေသည်။

“ဟဲ့! ကလေးကို အဲဒီလို မချီရဘူး!” ဒေါ်လေးဝူသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကလေးကို ထိခိုက်မိမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သူမသည် မည်သည့် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုမှ မပြုလုပ်ရဲဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်၏ အဖော်သုံးဦးသည် သူတို့၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဒေါ်လေးဝူသည် စစ်ဘက်သုံး ဂျစ်ကားမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် ယာဉ်ကို မှတ်မိသဖြင့် ဖေးကျန့်နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့ကြပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲကြပေ။

ဖေးကျန့်သည် ဒေါ်လေးဝူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကုဟွိုက်ကို သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိန်းကိုင်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဒေါ်လေးက ဘယ်သူလဲ”

သူ စကားပြောနေစဉ် သူ၏ အကြည့်သည် ပိတ်ထားပြီးဖြစ်သော ဂျစ်ကားဆီသို့ ရွေ့လျားသွားပြီး သူ့ဖခင် ကားနောက်ခန်းတွင် မျက်နှာသေဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဖေးကျန့် - “…” သူ၏ ဦးရေပြား ကျဉ်တက်သွားပြီး ကုဟွိုက်ကို သူ့လက်ထဲတွင် တစ်ဖန်ပြန်၍ ချိန်ညှိလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သိသာစွာ ပို၍ သတိထားနေခဲ့သည်။

“ဟဲဟဲဟဲ၊ တီတီ တီတီ …” ကုဟွိုက်က ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောပြီး ရယ်စရာကောင်းသော အသံများ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။

“ဒီကလေးက ငါတို့သခင်မလေးရဲ့သားပါ။ မင်းက ဘယ်သူလဲ မေးလို့ရမလား?” ဒေါ်လေးဝူက နားမလည်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူမသည် ကောင်လေးသည် လူဆိုးတစ်ယောက်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် လုနန်နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးနှင့် ကုဟွိုက်ကို ခေါ်ဆောင်၍ သူမ၏ အိမ်မှ အလွတ်တကူ ဝင်ထွက်နိုင်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို နားမလည်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“သခင်မလေး?” ဖေးကျန့်က ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မမှားဘူးဆိုရင်၊ ခင်ဗျားရဲ့ သခင်မလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ မိထွေးပါ”

ဒေါ်လေးဝူ၏ အမူအရာသည် ချက်ချင်း တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။ 'မိထွေး??'

'တပ်ရင်းမှူးကုက ဖြောင့်မတ်တဲ့လူလို ပုံပေါ်ပေမယ့် တကယ်က မျက်နှာနှစ်ဖက်နဲ့လူလား။'

'သူက သခင်မလေးနဲ့ မလက်ထပ်ခင်ကတည်းက လက်ထပ်ပြီး ကလေးတွေ ရှိနေပြီးသားလား။'

ဒေါ်လေးဝူသည် တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ “မင်းက တပ်ရင်းမှူး ကုရဲ့ သားအကြီးဆုံးလား”

ဖေးကျန့်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “တပ်ရင်းမှူး ကုလား? ကျွန်တော့်အဖေက သူ့နာမည်ကို ပြောင်းလိုက်တာလား? ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တော့ မပြောင်းဘူး၊ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်အဘိုးရဲ့နာမည်ဖေး ကိုပဲ ဆက်ယူထားတုန်းပဲ”

ဒေါ်လေးဝူသည် အလွန် စိတရှုပ်ထွေးသွားသည်။ နောက်ထပ် ဖေး တစ်ယောက် ဘယ်လို ပါလာပြန်တာလဲ။

'ခဏလေး၊ သခင်မလေးကို အိမ်ပြန်ပို့တဲ့ အရာရှိရဲ့ နာမည်ရင်းက ဘာလဲ။ ဖေး များလား။'

ဒေါ်လေးဝူသည် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။

အနီးအနားတွင် ကောင်လေးများသည် အချင်းချင်း ကြည့်ရှုပြီး ရယ်မောသံများကို ဖိနှိပ်ထားကြသည်။ ဤမျှ ရယ်စရာကောင်းသော အဖြစ်အပျက်ကို သူတို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြသဖြင့် ရုတ်တရက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော စူးရှသည့် အကြည့်၏ အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအကြည့်ကို ဖေးကျီအန်း ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်နှင့် သူတို့သည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သို့သော် ဒါသည် ထင်ရှားစွာပင် နောက်ကျလွန်းနေပြီဖြစ်ရာ လူတိုင်းသည် အသိုက်ထဲရှိ ငုံးများကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့နေကြရုံသာ ရှိသည်။

သူတို့ လေးဦးသည် စစ်တန်းလျားဝင်းအတွင်း၌ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ပြဿနာရှာသူများဖြစ်ပြီး မကြောက်မရွံ့ ရဲရင့်ကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့သည် သူတို့၏ ဖခင်များကိုပင် ရန်စရဲဝံ့ကြသည်။

 သို့သော် ဖေးကျီအန်းနှင့်ပတ်သက်လာသောအခါ သူတို့အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြောဆိုရန်ပင် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ကြသည်။

ဖေးကျီအန် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူတို့သည် ဒူးများ တုန်ယင်လာသည်ဟု ခံစားရသည်။

ပြဿနာရှာသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ကျန့်ခိုင်ပင်းသည် ပထမဆုံး အားနည်းချက် ပြသသူဖြစ်သည်။ သူသည် ဖေးကျန့်၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ “အိုး၊ ရုတ်တရက် ဝမ်းနာသလို ဖြစ်လာတယ်။ မထိန်းနိုင်တော့ဘူး၊ ငါသွားပြီ” 

ဖေးကျန့် - “…..” ဘယ်လိုတောင် မကောင်းတဲ့ အကြောင်းပြချက်လဲ။

“ငါရောပဲ၊ အင်း… ခေါင်းကိုက်တယ်။ ငါ အိမ်ပြန်ပြီး ဆေးသောက်လိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးရင် မင်းကို လာတွေ့မယ်” ကျန်းယွီက ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်ရင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်မှ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရကာ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ဖေးကျန့်လက်ထဲမှ ဘတ်စကတ်ဘောကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ “ငါ ဒါကို အရင်ယူသွားလိုက်မယ်”

ထို့နောက် သူသည် လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း၌ပင် ကြောက်တတ်သူနှစ်ဦး ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ ဖေးကျန့်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသေးသော ရှန့်ကျီမင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “မင်း ဘာလို့ မပြေးတာလဲ”

ရှန့်ကျီမင်တွင် ညီအစ်ကိုစိတ်ဓာတ် ရှိလို့ မသွားတာဟု သူ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

ဖိအားအောက်တွင် ရှန့်ကျီမင်သည် ဖေးကျန့်နားသို့ ကပ်၍ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “ငါက မင်းရဲ့မိထွေးက မင်းရဲ့အမေအရင်း၊ ငါ့အဒေါ်ကို ဘယ်လို အနိုင်ယူခဲ့လဲဆိုတာ ကြည့်ချင်လို့ အဓိကနေနေတာ။ သူရဲ့ကလေးကိုတောင် မင်းကို ထိန်းခိုင်းလိုက်သေးတယ်”

“…”

ဖေးကျန့်သည် မျက်လုံးများကို မပိတ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ “ဒီကလေးက သူ့အမေနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

“ပြဿနာက ဒီမှာပဲရှိတာ”  ရှန့်ကျီမင်က ဖေးကျန့်၏ ခေါင်းကို ထိရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဖေးကျန့်သည် စိတ်တိုတိုဖြင့် ရှန့်ကျီမင်၏ လက်ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။