အပိုင်း ၉

၁၉၆၀ ခုနှစ်က အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ မေမေလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၉

လူအုပ်ကြီး ကွဲသွားသောအခါ လုနန်က ကျန့်ယင်းဟွာကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "သူနာပြုကျန့်၊ ခဏလေး။"

ကျန့်ယင်းဟွာ အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ငါ့ကိုခေါ်လား"

"ဟုတ်တယ်" ဟု လုနန်က ပြန်ဖြေသည်။ "နင် ငါ့ရာထူးကို ဝယ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလားဆိုတာ မေးချင်လို့ပါ။"

လုနန် စဉ်းစားနိုင်ခဲ့သမျှတွင် ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံးဖြေရှင်းနည်းပင်။ ဤသို့ဖြင့် သူမသည် ငွေအချို့ ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး လုဖန်းနှင့် သူမ၏ဦးလေးအရင်းတို့ လက်ဗလာနှင့် ကျန်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

"!"

ကျန့်ယင်းဟွာသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ စကားပင်မပြောနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူမ အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။ "တကယ်လား ရဲဘော် လု? တကယ် ရောင်းချင်တာလား? နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား?"

"ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ နင်မြင်တာပဲ" လုနန် က ပခုံးတွန့်ပြသည်။ "ငါ လုဖန်းနဲ့ သူ့အဖေကို လုံးဝ စော်ကားမိပြီ။ သူ နောက်ထပ် အကြံဆိုးတစ်ခုခု ရှိလာရင်... ငါ တကယ်ကို သူတို့နဲ့ ရင်မဆိုင်ချင်တော့ဘူး။"

ကျန့်ယင်းဟွာက ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူသည်။ "လုဖန်းက တကယ်ပဲ ဆိုးလွန်းတယ်။ နင် ဘယ်လောက်လိုချင်လဲ။"

လုနန် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှစ်ရာဆို ဘယ်လိုလဲ"

"အလုပ်ဖြစ်တယ်l!" ကျန့်ယင်းဟွာသည် ဈေးမဆစ်ဘဲ ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ "စာရွက်စာတမ်းတွေ ဘယ်တော့ လုပ်ရမလဲ။"

လုနန် က သူမ ကိုင်ထားသော အိတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ဒီမှာပါပဲ။ အခုပဲ လုပ်လို့ရတယ်။ ပိုက်ဆံ စုနိုင်မလား။"

သူမသည် ယနေ့နုတ်ထွက်ရန် လာခဲ့သည်ဖြစ်သောကြောင့် မှတ်ပုံတင်နှင့် စာရွက်စာတမ်းများကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ကျန့်ယင်းဟွာက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် "အင်း၊ ကျွန်မ ဦးလေးဆီက နည်းနည်း တောင်းလို့ရတယ်။ ခဏလေး စောင့်ပေးပါဦး။"

ကျန့်ယင်းဟွာ၏ ဦးလေးမှာ ဆေးရုံဒါရိုက်တာဖြစ်ပြီး သူမသည် ထိုအကြောင်းကို ဖော်ထုတ်ပြောဆိုရန် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။

လုနန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လုဖန်းကို စောင့်ရမည့် အတူတူ ခဏကြာကြာ ထပ်စောင့်ရသည်မှာ အရေးမကြီးလှပေ။

ခဏအကြာတွင် လုနန်၏ ဦးလေးအရင်း ပြန်ရောက်လာသော်လည်း လုဖန်းမှာတော့ ပါမလာခဲ့ပေ။

သူသည် လုနန်အား စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် သတိထား၍ ဖွင့်ကာ ပိုက်ဆံကို ရေတွက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဦးလေးက နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံသာ လှုပ်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "နန်နန် သမီးရဲ့ ဦးလေးအရင်းက သမီးကို ဘယ်တော့မှ လိမ်မှာမဟုတ်ဘူး"

ဝိုး၊ လက်ဖက်စိမ်းနံ့လေး ရလိုက်တယ် - ဖြစ်ချင်တော့ ဒီလူကြီးကလဲ လက်ဖက်စိမ်း ဖြစ်နေတာကိုး။

"အဲဒါ မသေချာဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ အလုပ် ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားတာ။ ဘယ်သူမှ တချို့လူတွေ ဘာလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စရိုက်ကို ဘယ်တော့မှ မသိနိုင်ဘူး မဟုတ်လား၊ ဦးလေး။"

လုနန်သည် ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "စုစုပေါင်း ၆၇ ကျပ် ၅၀ ပြား။ လုဖန်းကို အဲဒီငွေ အပြီးအစီး ရှင်းလိုက်ပြီလို့ ပြောလိုက်ပါ။"

သူမ၏ ဦးလေးအရင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဟန်ဆောင်ထားသော စေတနာရှင်အမူအရာကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး တင်းမာစွာဖြင့် "နန်နန် 'လူ့ဘဝမှာ အခြားသူတွေအတွက် နေရာပေးရင်၊ နောက်မှ ပြန်ဆုံမယ်' ဆိုတဲ့ စကားပုံဟောင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ မင်း နောက်ဆုံးတော့ မင်းရဲ့ မိဘဘက်က ဆွေမျိုးတွေကို မှီခိုရလိမ့်မယ်။"

ပျော့ပျောင်းစွာ ပြောဆို၍ မရသောအခါ ခြိမ်းခြောက်မှုများက နေရာယူလာသည်။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် လုဖန်းက ထိုကောက်ကျစ်မှုမျိုးကို အမွေမရခဲ့ပေ။

"ဒါဆို ကျွန်မ အဲ့လို ကိစ္စမျိုးနဲ့ ဦးလေးတို့ကို လာမနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။"

လုနန်သည် သူမ၏ ထိုးဖောက်မရသော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် "ပြောစရာရှိသေးလား။ မရှိရင်တော့ နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ဟု ဖော်ပြနေသည်။ ဤအချက်က သူမ၏ ဦးလေးအရင်းကို ဒေါသထွက်စေပြီး သူ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

မကြာမီ ကျန့်ယင်းဟွာပြန်ရောက်လာပြီး သူမက မောဟိုက်နေပုံရသည်။ "ကျွန်မ ကြာသွားလား။ ကျွန်မ အိမ်ပြန်ပြီး အိမ်ထောင်စုစာရင်း သွားယူတာ၊ ပြီးတော့ ဦးလေးဆီက ပိုက်ဆံနည်းနည်း ချေးတာနဲ့ လမ်းမှာ အချိန်နည်းနည်း ကြာသွားလို့ပါ။"

လုနန် က ပြန်ဖြေသည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သွားကြစို့။"

"အိုကေ။"

လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်ဌာန(HR) သို့ ရောက်သောအခါ လုနန်သည် အလုပ်ပြောင်းရွှေ့ရန် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြသည်။ ဝန်ထမ်းက မေးခွန်းများစွာ မမေးပေ။ ဤခေတ်ကာလတွင် အလုပ်အကိုင်များသည် သံထမင်းပန်းကန်လုံးနှင့်တူသည်။

ဖခင်တစ်ဦးက သူ၏ ရာထူးကို သားထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်သလို၊ မိခင်တစ်ဦးကလည်း သူမ၏ ရာထူးကို သမီးထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်သောကြောင့် ရာထူးရောင်းချခြင်းသည် အဆန်းမဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူနာပြုများသည် နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ရာထူးများဖြစ်သောကြောင့် အများစုမှာ ဆေးရုံတွင်း ပြောင်းရွှေ့ခြင်းများ ဖြစ်သည်။

ကျန့်ယင်းဟွာသည် ဆေးရုံတွင် တစ်နှစ်ကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး လိုအပ်သော စံနှုန်းများနှင့် ကိုက်ညီသဖြင့် ဝန်ထမ်းများက သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် စာရွက်စာတမ်းများကို လျင်မြန်စွာ ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။

HR ရုံးခန်းမှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျန့်ယင်းဟွာသည် ပိုက်ဆံကို လုနန်ထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။ လုနန်က သူမရှေ့တွင် ရေတွက်ပြီး အားလုံး ရှင်းလင်းကြောင်း သေချာစေခဲ့သည်။

"နင်... နင် သူနာပြု မလုပ်တော့ရင် ဘယ်လို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုမလဲ" ကျန့်ယင်းဟွာချီတုံချတုံဖြစ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်သည်။

လုနန် သည် သူမကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မကို စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မကျန်းမာရေးက သူနာပြုအလုပ်နဲ့ သိပ်မကိုက်ဘူး၊ ပြီးတော့... တကယ်တော့ ကျွန်မက ဘွဲ့မရသေးတဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပါ။ အခု ဒီအချိန်ယူပြီး ကျောင်းပြန်တက်ပြီး ပညာရေးကို အဆုံးသတ်မလို့"

ကျန့်ယင်းဟွာအံ့သြသွားသော်လည်း သူမအတွေးများကို စုစည်းမိချိန်တွင် လုနန်သည် ထွက်သွားနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး  မွှေးရနံ့ဖျော့ဖျော့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဆေးရုံမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လုနန်သည် အန်တီဝူကို ရှာရန် လီဥယျာဥ်သို့ သွားခဲ့သည်။

လီဥယျာဥ်မှာ သူမ၏ ဦးလေးအိမ်ဖြစ်သည်။ ဥယျာဉ်ပုံစံ ဗီလာဖြစ်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက် စိမ်းလန်းစိုပြည်သော သစ်ပင်ပန်းမန်များ ဝန်းရံထားသည်။ နွေရာသီတွင် နံရံများ၌ အဖြူရောင်နှင့် ပန်းရောင်နှင်းဆီပန်းများ ဖုံးအုပ်ထားပြီး၊ ဝစ်စတီးရီးယား သစ်ပင်တန်းတစ်တန်းက သီးသန့်တည်ရှိနေရသလို ခံစားချက်ကို ပေးသည်။ ဝစ်စတီးရီးယား ပန်းများက အောက်သို့ တွဲလောင်းကျနေပြီး အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ဗီလာကို ခရမ်းရောင်မီးခိုးငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လုနန် သည် နံရံဘေးအတိုင်း လျှောက်လာပြီး အရှေ့တံခါးသို့ ရောက်သောအခါ ဘဲလ်တီးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဗီလာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"သခင်မလေး၊ ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာများလဲ။"

ဒေါ်လေးဝူက လုနန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် တံခါးမှတစ်ဆင့် စကားပြောနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသဖြင့် သံတံခါးကို အလျင်အမြန် ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မြန်မြန်ဝင်ခဲ့၊ အပြင်မှာ စကားမပြောနဲ့”

လုနန်သည် သူမနောက်သို့လိုက်၍ ဥယျာဉ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

နွေရာသီကာလ ဖြစ်သည့်အလျောက် နှင်းဆီပန်းတို့၏ ပွင့်လန်းချိန် ကုန်ဆုံးခဲ့ချေပြီ။ ပျိုနီပန်းပင်တို့သည် ညှိုးရော်လျက် ရှိကြသော်လည်း ပြင်းပြသော နေရောင်အောက်တွင် အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေကြပြီး လိပ်ပြာနှင့် ပျားတို့သည် ရံဖန်ရံခါ ပျံသန်းနေကြသည်။ ပုံသွင်းညှပ်ပြုခြင်းမရှိဘဲ ထားသော ပန်းခင်းများသည် သဘာဝကျသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုးကို ပေါင်းစပ်ပေးထားသည်။

အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် လီဥယျာဥ်သည် ပန်းအမျိုးအစား တစ်မျိုးနှစ်မျိုးတည်းဖြင့် ကန့်သတ်ထားသည် မဟုတ်ပေ။ ဒီဥယျာဥ်သည် ရာသီဥတုအလိုက် ပန်းပွင့်များနှင့် သစ်ရွက်သစ်ခက်တို့ဖြင့် စည်ကားနေခဲ့သည်။

နွေဦးရာသီတွင် ချယ်ရီပန်း၊ တောင်ဝှေးပန်း၊ စကားဝါပန်းနှင့် ဇီဇဝါပန်းတို့ ပွင့်လန်းခဲ့ကြသည်။ နွေရာသီတွင် နှင်းဆီ၊ နွယ်နှင်းဆီ၊ ပျိုနီပန်း၊ နှင်းပန်းနှင့် အခြားပန်းများ၊ ဆောင်းဦးရာသီတွင် ဂန္ဓမ္မာ၊ ခေါင်ရန်း၊ ညမွှေးပန်းနှင့် ချဥ်ပေါင်ပန်းတို့ ပွင့်ကြပြီး ဆောင်းရာသီတွင် ဇီးပန်း၊ လက်ဖက်ပန်းနှင့် တောင်ဇလပ်ပန်းတို့ ပွင့်လန်းကြသည်။

ထို့အပြင် ဗီလာ၏ နောက်ဘက်တွင် ဖရဲသီး၊ စတော်ဘယ်ရီ၊ ချယ်ရီနှင့် ပန်းသီးစသည့် သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်မျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ကျောက်စရစ်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းရင်း ပန်းခင်းများကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ်တွင် လုနန်၏ စိတ်ထဲ၌ အိမ်ကြီးနှင့် ပတ်သက်သော အမှတ်တရများ လွှမ်းခြုံလာခဲ့သည်။

နွေဦးရာသီတွင် သူမ၏ ဝမ်းကွဲများနှင့်အတူ ချယ်ရီပန်းပင်များအောက်၌ ပြေးလွှားခဲ့ပုံ၊ ပန်းများကို ခါချ၍ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ပုံနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ပန်းများ ပါးစပ်အပြည့် ဖြစ်သွားခဲ့ပုံတို့ကို သူမ ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည်။

နွေရာသီတွင် ဒေါ်လေးဝူနှင့်အတူ အသီးများအားလုံး မမှည့်သေးသော်လည်း စတော်ဘယ်ရီခင်းထဲသို့ ခိုးဝင်၍ စတော်ဘယ်ရီခူးခဲ့ပုံကိုလည်း သူမ မှတ်မိခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ညမွှေးပန်းများပွင့်ရန် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘဲ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည့် အချိန်တစ်ချိန်တွင် မြွေတစ်ကောင်ကြောင့် လန့်ခဲ့ရပြီး အိမ်ရှိလူအားလုံးကို နိုးကြားစေခဲ့ပုံကိုလည်း မှတ်မိနေသည်။

သားအကြီးကို မျက်နှာသာပေးပြီး သမီးအငယ်ကို ဆိုးနွဲ့စေကာ သမီးအကြီးကို လျစ်လျူရှုသော လုမိသားစုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လီဥယျာဥ်ရှိ မိသားစုသည် မူလကိုယ်၏ မိသားစုနှင့် ပိုမိုတူညီသည်ဟု ခံစားရလေသည်။

လုနန်၏ ငယ်ဘဝသည် ဤနေရာနှင့် ဤနေရာရှိလူများကြောင့် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

လုနန်သည် သူမ၏ အမှတ်တရများမှ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူမနှင့် ဒေါ်လေးဝူသည် ဗီလာ၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒေါ်လေးဝူသည် တံခါးသော့ကို ထုတ်ယူပြီး တံခါးဖွင့်နေစဉ်တွင် လုနန်အား ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မလေး၊ အံ့သြမနေပါနဲ့။ သခင်နဲ့ သခင်မ မထွက်ခွာခင်က သူတို့ပရိဘောဂတွေနဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို ရောင်းချခဲ့တာ။ သူခိုးတွေဘာတွေ ဗီလာကို လာပြီး ကျွန်မကို ထိခိုက်အောင်လုပ်မှာစိုးလို့။ ဒီထဲမှာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ကျွန်မက အခု ဗီလာနောက်က အိမ်ငယ်လေးမှာ နေတာ”

လုနန် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ နောက်ဘက်ရှိ အိမ်ငယ်လေးသည် ဥယျာဉ်မှူးပိုင်ဆိုင်ကြောင်း သူမသိရှိခဲ့သော်လည်း ထိုအိမ်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြုလုပ်လိုက်ပါက အတော်လေး သင့်တင့်လျောက်ပတ်သည်။ ဒေါ်လေးဝူသည် ထိုနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ပါက ဗီလာထဲသို့ အဘယ်ကြောင့် လာရောက်နေဆဲ ဖြစ်သနည်း။

လုနန်၏ နားမလည်မှုကို သိရှိသွားဟန်တူသော ဒေါ်လေးဝူက ရှင်းပြလိုက်သည်။

“မနှစ်က အကြီးဆုံး သခင်လေး ပြန်လာလည်တုန်းက သခင်မလေးအတွက် ပစ္စည်းတချို့ကို သီးသန့်ထားခဲ့ပါတယ်။ သခင်မလေး ရောက်လာရင် စာကြည့်ခန်းကို ခေါ်သွားဖို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီပစ္စည်းတွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သခင်မလေး သိမှာပါ”

“ဘာလို့ ကျွန်မဝမ်းကွဲက သူ့စာထဲမှာ ဒါကို မပြောခဲ့တာလဲ” လုနန်က မေးလိုက်သည်။

ဤအကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ ဒေါ်လေးဝူ၏ မျက်နှာသည် ဝမ်းသာအားရဖြစ်၍ လင်းလက်လာသည်။

“သခင်လေးက ပြောတာတော့ သခင်မလေးက လီဥယျာဥ်ကို တစ်ယောက်တည်း ဒါမှမဟုတ် ကလေးတစ်ယောက်နဲ့အတူ ကျွန်မရဲ့အကူအညီကို လာရှာနိုင်တယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးက အတော်လေး ခေါင်းမာပြီး သူများကို အားကိုးရတာကို မကြိုက်ဘူးလို့လည်း ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို လာရှာတယ်ဆိုရင် သခင်မလေး တကယ်လိုအပ်နေလို့ ဖြစ်ရမယ်တဲ့”

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ဆုံးတော့ သခင်မလေး လာမှာပါ။ သခင်မလေး အရင်က သိသိ၊ မသိသိ၊ နောက်ဆုံးတော့ သိလာမှာပါ”

လုနန်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့မိသည်။ မူလကိုယ်သည် တကယ်ပင် ခေါင်းမာသူ ဖြစ်သည်။

ကုဟွိုက်မွေးဖွားချိန်တွင် ကုဝေကောသည်သာလျှင် လီဥယျာဥ်သို့ လာရောက်၍ ဒေါ်လေးဝူအား သားဖွားပြီးစ ကာလ၌ ဂရုစိုက်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကုဝေကော ကွယ်လွန်ပြီးနောက်တွင် သူမသည် ဒေါ်လေးဝူအား တစ်ဖန် ပြန်လည်ရှာဖွေခြင်း မရှိတော့ပေ။

သို့သော် လုနန်ကိုယ်တိုင်သည် ဘဝ၏ ပျော်ရွှင်မှုများကို နှစ်သက်ပြီး ပရော်ဖက်ရှင်နယ် စားဖိုမှူးတစ်ဦး၏ ချက်ပြုတ်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဒေါ်လေးဝူ၏ ဟင်းချက်လက်ရာကို တောင့်တနေခဲ့သည်။

သူမ၏ နားလည်ပုံသည် မူလကိုယ်၏ နားလည်ပုံနှင့် လုံးဝကိုက်ညီခြင်း မရှိသေးကြောင်း သူမ သိရှိလာခဲ့သည်။

သို့သော် ဒေါ်လေးဝူ၏ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်သောအခါ သူမသည် တိတ်ဆိတ်မိသွားသည်။

တစ်နှစ်နှစ်နှစ်ခန့်အကြာတွင် ဒေါ်လေးဝူသည် သိသိသာသာ အိုမင်းရင့်ရော်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ဆံပင်အများစုသည် မီးခိုးရောင် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ အပြုံးသည် နက်ရှိုင်းသော အရေးအကြောင်းများကို ဖော်ပြနေသည်။ သူမသည် မူလကိုယ်၏ အမှတ်တရများထဲမှ တက်ကြွသော ဒေါ်လေးဝူနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် လုနန်၏ နှာခေါင်းသည် ရုတ်တရက် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မူလကိုယ် မှားယွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဒေါ်လေးဝူသည် ပင်ပန်းသော အလုပ် သို့မဟုတ် ဒုက္ခကို မကြောက်ပေ။ သူမသည် အထီးကျန်ခြင်းနှင့် အခြားသူများအတွက် အသုံးမဝင်တော့မည်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စဉ်းစားကြည့်ပါက ဒေါ်လေးဝူ၏ ခင်ပွန်းသည် စောစီးစွာ ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသောသမီးသည်လည်း သူမနှင့် ရင်းနှီးမှု မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် လီမိသားစုအတွက် တစ်သက်တာလုံး အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး သူမ ဦးလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ကာ ထို့နောက်တွင် သူမ ဦးလေး၏ သားသမီးများကို ပြုစုခဲ့သည်။

သူမသည် လွန်ခဲ့သောခေတ်မှ အပျက်အစီးတစ်ခု၊ ဤလှပသောအိမ်ရှိ အရာဝတ္ထုတစ်ခုမျှသာ၊ ကွဲအက်ဟောင်းနွမ်းနေပြီး အချိန်၏ ရေစီးကြောင်းဖြင့် အလွယ်တကူ ပစ်ပယ်ခံရကာ မေ့လျော့ခံရမည့် အရာတစ်ခုသဖွယ် ခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူမသည် အရာဝတ္ထုမဟုတ်၊ အသက်ရှိသော လူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လုနန်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို မြင်သောအခါ ဒေါ်လေးဝူသည် အနည်းငယ် စိတ်ပူပန်သွားပြီး ပြောကြားလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ဘာများ မှားပြောမိလို့လဲ။ သခင်မလေး၊ သခင်မလေးက ကျွန်မရဲ့အကူအညီကို တောင်းဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း ပြဿနာမရှိပါဘူး…”

လုနန်သည် သူမ ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို အလွယ်တကူ သိရှိလိုက်လေသည်။

“ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မက ဒေါ်လေးကို ရှာဖို့ သေချာပေါက် လာတာပါ။ ရှောင်ဟွိုက်ကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ ဒေါ်လေးကို အကူအညီတောင်းဖို့ပါ။ ပြီးတော့ ဒေါ်လေးရဲ့ ဝက်သားသုံးထပ်သားနှပ်ကိုလည်း အရမ်းစားချင်နေတာ”

လုနန်သည် ဒေါ်လေးဝူ၏ အိုမင်းရင့်ရော်၍ ကြမ်းတမ်းသော လက်ကို လျင်မြန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “...ကျွန်မ နောက်ကျပြီး ရောက်လာသလို ခံစားရလို့ပါ”

ဒေါ်လေးဝူသည် ခေါင်းကို အားရပါးရ ညိတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ လည်ချောင်းထဲကပင် ပိတ်ဆို့နေသည့်အသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ “အိုး! ငါ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်၊ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။ မင်းနဲ့ ယွဲ့အာက သခင်လေးတွေ၊ သခင်မလေးတွေထဲမှာ အစားအကြူးဆုံးပဲ။ ဝက်သားသုံးထပ်သားနှပ်လုပ်တိုင်း တခြားလူတွေတောင် မစားရသေးဘူး၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က မှင်စာလေးတွေလို အကုန်စားပစ်လိုက်ကြတာပဲ”

ယွဲ့အာသည် လုနန်၏ ဝမ်းကွဲဖြစ်သူ လီရှင်းယွဲ့ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဦးလေး၏ မိသားစုတွင် တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယောကျ်ားလေး စိတ်ဓာတ်ရှိပြီး မြင်းစီးခြင်း၊ ဓားခုတ်ခြင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းတို့တွင် ထူးချွန်သော်လည်း မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်ခြင်းကိုမူ စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိပေ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမသည် အရုပ်လေးနှင့်တူသော သူမ၏ ဝမ်းကွဲကို အထူးပင် ချစ်ခင်ခဲ့ပြီး မကြာခဏပင် ပြဿနာရှာကာ သူမ၏ ဝမ်းကွဲကို အပြစ်ခံယူစေခဲ့သည်။

တောက်ပသော အမှတ်တရများကို စဉ်းစားရင်း လုနန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဒေါ်လေးဝူသည် တံခါးကိုဖွင့်၍ လုနန်အား ဧည့်ခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဒေါ်လေးဝူ ပြောကြားခဲ့သည့်အတိုင်းပင် အထဲ၌ လုံးဝဗလာဖြစ်ပြီး ဆိုဖာနှင့် ကော်ဖီစားပွဲကဲ့သို့သော ပရိဘောဂများ ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။

ဒေါ်လေးဝူသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး လုနန်နောက်သို့ လိုက်မဝင်လိုခဲ့ပေ။ လုနန်သည် တစ်ယောက်တည်း အပေါ်ထပ်သို့ တက်၍ စာကြည့်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

အခြားနေရာများနည်းတူ စာကြည့်ခန်းသည်လည်း ဗလာဖြစ်နေခဲ့သည်။ အခန်းလွတ်သက်သက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သို့သော် သူမ၏ ဦးလေးက သူမအတွက် စာကြည့်ခန်း၌ တစ်ခုခု ထားခဲ့သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူသည် လိမ်မည်မဟုတ်၊ ပစ္စည်းများသည် ဤနေရာတွင် ရှိကိုရှိရမည်။

သူသည် ပစ္စည်းများ တစ်နေရာရာတွင် ဖုံးကွယ်ထားပြီး ပထမတစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မမြင်နိုင်သဖြင့် အရိပ်များထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်လေသည်။

လုနန်သည် စာကြည့်ခန်းပတ်လည်တွင် လျှောက်သွားရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို မည်သည့်နေရာတွင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည်ကို နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် သူမ ရပ်တန့်သွားပြီး တစ်ခုကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။

လုနန်ကလေးဘဝတွင် သူမနှင့် သူမ၏ ဝမ်းကွဲများသည် ဗီလာကို လေ့လာစူးစမ်းရန် နှစ်သက်ကြသည်။ တစ်နေ့တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက သူတို့၏ ဦးလေး၏ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ သူမ၏ ဝမ်းကွဲသည် စာကြည့်ခန်း၌ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခု ရှိရမည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်ဆန်စွာ ကြေညာခဲ့သည်။

အဖွဲ့သည် ဤလျှို့ဝှက်အခန်းဟု ခေါ်ဆိုသော နေရာကို ရှာဖွေရာတွင် စာကြည့်ခန်းတစ်ခုလုံးကို မှောက်လှန်ပစ်မလို ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဦးလေး၏ အကြိုက်ဆုံး ပန်းအိုးကိုပင် ခွဲပစ်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် လျှို့ဝှက်အခန်းကို မတွေ့ခဲ့ကြသော်လည်း ထောင့်ရှိ ကြမ်းပြင်အောက်၌ ဖုံးကွယ်ထားသော အကန့်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြပြီး ထိုနေရာတွင် လုံးဝပိတ်ထားသော ထွင်းထုထားသည့် သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

လုနန်သည် ဒူးထောက်၍ နံရံတစ်လျှောက် ခေါက်ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် ပြတင်းပေါက်အနီးရှိ ထောင့်တစ်နေရာ၌ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသံနှင့် ကွဲပြားသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အောက်ထပ်သို့ ဆင်း၍ ဒေါ်လေးဝူအား ဝါယာကြိုးတစ်ချောင်း တောင်းလိုက်ပြီး ထိုကြိုးကို အသုံးပြု၍ ကြမ်းပြင်ပြားကို ဖြုတ်လိုက်သည်။ (ထိုစဉ်က ကလေးအုပ်စုသည် ကိရိယာများမပါဘဲ သစ်သားပြားများကို မည်သို့ ဖြုတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်ကို မည်သူသိပါမည်နည်း)

ကြမ်းပြင်အောက်တွင် တကယ်ပင် တစ်ခုခု ရှိနေခဲ့သည်။

ဒါသည် ဖွင့်၍မရနိုင်သော ထွင်းထုထားသည့် သေတ္တာ ဖြစ်သည်။

လုနန်သည် သေတ္တာကို သေသေချာချာ ထုတ်ယူပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ တင်ထားလိုက်သည်။

ထိုနေ့တွင် သူတို့၏ ဦးလေးသည် အလွန်ဒေါသထွက်ခဲ့ပြီး လူတိုင်းအား စာအုပ်များ ကူးရေးခိုင်း၍ အပြစ်ပေးခဲ့သော်လည်း လုနန်လေးကို သီးသန့်ခေါ်ယူ၍ ရှုပ်ထွေးသော သေတ္တာကို မည်သို့ဖွင့်ရမည်ကို အခြားကလေးများအား သရုပ်ပြခဲ့သည်။

လုနန်လေးသည် ဉာဏ်အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး အရာအားလုံးကို အပြည့်အစုံ မှတ်မိခဲ့သည်။ ဦးလေးသည် သရုပ်ပြသပြီးနောက် သေတ္တာကို ပိတ်လိုက်သည်နှင့် သူမသည် ထိုသေတ္တာကို အခက်အခဲမရှိ ပြန်ဖွင့်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ ဦးလေးသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်သဖြင့် သူမ၏ ဝမ်းကွဲများကို စာအုပ်များ နောက်ထပ်အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံကူးခိုင်းခဲ့သည်။