အပိုင်း ၂

၁၉၆၀ ခုနှစ်က အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ မေမေလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂

အေးစက်တည်ငြိမ်သော ဖေးကျန့်နှင့် ကလေးလေး ကုရှောင်ဟွိုက်တို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကြရာ၊ ဒါက ငြိမ်သက်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုမဟုတ်ပေ။

မျက်လုံးအစုံကြီးတစ်စုံက မျက်လုံးအစုံငယ်လေးတစ်စုံကို စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ရယ်စရာကောင်းသော အခိုက်အတန့်လေး ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

“ဖွီး!” လုနန် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ခေါင်းနှစ်လုံးစလုံး လုနန်ဘက်သို့ လှည့်လာရာ၊ သူမက လက်ကာပြကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါက ပုံမှန်ဆို မရယ်ပါဘူး… မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တဲ့အခါမှ ရယ်တာ၊ ဟားဟားဟားဟားဟား” 

ဖေးကျန့် - “…”

“လွှတ်လိုက်”  ဖေးကျန့်က ကလေးငယ်ကို ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် ပြောသော်လည်း ကလေးငယ်က ခေါင်းယမ်းကာ ဖေးကျန့်၏ ဘောင်းဘီကို ဆက်ဆွဲထားပြီး၊ သူ့မျက်နှာတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည့် အမူအရာ ပေါ်လွင်နေသည်။

ဖေးကျန့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ သူ့လက်ထဲရှိ တစ်ဝက်တစ်ပျက် စားပြီးသား ကြက်ဥပေါင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက အိမ်ထိန်းကို လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “အန်တီစွင်း၊ ကြက်ဥပေါင်း နောက်တစ်ပွဲလောက် လုပ်ပေးလို့ရမလား”

တကယ်တော့ သူသည် အိမ်တွင် ကြက်ဥပေါင်းစားသည့် အလေ့အထ မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ယနေ့မူ အရသာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေသည်။ ဖေးကျန့် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး၊ သူသည် ဤကလေးငယ်၏ မနက်စာကို စားနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့်က အန်တီစွင်းကို သံသယမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ အန်တီစွင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ “ဟို…ဟို…ချက်ချင်း သွားလုပ်ပေးပါ့မယ်…”

“ခဏလေး” လုနန်က သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မလည်း မနက်စာလိုတယ်”

အန်တီစွင်းက လုနန်၏ ဖြူစင်သောအမူအရာကို ကြည့်ကာ သွားများကြိတ်ပြီး ပြုံးပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ ချက်ချင်း ယူလာပေးပါ့မယ်”

“ကျွန်မလည်း လိုက်ခဲ့မယ်” လုနန် စိတ်ပြောင်းသွားရာ အဓိကအားဖြင့် အန်တီစွင်း သူမ၏ အစားအစာထဲသို့ တံတွေးထွေးမည်ကို တားဆီးရန် ဖြစ်သည်။

မီးဖိုချောင်သို့ ရောက်သော် အန်တီစွင်းသည် ကြက်ဥပေါင်းလုပ်ရန် ဂတ်စ်မီးဖိုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဂတ်စ်မီးဖိုပင် ဖြစ်နေသည်။ ခေတ်မီသော အမျိုးအစားနှင့် ကွာခြားသော်လည်း ဂတ်စ်မီးဖိုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ဒါသည် အံ့မခန်းပင် ဖြစ်သည်။

လုနန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရေခဲသေတ္တာကိုပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဟား! နင်တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးမဟုတ်လား။ တောသူမ”  အန်တီစွင်းက မေးစေ့ပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ လှနေတာက ဘာထူးလို့လဲ။

ဤဇနီးငယ်၏ ယောက္ခမသည် မြေပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေတတ်သည့် တောသူမတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူမ ကြားဖူးသည်။ ထိုမိသားစုနှင့် လက်ထပ်နိုင်သူ မည်သူမဆို တောသူမပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

စစ်ဦးစီးချုပ် ဖေးနှင့် သူမ မည်သို့သိကျွမ်းခဲ့သည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။ အရည်အချင်းပြည့်မီသော သတို့သမီးငယ်များစွာ ဒီမိသားစုနှင့် လက်ထပ်ရန် အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးခဲ့သော်လည်း ဤဒုတိယအိမ်ထောင်သည် ကလေးတစ်ဦးရှိသည့် အမျိုးသမီးကမူ ထိုသို့လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကို တွေးမိသော် အန်တီစွင်းသည် သူမ၏ တူမကို သနားမိသည်။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် လုနန်က ပြောလိုက်သည်။ “ရေခဲသေတ္တာကို အင်္ဂလိပ်လို ‘refrigerator’ လို့ ခေါ်တယ်၊ ရုရှားလို ‘холодильник’ လို့ ခေါ်တယ်။ ၁၈၃၄ ခုနှစ်မှာ အမေရိကန်လူမျိုး ဂျေကော့ပ် ပါကင်စ်က အရည်ငွေ့ပြန်တာက အအေးဓာတ်ကို ထုတ်ပေးတယ်ဆိုတာကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ရေခဲသေတ္တာ တီထွင်ဖို့ လမ်းခင်းပေးခဲ့တာ။ ၁၉၂၃ ခုနှစ်မှာ အင်ဂျင်နီယာ ဘရိုက်တန်နဲ့ မန်းဒေ့စ်တို့က လူတွေရဲ့သမိုင်းမှာ ပထမဆုံး လျှပ်စစ်ရေခဲသေတ္တာကို တီထွင်ခဲ့တယ်…” 

အန်တီစွင်း - “…”

လူတွေရဲ့ မျက်နှာကို ရိုက်ချရသည့် အလုပ်သည် အလွန်ရိုးရှင်း၊ သာမန်ကာလျှံဖြင့်၊ ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းသည်။ - ပုံ လုနန်။

သူမသည် ပေါင်းအိုးထဲမှ ကျန်ရှိနေသေးသော ကြက်ဥပြုတ်နှစ်လုံးကို ယူကာ ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ် နောက်ဆုံးတစ်ပန်းကန်ကို ခပ်ယူပြီး မီးဖိုချောင်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။

အန်တီစွင်း - “#@￥%……&” အဲ့ဒါက သူမအတွက် ချန်ထားခဲ့သော ကြက်ဥနှင့် မနက်စာများ ဖြစ်သည်။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် အကြီးတစ်ဦးနှင့် အငယ်တစ်ဦးတို့ ဆက်လက်၍ အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

#လူသားကလေးများ၏ ရှုပ်ထွေးသောအပြုအမူများအကြောင်း#

လုနန် သူတို့အနားမှ လျှောက်သွားသည်။

“ဟေ့၊ သူ့ကို လွှတ်ခိုင်းလိုက်ပါဦး” ဖေးကျန့်က လုနန်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ နာမည် ‘ဟေ့’ မဟုတ်ဘူး” လုနန်က ပြန်ဖြေပြီး အစားအစာကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ထိုင်စားလိုက်သည်။ “ပုံမှန်ဆို ရှောင်ဟွိုင်က အရမ်းလိမ္မာပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဆိုရင်တော့ တော်တော်လေး ခေါင်းမာတတ်တယ်။ ဥပမာ၊ မနက်စာကို ကြက်ဥပေါင်းပဲ စားမယ်ဆိုတာမျိုးပေါ့။”

ဖေးကျန့် - “…” မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အန်တီစွင်းက ကလေးငယ်၏ မနက်စာကို သူ့ထံသို့ ယူလာပေးသည်။

သို့နှင့် မကြာမီပင် အန်တီစွင်းက ကြက်ဥပေါင်းတစ်ပန်းကန်ကို ယူလာပေးရာ ဖေးကျန့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ ကလေးငယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ “မင်းရဲ့ ကြက်ဥပေါင်း ရောက်ပြီ။ သွားစားတော့”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ကလေးငယ်ကို ဂရုတစိုက် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ချီတင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကလေးငယ်က မရုန်းကန်တော့ပေ။ သို့သော် ဖေးကျန့် လွှတ်ရန်ပြင်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ဘောင်းဘီကို တစ်ဖန် ပြန်ဆွဲထားသည်ကို တွေ့ရှိရပြီး ကလေးငယ်၏ အသံလေးက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ “ကောကော၊ မှုတ်ပေး”

“…မင်းက တကယ့်ကို လူညစ်လေးပဲ”

လုနန်သည် သူ၏လေသံတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အရိပ်အယောင်ကို ရိပ်မိလိုက်သော်လည်း သူမ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ဟန်တူသည်။

သူမ မနက်စာကို အမြန်စားပြီး ဖေးကျန့်၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်အောက်မှ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သူမအခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ (ဖေးကျန့် - တကယ်ပဲ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဆိုတာ သေချာလား။)

သူမ ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးကတည်းက သူမ သူ့ကို အလေးအနက်ထားရန် လိုအပ်သည်။ ပထမဦးစွာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းများကို စုစည်းရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုထဲတွင် ပိုက်ဆံ၊ လက်ဝတ်ရတနာများ၊ စာရွက်စာတမ်းများ၊ စာအုပ်ကြီးနှစ်ပုံး၊ လှပသော အဝတ်အစားများနှင့် တယောငယ်လေးတစ်လက်တို့ ပါဝင်သည်။

မူလကိုယ်တွင် ပစ္စည်းဥစ္စာ သိပ်မရှိသော်လည်း ပစ္စည်းနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှစ်မျိုးလုံးတွင် သူမ၌ စံနှုန်းများရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူမတွင် ယွမ်သုံးရာ့ငါးဆယ် စုစုပေါင်းရှိပြီး၊ အသုံးမပြုရသေးသော လက်မှတ်အမျိုးမျိုးလည်း ရှိသည်။

မူလကိုယ်သည် သူမ၏ ခင်ပွန်းဟောင်းနှင့် နှစ်နှစ်ကြာ လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ကလေးရပြီးနောက် ကလေးပြုစုစရိတ်များ မြင့်မားခဲ့ပြီး၊ သူမသည် လစဉ် မိဘများထံသို့ ယွမ်အနည်းငယ် ပြန်ပို့ခဲ့ရသဖြင့် ငွေစုဆောင်းမှု မရှိသလောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယွမ်သုံးရာအနက် တစ်ဝက်မှာ ကုဝေကောထံမှ သေဆုံးမှုလျော်ကြေးဖြစ်ပြီး၊ ကျန်တစ်ဝက်မှာ ကုဝေကော၏ ဖခင်နှင့် မိထွေးတို့၏ အငြိမ်းစားယူခြင်းအတွက် ပေးခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ကုဟွိုက်သည် စစ်သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ မိဘမဲ့ကလေးအဖြစ် လစဉ် ရှစ်ယွမ် ထောက်ပံ့ကြေးရရှိခဲ့သည်။

ငွေကြေးအပြင် တန်ဖိုးရှိသော လက်ဝတ်ရတနာတစ်စုံလည်း ရှိသည်။ လုနန်သည် သူမ၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးဖြင့် ဒါတွေသည် ရှေးခေတ်မြေတွင်းမှ ထွက်သော ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုး၊ လက်ကောက်နှင့် နားကပ်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ ခေတ်သစ်တွင် ထိုလက်ဝတ်ရတနာများသည် တိုက်ခန်းနှစ်ခန်းနှင့် ညီမျှသော တန်ဖိုးရှိမည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းမိသည်။

ထိုလက်ဝတ်ရတနာများကို မူလကိုယ်အား သူမ၏ ဦးလေးက ပြည်ပမထွက်မီ ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းထားရန်နှင့် မိဘများကိုပင် မပြောပြရန် မှာကြားခဲ့သည်။ မူလကိုယ်သည် သူမ၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်၏ ဆန္ဒများကို တသွေမတိမ်း လိုက်နာခဲ့ပြီး သူမ၏ မိခင်အား ဤအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မပြောပြခဲ့ပေ။

ကံကောင်းစွာပင် ဤလက်ဝတ်ရတနာများကို ယခုအထိ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

လုနန်သည် မူလကိုယ်၏ အမျိုးမျိုးသော လက်မှတ်များကိုလည်း တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမ၏ သူနာပြုလိုင်စင်၊ စာကြည့်တိုက်ကတ်၊ မင်္ဂလာဆောင်လက်မှတ်… နှင့် ပေကျင်းတက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားကတ်တို့ ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ မူလကိုယ်သည် ပေကျင်းတက္ကသိုလ် ကျောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ဘွဲ့မရမီ ကျောင်းထွက်ကာ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။

သူမသည် ထူးချွန်သော ကျောင်းသူတစ်ဦးနှင့် ထိပ်တန်းကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ပြောနိုင်သည်။

ကလေးဘဝကတည်းက မူလကိုယ်သည် ဂီတနှင့် တယောကို နှစ်သက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က လုမိသားစုသည် ချမ်းသာဆဲဖြစ်ပြီး ဘိုးဘွားအမွေအနှစ်ဖြင့် သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မိဘများသည် “အသုံးမဝင်သော” ဂီတကို လိုက်စားခြင်းအတွက် မကြာခဏ ဝေဖန်ခဲ့ကြသော်လည်း သူမ၏ ကြွယ်ဝသော ဦးလေးက သူ့တူမလေးကို ချစ်ခင်ပြီး သူမ၏ ဂီတပညာအတွက် ငွေကြေးအထောက်အပံ့များ ရံဖန်ရံခါ ပေးခဲ့သည်။

လုမိသားစုသည် ဤအကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိခဲ့သောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ကန့်ကွက်ခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာပင် မူလကိုယ် အသက်တစ်ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ်တွင် အရာအားလုံး အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထိုနှစ်တွင် သူမ၏ ထူးခြားသော အရည်အချင်းကြောင့် ပြည်ပရှိ ဂီတအကယ်ဒမီ နာမည်ကြီးကျောင်းသို့ လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ ဦးလေးမိသားစုက ပြည်ပသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားရာ သူမအား ပြည်ပတွင် ပညာသင်ကြားရန် ထောက်ပံ့ကြေးငွေများ ထားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုမိသားစုသည် သူတို့၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာအားလုံးကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့ပြီး သားအကြီးဆုံး၏ မင်္ဂလာပွဲအတွက်ပင် စရိတ်မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မူလကိုယ်ကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့သည်။

မိခင်လုသည် ဤငွေကြေးကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အသုံးပြု၍ သူမ၏ သားအကြီးဆုံးအတွက် မင်္ဂလာဆောင်အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ခဲ့ပြီး၊ အိမ်ထောင်ပရိဘောဂများနှင့်အတူ ပြည်ပပညာသင်ကြားရေးရန်ပုံငွေများ ထိုနည်းတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဤအကြောင်းကို သိရှိသောအခါ မူလကိုယ်သည် အမျက်ဒေါသထွက်ကာ သူမ၏ ဂီတအိပ်မက်များကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး တက္ကသိုလ် တက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သူမ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်သို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။

ပထမတွင် သူမသည် စာပေဌာနတွင် စာရင်းသွင်းခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သမိုင်းနှင့် ရှေးဟောင်းသုတေသနကို စိတ်ဝင်စားကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် သူမ၏ ဒုတိယနှစ်တွင် သမိုင်းဌာနသို့ ပြောင်းခဲ့သည်။

ထိပ်တန်းတစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးသာ ဘာသာရပ်ပြောင်းခွင့်ရှိကြောင်း လူသိများသည်။ ဒါသည် သူမ မည်မျှ ထူးချွန်ကြောင်းကို မီးမောင်းထိုးပြနေသည်။

သို့သော် ဒုတိယနှစ်ကုန်တွင် မူလကိုယ်၏ ယောင်းမက မူလကိုယ်ကို ဆန်ကုန်မြေလေးဟု သဘောထားကာ သူမ၏ ယောက္ခမကို မူလကိုယ်ကို လက်ထပ်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သူမသည် အသားထုတ်လုပ်ရေး စက်ရုံဒါရိုက်တာ၊ ဇနီးကွယ်လွန်သွားသော မုဆိုးဖိုတစ်ဦးကို ရွေးချယ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

မူလကိုယ် ငြင်းဆန်ခဲ့သော်လည်း မိခင်လုက သူမ လက်မထပ်ပါက ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ကာ သူမအား ကျောင်းထွက်ပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ရှက်ရွံ့တတ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စိတ်နေစိတ်ထားရှိသည့် မူလကိုယ်သည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ကာ ကျောင်းမှ မထွက်ချင်ဘဲ ထွက်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူမသည် ကျောင်းမှ အပြီးအပိုင် ထွက်ခွာခြင်းအစား ခွင့်ပန်ကာ ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သူမ၏ ဦးလေး၏ ဆေးရုံတွင် သူနာပြုများ ခေါ်ယူနေကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် သူမ စမ်းကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ စာအုပ်အချို့ ဝယ်ယူကာ ရက်အနည်းငယ်ကြာ သင်ကြားခဲ့ပြီး စာမေးပွဲ ဖြေဆိုခဲ့ရာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အောင်မြင်ပြီး ရာထူးရရှိခဲ့သည်။

သည်လိုနှင့် သူမ၏ဘဝကို လက်ရှိအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိစေသည့် အဖြစ်အပျက်များ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပွားစေခဲ့ပြီး မိသားစုကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် နှောင့်ယှက်ခံခဲ့ရသည်။

လုနန် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသော မိသားစုများ ကမ္ဘာပေါ်တွင် တကယ်ရှိခဲ့သည်။

ဤခေတ်တွင် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့၏ တန်ဖိုးသည် အထူးပင် မြင့်မားခဲ့သည်။ ဘွဲ့ရများသည် အလုပ်အကိုင် အာမခံချက်ရှိပြီး၊ ကျောင်းသားများသည် ကျောင်းစရိတ်ပင် ပေးဆောင်ရန် မလိုဘဲ အစိုးရ၏ အထောက်အပံ့များ ရရှိခဲ့သည်။

မည်သူက တက္ကသိုလ်တက်ရောက်ခြင်းကို မည်သို့ တုံးအစွာ တားဆီးနိုင်မည်နည်း။

မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သူမ ကောလိပ်ကို သွားရမည်။

လုနန် ပြောင်းလဲမလာမီ သူမ၏ ပထမနှစ်ကို ပြီးဆုံးခဲ့သောကြောင့် သူမသည် ဤခေတ်တွင် သူမ၏ ပညာကို ဆက်လက်သင်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘာသာရပ် ကွဲပြားလိမ့်မည်ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ထိပ်တန်းကျောင်းသူဖြစ်သောကြောင့် ဘွဲ့ရရှိရန် သူမ၏ စွမ်းရည်ကို ယုံကြည်မှုရှိသည်။

တက္ကသိုလ်ကို ဆက်လက်တက်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့် လုနန်သည် အရေးကြီးသော စာရွက်စာတမ်းများအားလုံးကို စုဆောင်းကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်ကြီးနှစ်ပုံးကို သတိရသွားသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဒါတွေကို ကုတင်အောက်တွင် ထားရမည်ဖြစ်သည်။ သူမ မှန်ကန်စွာ မှတ်မိပါက ဒုတိယထပ်တွင် စာကြည့်ခန်းရှိသော်လည်း အန်တီစွင်းက သူမရောက်ရှိသည့် ပထမဆုံးနေ့ကတည်းက ဝင်ရောက်ခြင်းမပြုရန် သတိပေးထားခဲ့သည်။

လုနန်သည် အမိန့်များကို နာခံစွာ လိုက်နာတတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း အိမ်ပိုင်ရှင်မရှိသည့်အခါ ဤကဲ့သို့ ကိုယ်ပိုင်နေရာသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် မသင့်လျော်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ ယခု ဖေးကျန့် ပြန်လာပြီဖြစ်သဖြင့် ဤစာအုပ်များကို စာကြည့်ခန်းတွင် ထားရှိခွင့်ရှိမရှိ သူ့ကို မေးမြန်းမည်ဖြစ်သည်။

အကောင်းဆုံးမှာ သူမအတွက် သီးသန့်နေရာလေးတစ်ခု စီစဉ်နိုင်လျှင် ကောင်းမည်။ သူမသည် စာဖတ်ခြင်းနှင့် စာကျက်ခြင်းအတွက် သီးသန့်နေရာတစ်ခု လိုအပ်သည်။

တယောနှင့် အဝတ်အစားများအတွက် သူမသည် တယောဘူးကို နေရောင်ခြည် တိုက်ရိုက်မကျသော နေရာတွင် ထားရှိပြီး၊ အဝတ်အစားများကို ခရင်မ်ရောင် ဗီရိုထဲတွင် သပ်ရပ်စွာ ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် မူလကိုယ်က ကြိုက်လည်းကြိုက်တတ်သည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများ တစ်ခုမျှ ဆိုးရွားခြင်း သို့မဟုတ် တောက်ပသော အရောင်များ မရှိပေ။

အရာအားလုံးကို သပ်ရပ်အောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် သုံးနာရီကြာသွားခဲ့သည်။ လုနန် ချွေးများရွှဲရွှဲစိုနေပြီး ရေချိုးခန်းမှ ခုမှထွက်လာသလို ခံစားရသည်။ ဤခန္ဓာကိုယ်သည် အမှန်ပင် အားနည်းလှသည်။

ခေတ္တမျှ အနားယူပြီးနောက် သူမသည် စေးကပ်ကပ်နှင့် မသက်မသာ ခံစားရသဖြင့် ရေချိုးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရေချိုးခန်းတွင် ရေချိုးကန်ရှိသဖြင့် သူမသည် ရေနွေးများ ဖြည့်လိုက်ပြီး၊ အပူချိန်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာ အံကိုက်ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ အဝတ်အစားများ ချွတ်ပြီးနောက် သူမ ရေချိုးကန်ထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာပင် ပန်းပွင့်များ မရှိသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိသည်။ ဖေးရှောင်ကျန့်နှင့် ကုရှောင်ဟွိုက်တို့ မည်သို့ ပေါင်းသင်းနေသည်ကို သူမ တွေးမိသည်။ မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကုရှောင်ဟွိုက်သည် သူမ၏ အစ်ကို ဖေးရှောင်ကျန့်ကို တကယ် ချစ်ခင်ကြောင်း သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးနေစဉ် လုနန် အနည်းငယ် အိပ်ချင်လာသည်။

…

နေ့လယ် ၁၂ နာရီ။

“ရှပ် ရှပ် ရှပ်…” တည်ငြိမ်သော ခြေသံများသည် တိတ်ဆိတ်နေသော အိမ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အလောတကြီးမရှိဘဲ ဒုတိယထပ်သို့ လှေကားမှ တက်သွားပြီး စာကြည့်ခန်းသို့ တည့်တည့်သွားသည်။

သူ ရေချိုးခန်းကို ဖြတ်သွားစဉ် ရေစီးသံကို ကြားလိုက်ရပြီး၊ သူ၏သား ရေဖြုန်းနေသည်ဟု တွေးမိကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ တံခါးကို ခေါက်လိုက်ပြီး၊ သူ၏အသံတွင် သတိပေးချက် ပါဝင်နေ၍ ညင်သာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။ “ဖေးကျန့်” 

အတွင်းမှ မည်သည့်အသံမျှ မကြားရပေ။

ဖေးကျီအန်း ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဖေးကျန့်၏ အိပ်ခန်းတံခါးသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူ ထပ်ခေါက်သော်လည်း အဖြေမရပေ။ မဆိုင်းမတွပင် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့်သည် တစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ပေါ်တွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေပြီး၊ သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ချစ်စဖွယ် ကလေးလေးတစ်ဦး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်။

ဖေးကျီအန်း မထင်မှတ်ဘဲ ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် သူ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ပြန်လည်ရရှိပြီး တံခါးကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်ကာ ရေချိုးခန်းတံခါးသို့ ပြန်သွားလ်ုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖေးကျီအန်း လက်လှမ်းပြီး ရေချိုးခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။