အပိုင်း ၁

၁၉၆၀ ခုနှစ်က အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ မေမေလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း 

အပိုင်း ၁

ဒေါက်… ဒေါက်… ဒေါက်… တံခါးခေါက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီးနောက် အသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ “ရဲဘော်လု၊ မြန်မြန်ထဦး။ ဟွိုက်ဟွိုက်က ငိုနေပြီး နင့်ကိုပဲ ရှာနေတာ။ မြန်မြန်လာပြီး ချော့ဦး။”

လုနန်တစ်ယောက် မျက်လုံးများကို အားပြုဖွင့်လိုက်ရာ ခဏတာမျှ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရသည်။ အိမ်ထိန်း၏ တိုက်တွန်းသံနှင့် ကလေးငယ်၏ ကျယ်လောင်စွာ ငိုသံတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု လှည့်ပတ်ပေါင်းစပ်ကာ သူမနားထဲသို့ လှိုက်လှဲစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။

သူမ၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးက တဂျီဂျီ မြည်နေသည်။

လုနန်၏ အကြည့်သည် အခန်းတစ်ဝိုက်ကို နှေးကွေးစွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ဖယောင်းတင်ထားသော သစ်သားကြမ်းခင်းများ၊ ရှေးခေတ်ပရိဘောဂများ၊ လှပသော ဥရောပစတိုင် သစ်သားမှန်တင်ခုံ… ခေတ်မီစံနှုန်းများနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤအပြင်အဆင်သည် ခေတ်မကုန်ဘဲ ဆန်းကြယ်လှပသော ရှေးဟောင်းစတိုင်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။

သို့သော်လည်း မည်မျှပင် ခေတ်ဆန်နေစေ၊ ဤသည်မှာ ၁၉၆၀ ပြည့်နှစ်များဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ကိုတော့ မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပေ။

ဟုတ်ပေသည်။ လုနန်သည် စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူမနှင့် နာမည်၊ အသက်၊ မူလအဆင့်အတန်း တူညီသော ဇာတ်ကောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ ယခုဆိုလျှင် သုံးရက်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။

သုံးရက်အကြာက သူမသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုမှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် သမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ငွေကြေး၊ ရုပ်ရည်၊ နှင့် လိုချင်သူများ တန်းစီရှိခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ညအိပ်ပြီးနောက် သူမသည် ကလေးတစ်ဦးနှင့် အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

လက်ထပ်ထားရုံသာမက .. ဒုတိယတစ်ခေါက် လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းအသစ်က မည်သူနည်း။ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ရှိ ဇာတ်လိုက်၏ ဖခင်ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ သည်လိုဖြင့် လုနန်သည် ဇာတ်လိုက်၏ မိထွေးဖြစ်လာခဲ့သည်။

အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူမသည် ပထမဆုံး အိမ်ထောင်ပြုခြင်း၊ ကလေးမွေးဖွားခြင်း၊ ခင်ပွန်းသေဆုံးခြင်းနှင့် ယခုဆိုလျှင် သားတစ်ယောက်နှင့် ဒုတိယအကြိမ် လက်ထပ်ခြင်း—ဟူသော အတွေ့အကြုံများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ပိုဆိုးသည်မှာ၊ စာအုပ်ထဲရှိ မိထွေးသည် နာမကျန်းဖြစ်ပြီး ကျန်းမာရေးချို့တဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ ပြန်လည်လက်ထပ်ပြီးနောက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

ထိရောက်မှုမရှိသော ကူးပြောင်းခြင်း ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရမည်ဆိုလျှင် ဤအခြေအနေပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးရက်တာကာလပတ်လုံး လုနန်သည် ဝေဝါးမှုများနှင့် နေထိုင်ခဲ့ရပြီး၊ နေ့စဉ်နံနက်တိုင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အိမ်ကြီးသို့ ပြန်ရောက်နေရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လက်တွေ့ဘဝသည် ရက်စက်လှသည်။ ပြန်သွားရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ပုံပင်။

လုနန် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ပြန်မသွားနိုင်သည့်အတွက်ကြောင့် ကောင်းမွန်စွာနေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် သေဆုံးရမည့် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲရန်ပင်။ အသက်ကို ကိုးဆယ့်ကိုးနှစ် ၂၀၄၀ ပြည့်နှစ်အထိ နေထိုင်ရန်၊ ကမ္ဘာတစ်လွှားတွင် အခေတ်အမီဆုံး အဖွားဖြစ်လာရန် ဖြစ်သည်!

ဤမျှကြီးမားသော ပန်းတိုင်ကို စိတ်ထဲ၌ ထားရှိရင်း လုနန်သည် နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်မျှ ထပ်အိပ်နိုင်သေးသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ စဥ်းစားကြည့်လိုက်ဦး၊ သူဌေးသမီးတွေက စောစောမထဘူး။

သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး အိပ်ရာမှ ထလိုက်ကာ တံခါးကိုဖွင့်ပြီး အိမ်ထိန်းထံမှ ကလေးကိုခေါ်၍ ကလေး၏ ကျောကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်က မကြာခဏ ကြားဖူးသည့် အင်္ဂလိပ် ကလေးချော့တေးတစ်ပုဒ်ကို ညင်သာစွာ သီဆိုပေးလိုက်သည်။

သီချင်းဆိုရင်း တစ်ဝက်သို့ရောက်သောအခါ ကလေးငယ်၏ ငိုသံရပ်တန့်သွားသည်။ လုနန် အိပ်ရာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ တစ်မိနစ်ခွဲသာ ကြာသေးသည်။

ကလေးကို အိပ်ရာပေါ်တွင် ချပေးပြီးနောက် သူမသည် ကုဟွိုက်လေးအား တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ “ဘေဘီ၊ မေမေနဲ့အတူ နောက်ထပ်နည်းနည်းလေး ထပ်အိပ်ရအောင်နော်၊ ရရဲ့လား” 

တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ လုနန်သည် ကိုယ်တိုင်အိပ်ရာဝင်ကာ နူးညံ့အိစက်သော ကလေးငယ်လေးကို ဖက်ပြီး မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ အိမ်ထိန်းသည် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ရပ်နေသည်။ "..."

“ရဲဘော်လု၊ မနက်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။ ထပြီး စားသင့်ပြီ။ နင်ဗိုက်မဆာရင်တောင် ကလေးက ဆာနေပြီ။ ငါတို့က စစ်တပ်မိသားစုတွေ၊ အိပ်ရာထနောက်ကျတယ်ဆိုတာမျိုး မရှိဘူး။ အခု နင်လက်ထပ်ပြီး ဒီကိုရောက်လာပြီဆိုတော့ လိုက်နာသင့်ပြီ။ သူများတွေ နင့်ကို ရယ်စရာလုပ်တာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး။ မနက်ခင်းတွေမှာ ငါနဲ့အတူ ချက်ပြုတ်ပြီး အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်တာက အကောင်းဆုံးပဲ…”

အိမ်ထိန်းသည် အခန်းထဲရှိ လုနန်အား အသံကျယ်လောင်စွာ ခေါ်ကာ ကြမ်းတမ်းစွာ အမိန့်ပေးနေခဲ့သည်။ မည်သူမဆို နားထောင်မိလျှင် သူမသည် အိမ်ရှင်မဖြစ်ပြီး လုနန်မှာ အိမ်ထိန်းဟု ထင်ကြလိမ့်မည်။

သူမသည် လုနန်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

လုနန်သည် ဖေးမိသားစုနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ရက်ခွဲသာ ရှိသေးသော်လည်း ဤတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ မိသားစုအတွက် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည့် အန်တီစွင်းက လုနန်အတွက် စည်းကမ်းများ ချမှတ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ စကားလုံးများဖြင့် လုနန်ကို အမြဲတစေ နိမ့်ချပြောဆိုခဲ့သည်။

မည်သည့်နေရာက ရမှန်းမသိသော ယုံကြည်မှုဖြင့် လုနန်ကို မာန်မာနဖြင့် သဘောထားနိမ့်ချကြည့်နေသည့် အပြောအဆိုများလည်း ရှိနေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ခန့်က လုနန်သည် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားရန် မျှော်လင့်ခဲ့ပြီး သူမကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ဤအပြုအမူက အန်တီစွင်းအား သူမကို အနိုင်ကျင့်နိုင်သူအဖြစ် မြင်စေရန် ပိုမိုအားပေးခဲ့သည်။

 ယနေ့တွင် အန်တီစွင်းသည် အကြမ်းဖက်စွာပင် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ကာ လုနန်အား သူမ၏ အလုပ်ကို ကူညီရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

လုနန်သည် အခြေအနေကို ဆိတ်ဆိတ်ခံတတ်သူ မဟုတ်ချေ။ သူမသည် အိပ်ရာဘေးစားပွဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲယူကာ ကျယ်လောင်သော "ဘန်း" ဟူသော အသံဖြင့် တံခါးသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကမ္ဘာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

အိပ်ရာပေါ်တွင်ရှိနေသော ကုဟွိုက်လေးသည် ထိုဆူညံသံကို ကြားပြီး တောက်ပသော မျက်လုံးနက်ကလေးများနှင့် ထိုင်လိုက်သည်။ “မေမေ၊ ကစားမယ်!”

သူက လုနန်သည် သူ့နှင့်အတူ ကစားနေသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

ထိုအပြုအမူကြောင့် လုနန်သည် သူမ၏အိပ်ချင်စိတ်များ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကုဟွိုက်နဲ့ ဆော့ရန်အတွက် အိပ်ရာဘေးမှ အရုပ်သေးသေးလေးတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ ညဝတ်ဂါဝန်ကို ချွတ်ပြီး ဒူးဆစ်အထိရှည်သော အဖြူရောင် ပြင်သစ်ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ဆံပင်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စုစည်းထားကာ အန်တီစွင်း၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော မျက်နှာကိုပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ အိပ်ခန်းထဲမှ တိုက်ရိုက်ထွက်၍ ဒုတိယထပ်ရှိ ရေချိုးခန်းဆီ သွားခဲ့သည်။

ရေချိုးခန်းသည်လည်း တရုတ်ပြည်ထောင်စုရှေးခတ် စတိုင် ဖြစ်သည်။ လုနန်က ဤအိမ်နီလေးသည် လွတ်လပ်ရေးမရမီကတည်းက ကျန်ရစ်ခဲ့သော အဆောက်အအုံဖြစ်နိုင်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဖေးမိသားစုအား ခွဲဝေပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

မှန်ထဲမှ အမျိုးသမီးသည် နတ်သမီးတစ်ပါးနှယ် ပုံရိပ်ထင်ဟပ်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်သည် ရေကဲ့သို့ ညင်သာသည်။ သူမ၏ အလှမှာ ထင်ရှားပြီး သူမ၏ အသားအရေ ဖြူဖျော့နေသော်လည်း ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုမှာ မမှေးမှိန်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ကဗျာဆန်မှုနှင့် ရိုမန်တစ်ဆန်မှုတို့၏ အနှစ်သာရကို ပေါ်လွင်စေပြီး လေကဲ့သို့ ပေါ့ပါးခြင်း၊ ပန်းများပွင့်လန်းခြင်း၊ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ခြင်း၊ လကဲ့သို့ အေးမြခြင်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။

သူမသည် လုနန်နှင့် မျက်နှာချင်းတူသော်လည်း သူမမျက်လုံးများရှိ စိုစွတ်မှုသည် သူမ၏ အရှိန်အဝါကို အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်ချောမောလှပလွန်းခြင်းသည် ကောင်းသောအရာမဟုတ်ဘဲ ဤသည်မှာ မည်သည့်ခေတ်တွင်မဆို မှန်ကန်သည်။

မူလကိုယ်သည် သာမန်မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်တွင် သူမသည် စစ်ဆေးရုံသို့ သူနာပြုတစ်ဦးအဖြစ် ဝင်ရောက်ခွင့်ရရှိခဲ့သည်။ သူမသည် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ အာရုံကို ဖမ်းစားမိသည်မှာ မည်သည့်အချိန်က ဖြစ်သည်ကို မသိရသော်လည်း ထိုခေါင်းဆောင်က သူ့အတွက် စစ်ဆေးရုံ ဒါရိုက်တာကို မကြာခဏဆိုသလို အောင်သွယ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုခေါင်းဆောင်သည် မူလကိုယ်ထက် ဆယ်စုနှစ်များစွာ အသက်ပိုကြီးပြီး သူသည်လည်း အိမ်ထောင်သည် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မြေရှင်ပဒေသရာဇ် ခေတ်၏ စီစဉ်ထားသော လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှုများ ဟူသည့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူသည် ဇနီးအား အိမ်မှ မထွက်ခွာစေဘဲ ကွာရှင်းခဲ့ပြီး သူမအား သူ့ မိဘများကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ကျေးလက်တွင် ထားခဲ့ကာ မြို့ထဲတွင် ပိုမိုငယ်ရွယ်သော ဇနီးတစ်ဦးကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

သူ့ကို လက်ထပ်ခြင်းသည် အဖွဲ့အစည်းမှ သူမအား ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ဖြစ်သည်ဟုပင် မူလကိုယ်အား ကြွားဝါခဲ့သည်။

မူလကိုယ်သည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း တုံအသူ မဟုတ်သည့်အတွက် သဘာဝအတိုင်းပင် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

သို့သော် ဤခေတ်တွင် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေများမှာ လူတစ်ဦး၏ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒဖြင့် ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်သော အရာများ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထိုခေါင်းဆောင်တွင် အဆက်အသွယ်များရှိပြီး ဆေးရုံ၏ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဌာနတွင် အလုပ်လုပ်နေသော မူလကိုယ်၏ ဦးလေးအရင်းဖြစ်သူပင်လျှင် မူလကိုယ်ကို သဘောတူရန် လာရောက်စည်းရုံးခဲ့သည်။

သူ့စကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ဦးလေး၏အလုပ် ရရှိထားနိုင်ခြင်းသည် မူလကိုယ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်တွင် မူတည်နေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

မူလကိုယ်တစ်ယောက် လမ်းဆုံးရောက်နေချိန်တွင် သူမ၏ ပထမခင်ပွန်းသည် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပထမခင်ပွန်း၏ အမည်မှာ ကုဝေကော ဖြစ်သည်။ သူသည် စစ်မြေပြင်တွင် ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး စစ်ဆေးရုံသို့ ကုသမှုခံယူရန် သွားရောက်ခဲ့သည်။ မတော်တဆပင် မူလကိုယ်၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ နေ့ရောည အတူတကွ အချိန်ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ကုဝေကောသည် မူလကိုယ်ကို ချစ်မိသွားခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ ဇွဲမလျှော့သော လိုက်လံနှောင့်ယှက်မှုများအနက် တစ်ကြိမ်တွင် ကုဝေကောသည် သူရဲကောင်းဆန်စွာ မူလကိုယ်ကို ကူညီခဲ့ပြီး သူမအပေါ်ထားရှိသော သူ၏ ခံစားချက်များကို ဖွင့်ပြောခဲ့သည်။

ကုဝေကောသည် သူမထက် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် အသက်ပိုကြီးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ထပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဖြောင့်မတ်သူတစ်ဦးဖြစ်ကာ၊ အရေးအကြီးဆုံးမှာ မူလကိုယ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မကြာမီပင် သူတို့နှစ်ဦး လက်ထပ်ခဲ့ကြပြီး မကြာမီတွင် မူလကိုယ်သည် ကိုယ်ဝန်ရှိကာ သားဖြစ်သူ ကုဟွိုက်ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။

နှစ်နှစ်အကြာ၊ လွန်ခဲ့သော သုံးလခန့်က စစ်မျက်နှာပြင်တွင် တိုက်ခိုက်နေစဉ် ကုဝေကော၏ ရောဂါဟောင်း ပြန်လည်ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး မကယ်လိုက်နိုင်ခင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူသေဆုံးခြင်းမပြုမီ သူ၏အကြီးမားဆုံးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ ဇနီးသည်နှင့် ကလေးငယ်အတွက် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိတ်ဆွေကောင်း ဖေးကျန့်အား သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးရန် အပ်နှံခဲ့သည်။

ဤခေတ်ရှိ လူများသည် အလွန်လက်တွေ့ကျကြသည်။ သူ၏ သေတမ်းစာတွင် ကုဝေကောသည် လုနန်ဆန္ဒရှိပြီး ဖေးကျန့်ကလည်း အခြားသူတစ်ဦးကို သဘောမကျပါက သူတို့အတူတကွ နေထိုင်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။

ကုဝေကောသည် မူလကိုယ်၏ အကျိုးစီးပွားကို အလေးထားခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်။

သူသေဆုံးသွားပါက လုနန် အနိုင်ကျင့်ခံရမည်ကို သူစိုးရိမ်ခဲ့ပြီး သူနှင့်ပတ်သက်သူများထဲတွင် ဖေးကျန့်သာလျှင် လုနန်ကို တစ်သက်တာလုံး ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသူ ဖြစ်သည်။

နိမ့်ကျသော နောက်ခံမှ ဆင်းသက်လာပြီး စစ်မြေပြင်တွင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် စစ်မှုထမ်းဆုများ ရရှိခဲ့သော ကုဝေကောနှင့်မတူဘဲ၊ ဖေးမိသားစုသည် မြို့တော်တွင် ဩဇာအာဏာ ကြီးမားသည်။ ထက်မြက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည့် ဖေးကျန့်သည် အသက်သုံးဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်တွင် စစ်ဦးစီးချုပ်ရာထူးကို ရယူထားသည်။ သူ၏ မိသားစုနောက်ခံ သို့မဟုတ် ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များကြောင့် ဖြစ်စေ ဖေးကျန့်၏ မိသားစုဝင်များကို မည်သူမျှ မထိရဲခဲ့ကြပေ။

သို့သော် အခြေအနေများက ကုဝေကော မျှော်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ သူသေဆုံးကြောင်း သတင်းပြန့်နှံ့သောအခါ မူလကိုယ်ကို ယခင်က တပ်မက်ခဲ့သော ခေါင်းဆောင် ပြန်လာခဲ့ပြီး မူလကိုယ်၏ မရီး၊ ယောက်ဖများက သူမအား မုဆိုးဖို စက်ရုံဒါရိုက်တာတစ်ဦးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ကုဝေကော၏ မိထွေးသည် မူလကိုယ်ထံမှ နစ်နာကြေးတောင်းရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မူလကိုယ်အတွက် ဖေးကျန့်နှင့် လက်မထပ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ထိုပြဿနာရှာတတ်သော ဆွေမျိုးများက သူမကို သေသည်အထိ ဒုက္ခပေးနိုင်သည်။

ကံကြမ္မာသည် မူလကိုယ်အပေါ် အလွန်ရက်စက်ခဲ့ပုံရသည်။ ဖေးမိသားစုနှင့် လက်ထပ်ရန် တစ်ရက်အလိုတွင် သူမ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ပြန်လည်နိုးထလာသူမှာ ခေတ်သစ်မှ လုနန် ဖြစ်သည်။

ရေမိုးချိုးပြီးနောက် လုနန် အိပ်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အန်တီစွင်း မရှိတော့ပေ။ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်ဘဲဖြစ်စေ ကုဟွိုက်ကို အိပ်ရာစွန်းတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်လျက်ချန်ထားခဲ့ပြီး ပြုတ်ကျတော့မလို ဖြစ်နေသည်။

လုနန် လန့်သွားသည်။ ဒါသည် မိခင်ဖြစ်လာသည်မှာ သူမ၏ တတိယမြောက်နေ့ဖြစ်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြည့်အဝ မလိုက်လျောနိုင်သေးဘဲ အနည်းငယ် ပေါ့ဆနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် ကုဟွိုက်၏ မိခင်ဖြစ်လာပြီဖြစ်သည့်အတွက် တာဝန်ယူသင့်ပြီး ထိုသို့ ပေါ့ဆ၍ မရနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် နောင်တွင် ပိုမိုဂရုစိုက်ရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် သတိပေးခဲ့သည်။

သူမ၏မိခင် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကုဟွိုက်လေးသည် လက်များကို ဆန့်တန်းကာ ပွေ့ဖက်ရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ “မေမေ၊ ဖက်ဦး!”

ကုဟွိုက်သည် သူ့အမေနှင့် တူပြီး မိန်းကလေးတစ်ဦးထက်ပင် ပိုမိုနူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ သူ့ကို မြင်သူတိုင်း ချစ်ခင်တွယ်တာစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာစမြဲဖြစ်ပြီး လုနန်လည်း အပါအဝင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကုဟွိုက်ကို ချီကာ မနက်စာစားရန် အောက်ထပ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

လှေကားအောက်ခြေသို့ ရောက်သည်နှင့် ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်ကာ မနက်စာစားနေသော လူငယ်တစ်ဦးကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့ဘေးတွင် အန်တီစွင်းက ကြင်နာသဘောထားကောင်းသောပုံစံဖြင့် သူ့ကို အစစ အရာရာ လိုက်လုပ်ပေးနေသည်။ လုနန်သာ သူမ မျက်လုံးလှန်ကြည့်ခဲ့သည်ကို မမြင်ခဲ့ပါက ထိုသူတို့နှစ်ဦးသည် မတူညီသော လူနှစ်ဦးဟု ထင်မိပေလိမ့်မည်။

စားပွဲတွင် မနက်စာစားနေသော လူငယ်နှင့်ပတ်သက်၍ လုနန်သည် သူသည် ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သော ဖေးကျန့်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ လင်ပါသားဖြစ်သည်ကို လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဇာတ်လိုက်အပေါ် သိချင်စိတ်ဖြင့် သူမသည် သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်တွင် သူသည် ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး တောက်ပသော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိကာ အသက်ဝင်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုတို့ ထင်ရှားလျက် စစ်ဘက်နောက်ခံမိသားစုဖြစ်သည့်အတွက် အရပ်ရှည်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ တောင့်တောင့်မတ်မတ်ရှိနေသည်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် အလားအလာရှိသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဖေးကျန့်သည် အလွန်အမင်း ထိလွယ်ရှလွယ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အကြည့်ကို သတိပြုမိပြီး လုနန်ဘက်သို့ ပြင်းထန်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မည်သူဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ ခဏတာမျှ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် သူမနှင့် အလွန်တူသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ထားသည်။ အကြီးနှင့်အငယ် နှစ်ဦးစလုံးသည် စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်။

ဒီအိမ်မှာ ကလေးကို ဘယ်သူထပ်ပြီး ချီထားနိုင်သေးလဲ။ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ဖေးကျန့် အံကြိတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် အဘိုးအဘွားများနှင့် နွေရာသီကုန်ဆုံးပြီးနောက်မှ ပြန်ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဖခင်က ပြန်လည်လက်ထပ်ခဲ့သည်ကိုသာ သိရှိခဲ့သည်။ မိထွေးသည် ဤမျှငယ်ရွယ်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမသည် သူ့အသက်နှင့် နီးပါးတူပုံရသည်။

အထူးသဖြင့် သူမသည် ကလေးနှင့်အတူ ရှိနေသောအခါတွင် မိခင်နှင့်သား မဟုတ်ဘဲ မောင်နှမများကဲ့သို့ ပို၍ တူနေသည်။

ဖေးကျန့် စိတ်မသက်မသာခံစားရပြီး သူမထံမှ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

လုနန်သည် ထမင်းစားပွဲသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားကာ ကုဟွိုက်ကို ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးတွင် ထိုင်စေပြီးနောက် အခြားကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။

မိထွေးနှင့် လင်ပါသား၏ ဆက်ဆံရေးသည် အမြဲတစေ ရှုပ်ထွေးသော ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်မှု ပြသက အခြားသူများက မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်ဟု ထင်မြင်နိုင်သည်။ အလွန်အေးစက်က ပထွေးကို လက်မခံနိုင်ဟု ပြောဆိုနိုင်သည်။ လုနန်နှင့် ဖေးကျန့်တို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် အလွန်နုနယ်ကာ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် မိထွေးတစ်ဦးနှင့် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် လင်ပါသားတစ်ဦးကို တွေ့ရခဲသည့်အတွက် ပိုမို၍ပင် ဆိုးရွားသည်။

သို့သော်လည်း မစ္စလုက သူမ မရှက်သရွေ့ မည်သူမျှ သူမကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

အန်တီစွင်းသည် တိတ်တဆိတ် မျက်လုံးလှန်ကြည့်ပြီး ဖေးကျန့်ဘေးတွင် ခေါင်းမော့ကာ ရပ်နေပြီး လုနန် မရှိသကဲ့သို့ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားသည်။ မနက်စာနှင့် ပတ်သက်၍ အန်တီစွင်းသည် အနည်းငယ်မျှပင် မတုန်လှုပ်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူမသည် လူတစ်ဦးအတွက်သာ လုံလောက်အောင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ယခု ဖေးကျန့်က စားနေသည်ကို သူမ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအပြုအမူသည် လုနန်သည် ဖေးမိသားစုတွင် ပထမဆုံးနေ့၌ လင်ပါသားရှေ့တွင် ဒေါသမထွက်နိုင်ဟူသော အချက်ကို မှီခိုတွက်ချက်ထားသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်က သူမ၏ လင်ပါသားက မိထွေးသည် မိသားစုနှင့် ရင်းနှီးသော အိမ်ထိန်းကို ဒုက္ခပေးနေသည်ဟု ထင်မြင်ရုံသာမက သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် အပြင်လူများကလည်း သူမကို စိတ်ကြီးဝင်သူအဖြစ် မြင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လုနန်သည် ထိုထောင်ချောက်ကို မမိခဲ့ပေ။ သူမသည် အန်တီစွင်းအား စိုက်ကြည့်နေပြီး “ကျွန်မ မနက်စာ ဘယ်မှာလဲ” ဟု မေးသကဲ့သို့ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး လေထုသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဖေးကျန့်ပင်လျှင် လုနန်ကို မျက်လုံးပြူးပြီး ကြည့်လိုက်ကာ လုနန်၏ စစ်ဆေးမှုအောက်တွင် ရှိနေသော အန်တီစွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

အန်တီစွင်း - …

အန်တီစွင်း တစ်ခုခုပြောတော့မည့် အချိန်တွင် ဖေးကျန့်သည် သူ့ဘောင်းဘီကို ဆွဲသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူအောက်ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ဘောင်းဘီကို ဆွဲနေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို တွေ့ရပြီး သူ့လက်ထဲရှိ ကြက်ဥမွှေကြော်ကို မျက်လုံးစူးစိုက်ကြည့်နေကာ ကလေးအသံလေးဖြင့် “ကောကော၊ ဆာတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။