Chapter 17 ( End )

ငါ့ ဘဝမှာ အမြန်ဆုံးရေချိုးခဲ့တာပဲဆိုတာ ငါ သေချာတယ်။

ငါ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ဆေးကြောပြီး အပြင်ကို အပြေးပြန်ထွက်လာတယ်။

ကျန်းစစ်ယန်က ဆိုဖာပေါ်မှာ မှီနေတုန်းပဲ၊ ငါ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေ နည်းနည်းပြူးသွားတယ်။

“ပြီးပြီ”

ကျန်းစစ်ယန်က ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန်ရေချိုးရတာလဲလို့ မမေးခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအစား သုံးစက္ကန့်အကြာမှာပဲ သူ့အကြည့်က ငါ့ဆီကနေ ရွေ့သွားတယ်။

ငါ အင်္ကျီမဝတ်ထားဘူး။ ပြီးတော့ ဒါကို တမင်လုပ်ခဲ့တာပါ။

ငါ သူ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တော့ ပြတင်းပေါက်က လေအေးတွေကြောင့် ငါ့အသားတွေ ကြက်သီးထလာတယ်။

“အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား” 

ငါ မေးလိုက်တယ်။

ငါတို့ရဲ့ ပခုံးတွေက ထိလုနီးနီးဖြစ်နေပါတယ်။

သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံကို ငါ ကြားနိုင်ခဲ့ပြီး အသက်ရှူတိုင်း လှုပ်ရှားနေတဲ့ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို ခံစားရတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ညာဘက်ပခုံးက တင်းမာနေတာကို ငါ သတိထားမိလိုက်တယ်။

ပုံမှန်ဆို တည်ငြိမ်နေတဲ့ ကျန်းစစ်ယန်က ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ရှက်ရွံ့မှုမျိုးနဲ့ ဝန်ခံတယ်။ 

“ငါ ဒါကို တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးဘူး။” 

ငါ ရယ်ချင်တာကို ထိန်းချုပ်လိုက်တယ်။ 

“ဒါက မခက်ပါဘူး”

ဒါကိုကြားတော့ သူက ငါ့ကို ထပ်ကြည့်လာခဲ့တယ်။ အခု ရှက်ရွံ့နေတဲ့ဟန်မျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ… ပြင်းထန်နေတယ်။

ငါ သေချာပါတယ်။ ငါ သူ့ကို နမ်းချင်ခဲ့တယ်။

ဒီခံစားချက်က တစ်ခဏလေးအတွင်းမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်။

ငါတို့က ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဟန်ချက်ညီညီ လှုပ်ရှားခဲ့ကြတယ်။ တစ်ယောက်က နောက်ကျောကနေ ခေါင်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး တခြားတစ်ယောက်က ခါးကို ဖက်လိုက်တယ်။

ငါတို့ ဒါကို အကြိမ်တစ်ထောင်လောက် လေ့ကျင့်ခဲ့သလိုပါပဲ။

ငါတို့ ဆိုဖာကနေ အိပ်ခန်းထဲကို ရောက်သွားခဲ့ကြပြီး ညကနေ မနက်ခင်းဆီကို ရောက်သွားတယ်။

မနက် ၃ နာရီမှာ ကျန်းစစ်ယန်က ငါ့ဘေးမှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေခဲ့တယ်။

ငါ ဘယ်လောက်ကြာကြာ သူ့ကို ကြည့်နေခဲ့လဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး၊ ပျော်ရွှင်မှုတွေက အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားတယ်။

ငါက ငါတို့ ဒီလိုမျိုး ထာဝရနေနိုင်ရင် ကောင်းမယ်လို့ ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်တယ်။

ငါ သူ့ရဲ့မျက်လုံး၊ နှုတ်ခမ်းနဲ့ လည်ပင်းကို နမ်းလိုက်တယ်။ သူ့အင်္ကျီကြယ်သီးကို စပြီးဖြုတ်လိုက်တဲ့အခါ WeChat အကြောင်းကြားချက်တစ်ခုက ငါ့ကို ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်လာတယ်။

ငါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

သူ့ဖုန်းကို ကောက်ယူလိုက်တော့ စုန့်ရန်ဟယ်ဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု တွေ့လိုက်ရတယ်။

[ ဘာလို့ ပြန်မဖြေတာလဲ၊ ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ ]

ငါ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ 

[ မင်း မှန်းထားသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေတယ် ]

စုန့်ရန်ဟယ် : [ OMG! ရှင်တို့ ဒီလောက်မြန်တာလား?? ကျွန်မက ရှင်တို့ ဒါကို ခဏဆွဲထားဦးမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ CEO ရေ ကျွန်မ အခု ရှင်တို့ဇာတ်လမ်းကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရေးလို့ရပြီလား ]

ငါ ရပ်တန့်သွားတယ်။ 

[ မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ခေါ်လိုက်တာလဲ ]

စုန့်ရန်ဟယ်က ပြန်ဖြေဖို့ တစ်မိနစ်လောက် အချိန်ယူလိုက်တယ်။

သူ(မ) ပြန်ဖြေတော့ 

[ နင်က Jiang Si Yan လား ]

[ မင်း အရက်မူးနေတာလား ]

အစတုန်းကတော့ ငါက အရူး တစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတယ်လို့ ထင်နေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့မှ ငါ ကိုင်ထားတဲ့ ဖုန်းမှာ ဖုန်းကာဗာ မရှိဘူးဆိုတာ သိလိုက်တယ်။

ငါ အမြန် လှည့်လိုက်တယ်။

ငါ့ဖုန်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရှိနေခဲ့တယ်။

ဒါဆို ဒါက ဘယ်သူ့ဖုန်းလဲ။

တစ်ခုခု မှားနေပြီ။

ငါ စကားပြောမှတ်တမ်းကို အပေါ်ကို ရွှေ့ကြည့်လိုက်တယ်။ စုန့်ရန်ဟယ်က ကျန်းစစ်ယန်ကို နေ့တိုင်းနီးပါး စာပို့နေခဲ့တယ်။

မနေ့က သူ(မ)က ကျန်းစစ်ယန်ကို ပို့‌ထားသေးတယ်။ 

[ ချန်လွီ့ကျီ က မကြာခင် ဖွင့်ပြောတော့မယ် ] 

ကျန်းစစ်ယန် အမေရဲ့ မွေးနေ့မှာ သူ(မ)က ပို့ထားတယ်။

[ အမြန်ဆုံး ချစ်ခွင့်ပန်လိုက်ပါ၊ ချန်လွီ့ကျီက သူ ရှင့်ကို ကြိုက်တယ်ဆိုတာ ဝန်ခံထားတယ် ] 

ငါ့လက်ချောင်းတွေက တုန်ယင်နေရင်း ကျန်းစစ်ယန်က ပထမဆုံး စုန့်ရန်ဟယ်ကို ထည့်ခဲ့တဲ့အချိန်ကို ပြန်ရွှေ့ကြည့်လိုက်တယ်။

စုန့်ရန်ဟယ်ရဲ့ fanfiction ကို ငါ မသိခင်ကတည်းက ကျန်းစစ်ယန်က ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ။

သူ(မ)နဲ့ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းတာထက် ကျန်းစစ်ယန်က စုန့်ရန်ဟယ်ကို ဇာတ်လမ်းထဲက ဗျူဟာတွေက ငါ့ကို တကယ်ချစ်နိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်မလားလို့ မေးခဲ့တယ်။

ငါ အံ့ဩသွားပြီး ဇာတ်လမ်းတွေကို နှိပ်ကြည့်လိုက်တယ်။ 

ခက်ခက်ခဲခဲလုပ်ဆောင်တာနဲ့ အာရုံလွှဲပြောင်းတဲ့ ဗျူဟာက ကျန်းစစ်ယန်ရဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့လက လုပ်ခဲ့တာနဲ့ တူညီနေတယ်!!

ဒါဆို အခုထိ စုန့်ရန်ဟယ်က ကျန်းစစ်ယန်ကို ကူညီပေးနေခဲ့တာလား။

ငါ အမြန်ဆုံး အောက်ကို ရွှေ့လိုက်တယ်။ ကျန်းစစ်ယန်က တစ်ရက်အကြာမှာ စုန့်ရန်ဟယ်ကို မက်ဆေ့ခ်ျပို့လိုက်တယ်။ 

[ ငါ ကြိုးစားကြည့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာမှတုံ့ပြန်မှု မရှိဘူး ]

စုန့်ရန်ဟယ်က ပြန်ဖြေတယ်။ 

[ စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့၊ ကျွန်မကို ယုံ၊ ချန်လွီ့ကျီက ရှင့်ကို သေချာပေါက် ကြိုက်ပါတယ် ]

ကျန်းစစ်ယန် : [ ငါ ခံစားလို့မရဘူး ]

စုန့်ရန်ဟယ် : [ ကျွန်မကို ဒီကိစ္စကို အပ်လိုက်ပါ၊ ကျွန်မ လျှို့ဝှက်စုံစမ်းပြီး အဖြေတစ်ခုနဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့မယ် ]

ဒါဆို… အမှန်တကယ်တော့ စုန််ရန်ဟယ်က ငါ ပြောခဲ့တဲ့အရာအားလုံးကို ကျန်းစစ်ယန်ကို နေ့တိုင်း အစီရင်ခံနေခဲ့တာ။

ငါ ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲအိပ်နေရင်း လုံးဝထုံကျင်နေသလို ခံစားရတယ်။

ဒါဆို အစကနေအဆုံးထိ စုန့်ရန်ဟယ်နဲ့ ငါက ကျန်းစစ်ယန်ကို လိင်တူချစ်သူအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ဘဲ သူတို့က ငါ့ကို လှည့်ဖျားနေခဲ့တာလား။

ရုတ်တရက် ငါ့လက်ထဲက ဖုန်းကို ကျန်းစစ်ယန်က ယူသွားခဲ့တယ်။

ငါ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေထဲက အပြစ်ရှိတဲ့ဟန်ကို မြင်ဖို့ လှည့်လိုက်တယ်။

“ရှင်းပြချင်လား”

ကျန်းစစ်ယန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး စတင်လိုက်တယ်။

“မင်း ဘွဲ့ရပြီး ရှန်ဟိုင်းကို ပြန်လာတဲ့အခါ ငါ အရမ်းပျော်ခဲ့တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက မင်းကို အမှတ်တရတွေပေါ်ပဲ မှီခိုနေရတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ နေ့တိုင်းတွေ့နိုင်ပြီဆိုတာ သိလို့ပဲ”

“ဒါပေမဲ့ မင်းအပေါ် ငါ့ခံစားချက်တွေက မတူညီဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်, မင်း ငါ့ကို ပြန်ကြိုက်အောင် လုပ်ဖို့ ပိုခက်ခဲမယ်ဆိုတာကို ငါသိတယ်”

“ဒါကြောင့် အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ စဉ်းစားခဲ့တာက မင်း ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေသရွေ့ပဲ လုံလောက်တယ်လို့ပါ၊ ငါတို့ တခြားလူတွေထက် ပိုရင်းနှီးနေသရွေ့ ဒီခံစားချက်တွေကို ငါ ကိုယ့်ဘာသာ သိမ်းထားနိုင်တယ်”

ကျန်းစစ်ယန်က ခဏရပ်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြစ်သွားတယ်။

“ဒါပေမဲ့ လူတွေက လောဘကြီးတယ်၊ မင်းက ရုပ်ရည်ကောင်းပြီး ကုမ္ပဏီမှာ မိန်းကလေးအများကြီးက မင်းကို ကြိုက်ကြတယ်၊ ငါ အမြဲတမ်းနီးပါး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ဖွင့်ပြောတာကို ကြားရတယ်”

“ငါ စပြီးကြောက်လာခဲ့တယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကြားက အကွာအဝေးကို ဖြိုခွဲမှာကို ငါကြောက်ခဲ့တယ်၊ ဒါကို ငါ မဖြစ်စေနိုင်ဘူး၊ မင်းကို ပြန်ရဖို့ ငါ လေးနှစ်စောင့်ခဲ့ရတယ်၊ ငါ မင်းကို မဆုံးရှုံးချင်ဘူး”

“ဒီစိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေချိန်မှာ စုန့်ရန်ဟယ်က သူ(မ)ရဲ့ လူမှုမီဒီယာမှာ fanfiction တွေကို တင်ခဲ့ပြီး ငါ့ဆီကနေ ဝှက်ဖို့ မေ့သွားခဲ့တယ်”

“ငါက နှိပ်ကြည့်ရုံပဲတတ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ငါ့ရဲ့ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုက ဒေါသမထွက်ခဲ့ဘူး၊ အဲဒီအစား… အချိန်အကြာကြီး ပိတ်ထားတဲ့ ဝိုင်ပုလင်းဟောင်းကြီး ရုတ်တရက် အဖုံးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ တူခဲ့တယ်၊ ကြာရှည်စွာ ဖိနှိပ်ထားတဲ့ ရနံ့တွေက ထွက်လာခဲ့တယ်၊ ငါသာ ဒီအခွင့်အရေးကို အခုမယူခဲ့ရင် ငါ အကောင်းဆုံးအချိန်ကို လွဲချော်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်”

“ငါ မြန်မြန်မလုပ်ခဲ့ရင် အနာဂတ်မှာ ငါပြောဖို့ အခွင့်အရေးမရနိုင်ဘူး၊ ငါ ဆက်မစောင့်ချင်တော့ဘူး၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ မင်း စကားပြောမှတ်တမ်းတွေထဲမှာ မြင်ခဲ့သလိုပဲ… စုန့်ရန်ဟယ်က မင်းကို ငါလိုက်နိုင်ဖို့ ကူညီပေးနေခဲ့တယ်…”

ကျန်းစစ်ယန်က စကားပြောပြီးတဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေ နီရဲနေခဲ့တယ်။ 

“မင်းသာ ဒါကို လက်မခံနိုင်ရင် ငါ့ခံစားချက်တွေကို စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ လိမ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်…”

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ငါက နမ်းလိုက်ပြီး သူ့စကားကို ဖြတ်လိုက်တယ်။

နူးညံ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက သူ့စကားတွေကို တိတ်ဆိတ်စေခဲ့တယ်။ ငါတို့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချိတ်ထားခဲ့တယ်။

“ကျွန်တော် တစ်ခုမှ ဒေါသမထွက်ဘူး”

မှောင်မိုက်နေတဲ့အလင်းရောင်ထဲမှာ သူ့ရဲ့မှောင်မိုက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေက လှုပ်ရှားနေတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဖော်ပြနေခဲ့တယ်။

“ကျွန်တော် အရမ်းကို ကျေးဇူးတင်တာ”

“ဘာအတွက် ကျေးဇူးတင်တာလဲ”

“ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရမ်းကြာကြာ လွဲချော်မသွားခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်တာ”

''ကျွန်တော် အားလုံးကို ပြန်လုပ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်မှာ ချစ်ကြိုက်ခဲ့တာမျိုးကို လိုချင်တယ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့ ရှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ပြောမထွက်တဲ့ ခံစားချက်တွေက ခင်ဗျားအတွက်လည်း အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခဲ့ရမယ်”

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ အရမ်းကြာသွားတယ်”

ငါတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကြတယ်။ ငါတို့ကြားက အကွာအဝေးတွေကို ပိတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ အတိတ်က ရှစ်နှစ်တာကာလကို ပြင်းပြစွာ ပြန်လည်ပြင်ဆင်နေခဲ့သလိုပါပဲ။ ကျန်းစစ်ယန်က လုံးဝမထိန်းချုပ်ခဲ့ပါဘူး။

မနက်ခင်းရောက်ခါနီးမှာ ကျန်းစစ်ယန်က ဘာလို့ ငါက အဲဒီတုန်းက မရင်းနှီးတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့ ဒီလောက်စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတာလဲလို့ ရုတ်တရက် မေးလိုက်တယ်။

“မင်း မကြောက်ဘူးလား”

ဟုတ်ပါတယ်။ ငါ ကြောက်ခဲ့ပါတယ်။ ပုံမှန်လူတစ်ယောက်က သေခြင်းတရားကို ကြောက်မှာပဲ။

ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုက ငါ ပေးနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးအကူအညီက ရဲကိုခေါ်ဖို့ပဲ။

အဲဒီညက ငါ လသာဆောင်ပေါ်မှာ ပုန်းနေပြီး ရဲကိုခေါ်ခဲ့တယ်။ ငါ လူသတ်သမားကို တိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ခင်ဗျားက အကူအညီတောင်းဖို့ အော်ဟစ်လိုက်တဲ့အထိတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

အဲဒီအချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာထဲကနေ ထွက်ခွာသွားသလို ခံစားရတယ်။

ငါသာ အခု ခင်ဗျားကို မကယ်ခဲ့ရင် ခင်ဗျား သေသွားမယ်ဆိုတဲ့ ပြင်းပြတဲ့ ကြိုတင်ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။

“ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို မသေစေချင်ဘူးဆိုတာကို သိလို့ ကျွန်တော် အထဲကို ပြေးဝင်ခဲ့တာ”

“ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်… သေလုနီးပါးဖြစ်နေခဲ့တဲ့အချိန်မှာ ငါက ငါ့ရဲ့ကယ်တင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်”

– The End –