Chapter 7

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ CEO.. ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အပူချိန်ကို တိုင်းနေတယ်ဆိုတာ မသိလို့ပါ၊ ကျွန်တော် အခုမှ နိုးလာလို့ စိတ်နည်းနည်းရှုပ်ထွေးနေလို့ပါ…”

ကျန်းစစစ်ယန်က ဆိုဖာပေါ်မှာ တစ်ဝက်လောက်လှဲနေပြီး နားထင်ကို ပင်ပန်းစွာ ပွတ်နေတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် သူ့အဝတ်တွေက နည်းနည်းရှုပ်ပွနေတယ်။

ငါ ခပ်ဖွဖွချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူ့ကို တိုက်ရိုက်မကြည့်ရဲတော့ပါဘူး။

မျက်နှာအေးစက်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ကျန်းစစ်ယန်က “ဪ” လို့ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘူး။

အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့ CEO တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ငယ်စဉ်ကတည်းက မပြသဖို့ လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် တခြားလူတွေရဲ့အမြင်မှာ ကျန်းစစ်ယန်က ဘယ်တော့မှ ဒေါသထွက်တာ မရှိပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူက အခု ဒေါသထွက်နေတယ်ဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်။

ဒါက လေမုန်တိုင်းမရှိ၊ ငြိမ်သက်နေတဲ့ ပင်လယ်ကြီးလိုပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အောက်မှာတော့ လှိုင်းတွေဟာ တအိအိနဲ့ တက်နေတယ်။

ဒီအချိန်မှာ စုန့်ရန်ဟယ်ရဲ့ အချိန်မကိုက်တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေက ငါတို့နှစ်ယောက် ဘာလို့ရုံးကို မလာသေးတာလဲဆိုပြီး ဆက်တိုက်မေးနေတယ်။

ငါ ကျန်းစစ်ယန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ 

[ မနေ့ညက ငါ ဖျားနေလို့ CEO က ငါ့ကို ပြုစုပေးခဲ့တော့ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ ဒီနေ့အလုပ်မသွားတော့ဘူး ]

စုန့်ရန်ဟယ် : [ သူက မင်းကို တစ်ညလုံး ပြုစုပေးခဲ့တာလား ]

ငါ : [ ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ငါ ခုနက သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိလိုက်တယ် ]

စုန့်ရန်ဟယ် : [ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ ]

ငါ : [ သူက ငါ့ကို နမ်းမယ်ထင်လို့ ငါက သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်မိတယ် ]

ငါ မစဉ်းစားဘဲ ပို့လိုက်မိတယ်။

စုန့်ရန်ဟယ်က အလောတကြီး စာရိုက်နေပြီးနောက် အသံမက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ပို့လိုက်တယ်။

ငါ အဲဒါကို စာသားအဖြစ် ပြောင်းဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမဲ့ ငါ့လက်ချော်သွားပြီး အဲဒါက ထွက်ပေါ်လာတယ်။

စုန့်ရန်ဟယ်က နတ်မိစ္ဆာမလို အော်လိုက်တယ်။ 

“CEO က မင်းကို နမ်းတော့မှာလား!!!”

“…”

ငါ အမြန်ဆုံး ဖုန်းပိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းစစ်ယန်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

သူက အဲဒီနေရာမှာ လှဲနေတုန်းပဲ။ တခြားလက်ထဲမှာ ဖုန်းကို ကိုင်ထားပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို စာရိုက်နေပုံရတယ်။ ငါ့ဖုန်းအသံကြားတော့ သူ ရိုက်နေတာကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး ငါ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ပြန်ဆက်ရိုက်နေတယ်။

ငါ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်နေခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့မျက်နှာအမူအရာက မပြောင်းလဲပါဘူး။ ငါ့ကို ခဏလောက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး တခြားဘာမှ မပြောတော့ဘဲ စာဆက်ရိုက်နေတယ်။

ငါ စိတ်ပူပန်မှုနဲ့ ထုံကျင်နေခဲ့တယ်။

ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။

သူ ဒေါသထွက်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မကြားလိုက်တာလား။

သူ တည့်တိုးကြီး ဖြေပေးလို့ မရဘူးလား။

ကျန်းစစယန် တိတ်ဆိတ်နေတော့ ငါလည်း ဘာမှပြောရဲဘူး။ ငါက တစ်ခုခုမှားလုပ်မိတဲ့ ခွေးလေးတစ်ကောင်လို ဆိုဖာပေါ်မှာ ကွေးနေခဲ့တယ်။

သူ့ကို စာပို့နေတဲ့သူက မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက်ပို့နေပါတယ်။ ကျန်းစစ်ယန်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘာမှအရေးမကြီးတော့သလို ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပျံသန်းနေတယ်။

အဆုံးမရှိတဲ့အချိန်တစ်ခုလို့ ခံစားရပြီးနောက်မှာတော့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေက နောက်ဆုံးမှာ ရပ်သွားတယ်။

ကျန်းစစ်ယန် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ့လက်ဖဝါးကို သူ့လည်ပင်းပေါ် ဖိလိုက်ပြီး အကြာကြီး ခေါင်းငုံ့ထားခဲ့သလို ညင်ညင်သာသာ နှိပ်နယ်လိုက်တယ်။

ငါ သူ့ကို ကြည့်ရင်း တံတွေးမျိုချလိုက်တယ်။

“မင်းနဲ့ စုန့်ရန်ဟယ်က ရင်းနှီးတဲ့သူငယ်ချင်းတွေလား”

ဒီလို ဆူညံသံကြားထဲမှာတောင် သူ သူ(မ)ရဲ့အသံကို မှတ်မိနေတာလား။

သူ သူ(မ)ကို တကယ်ကြိုက်နေတာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

ငါ မျက်လုံးတွေကို အောက်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

“ကျွန်တော်တို့က သူငယ်ချင်းတွေပါပဲ”

“သူငယ်ချင်းတွေပဲလား” 

သူ ရှင်းပြလို့မရတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်တယ်။ 

“မနေ့ညကနေ ဒီမနက်အထိ မက်ဆေ့ခ်ျပို့နေတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပေါ့၊ မင်း ငါ့ကို ဒီလိုစာတွေ ပို့ဖူးတာ မမြင်ဖူးပါဘူး”

သူ မက်ဆေ့ခ်ျနည်းနည်းကြောင့် သဝန်တိုနေတာလား။

ဘယ်နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးလို့ သူ(မ)ကို ဒီလောက်ကြိုက်နေတာလဲ။

ငါတို့ နေ့တိုင်း စာအပြန်အလှန်ပို့နေရင် သူ(မ) အရမ်းပျော်ရမှာ။

ငါ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာနဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ 

“ခင်ဗျားက ကျွန်တော်နဲ့ စုန့်ရန်ဟယ်ကို သဝန်တိုနေတာလား၊ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘာမှမရှိပါဘူး၊ ပြီးတော့ သူ(မ)ကလည်း ကျွန်တော့်ကို မကြိုက်ပါဘူး”

ငါပြောလိုက်တဲ့ စကားထဲက တစ်ခုခုကြောင့် ကျန်းစစ်ယန်က ပိုပြီးဒေါသထွက်သွားတယ်။ သူက သွားတွေကြားကနေ ပြောလိုက်တယ်။ 

“ဟုတ်တယ်၊ မင်းရဲ့ဦးနှောက်ထူထဲတာနဲ့ ဘယ်သူက မင်းကို ကြိုက်မှာလဲ”

သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အပူချိန်တိုင်း ကိရိယာကို စားပွဲပေါ် ပစ်တင်လိုက်တယ်။ 

“ငါ့အိမ်မှာ နားနေတာ လုံလောက်ပြီလား၊ မင်းစားပြီးရင် အိမ်ပြန်တော့”

“ကျွန်တော်…”

ငါ စကားပြောတော့မလိုလုပ်နေတုန်း ကျန်းစစ်ယန်က အိပ်ခန်းထဲကို ဒေါသတကြီး ပြန်ဝင်သွားပြီး တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်တယ်။

“…”

ငါ ဘာမှားပြောလိုက်မိလို့လဲ။

ငါ ရှင်းပြပြီးသားပါ။

သူက စုန့်ရန်ဟယ်ကို တကယ် ဒီလောက် အလေးထားနေတာလား။

~~~