Chapter 6

“ချန်လွီ့ကျီ”

သက်တော်စောင့်အဖြစ် သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက် ငါ အရည်အချင်းပြည့်ဝနေပြီလို့ ပြောနိုင်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ကျန်းစစ်ယန်က ငါ့ကို ခေါ်လိုက်တဲ့အခါတိုင်း ချက်ချင်းအဖြေပြန်ပေးနိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ပြောလို့မဖြစ်တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုထဲမှာ နစ်မြောနေတုန်းမှာပဲ ငါ မျက်လုံးတွေ ဖွင့်ပြီး ချက်ချင်းနိုးလာတယ်။

“ရှိတယ်”

ငါ ထိုင်ဖို့ကြိုးစားနေတုန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ကျန်းစစ်ယန်ရဲ့လက်က ငါ့နဖူးပေါ်မှာ ရှိနေပါတယ်။

ကျန်းစစ်ယန်က အိပ်ရေးမဝထားတဲ့ပုံပေါ်တယ်။ သူ့မျက်တွင်းညိုတာတွေက သိသိသာသာ ပြင်းထန်နေပြီး ပုံမှန်ဆို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်နေတဲ့ သူ့ဆံပင်တွေကလည်း ရှုပ်ပွနေတယ်။

ငါ ဆိုဖာပေါ်မှာ လှဲနေရင်း သူ့ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

ငါ့အောက်က ဆိုဖာက ဧရာမရေဝဲကြီးတစ်ခုလို ခံစားရပြီး ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာကို အောက်ကို ဆွဲချနေသလိုပါပဲ။ ငါ အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲနေပေမဲ့ သူ့ကို ပိုနီးကပ်နိုင်ရင် ငါ ပြန်လည်မွေးဖွားလာမယ်ဆိုတာကို သိနေခဲ့တယ်။

ဒီလိုစဉ်းစားပြီးနောက် ငါ ဒါကို လုပ်ဆောင်လိုက်တယ်။

ငါ တစ်ဝက်လောက် ထိုင်လိုက်ပြီး အခုချိန်မှာ ငါ့ကို ဆွဲဆောင်နေတဲ့ သူ့မျက်နှာဆီကို ပိုနီးကပ်လာအောင် ရွေ့လိုက်တယ်။

ငါ ဘာလုပ်တော့မှာလဲ။

ငါ မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါက သူ့ကို နမ်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် မသင့်တော်တဲ့ အပြုအမူမျိုး လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာတော့ လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး။

ငါက သူ့ကို ပိုနီးကပ်ချင်ရုံလေးပါ။

ကျန်းစစ်ယန်က သူ့ရဲ့မှောင်မိုက်နေတဲ့ မျက်တောင်တွေ တုန်ခါနေရင်းနဲ့ ငါ့ကို ကြည့်ဖို့ ခေါင်းငုံ့လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ငါ့အင်္ကျီကြယ်သီးကို ဖြုတ်ဖို့ လက်လှမ်းလိုက်တယ်။

ငါက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာထဲမှာ ပျောက်ဆုံးနေတုန်း ရုတ်တရက် သူ့လက်ချောင်းတွေကို ခံစားမိလိုက်တယ်။

အဲဒါက နည်းနည်းလေး ထိမိရုံလေးပါ။ ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားကနေ ကိုယ်ခန္ဓာအနှံ့ လျှပ်စီးကြောင်းလေး စီးဆင်းသွားသလို ခံစားရတယ်။

ကျန်းစစ်ယန်က ငါ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့လက်က ငါ့လည်ပင်းအောက်ကို ရွေ့သွားတယ်။

ငါ့လည်ချောင်းထဲကို ခက်ခက်ခဲခဲမျိုချလိုက်ပြီး ရှင်းပြလို့မရတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားမိလိုက်တယ်။

ဘာလို့ ဒီလို တင်းမာတဲ့ တားမြစ်ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်လာရတာလဲ။ ငါတို့က လုံးဝအပြစ်ကင်းတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား…

ပြီးတော့ ဒါက အရမ်းမြန်မနေဘူးလား။

ဒါကို တန်းခုန်ကျော်လိုက်တာလား။

ငါအသက်ရှူသံက ပိုပြီးမြန်လာခဲ့တယ်။ ငါ့စိတ်က ဒါက မှားနေတယ်လို့ ပြောနေပေမဲ့ ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာကတော့ ငြိမ်နေခဲ့တယ်။

ငါတို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကိုတောင် မသိရသေးဘဲနဲ့ ဒါကို တန်းခုန်ကျော်လိုက်တာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား။

CEO က မနက်အစောကြီး နိုးလာပြီး စိတ်ကူးပေါက်လို့ လုပ်လိုက်တာဆိုရင်ကော။

CEO ရဲ့လက်က ငါ့ရင်ဘတ်ကို ရောက်နေပြီ။ ငါ နည်းနည်း တုန်သွားပြီး ငါ့နှုတ်ခမ်းတွေကလည်း ငါ့သွားတွေကြောင့် ရဲရဲနီနေပါပြီ။

ဒါက မှားနေတယ်! မှားနေတယ်!

ရပ်လိုက်တော့!

ချန်လွီ့ကျီ!

မင်း လုံးဝလက်မခံသင့်ဘူး!

CEO က စိတ်ရှုပ်ထွေးနေနိုင်ပေမဲ့ မင်းကတော့ မဟုတ်ဘူး!!

ငါ သွားတွေကို တင်းတင်းကျိတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် CEO ကို တွန်းထုတ်လိုက်ရင်း အော်လိုက်တယ်။ 

“ဒါက မဖြစ်သင့်ဘူး!!” 

ကျန်းစစ်ယန် ယိုင်ပြီး မြေပြင်ပေါ်လဲကျသွားတယ်။

ငါ သက်ပြင်းချပြီး စိတ်အေးသက်သာသွားတယ်။

CEO က မြေပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး ငါ့ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေတယ်။ ငါ သူ့လက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့လက်ထဲမှာ ငါ့လက်မောင်းအောက်ကနေ ထုတ်လိုက်တဲ့ အပူချိန်တိုင်း ကိရိယာလေးကို ကိုင်ထားလေရဲ့။

“...”

“ဘာက မဖြစ်သင့်တာလဲ”

“ချန်လွီ့ကျီ မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေတာလဲ၊ ငါ မင်းကို ဘာလုပ်တော့မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလဲ!”

~~~