Ch 48
Viewers 11k
Chapters 190

48 : လက်စားချေခြင်း

 

လင်းဖန် ရပ်နေသည့် ထောင့်မှကြည့်လျှင် ချူရှောင်နှင့် လျိုလီတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းရှိုက်နေသော ချစ်သူစုံတွဲငယ်လေးနှင့် တူနေသည်။

 

သူတို့သည် လိုက်ဖက်ညီစွာ ရှိနေကြသည်။

 

သူတို့အတူ ရပ်နေသည့် ပုံရိပ်သည် ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းလှသည်။

 

လင်းဖန်သည် သူ၏ လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းကို မဲ့ကာ အေးစက်သော အပြုံးကို ဆင်မြန်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ မဆိုင်းမတွဘဲ ထွက်သွားလေသည်။

 

အရာအားလုံးသည် ယခင်ဘဝကအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဘာမျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။

 

သူသည် အချိန်ကို နောက်ထပ် မဖြုန်းသင့်တော့ပေ။ အကယ်၍ သူသည် အသုံးမဝင်သော သားကောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရခြင်းကို မလိုလားပါက သူ၏ ခြေလှမ်းများကို မြန်မြန်လှမ်းရမည်ဖြစ်သည်။

 

“ဟေ့ လင်းဖန်၊ မင်းပဲ။ မင်းတို့ကျောင်းမှာ မင်းက အရမ်းနာမည်ကြီးတယ်လို့ ကြားတယ်နော်”

 

လူမိုက်တစ်စုသည် စာသင်ခန်းသို့ သွားနေသော လင်းဖန်၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

 

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းဖန်သည် သူတို့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

 

သူသည် အသက်ပြန်ရှင်လာခါစက ထိုသူတို့၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားသည်။

 

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် လင်းဖန်၏ ဘာခံစားချက်မှ မပြသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူသည် သစ်သားတုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဟမ့်! မင်းက အခု နာမည်ကြီးနေပြီဆိုတော့ ငါတို့ကို မေ့သွားပုံရတယ်။ ငါ မင်းကို သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးမယ်”

 

လင်းဖန်သည် အနိုင်ကျင့်ခံရသော်လည်း ပြန်လည် ခုခံရန် မဝံ့ရဲသော သူရဲဘောကြောင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတွင် မိန်းကလေးများက သူ့ကို ဝိုင်းဝန်း ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ ထို့ထက်ပို၍ ပြီးခဲ့သည့်အပတ်က ကျောင်းဖွင့်ပွဲတွင် ကျောင်းသားကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် သူသည် မိန့်ခွန်းပင် ပြောကြားခဲ့ရသေးသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့်ဆိုလျှင် သူတို့အားလုံး အလွန်မပျော်ရွှင်ကြပေ။

 

သူတို့သည် လင်းဖန်ကို မနာလိုဝန်တို ဖြစ်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သူ့ကို တွေ့သည့်အခိုက်အတန့်တွင် သင်ခန်းစာပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

 

လင်းဖန်သည် ခေါင်းကို မော့ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ စိတ်မကြည်ဘူး။ မင်းတို့ ငါနဲ့ ဝေးဝေးနေတာ ကောင်းမယ်”

 

ပိုတိကျစွာ ပြောရလျှင် သူသည် အလွန်အမင်း ခံစားနေရသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ သူသည် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

 

လင်းဖန်၏ ဂရုမစိုက်ဟန်သည် ထိုလူများကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

 

“F*ck! မင်းကိုယ်မင်း ဘာထင်နေတာလဲ? မင်းကို မနာခံလို့ သမပေးမယ်”

 

“မင်းက ငါတို့ကို အဲဒီလိုမျိုး ရဲရဲတင်းတင်း ပြောရဲတယ်ပေါ့? မင်း သေချင်လို့လား?”

 

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ လက်ကို ခါးတွင် ထောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ပိုက်ဆံအားလုံးကို ငါတို့ကို ပေး၊ ပြီးရင် ဒူးထောက်ပြီး ငါတို့ကို တောင်းပန်၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ကို သေအောင် ရိုက်သတ်ပစ်မယ်”

 

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လင်းဖန်၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်သည့် အပြုအမူကြောင့် သူတို့ လန့်သွားခဲ့ကြသည်။ ယခုအကြိမ်တွင် သူတို့သည် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

 

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းဖန် ပြုံးလိုက်သည်။

 

“မင်းတို့အတွက် ဘာကောင်းလဲဆိုတာ သေချာမသိကြဘူးပဲ ဆိုတော့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ်”

 

ထိုစကားနှင့်အတူ လင်းဖန်သည် သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ လမ်းဘေးရှိ ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

 

သူသည် စိတ်တိုနေပြီး ဒေါသကို ထုတ်ဖော်ရန် လိုအပ်နေသည်။

 

“Damnit! မင်းကများ? လာကြစမ်းကွာ၊ သူ့ကို ကောင်းကောင်းကြီး သင်ခန်းစာပေးလိုက်ရအောင်”

 

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ထိုလူမိုက်များသည် တုတ်ကောက်များကို ကောက်ယူကာ လင်းဖန်၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကြသည်။

 

“မင်း ကိုယ့်သေတွင်းကို တူးနေတာပဲ” လင်းဖန်သည် မျက်လုံးကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လူမိုက်ခေါင်းဆောင်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ထိုးလိုက်သည်။

 

၎င်းသည် မတရားသော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း လင်းဖန်သည် ဒဏ်ရာမရခဲ့ပါ။ ထိုအစား ထိုလူဆိုးများသည် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရသည်။

 

သူတို့သည် မိမိတို့၏ အင်အားကို လွန်၍ ခန့်မှန်းခဲ့ကြပြီး မိုက်မဲစွာ တိုက်ပွဲကို စတင်ခဲ့ကြသည်။

 

လင်းဖန်သည် မြေအောက် လက်ဝှေ့ပွဲကွင်း၏ အတော်ဆုံး လက်ဝှေ့သမားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ လူသတ်မှုဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုသူများပင် ထိုလူဆိုးငယ်များကို အသာလေး အနိုင်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

 

မကြာမီ သူတို့သည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ကာ တောင်းပန်လာကြသည်။

 

"အား! မရိုက်ပါနဲ့... လင်းဖန်... မစ္စတာလင်း၊ ကျွန်တော် မှားသွားတာ သိပါတယ်... မရိုက်ပါနဲ့တော့..."

 

လင်းဖန်သည် လူမိုက်ခေါင်းဆောင်၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို ထိုးရန်ပြင်လိုက်စဉ် ထိုလူမိုက်က ငိုယိုကာ အကူအညီတောင်းခံလာသည် "မစ္စတာ... ကျေးဇူးပြုပြီး... မရိုက်ပါနဲ့..." လေးလအတွင်း လင်းဖန်သည် မည်သို့ ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်ကို သူ မတွေးဝံ့တော့ပေ။

 

လင်းဖန်သည် ကျောင်းတွင် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပါ။ သူသည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး စိတ်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

 

သူသည် လူမိုက်ခေါင်းဆောင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် "ငါ့မျက်စိရှေ့က ထွက်သွားစမ်း”

 

သူသည် ကိုင်းကာ သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုလူမိုက်များသည် အဝေးသို့ ပြေးသွားကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

 

သူသည် ယခင်ဘဝက ထိုလူမိုက်များ၏ ရိုက်နှက်မှုကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခံခဲ့ရသည်။ ယနေ့တွင် သူသည် နောက်ဆုံး၌ လက်စားချေနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်၌ သူ အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

 

အနည်းဆုံးတော့ ဤအရာက သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။

 

သို့သော် ထိုအရာသည် လုံလောက်မှု မရှိသေးပေ….

Prev Next