33 : အနှောင့်အယှက်
သူ မမြင်ဖူးသော သူ့ဖခင်နှင့် နောက်အိမ်ထောင်ပြုသွားသော
သူ့မိခင်တို့ကြောင့် လေ့လေ့အတွက် လိုအပ်သော စာရွက်စာတမ်းများ အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးသား
ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မှတ်ပုံတင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်သည် အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးခဲ့သည်။
လေ့လေ့အတွက် နေထိုင်ခွင့် လျှောက်ထားပြီး နောက်တစ်နေ့တွင်
လင်းဖန်သည် လေ့လေ့အား သူငယ်တန်းသို့ ခေါ်သွားကာ ကျောင်းအပ်နှံခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များကို
အပြီးသတ်ခဲ့သည်။
သူသည် အလွန်ပျော်ရွှင်မှုမရှိသော ငယ်ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။
ကလေးတစ်ယောက်ကို မည်သို့ သင်ကြားရမည်ကို သူ မသိပေ။
ထို့ပြင် လင်းဖန်သည် နေ့စဉ် လုပ်စရာများစွာ ရှိသည်။
သူသည် ကျောင်းသားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ရန်
အချိန်မရှိပေ။
ထို့ကြောင့် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုမှာ လေ့လေ့အား
သူငယ်တန်းသို့ ပို့ရန် ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် လူမှုဝန်ထမ်းဂေဟာတွင် အုပ်စုလိုက်
ကြီးပြင်းလာခဲ့သော လေ့လေ့သည် အလွန် လိုက်လျောညီထွေ နေတတ်သည်။ လင်ဖန်သည် လေ့လေ့သည် အဆောင်နေ
သူငယ်တန်းတွင် အခက်အခဲ ရှိလိမ့်မည်ဟု မစိုးရိမ်ခဲ့ပေ။ သစ်စိမ်းရိပ်သာ လူမှုဝန်ထမ်းဂေဟာ၏
ပညာရေးဆိုင်ရာ ချဉ်းကပ်မှုကို သူ သဘောမတူသော်လည်း။
နံနက်စောစောတွင် လင်းဖန်သည် လေ့လေ့အား ကျောင်းမသွားမီ
သူငယ်တန်းသို့ ပို့ခဲ့သည်။
သူသည် လေ့လေ့ အတွက် ဈေးကြီးသော အဝတ်အစားအချို့ကို
ဝယ်ပေးခဲ့သည်။ ယခု လေ့လေ့သည် ချစ်စရာကောင်းသော်လည်း ပိန်နေဆဲပင်။
"သူငယ်တန်းမှာ ဆရာမစကားကို နားထောင်ပြီး အတန်းဖော်တွေနဲ့
အဆင်ပြေအောင် နေနော် ကိုယ့်ကို ရန်မစသရွှေ့ တခြားကလေးတွေကို မရိုက်နဲ့ အဲ... နောက်ပြီး
ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ချစ်တာကြိုက်တာတွေ မလုပ်နဲ့..."
လင်းဖန်သည် အသုံးဝင်မည့် အကြံဉာဏ်အချို့ကို ပေးရန်
ဦးနှောက်ကို ခြစ်ခြုတ်ကာ စဉ်းစားနေသည်။
"ချစ်တာကြိုက်တာ? အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?"
"ထားလိုက်တော့"
"အို... တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို
ရိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"
"အဲဒီလို အခြေအနေမှာ မင်း ပြန်ရိုက်လို့ရတယ်"
အစပိုင်းတွင် လင်းဖန်သည် သူ အနိုင်ကျင့်ခံရသောအခါ ပြန်မတိုက်ရဲခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင်
သူသည် "ဒုက္ခနည်းလေ ကောင်းလေ" ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အမြဲတိတ်ဆိတ်စွာ
ခံနိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ထောင်ကျသွားပြီး အနိုင်ကျင့်သူများသည် အားနည်းသည်ဟု
ထင်သောသူများကို ရွေးချယ်ကြသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်ခဲ့သည်။
အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ခြင်းသည် လူ့သဘာဝ၏ ပုံမှန်
လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
"အို..."
ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဆရာမတစ်ဦးသည် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ခွင့်လွှတ်ပါရှင်... မစ္စတာလင်း၊ ကျွန်မတို့ သူငယ်တန်းကို ကောင်းကောင်း စီမံထားပါတယ်။
ရန်ပွဲတွေဆိုတာ ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး"
သူမ၏ လေသံသည် ဖော်ရွေသည်။
ဤသူငယ်တန်းသည် N မြို့တွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ဤနေရာရှိ
ကျောင်းသားတိုင်းသည် မင်းမျိုးမင်းနွယ်များမှ ဆင်းသက်လာသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့်
ဆရာမသည် မိဘများအပေါ် အမြဲတမ်း ဖော်ရွေသော သဘောထားကို ထားရှိသည်။
"အို... ဟုတ်ပါပြီ လေ့လေ့ ဆရာမနဲ့အတူ လိုက်သွားတော့"
"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လာခေါ်မှာပါနော်?"
လို့ လေ့လေ့က မေးသည်။
"အေး ငါ လာမယ်"
"တကယ်လား?" လေ့လေ့သည် လင်းဖန်၏ အင်္ကျီလက်ကို
ဆွဲကာ တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
လင်းဖန်သည် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း လေဘလေ့အပေါ် ကြင်နာခဲ့သော်လည်း
သူသည် စိတ်မလုံခြုံသေးပေ။ သူသည် လူမှုဝန်ထမ်းဂေဟာတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။
"အေး"
"ဟုတ်ပြီလေ၊ ကျွန်တော် အတန်းသွားတော့မယ်။ ဒါကို
မှတ်ထား..."
"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"
လေ့လေ့သည် ရုတ်တရက် တစ်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်
"ဖန်ဖန် ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း!"
လင်ဖန်သည် လေ့လေ့၏ လက်ညှိုးညွှန်ပြရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ
မီးပွိုင့်တွင် စောင့်နေသော ဈေးကြီးသော စပို့ကားတစ်စီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဆင်းရဲမွဲတေမှုမှ ရုန်းထွက်လာခဲ့သူ
တစ်ယောက်အနေဖြင့် လင်းဖန်သည် မည်သည့်အမှတ်တံဆိပ် ကားဖြစ်သည်ကို သေချာပေါက် မသိပေ။
သိုသော် ကားထဲမှာ ဘယ်သူပါလဲဆိုတာ သူ သိသည်။
သူသည် ချူရှောင်ပင် ဖြစ်၏။
လေ့လေ့သည် မျက်နှာများကို ကောင်းကောင်း မှတ်မိနိုင်လိမ့်မည်ဟု
သူ မထင်ခဲ့ပေ။ လေ့လေ့သည် ချူရှောင်၏ ဓာတ်ပုံကို တစ်ကြိမ်သာ မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း ယခု
တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ချူရှောင်ကို မှတ်မိသွားသည်။
"ဟိုလူကို မြင်လား ဖန်ဖန်? သူ... သူ..."
လင်းဖန်သည် လေ့လေ့၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် ပိတ်ကာ
"မင်း အာကာသယာဉ်မှူး အရုပ်လိုချင်ရင် တိတ်တိတ်နေစမ်း"
"အို... ဟုတ်ပြီ..." လေ့လေ့သည် သူ၏ လက်သေးသေးလေးများဖြင့်
ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
သူ့အတွက် အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ အာကာသယာဉ်မှူး အရုပ်တစ်ရုပ်
ရှိရန်ပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် လင်ဒါက သူ့ကို စကားနားထောင်ရန် ပြောထားသည်။
မဟုတ်ပါက သူသည် လူမှုဝန်ထမ်းဂေဟာသို့ ပြန်ပို့ခံရလိမ့်မည်…