Ch 29
Viewers 11k
Chapters 190

29 : ကျွန်တော် အကျဉ်းသား တစ်ယောက်ကို လာတွေ့တာ

 

ကားနောက်ကြည့်မှန်ထဲမှ လှမ်းကြည့်သော တက္ကစီဒရိုင်ဘာ၏ မျက်လုံးတို့တွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်များ တွေ့နေရသည်။ "ဟေ့ကောင်လေး၊ ငါတို့လို ယဉ်ကျေးတဲ့လူတွေက ကားပြတင်းပေါက်ကနေ ပစ္စည်းတွေ ပစ်ချတာမျိုး မလုပ်သင့်ဘူးကွ"

 

ထို့အပြင် လင်းဖန်၏ လုပ်ရပ်ကို ကင်မရာမှ မှတ်တမ်းတင်မိပါက ဒရိုင်ဘာမှာ ဒဏ်ငွေဆောင်ရဖွယ်ရှိသည်။

 

"ကျွန်တော် အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပါတယ်" ဟု လင်ဖန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ သူ့အသံမှာ အေးစက်လွန်းလှသည်။

 

သူ စိတ်မကြည်လင်ဖြစ်နေသည်မှာ တက္ကစီဒရိုင်ဘာကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ချူရှောင်၏ ချစ်သူများကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

 

ထိုနေ့တွင် တက္ကစီဒရိုင်ဘာမှာ ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ့ဒေါသ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

 

ဒရိုင်ဘာသည် လင်းဖန်၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သို့သော အတွေးများ ရှိနေသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ လင်းဖန်၏ မျက်လုံးများတွင် ပေါ်နေသော လူသတ်လိုသော အကြည့်များက သူ့ကို ကြက်သီးထစေသည်။

 

လင်းဖန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အေးစက်မှုကြောင့် သူ ကြောက်ရွံ့သွားသည်။

 

"အိုး ဘုရားရေ! သူက ငယ်ပေမယ့် တော်တော် အန္တရာယ်များမယ့်ပုံပဲ... အခု ငါ သိပြီ၊ ဘယ်တော့မှ လူတစ်‌ယောက်ကို အပေါ်ယံကြည့်ပြီး မဆုံးဖြတ်သင့်ဘူး။ သူက လူသတ်မှု၊ မီးရှို့မှု၊ လုယက်မှုနဲ့ တခြား ရက်စက်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေကို ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ လူမျိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်..." ဟု ဒရိုင်ဘာက သူ့ဘာသာတွေးနေမိသည်။

 

သူ၏ ထင်မြင်ချက်ကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ပို၍ပင် ယုံကြည်သွားသည်။ သူသည် စတီယာရင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အရှိန်မြှင့်စက်ကို ပို၍ နက်နက်နင်းလိုက်ပြီး တိုင်းကျောက်လမ်းမကြီးဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်တော့သည်။

 

"မင်းသွားမယ့်နေရာက ဟိုးရှေ့မှာပဲ။ အဲ့ဒီမှာ ကားပြန်လှည့်ဖို့ ခက်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီမှာ ဆင်းလို့ရလား? ... ငါ မင်းကို ပိုက်ဆံ ပြန်မတောင်းတော့ပါဘူး"

 

မကြာသေးမီက တက္ကစီဒရိုင်ဘာ အများအပြားသည် လူသူအရောက်အပေါက်နည်းသော နေရာများသို့ ဆွဲဆောင်ခြင်းခံရပြီးနောက် လုယက်ခံခဲ့ရသည်။ အချို့မှာ အသက်ပင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ယခု သူတို့ လိုချင်သောအရာမှာ ငွေကြေးသာဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ အသက်ကို မည်သည့်အရာထက်မဆို ပို၍ တန်ဖိုးထားသည်။

 

"အိုကေ" လင်းဖန် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ သူသည် ယွမ် ၂၀ တန် ငွေစက္ကူကို ကားပြတင်းပေါက်မှ အတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

 

အဆောင်မှူးတစ်ဦးက လင်းဖန်ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "ဟေ့! ခဏနေဦး! ဒါ ထောင်ပဲ။ မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ?"

 

"ကျွန်တော် အကျဉ်းသားတစ်ယောက်ကို လာတွေ့တာပါ"

 

"အကျဉ်းသားတစ်ယောက်ကို? ဒီထောင်က ရာသက်ပန် ပြစ်ဒဏ်ကျခံနေရတဲ့ အကျဉ်းသားတွေအတွက်ပဲ။ မင်း မှန်ကန်တဲ့ နေရာကို ရောက်နေတာ သေချာရဲ့လား?"

 

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့် ဦးလေး ဒီထောင်ထဲမှာ ရှိတယ်။ သူ့နာမည်က လေဝူ" ဟု လင်းဖန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

 

သူသည် သူ၏ အိတ်ထဲမှ ယွမ် ၅၀၀ ထုတ်ကာ အဆောင်မှူးထံ ပေးလိုက်သည်။

 

သူသည် ထောင်ထဲတွင် ဆယ်နှစ်ကြာ နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မရေးထားသော စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို သိသည်။

 

"ဟေ့! မင်းက သဘောကောင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ။ ခဏလေးစောင့်ဦး။ ငါတို့ အကျဉ်းသားစာရင်းကို ကြည့်လိုက်ဦးမယ်... အေး ဟုတ်ပြီ၊ လေဝူဆိုတဲ့ အကျဉ်းသားတစ်ယောက် ရှိတယ်။ လက်မှတ်ထိုးပြီး ဧည့်တွေ့ခန်းမှာ သွားစောင့်နေလိုက်"

 

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လင်းဖန်သည် မှတ်ပုံတင်စာအုပ်တွင် သူ၏နာမည်ကို လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပြီး မည်သည့် ဆိုင်းဘုတ်ကိုမျှ မကြည့်ဘဲ ဧည့်တွေ့ခန်းဆီသို့ တန်းသွားလိုက်သည်။

 

မကြာမီ အဆောင်မှူးသည် လေဝူကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။

 

"ဒါ သူလား?"

 

"ဟုတ်ပါတယ်"

 

"မင်းကို ၁၀ မိနစ်ပဲ အချိန်ပေးမယ်။ အချိန်‌ကို ဂရုစိုက်”

 

"အိုကေ"

 

"ဟေ့‌ကောင်လေး! မင်းဘယ်သူလဲ ? ငါ မင်းကို မသိဘူး။ ဘာလို့ ငါ့ကို လာတွေ့တာလဲ?" လေဝူက မေးသည်။ သူ့အသံတွင် စိတ်မရှည်သည့် လေသံပါ‌နေ၏။ သူ့ဇနီးသည် သေဆုံးသွားပြီ။ သူ့ကို လာတွေ့မည့်သူ တစ်ယောက်မှ ရှိမည်ဟု သူ မထင်ခဲ့ပေ။

 

"ကျွန်တော့်နာမည် လင်းဖန်ပါ"

 

ခေါင်းတွင် ဘာအမွှေးအမှင်မှမရှိသော၊ ကိုယ်လုံးတောင့်တင်းသော လူကြီးတစ်ယောက်က သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း လင်းဖန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ဝေဆာလာသည်။

 

"လင်းဖန်? ငါ မင်းကို မသိဘူး ဆိုတာ သေချာတယ်"

 

လင်းဖန်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး "ဖြစ်နိုင်တာက ကျွန်တော်တို့ မကြာခင်သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"။

 

တိတိကျကျပြောရလျှင် လင်းဖန်သည် သေရာမှ ပြန်ရှင်လာခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းလွန်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်နှင့် နှစ်လအကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤထောင်ထဲ၌ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံကြခြင်းဖြစ်သည်။ လေဝူသည် သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်က သူ့ထံမှ အစားအသောက်များကို လုယူခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။

 

"တော်စမ်း! မင်း ရူးကြောင်ကြောင်တွေ လျှောက်ပြောနေတာပဲ။ မင်းနဲ့ လာကစားနေဖို့ ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး" လေဝူ ထရပ်လိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

 

သို့သော် လင်းဖန်၏ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းကြောင့် သူ ရပ်တန့်သွားသည်။

 

"မင်းနာမည် လေဝူ။ မင်း အသက် ၃၈ နှစ် ဒါမှမဟုတ် ၃၇ နှစ် ရှိပြီ။ မင်းကို တောမှာ မွေးတယ်။ မင်း ငယ်ငယ်တုန်းက N မြို့ကို ရောက်လာတယ်။ မင်း အသက် ၁၆ နှစ်တုန်းက။ မင်း အောင်မြင်မှုတွေ ရချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ မင်း အသက် ၃၀ မှာ အိမ်ထောင်ကျတယ်။ နောက်တော့ မင်းမိန်းမ ကိုယ်ဝန်ရလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အရက်ဆိုင်မှာ အရက်ရောင်းနေတုန်း ရမ်းကားတဲ့ လူမိုက်တချို့က သူ့ကို အနိုင်ကျင့်တယ်။ သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ မင်း သူတို့ကို သတ်လိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် မင်း အဖမ်းခံရပြီး ထောင်ကျသွားတယ်..."

 

Prev Next