Welcome To MM Storyteller
LOGIN
27 : ချစ်ခြင်းမေတ္တာ
ကင်းမဲ့ခြင်း
"မင်း တစ်ရက် ခွင့်ယူချင်တယ်? တကယ်ပြောနေတာလား?
မင်းလို ကျောင်းသားတွေ အများကြီး မြင်ဖူးတယ် မင်း ခွင့်ဘယ်နှစ်ခါ တောင်းဖူးလဲ သိရဲ့လား?
မကြာသေးခင်က မင်း စာတွေမှာ တိုးတက်မှုတွေ ရှိလာတာ မှန်ပေမဲ့ ဒီလို ဆက်လုပ်နေရင် မင်း
အဆင့်တွေ ကျသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။"
ရုံးခန်းထဲတွင် သင်ကြားရေးဌာနမှူးသည် လင်းဖန်ကို
ခွင့်မယူရန်အတွက် တိုက်တွန်းစည်းရုံးနေသည်။
ထင်ရှားသည်မှာ လင်းဖန် ခွင့်မကြာခဏ တောင်းသောကြောင့်
သူ အလွန်စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်နေသည်။
လင်းဖန် ချောင်းဟန့်ကာ "တကယ်တော့ ကျွန်တော်
ခွင့်တောင်းဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သိတဲ့အတိုင်းပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က
ကျွန်တော် လူမိုက်တွေလက်ချက်နဲ့ တော်တော်ဆိုးဆိုး အရိုက်ခံခဲ့ရတယ်။"
"ကျောင်းက အဲဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား?"
"ဟွန့်! အေး ငါ့ကို အဲဒီ လူမိုက်တွေနဲ့ ငါ့ကြားက
ပြဿနာကို ရှင်းပြတဲ့ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ရေးခိုင်းသေးတယ်" ဟု သူ သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်သည်။
လင်းဖန်၏ မျက်လုံးများသည် မှောင်မည်းသွားသော်လည်း
သူ ပြန်မပြောခဲ့ပါ။
"ဟုတ်ကဲ့ ကိစ္စက ပြေလည်သွားပါပြီ။ ကျွန်တော်
ဆေးရုံကို သွားခဲ့ပြီး ဆရာဝန်က ကျွန်တော့်ကို ဦးနှောက်ထိသွားမှားဆိုးလို့ အပတ်တိုင်း
ဆေးရုံကို ဆေးစစ်ဖို့ သွားခိုင်းတယ်။ ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေပါ။" ထိုသို့ပြောပြီး
လင်းဖန်သည် ဆေးမှတ်တမ်းကို သင်ကြားရေးဌာနမှူးထံ ပေးလိုက်သည်။
အမှန်စင်စစ် လင်းဖန် ဆေးရုံသို့ မသွားခဲ့ပါ။ သူသည်
ဂူဇီမင်ကို ဆေးမှတ်တမ်းတစ်ခု ပြုလုပ်ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် ဆေးကုသစရိတ်ကို
ထိုလူမိုက်များထံမှ တောင်းခံလိုသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ခွင့်ယူလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"မင်း အမှန်တစ်ဝက် အမှားတစ်ဝက် ပြောနေတာလား?"
သင်ကြားရေးဌာနမှူးသည် မသေချာသော မျက်လုံးများဖြင့် ဆေးမှတ်တမ်းကို ကြည့်ကာ လင်းဖန်ကို
စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အရင်ကထက် အများကြီး သက်သာလာပါပြီ။
ဒါပေမဲ့ ဒီမနက် ခေါင်းကို မတော်တဆ တိုက်မိသွားလို့ အခု ခေါင်းကိုက်နေတယ်။"
“ဂျီးဇက်၊... ဒါ တော်တော်ဆိုးတာပဲ! ကောင်းပြီ ဆေးရုံကို
သွားပြီး စစ်ဆေးမှု အပြည့်အဝ ခံယူလိုက်ပါ။ မင်းနေလို့ မကောင်းသေးရင် အိမ်မှာပဲ နှစ်ရက်လောက်
နားနေလို့ရတယ်။"
'သူ တမင်သက်သက် ဖျားချင်ယောင်ဆောင်နေလား မနေလားငါ
မသိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ကျောင်မှာ မူးမေ့လဲသွားမှာကို ငါ မလိုလားဘူး' ဟု သင်ကြားရေးဌာနမှူး
သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ ဘောပင်ကို ကောက်ယူကာ လင်းဖန်၏ ခွင့်တောင်းခံလွှာတွင်
လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သည်။
"မင်း ဒီနေ့ ခွင့်ယူချင်တယ်?" လုအိုလီသည်
လင်းဖန်၏ ခွင့်တောင်းခံလွှာပေါ်ရှိ သင်ကြားရေးဌာနမှူး၏ လက်မှတ်ကို တွေ့သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ် ကျွန်တော် ဆေးစစ်ဖို့ ဆေးရုံကို သွားရမယ်။"
"အိုး..." လုအိုလီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"မင်း အလုပ်မရှိဘူးဆိုတော့ ငါ့ကို ကူညီပါဦး။
ဒါ စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုပဲ။ ဒီစာရွက်အိတ်ထဲမှာ လိပ်စာရေးထားတယ်။ အဲဒီလိပ်စာအတိုင်း သွားပို့ပေးပါ။"
ထိုသို့ပြောပြီး လုအိုလီသည် စက္ကူအိတ်တစ်လုံးကို ယူကာ လင်းဖန်ကို ပေးလိုက်သည်။
"ဒီမှာ ယွမ် ၅၀ ယူသွား။ ပို့ခ ပေးလိုက်။ ကျန်တဲ့
ပိုက်ဆံက မင်းဟာပဲ။"
"အိုး..." လင်းဖန်သည် ဘာမှ မပြောဘဲ လုအိုလီထံမှ
စာရွက်စာတမ်းကို ယူကာ ထွက်သွားသည်။
သူသည် ယခင်ဘဝက လုအိုလီ၏ နောက်လိုက်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း
ယခုတွင် လုအိုလီအား ပြောစရာ စကားမရှိတော့ပေ။
သူ့ဘဝ၏ ကြေကွဲဖွယ်ရာများအတွက် လုအိုလီ အပါအဝင် မည်သူ့ကိုမျှ
အပြစ်မတင်သင့်ပေ။ သူကိုယ်တိုင်သာ အပြစ်တင်သင့်သည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ကြင်နာမှုကို
လျစ်လျူရှုခြင်းဖြင့် မှားယွင်းခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လင်းဖန်သည် အတန်းထဲသို့ ပြန်သွားသည်။ သူသည် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို
ယူကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ့ကို တားလိုက်သည်။
"အဲ... လင်းဖန်။"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"
"အင်း... ငါ ဓာတုဗေဒ မေးခွန်းတစ်ခုမှာ နားမလည်လို့။
နင် ငါ့ကို ကူညီနိုင်မလား?"
ထင်ရှားသည်မှာ သူမသည် သူ့ကို စကားစမြည် ပြောရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုမိန်းကလေးသည် လုအိုလီထက် များစွာ ရိုးသားပြီး
ချစ်စရာကောင်းသည်။
လင်းဖန်သည် သူမကို ဖော်ရွေစွာ ပြုံးပြကာ "ငါ
အခု ဆေးရုံကို သွားရမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း လိုချင်ရင် မနက်ဖြန် ငါ ကူညီမယ်လေ။"
လင်းဖန်သည် မကြာသေးမီက အတော်လေး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူ၏ အတန်းဖော်များသည် သူ့အပေါ်ထားရှိသော သဘောထားကို ပြောင်းလဲခဲ့ကြသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ အတန်းဖော်များစွာသည် သူ့ကို
စကားပြောရန် ကြိုးစားကြပြီး သူကလည်း အမြဲတမ်း ဖော်ရွေစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
သူသည် ပေါင်းသင်းလွယ်သော၊ ဖော်ရွေသော လူတစ်ယောက်
ဖြစ်ခဲ့သလား?
လုံးဝ မဟုတ်ပါ။
ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ကင်းမဲ့ခြင်းသည် သူ၏ ယခင်ဘဝတွင်
ကြေကွဲဖွယ်ရာများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER