Chapter 13 ( End )

အဲဒီနေ့က ဘယ်လို အဆုံးသတ်သွားလဲဆိုတာ ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး။

ငါ မှတ်မိတာက ငါ ကြောင်နေတုန်း လုပေချန်နဲ့ တွဲဖို့ သဘောတူလိုက်မိတယ်လို့ ထင်ရတယ်။

ရှင်းရှင်းပြောရရင် တွဲကြည့်တာက သေတာနဲ့ တူတူပဲ။

ငါ ဝမ်လီ သူ့ကို အကြံပြုထားတဲ့ အေးစက်စက် CEO ဝတ္ထုကိုလည်း ဖတ်လိုက်တယ်။

ဒါက Omegaverse ယောက်ျားကိုယ်ဝန်ဆောင် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်။

မှတ်ဉာဏ်ရောထွေးမှုက ရက်အနည်းငယ်ပဲ ကြာခဲ့လို့ ငါ အရမ်း ကျေးဇူးတင်မိတယ်။ 

မဟုတ်ရင် ငါ ဒုက္ခကြီးကျယ် တွေ့ရမှာကြီး!

ဝန်ခံပြီးနောက်မှာ လုပေချန်က ပိုတောင် ရဲတင်းလာတယ်၊ ငါ့နေရာမှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း နေတော့တယ်။

သူ့ငှားခထက်တောင် ပိုဈေးကြီးတဲ့ ဆိုဖာနဲ့ ဧည့်ခန်းက ဆိုဖာကို အစားထိုးလိုက်သေးတယ်။

လုမိသားစု နောက်ဆုံးတော့ ခရီးကနေ ပြန်ရောက်လာကြတယ်၊ ဒါပေမယ့် လုရှောင်ပေက ကျန်ခဲ့တယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းသမီးလေးက လုပေချန်ကို ဒယ်ဒီလို့ ခေါ်နေတုန်းပဲ၊ ငါ့ကိုတော့ ဖေဖေလေးလို့ ခေါ်တယ်။

ဘယ်သူပဲ ချော့ချော့ မရဘူး။

နောက်ဆုံးတော့ မဒမ်လုက ပြောလိုက်တယ်။ 

"ပေ့ပေ့ကို ထားလိုက်ပါ၊ ပေချန်က ဒီအခြေအနေမှာ ကလေးမယူနိုင်ဘူး၊ ကလေးကို ကတိပေးပြီးမှ မတည်ခဲ့တာကြောင့် သူ မိဘအသစ် လိုချင်တာကို ငါ အပြစ်တင်လို့မရဘူးလေ"

ဒါကြောင့် လုရှောင်ပေ အိမ်မှာရှိတဲ့ ကျောင်းပိတ်တိုင်းမှာ လုပေချန်နဲ့ ငါက အတွေ့အကြံမရှိတဲ့ အဖေတွေအနေနဲ့ အလုပ်များနေခဲ့ကြတယ်။

ငါ ရုတ်တရက် တစ်ယောက်တည်းကနေ ပြည့်စုံတဲ့ မိသားစုနဲ့ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ လုရှောင်ပေနဲ့ တစ်လကြာ ဆက်တိုက် ဆော့ပြီးနောက်မှာ လုပေချန်က အရင်ဆုံး လက်လျှော့လိုက်တယ်။

သူ ကလေးကို ထုပ်ပိုးပြီး မဒမ်လုဆီ ပို့လိုက်တယ်၊ ငါ့ကို ဆွဲခေါ်ပြီး ပျားရည်ဆမ်းခရီးသွားဖို့ အချိန်ရောက်ပြီလို့ ပြောတယ်။

ငါတို့ မထွက်ခင်မှာ ငါက လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို ဖြည့်နေတုန်းပဲ။

"မစ္စတာလု၊ ဒါက ပျားရည်ဆမ်းခရီးဆိုတော့ မင်္ဂလာဆောင်ခွင့်အဖြစ် မှတ်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်ပြုပေးပါ"

လုပေချန်က ချွဲချွဲနွဲ့နွဲ့ ကပ်ပြီး

"မင်္ဂလာဆောင်ခွင့်ဆိုတော့ ဘာလို့ ကိုယ့်ကို မစ္စတာလုလို့ပဲ ခေါ်နေသေးတာလဲ လောင်ကုန်းလို့ မခေါ်သင့်ဘူးလား"

ငါ မျက်နှာသေနဲ့ ဒီချွဲပျစ်နေတဲ့ ခွေးကြီးကို ကန်ထုတ်လိုက်တယ်။

"မခွင့်ပြုဘူးလား၊ ဒါဆို ကျွန်တော် ပေ့ပေ့နဲ့ အိမ်မှာပဲ နေတော့မယ်"

"... ကိုယ် သေချာပေါက် ခွင့်ပြုပေးမှာပေါ့"

လုပေချန်က မြန်မြန် လက်မှတ်ထိုးတယ်၊ ငါ့ကို ကျေနပ်အောင်လို့ မင်္ဂလာဆောင်ဘောနပ်စ်ပါ ထပ်ထည့်ပေးသေးတယ်။

ငါ ကွန်ပျူတာကို မျက်နှာသေနဲ့ပဲ ပိတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စတွေကို လင်လင်ကို လွှဲပေးလိုက်တယ်။

လုပေချန်က ငါ့ကို "ဇနီးလေး" လို့ ဘယ်နှစ်ကြိမ် ခေါ်မှန်းမသိတော့တဲ့အခါမှ ငါတို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြတယ်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မိသားစုတစ်ခုမှာ အချစ်ရူးတစ်ယောက် ရှိတာနဲ့တင် လုံလောက်ပြီ!

~~~