Chapter 14

အားဟေး ရဲ့ စကားတွေက ငါ့ကို ဉာဏ်အလင်းရစေတယ်။ ချိန်းတွေ့တာက လုပ်ငန်းစဉ်အကြောင်းပဲ။ ရလဒ်အကြောင်း မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ အမြဲထင်ခဲ့တာ။ 

ဒါပေမယ့် မတူညီတဲ့နည်းနဲ့ စဉ်းစားကြည့်တော့ ကျိုးယန် နဲ့ ငါက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြိုက်နေတာဆိုတော့ ဘာလို့ ဒီလောက် စွမ်းအင်တွေ ဖြုန်းတီးနေရမှာလဲ။ ချစ်ချစ်ခင်ခင် အတူတူ ပျော်ရွှင်နေလိုက်ပေါ့။ 

ဒီအချက်ကို သဘောပေါက်ပြီးနောက် ငါ ကျိုးယန် နဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စကားပြောဖို့ စီစဉ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူက ငါ့ကို လမ်းခရီးထွက်ပြီး တောထဲမှာ စခန်းချဖို့ အရင်ဖိတ်ခေါ်တယ်။ 

သူ့အခန်းဖော်အချို့နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူငယ်ချင်းတွေလည်း ပါဝင်မှာတဲ့။ ဒီ ကောင်လေးတွေက ကျိုးယန် နဲ့ အရမ်းရင်းနှီးကြတယ်။ သူတို့က လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျိုးယန် နဲ့ ငါ့ကို နောက်ပြောင်နေပုံရပေမယ့် တကယ်တော့ ငါတို့ကို တွဲပေးဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ။ သူတို့ နောက်ပြောင်နေတာကို ငါ ပြုံးလိုက်တယ်။ 

တကယ်ရှက်လာတဲ့အခါ ငါ ကျိုးယန် ကို ပုံမှန်အတိုင်း ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူက သူတို့ကို တိတ်အောင် ကန်ထုတ်လိုက်တယ်။ 

ဒါက ပိုပြီး ကျယ်လောင်တဲ့ နောက်ပြောင်မှုတွေဆီပဲ ဦးတည်သွားစေတယ်။ 

ဒါကြောင့် စခန်းချတဲ့နေရာမှာ Truth or Dare ကစားနေတုန်း ငါ့အလှည့်ရောက်တော့ ကောင်လေး အုပ်စုတစ်စုက ကျိုးယန် နဲ့ ငါ့ကို အနီးအနားက သစ်တောထဲကို ဆယ်မိနစ်လောက် သွားပြီးမှ ပြန်လာဖို့ ဆိုးဆိုးသွမ်းသွမ်း အကြံပြုကြတယ်။ 

ဒါက ဓာတုဗေဒနည်းအရ လိုက်ဖက်တဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ဗီရိုထဲ ထည့်လိုက်တာနဲ့ တူတူပဲ။ 

ငါ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သစ်တောဘက်ကို အရင်လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ ရင်းနှီးတဲ့ ခြေသံတွေက ငါ့နောက်ကနေ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လိုက်လာတယ်။ 

ညဘက် သေးငယ်တဲ့သစ်တောက တိတ်ဆိတ်ပြီး ထူးဆန်းနေတယ်။ 

ငါ့အသက်ရှူသံနဲ့ ကျိုးယန် ရဲ့အသံကိုပဲ ကြားရတယ်။ စခန်းကနေ အလင်းရောင်လေးတစ်စွန်းတစ်စ ထွက်နေတယ်။ 

လုံလောက်အောင် ဝေးပြီလို့ ထင်တော့ ငါ ရပ်လိုက်ပြီး ကျိုးယန် နဲ့ စကားပြောဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ 

မမျှော်လင့်ဘဲ ကျိုးယန် က ငါ့ကို အရင်စပြီး ခေါ်လိုက်တယ်။ 

"မုန်ထင်"

ငါ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် တုန်ယင်သွားပြီး ငါ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ပြီး သူ့ကို ရင်ဆိုင်လိုက်တယ်။ 

မှိန်မှိန်ဖျဖျ အလင်းရောင်အောက်မှာ ချောမောတဲ့လူငယ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အောက်ကို ငုံ့ထားတယ်။ သူ့ပုံရိပ်က တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မှောင်နေတယ်။ 

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ပိုးကောင်တွေ အရမ်းရူးနေသလို ပျံနေတယ်၊ ဆေးကြောင်နေသလိုပဲ၊ ဒီနားလာခဲ့”

"ကျွန်တော်က ယောကျ်ားလေးပဲ၊ ပိုးကောင်တွေကို ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ"

ငါ ဒီလိုပြောပေမယ့် ငါ့ကိုယ်ငါ ရိုးရိုးသားသားပဲ သူ့အနား ပိုကပ်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ ပေါက်နေတဲ့ သစ်ပင်ပင်စည်တိုကို တိုက်မိပြီး ကျိုးယန်ဆီ တည့်တည့် လဲကျသွားတယ်။ ကျိုးယန်က ငါ့ကို သူ့လက်မောင်းထဲ ဖမ်းလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့လတ်ဆတ်တဲ့အသက်ရှူသံက ငါ့နှာခေါင်းထဲ ပြည့်လာတယ်။ 

ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မနည်း ထိန်းလိုက်ပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်တယ်။ 

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

“ယဉ်ကျေးတာက ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး၊ တကယ့်လှုပ်ရှားမှုလေးကော ဘယ်လိုလဲ"

သူ့လေသံက နောက်ပြောင်နေတယ်၊ ငါ ပုံမှန်အတိုင်း သူ့ကို တွန်းထုတ်ချင်စိတ် ပေါက်လာတယ်။ 

"ခင်ဗျား ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

"ကိုယ် မင်းကို နမ်းချင်တယ်"

~~~