Extra

Extra : ရှန်မော့၏ ရှုထောင့် 

ငါ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ကျောင်းထဲရောက်နေတယ်။ 

ငါတစ်ခုပဲ မှတ်မိတာက 'ပြင်ပလူ' အားလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ပဲ။ 

ဒါက ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်ချက်ပဲ။ 

နေ့ဘက်မှာ ကျောင်းထဲက လူတိုင်းက ပုံမှန်ပဲ၊ ဒါပေမယ့် ညရောက်တာနဲ့ ငါတို့က သရဲတွေအဖြစ် ပြောင်းသွားတယ်။ 

နေ့တိုင်း ငါ့ဘဝက ပျင်းရိငြီးငွေ့စရာကောင်းတယ်။ 

ရံဖန်ရံခါ 'ပြင်ပလူ' အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရောက်လာတတ်ပြီး ဘဝကို နည်းနည်းတော့ ထူးခြားစေတယ်။

'ပြင်ပလူ' အတော်များများဆီကနေ သူတို့ ဂိမ်းကိုနိုင်ချင်လို့၊ ဆုကြေးရချင်လို့ Final Boss ကို သတ်ချင်ကြတယ်လို့ ငါ ကြားလိုက်ရတယ်။

ငါ ဒေါသမထွက်ပါဘူး။

တကယ်တော့ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။

ဒါဆို သူတို့ သတ်ချင်တဲ့ Final Boss က ငါပဲ! 

ဒါပေမယ့် 'ပြင်ပလူ' တွေ ပိုပြီး မကြာခဏ ရောက်လာတာနဲ့အမျှ အသစ်အဆန်းဖြစ်မှုက ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ 

ငါ့ဘဝက ရေအိုင်သေလို ငြိမ်သက်သွားတယ်။

တစ်နေ့မှာတော့ ငါ ထူးခြားတဲ့ 'ပြင်ပလူ' တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ 

သူက ငါ့ကို တက်တက်ကြွကြွ နှုတ်ဆက်ပြီး ကျောင်းအုပ်ရုံးခန်းကို ပြေးသွားပြီး ကျောင်းအပ်ဖို့တောင် တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ 

သူက အရင်က 'ပြင်ပလူ' တွေနဲ့ မတူဘူးလို့ ငါ ခံစားရတယ်။ 

သူက 'ပြင်ပလူ' တစ်ယောက်ဖြစ်ပေမယ့် သူ့တောင်းဆိုချက်ကို ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခွင့်ပြုပေးခဲ့တယ်။ 

သူ ကျောင်းစတက်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာပဲ ငါ့ရဲ့ ထိုင်ခုံအဖော် ဖြစ်လာတယ်။ 

အဲဒီနေ့ကစပြီး သူက မုန့်ဆိုင်ကို သွားပြီး ငါ့ကို နှစ်သက်အောင် မုန့်တွေ ဝယ်လာပေးတယ်။ 

သူ ငါ့ရဲ့ အစစ်အမှန်ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို သိများသိနေလားလို့ ငါ အကြိမ်ကြိမ် တွေးမိခဲ့တယ်။

ငါ က ဒီက Boss ဆိုတာကိုလေ...

ဒါကြောင့် သူက ငါ သူ့ကို မသတ်စေချင်လို့ တမင်တကာ နှစ်သက်အောင် လုပ်နေတာ။ 

ငါ့ရဲ့ အစစ်အမှန်ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာက လျှို့ဝှက်ထားပြီး အခုထိ 'ပြင်ပလူ' တစ်ယောက်မှ ငါက ဒီက Final Boss ဆိုတာ မသိကြဘူး။

ကစားသမားအားလုံးက ဒီက Boss က ကျောင်းအုပ်ကြီးလို့ ထင်ကြတယ်။ 

သူတို့က သော့သုံးချောင်း စုဆောင်းပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးကို သတ်ချင်ကြတယ်။ 

ငါက တမင်တကာပဲ တချို့လူတွေကို ရအောင် လုပ်ပေးပြီး တချို့ကိုတော့ မရအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။

အကုန်လုံးက ငါ့စိတ်ခံစားချက်ပေါ် မူတည်တာ‌ပေါ့။ 

နောက်ဆုံးမှာ သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာက အသတ်ခံရဖို့ပဲ။ 

မုန့်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကလည်း ဒီ 'ပြင်ပလူ' က ထူးဆန်းတဲ့ ငွေကြေးတစ်မျိုးကို သုံးတယ်၊ သူ လုံးဝမသိဘူးလို့ ပြောတယ်။ 

ငါက မုန့်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို အကုန်လက်ခံဖို့ ပြောခဲ့ပြီး ငါက ဆရာမကို သူ့အတွက် ကျောင်းကတ်တစ်ကတ် ထောင်ချီတဲ့ယွမ်ငွေ ဖြည့်ပေးခိုင်းခဲ့တယ်။ 

သူ ဘယ်လောက်ပဲ ထူးဆန်းနေပါစေ၊ သူက နောက်ဆုံးမှာတော့ 'ပြင်ပလူ' တစ်ယောက်ပဲ။

နောက်ဆုံးမှာ သူ သေမှာပဲ။

အဲဒီညမှာ သူက ငါ့ရင်ခွင်ထဲကို တက်တက်ကြွကြွ ပစ်ဝင်လာပြီး ငါ့ကို လောင်ကုနလို့ ခေါ်တယ်။ 

ပြီးတော့ ငါ့ကို သူ့ချစ်သူဖြစ်စေချင်ခဲ့တယ်။ 

ဟုတ်တာပေါ့၊ ငါ ငြင်းခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီနေ့ကစပြီး ငါ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။

သူက ငါ့ရဲ့ အစစ်အမှန်ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို မသိရုံတင်မကဘူး။

တခြား 'ပြင်ပလူ' တွေထက်တောင် ပိုပြီး အသိအမြင်နည်းတာကို ငါ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ 

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီ 'ပြင်ပလူ' တွေက ဒီနေရာက ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ သိကြတယ်။

ဒါပေမယ့် သူကတော့ အန္တရာယ်တွေကို မသိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ။ 

ဒါကြောင့် ငါ ဒီက အန္တရာယ်တွေကို သူ မသိအောင် တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်။ 

ဥပမာအားဖြင့် ညဘက် သူအိပ်တဲ့အခါ သူ့အဆောင်ထဲမှာ အိပ်ဆေးနံ့ လွှတ်ပေးပြီး သူနိုးလာတာကို တားဆီးတယ်။ 

ပြီးတော့ သူ ညဘက် အဆောင်ကို အချိန်မှီ မပြန်ရင်တောင် သရဲတွေက ပုန်းကွယ်နေပြီး သူ့ကို တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ 

အရင်က ဒီက စည်းကမ်းက ညဘက် အဆောင်ကနေ ထွက်သွားတဲ့ 'ပြင်ပလူ' မှန်သမျှ သရဲတွေရဲ့ ပစ်မှတ်ဖြစ်တာ။ 

ငါ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြောခဲ့တယ်။ 

ငါ ကုယန်ယွီကို မသတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို မသတ်ခင် နည်းနည်းလေး ပိုကြာကြာ ထားချင်ရုံပဲ။ 

အဲဒီအချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်ချက်က ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်နေပြီဆိုတာ ငါမသိခဲ့ဘူး။

ငါ ကုယန်ယွီကို သော့တွေ တမင်တကာ ပေးခဲ့တယ်။ 

သူ့ကိုလည်း သော့သုံးချောင်းလုံး စုမိစေချင်လို့လေ။ 

တစ်နေ့ သူ ငါ့ကို လူသုံးယောက်က အနိုင်ကျင့်နေတယ်လို့ ထင်ပြီး သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ပြောတဲ့အထိပဲ... 

ငါ့နှလုံးခုန်နှုန်း ထပ်မြန်လာတယ်။

အဲဒီနေ့ကစပြီး ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်ချက် လုံးဝပြိုလဲသွားတယ်။ 

ငါ သူ့ကို မသေစေချင်တော့ဘူး။

နောက်ပိုင်းမှာ သူ မူးနေတုန်း ငါ့ကို နမ်းပြီး အတင်းအကြပ် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ ငါ သူ့ကို သတ်ဖို့ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး... အဲဒီအစား သူ ငါ့ကို ပိုနမ်းစေချင်ခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်ကစပြီး ငါ သူ့ကို ချစ်မိနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ 

သူက ယောက်ျားလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ သူ့ကို ချစ်နေတုန်းပဲ။ 

ငါ တတိယသော့ကို သူ့လည်ပင်းမှာ ချိတ်ပေးခဲ့တယ်။ 

ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ ငါ တွေးမိတယ်။

သူ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ငါ့ရဲ့ ရည်းစားစာကို သူ မြင်ရတော့မှာလို့။

သူ့ချစ်သူဖြစ်ဖို့ သဘောတူကြောင်းပေါ့....

---

The End.