MM Story Teller

Chapter 61

Viewers 9k

👻Chapter 61

ရှီကျား မှန်တစ်ဖက်ခြမ်းမှ ၀မ်ယွီကိုကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် သူလာလည်ရခြင်းအကြောင်းပြချက်ကိုဆိုခဲ့သည်။

"ငါနည်းလမ်းတချို့သုံးပြီးတော့ အဲဒီအဖြစ်မှန်ရယ် သူ့ကိုမင်းမသတ်ခဲ့ဘူးဆိုတာရယ်ကိုသိပြီးပြီ..ဒါပေမယ့်၀မ်ယွီ သက်သေတွေက မင်းဘက်မှရှိမနေဘူး..ဓါးပေါ်မှာ မင်းလက်ဗွေရာတွေရှိနေတယ် ဒါက မခိုင်လုံသေးပါဘူး..ဒါပေမယ့်မတော်တဆဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ မင်းရဲ့အိမ်နီးချင်းတွေက မင်းတို့ရန်ဖြစ်နေတာကို အာရုံစိုက်နေခဲ့တာ..မင်းတို့အိမ်မှာ မင်းနဲ့လင်ရှောင်း၂ယောက်ပဲရှိတာကိုသိသလို မင်းတို့ရန်ဖြစ်နေတာကိုလည်းကြားခဲ့တယ်...မင်းကလင်ရှောင်းကိုရိုက်နေတာပဲဖြစ်စေ လင်ရှောင်းကမင်းကိုရိုက်နေတာပဲဖြစ်စေ သူတို့ကထွက်ဆိုမှာပဲ..အဲဒီအိမ်မှာ မင်းနဲ့လင်ရှောင်းပဲရှိနေတယ်လို့လေ..ပြီးတော့ လင်ရှောင်းကသေသွားတယ် မင်းကလည်းတကိုယ်လုံးသွေးတွေဖုံးပြီးထွက်ပြေးသွားတယ်"

ခတ္တမျှတန့်သွားပြီးနောက် ရှီကျား လေးနက်စွာမေးလိုက်လေသည်။

"ငါမေးချင်တာက..လင်ရှောင်းကိုဘယ်သူသတ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိလား"

၀မ်ယွီ၏တကိုယ်လုံးမှာတုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ခေါင်းမှာပို၍ငုံ့ကျသွားပြီး ရှီကျားကို ကြည့်ရန်ငြင်းဆန်နေခဲ့လေသည်။ သူမ၏အားနည်းသောပုခုံးမှာ တဖြည်းဖြည်းတုန်ယင်လာခဲ့သည်။ ရှီကျားမှာ ဆက်၍မေးချင်သေးသော်လည်း ၄င်းကိုမြင်လျှင်ဘာမှဆက်၍မပြောနိုင်တော့ချေ။

တီးတိုးရှိုက်ငိုသံများမှာ တိတ်ဆိတ်သောဧည့်တွေ့ခန်းထဲ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့လေသည်။ ၀မ်ယွီမှာ စက္ကူတစ်ရွက်မျှပိန်ပါးလွန်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏မျက်ရည်များမှာပါးပြင်တို့မှလိမ့်ဆင်းကျလာပြီး သူမ၏အ၀တ်များအပေါ် မျက်ရည်စီးကြောင်းများချန်ထားရစ်လေသည်။

ရှီကျား မည်သို့ဆက်မေးရတော့မှန်းမသိချေ။ သူ့အနေနှင့် ၀မ်ယွီက လင်ရှောင်းကိုသတ်ခဲ့သူအား သိသည်ဟုခံစားမိလေသည်။

ထိုသရဲအိုကြီး သေဆုံးခဲ့သည်မှာနှစ်ပေါင်း၃၀၀ကျော်ကြာခဲ့လေပြီ။ ထိုနှစ်၃၀၀ကျော်အတွင်း သူသည်အဖြစ်အပျက်များစွာကို မြင်ဖူးကြုံဖူးခဲ့မည်သာ။ သို့နှင့် သာမာန်အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုလေးတစ်ခုကြောင့် သူကရုတ်တရက်အဘယ်ကြောင့် လူသတ်ရပါသနည်။

၀မ်ယွီမှာ သရဲအိုကြီးကိုသိနိုင်လေသည်။ ထို့အပြင် သာမာန်ဆက်ဆံရေးမျိုးမဟုတ်နိုင်ချေ။

သို့သော် ၀မ်ယွီမှာ ယခုလိုငိုနေခဲ့လေရာ သူကအမှန်တရားကို ထုတ်၍မမေးနိုင်တော့ချေ။

ရှီကျားမှာလက်လျှော့ပြီး ဆရာယဲ့အား သရဲအိုကြီးကိုသာရှာရန်အကူအညီတောင်းတော့မည့်အချိန်တွင် အက်ကွဲနေသော အမျိုးသမီး၏အသံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရလေသည်။

"သိပါတယ်.."

ရှီကျား၏အမူအယာမှာ လေးနက်လာခဲ့လေသည်။

"မင်းက လင်ရှောင်းကိုဘယ်သူသတ်သွားလဲ သိတယ်လား..ဘယ်သူလဲ"

၀မ်ယွီခေါင်းမော့လာခဲ့လေသည်။ သူ၏၏မျက်လုံးများမှာ ငိုထား၍ နီရဲနေခဲ့သည်။ သူမမှာ ပိန်ကပ်လွန်းနေ၍ မျက်လုံးအိမ်မှာလည်းလျော့ကျနေခဲ့သည်။ သူမက တနည်းတဖုံကြောက်စရာကောင်းနေခဲ့လေသည်။ သူမမျက်ရည်များကိုသုတ်ရန်ကြိုးစားလိုက်နေသော်လည်း မျက်ရည်များကိုပြောင်အောင် မသုတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ အဆုံးတွင်သူမ ခေါင်းကိုနောက်တစ်ကြိမ်ငုံ့လိုက်ကာ ရှီကျားကိုမကြည့်ဘဲ ဆိုလာခဲ့သည်။

"ကျွန်မသိတယ်..အဘိုး..ကလင်ရှောင်းကိုသတ်ခဲ့တာပါ"

ထိုအဖြေမှာ ရှီကျား၏မျှော်လင့်ချက်များကို ကျော်လွန်နေခဲ့လေသည်။

"အင်း ကျွန်မငယ်ငယ်တုန်းက အဘိုးကိုမြင်ဖူးတယ်"

သာမာန်ဧည့်တွေ့ချိန်မှာ ၁၅မိနစ်သာဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှီကျားနှင့် ယဲ့ကျင်းကျီမှာ အနောက်တံခါးက၀င်လာသည်ဖြစ်၍ အချိန်ပြည့်ပြီဖြစ်ကြောင်း တံခါးလာခေါက်မည့်သူမရှိချေ။ သူကထိုင်ခုံတွင်ထိုင်လျက် သူ၏အတန်းဖော်ဟောင်းမှ စိတ်ပင်မကူးဖူးနိုင်သော ပုံပြင်တစ်ခုကိုပြောပြလာသည်အားနားထောင်နေခဲ့လေသည်။

"ကျွန်မငယ်ငယ်တုန်းက ၅နှစ်အရွယ်လောက်ကထင်တယ်..အဘိုးတစ်ယောက်ရှိဖူးတယ်..သူကကျွန်မအပေါ်အရမ်းကောင်းတယ်"

၀မ်ယွီ၏မျက်နှာမှာ ဆံပင်များကြားပုန်းကွယ်နေခဲ့သည်။

" ကျွန်မကဆင်ခြေဖုံးနေရာမျိုးမှာနေတာ..အဘိုးနဲ့အဘွားကအစောကြီးဆုံးသွားတယ်..အဖေကအပြင်မှာ အလုပ်ထွက်လုပ်တယ်..အမေကကျလယ်လုပ်တယ်..အဲဒါကြောင့် ကျွန်မငယ်ငယ်တုန်းက အမေက ကျွန်မကို အပြင်မထွက်ခိုင်းပဲ အိမ်ထဲမှာသော့ခတ်ခဲ့လေ့ရှိတယ် တစ်နေ့ကျကျွန်မ အဘိုးတစ်ယောက်ကိုတွေ့ရတာကို မှတ်မိတယ်လေ..အိမ်တံခါးတွေကိုအမေက ကျိန်းသေပေါက်ပိတ်ခဲ့တာ..ဒါပေမယ့် အဲဒီအဘိုးကြီး ကျွန်မတို့မိသားစုစားပွဲနားမှာရပ်ပြီး ဘုရားကပ်ထားတဲ့ ပေါက်ဆီတွေခိုးနေတာ ကျွန်မတွေ့တယ်လေ "

ရှီကျားမှာ ဆိုလိုသည်ကိုသဘောပေါက်လျက် ယဲ့ကျင်းကျီကိုလှည့်ကြည့်လိုက်လျှင် ယဲ့ကျင်းကျီကရှင်းပြလာခဲ့သည်။

"ယင်ယန်မျက်လုံးတွေကအရမ်းရှားတယ်..လောလောဆယ်ရွှမ်းရွှယ်လောကမှာ ကိုယ်တစ်ယောက်ပဲရှိသေးတယ် ..ဒါပေမယ့် ကလေးအရွယ်မှာ ယင်စွမ်းအင်နည်းနည်းပိုများတဲ့သူတွေက ၇နှစ်မပြည့်ခင်အထိ သရဲတွေကို မြင်နိုင်တယ်"

၀မ်ယွီ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ အက်ကွဲနေသောအသံဖြင့်ဆိုလာခဲ့လေသည်။

"ဟုတ်တယ် ..ကျွန်မနောက်မှနားလည်သွားတာက အဲဒီအဘိုးက သရဲဖြစ်နေတာပဲ"

ဤသည်မှာ ရှီကျားမှာ သရဲစ်ကောင်နှင့် လူတစ်ယောက်ရင်းနှီးနေသည့်အကြောင်း ပထမဆုံးကြားဖူးခြင်းဖြစ်လေသည်။ ဤလူသားမှာ သူ၏ကောလိပ်တုန်းကအတန်းဖော်ဖြစ်လေသည်။

၀မ်ယွီမှာ ဆက်၍ပြောလာခဲ့သည်။

"အဲတုန်းကတော့နားမလည်ခဲ့ဘူး..ဒါပေမယ့်ကြောက်လည်းမကြောက်ခဲ့ပါဘူး..ကျွန်မအဘိုးကိုဆွဲပြီး ပေးမသွားပဲ ကျွန်မနဲ့အတူဆော့ခိုင်းခဲ့တယ်လေ..အခုတော့ကျွန်မကလေးတုန်းက အကြောင်းတွေကို သေချာမမှတ်မိတော့ပါဘူး..ကျွန်မမှတ်မိသလောက အဘိုးကကျွန်မနဲ့ တစ်နှစ် နှစ်နှစ်လောက်အတူကစားခဲ့တာပဲ..အမေအိမ်မှာမရှိတိုင်းအဘိုးက ရောက်လာပြီး သူလာတာကိုလည်း အမေ့ကိုမပြောဖို့ပြောတယ်..ကျွန်မလည်းနည်းနည်းပိုကြီးလာတော့ အဘိုးကိုထပ်မတွေ့ရတော့ဘူး"

ရှီကျားကဆိုသည်။

"မင်းအသက်ကြောင့် ယင်ယန်မျက်လုံးအစွမ်းလည်းမရှိတော့ပဲ သရဲတွေကိုဆက်မမြင်ရတော့တာဖြစ်မယ်"

၀မ်ယွီ" အဲတုန်းကကျွန်မအရမ်းငယ်သေးတယ်..ကျွန်မကြီးလာတော့ကျွန်မဘာသာလျှောက်တွေးတဲ့ စိတ်ကူးယဥ်လူလို့ပဲထင်ခဲ့တာ..အဲဒီအကြောင်းကိုတောင် ထပ်မတွေးမိတော့ဘူး..ရှီကျား. "

'ရှီကျား'ဟုခေါ်ပြီးနောက် သူမမှာ ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိတော့ချေ။ အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ သူမကဆက်ပြောလာခဲ့လေသည်။

"ရှီကျား..ရှင်ဘယ်လို..အဘိုးရဲ့အကြောင်းကို သိတာလဲမသိဘူး..ဒါပေမယ့်လွန်ခဲ့တဲ့လ၀က်ကအထိ ကမ္ဘာပေါ်မှာ သရဲတွေရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မတကယ်ထင်မထားဘူး"

ရှီကျားကအခိုင်အမာဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒီကမ္ဘာမှာ သရဲတွေတကယ်ပဲရှိပါတယ်"

၀မ်ယွီ နာနာကျင်ကျင်နှင့်ရယ်မောလာခဲ့သည်။

"ရှင့်ရဲ့ကမ္ဘာကကျွန်မတို့နဲ့ ဘယ်တော့မှမတူခဲ့ဘူးကိုး.."

ရှီကျားမှာ သူဘာပြောသင့်မှန်း မသိပါချေ။ သူကလိုရင်းကိုသာပြန်သွားလိုက်လေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့လ၀က်တုန်းက လင်ရှောင်းကိုသတ်ခဲ့တာက အဲဒီအဘိုးဆိုတာ မင်းဘယ်လိုသိတာလဲ"

"လင်ရှောင်းကကျွန်မရှေ့မှာ သေသွားတာ"

ရှီကျား "ပြီးတော့..ရော"

၀မ်ယွီမှာတကိုယ်လုံးတုန်ရီလာပြီး သူမကိုယ်သူမဖက်လျက်ဆိုလာခဲ့သည်။

"ရှီကျား သူက ကျွန်မရှေ့မှသေသွားတာ..သူ့မျက်နှာက ဓါးနဲ့ခုတ်ခံရပြီး ၂ခြမ်းကွဲသွားတာကို ကျွန်မကြည့်နေခဲ့ရတယ် အဲတုန်းကသူမသေသေးဘူး..သူ့မျက်လုံးတွေကရွေ့နေတုန်းပဲ..သူကကျွန်မကိုစိုက်ကြည့်နေတာ..ကျွန်မအဲဒီဓါးကိုကိုင်တောင်မကိုင်ထားဘူး..ဒါပေမယ့်ဓါးကလေထဲမှာပျံပြီး သူအရင်ကကျွန်မကိုလုပ်ခဲ့သလိုပဲ သူ့မျက်နှာကို ဓါးနဲ့မွှမ်းနေတာ သွေးတွေချည်းပဲ ရှီကျား..."

ရှီကျားလည်းလိုင်းပေါ်တွင်ပျံ့နေသောပုံကိုတ

တွေ့ဖူးကာ ၄င်းမှာ အသားပုံကြီးအလားပင်။ မျက်စိရှေ့တွင်ထိုသွေးလွှမ်းသောမြင်ကွင်းကိုမြင််ခဲ့ရသည့် ၀မ်ယွီကိုမဆိုထားနှင့် ရှီကျားကိုယ်တိုင်တောင် ထိုပုံကိုကြည့်လျက် အန်ချမိမလိုခံစားခဲ့ရလေသည်။

လင်ရှောင်းထိုသို့ဆိုးဆိုးရွားရွားသေသွားသည်ကို မျက်စိနှင့်တပ်အပ်မြင်ခဲ့သော ၀မ်ယွီမှာ လုံး၀ပြိုလဲသွားမည်သာ။

"ကျွန်မဘာလုပ်ရမှန်းမသိခဲ့ဘူး..သူ့ကိုကိုင်ပြီးကျွန်မ သူ့မျက်နှာကအသားစတွေကိုပြန်ဆက်ပေးဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပါသေးတယ်..သူကတကယ်သေသွားတယ်..ကျွန်မကြောက်လွန်းလို့ထွက်ပြေးခဲ့တယ်..ပြီးတော့ ဦးလေးရဲ့အိမ်မှာခဏပုန်းနေတုန်း ကျွန်မရဲတွေဆီအဖမ်းခံလိုက်ရတာပဲ..ဦးလေးကကျွန်မကိုသတင်းပေးလိုက်တာ..သူပြောတာက လူသတ်သမားကို ၀ှတ်မထားရဲဘူးတဲ့"

ရှီကျား" မင်းကလူသတ်သမားမဟုတ်မှန်း ငါသိပါတယ်"

၀မ်ယွီမှာရုတ်ချည်းမော့ကြည့်လာခဲ့ပြီး သူမမျက်နှာတစ်ခုလုံးမျက်ရည်စများနှင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့လေသည်။

"ရှင်ကျွန်မကို ယုံတယ်လား"

ရှီကျားခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"အင်း. ယုံတယ်"

မျက်ရည်စများမှာ ဆည်ကျိုးသလိုကျလာပြီး လှပသောမျက်နှာပေါ် ရွှဲစိုသွားစေပြန်သည်။ ၀မ်ယွီမှာ ရှီကျားကိူ မျက်တောင်ပင်မခတ်လိုပဲ တင်းကြပ်စွာစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ ၄င်းမှာ သူ၏ပုံရိပ်အား သူမ၏နှလုံးထဲတွင် လောင်ကျွမ်းလျက် တသက်လုံးအတွက်အမှတ်အသားကျန်ရစ်စေလိုသည့်အလားပင်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင်သူမမှာ ရုတ်ချည်းထရပ်လျက် တံခါးထံလျှောက်သွားလိုက်လေသည်။ သူမမှာ ရှီကျားကို နှုတ်ဆက်စကားမပြောလိုခဲ့ချေ။

ရုတ်တရက်ဖြစ်၍ ရှီကျားမတုန့်ပြန်နိုင်လိုက်ခင်၀မ်ယွီမှာ ကျောခိုင်းကာထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူအလျင်အမြန်ဆိုလိုက်လေသည်။

"၀မ်ယွီ..စိတ်မပူပါနဲ့ ငါမင်းအပြစ်ကင်းကြောင်းပြဖို့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားပေးမယ်"

၀မ်ယွီ တံခါးလက်ကိုင်သို့အလှမ်းတွင် ရုတ်ချည်းခြေလှမ်းတို့ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။ သူမလှည့်ကြည့်မလာခဲ့ချေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူမ၏ကျောပြင်မှာ အလွန်ပါးလွှာ၍ အားနည်းလွန်းနေခဲ့သည်။ ထောင်၀တ်စုံမှာသူမ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အိတ်ကြီးတစ်လုံးအလားချောင်ချိနေခဲ့သည်။

သူမမှာ သူတချိန်ကသိခဲ့ဖူးသော အတန်းဖော်ဖြစ်သည်။ သူမကိုဤသို့မြင်ရသည်မှာ ရှီကျားလည်းမခံစားနိုင်ခဲ့ချေ။

"မင်းကိုယ်မင်း ဂရုစိုက်ပါ"

၀မ်ယွီ တံခါးကိုဖွင့်ကာထွက်သွားခါနီးပင်။ ထိုစကားကိုကြားလျှင် သူမဖြည်းညှင်းစွာလှည့်ကြည့်လာခဲ့လေသည်။ မျက်ရည်များမှာ သူမ၏ပါးပြင်တို့အပေါ်စီးကျနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏နှုတ်ခမ်းတို့မှာ ဖြည်းညှင်းစွာကွေးညွတ်လာခဲ့လေသည်။ သူမကပြုံးလာခဲ့သည်။ သူမနဖူးပေါ်မှ ကြီးမားသော အမာရွတ်ကြီးကိုလျစ်လျူရှူထားလျှင် သူမ၏အပြုံးမှ ယခင်အတိုင်း လှပကာ ညင်သာနေဆဲပင်။ သူမကတိတ်တဆိတ်ဆိုလာခဲ့သည်။

"ရှီကျား..ကျွန်မရှင့်ကိုတစ်ခါမှမပြောဖူးတာရှိတယ်.. အခုသာမပြောရင် အနာဂတ်မှာလည်း ပြောဖို့အခွင့်ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး.."

ရှီကျားမျက်တောင်ခတ်လိုက်လေသည်။

"ဘာများလဲ"

သူဘေးတွင်မူ ဆရာယဲ့မှာ ရှီကျားကိုကြည့်ကာ ၀မ်ယွီကိုကြည့်လိုက်လေသည်။

၀မ်ယွီပြုံးသည်။

"ကျွန်မတို့ဒုတိယနှစ်တုန်းက ရှင်ကျွန်မပြဇာတ်ကိုတစ်ခါလာကြည့်ဖူးတယ်..မှတ်မိလား.."

ရှီကျား.."ချန်းထောင် ငါ့ကိုကြည့်ဖို့ဆွဲခေါ်လာတဲ့ပြဇာတ်လား"

၀မ်ယွီက ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့်တောက်ပစွာပြုံးလာခဲ့သည်။

"အဲတုန်းကကျွန်မလှလား"

ရှီကျားရုတ်ချည်းတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

မျက်ရည်စက်များက ၀မ်ယွီ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်မှစီးဆင်းသွားခဲဲ့သည်။ သူမမှာငိုနေဆဲပင်။ သို့သော်သူမ၏နှုတ်ခမ်းတို့မှာခက်ခက်ခဲခဲပြုံးနေခဲ့သည်။

ရှီကျားသူမကိုကြည့်လျက် စိတ်ရင်းနှင့်ဆိုလိုက်သည်။

"လှတယ်"

၀မ်ယွီ အသက်ကိုတစ်ချက်မျှပြင်းပြင်းရှူသွင်းလျက် ရှူထုတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ပန်းကလေးတစ်ပွင့်နှယ်ပြုံးလာခဲ့လေသည်။

" ကျွန်မက ချန်းထောင်ကို လက်မှတ်တစ်စောင်ပေးပြီး ရှင့်ကိုခေါ်လာပေးဖို့တောင်းဆိုခဲ့တာ..ရှီကျား ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..၀မ်ယွီကသေပြီးသွားပါပြီ..အဲဒီနှစ် ကျောက်မျိုးရိုးရဲ့မိဘမဲ့ ပြဇာတ်ထဲက၀မ်ယွီဟာ နောက်ဆုံး၀မ်ယွီပါနဲ့..အဲဒီနေ့ကစပြီး ၀မ်ယွီဆိုတာ သေဆုံးသွားပြီးပါပြီ"

ထိုစကားကိုဆိုပြီးနောက် ပိန်ပါးသော မိန်းကလေးမှာ တံခါးကိုဖွင့်လျက် နောက်မလှည့်စတမ်းထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

ရှီကျားမှ ထိုနေရာ၌ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

အကင်းမပါးတတ်သောယဲ့ကျင်းကျီပင်လျှင် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားလေတော့သည်။

"...."

ရဲဌာနမှထွက်လာပြီးနောက် ရှီကျားမှာ ချန်းထောင်ဆီသို့ စာပို့လိုက်လေသည်။ တဖက်မှလျင်မြန်စွာ စာပြန်လာခဲ့သည်။

: 【 အာ..ညီကိုကျား..ဘယ်လိုသိတာလဲ..အဲတုန်းက၀မ်ယွီက ငါ့ကိုမင်းကိုပြဇာတ်ကြည့်ဖို့ခေါ်လာဖို့ အကူအညီတောင်းတယ်လေ..ဒရာမာclubကလက်မှတ်ကရဖို့တကယ်ခက်တယ်..၀မ်ယွီကလက်မှတ်ပေးလာတယ်လေ ပြီးတော့မင်းကိုလာကြည့်စေချင်ရုံပဲဆိုတော့ ငါလည်းမင်းကိုခေါ်သွားလိုက်တာ..စိတ်မဆိုးပါနဲ့ ၀မ်ယွီကမင်းကိုကြိုက်နေတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ် ဒါပေမယ့် တို့တွေ ဂျူနီယာနှစ်မှာပဲ သူနဲ့လင်ရှောင်းနဲ့တွဲသွားပြီး မင်းကိုလည်းရစ်တွယ်မနေခဲ့ဘူးလေနော် 】

ရှီကျားမှာ အစက်၆စက်ကိုသာပို့လိုက်တော့သည်။

၀မ်ယွီအပေါ်ရှီကျား၏ခံစားချက်မှာ နှစ်သက်သဘောကျသည်ဟု၍အနည်းငယ်မျှမပါ၀င်ချေ။ သူအမှန်တကယ်ကို ၀မ်ယွီအပေါ် ခံစားချက်မရှိပါချေ။ သူမကိုလာတွေ့ရသည်မှာလည်း သူ အလွန်သနားညှာတာမိ၍ဖြစ်လေသည်။ အိမ်ထောင်ပြုပြီးနောက် လင်ရှောင်းမှာ ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်မဖြစ်ခဲ့မှန်း သိသာလှသည်။ သူကအကြမ်းဖက်ကာ သူမကိုရိုက်နှက်တတ်သည်။ သို့သော် သူ၏ရင်ထဲမှ ၀မ်ယွီအတွက် ခံစားချက်မှာ ကိုယ်ချင်းစာညှာတာမိခြင်းမျှသာ။ အဆုံးတွင် ၀မ်ယွီ၏ပြတ်သားစွာလှည့်ထွက်သွားသော ကျောပြင်ကိုကြည့်လျက် သူလေးစားမှုကိုပင်ခံစားမိလေသည်။

ဤဌာန၏ပန်းကလေးမှ ပျော့ညံ့သူမဟုတ်ချေ။ အနည်းဆုံးတော့သူမအမှန်တကယ်မသေဆုံးသေးချေ။ သူမတွင်ပြန်လည်မွေးဖွားရန်အခွင့်အရေးရှိနေဆဲပင်။

၄င်းတို့အားလုံးကိုတွေးကြည့်ပြီးနောက် ရှီကျားမှာခေါင်းခါလျက် ရဲဌာနထဲတွင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သူ၏ခေါင်းနောက်တွင်သာချန်ထားလိုက်တော့သည်။ သူကယဲ့ကျင်းကျီကိုလှည့်ကြည့်လျက်ဆိုလိုက်သည်။

"ဆရာယဲ့..ကျွန်တော်တို့အခြေနေအကြောင်းကိုသိရပြီးပြီပဲ..ခင်များ သရဲအိုကြီးကိုရှာလို့..."

သူ၏စကားသံမှာ ရုတ်ချည်းရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

တောက်ပသော လမ်းမီးတိုင်အောက်တွင် ဆရာယဲ့မှာ သူ၏ခေါင်းကိုအသာနှိမ့်လျက် ရှီကျားကို တိတ်တဆိတ်ရပ်ကာကြည့်နေခဲ့လေသည်။ ဆရာယဲ့မှာ မည်သည်မျှပြောင်းလဲမသွားသည့်တိုင် ရှီကျားမှာ တစ်ခုခုထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရလေသည်။ ဆရာယဲ့၏အကြည့်ကိုခံစားမိသည်မှာ..အနည်းငယ်နာကျင်ခံစားနေရပြီး..အနည်းငယ်မကျေမနပ်ဖြစ်နေသလိုပင်။

ရှီကျားမှာထိုကဲ့သို့မဖြစ်နိုင်သော အတွေးများကို လျင်မြန်စွာခါထုတ်လိုက်လေသည်။ သူကထပ်မံမေးကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့တွေ အဲဒီသရဲအိုကြီးကိုရှာလို့ရနိုင်လား"

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာခေါင်းညိတ်လာခဲ့ပြီး သူ၏လေသံမှာ တိုးဖျော့နေခဲ့လေသည်။

"အင်း..ရှာလို့ရတယ်..နည်းနည်းတော့အလုပ်များပေမယ့်မခက်ပါဘူး"

ရှီကျား"...."

သူအနည်းငယ်တွန့်ဆုတ်နေမိသော်လည်း မမေးပဲမနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဆရာယဲ့တစ်ခုခုကိစ္စရှိလို့လား"

၄င်းကိုကြားလျှင် ဆရာယဲ့မှာ အလွန်မတရားသလိုခံစားရလျက် သူ၏မိသားစုဇနီးကိုမေးလိုခဲ့လေသည်။

မင်းနဲ့ ၀မ်ယွီနဲ့ဆက်ဆံရေးကဘာလဲ..သူကမင်းအပေါ်မကောင်းတဲ့အတွေးတွေရှိနေတယ်လို့ ဘာလို့ခံစားရတာလဲ..

သို့သော်ရှီကျား၏အရင်းခံမျက်၀န်းများကိုကြည့်မိလျှင် သူကနှုတ်ခမ်းကိုဖွင့်လိုက်ပြီးမှပြန်ပိတ်သွားခဲ့ကာ အတော်ကြာမှဆိုလာခဲ့သည်။

"ဘာ..ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

ရှီကျား"..."

တကယ်ကြီးတစ်ခုခုရှိနေတယ်လို့ဆိုလိုတာပဲမဟုတ်ဘူးလား!

👻

Prev Next