Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၂၂၀)
Chapter 220 (လိုက်ဖမ်းခြင်း)
"မင်းက အလောင်းကို လူကိုယ်တိုင်တွေ့ချင်တာလား" ဝမ်းချီမော့က အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောသည်။ "ဒီအမှုအတွက် အလောင်းကို စီမံရေးဌာနက ယူဆောင်သွားပြီး ဆက်လက်ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေတယ်၊ ရလဒ်က ထွက်မလာသေးဘူး… မင်းမြင်ချင်ရင် မနက်ဖြန်အထိစောင့်ရမယ်၊
ဒါပေမယ့် ပထမသေဆုံးသူ သုံးဦးရဲ့ အလောင်းတွေကို ရဲတပ်ဖွဲ့က ကိုင်တွယ်ပြီး စစ်ဆေးပြီးနောက် ရင်ခွဲရုံမှာ ထားရှိထားတယ်၊ မင်း သူတို့ကို တွေ့ချင်ရင် ငါတို့ ခွင့်ပြုချက်ရထားပြီး အခုပဲ သွားကြည့်လို့ရတယ်"
လင်ချီးယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ကျွန်တော် အရင်ဆုံး အလောင်း ၃ လောင်းကို သွားကြည့်မယ်၊ တစ်ခုခုရှာတွေ့နိုင်မလား မသိနိုင်ဘူး"
"ဒီ‘လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်’ သတ္တဝါရဲ့ အချက်အလက်ကို ရှင်းလင်းပြီး ဒေတာဘေ့စ်အတည်ပြုချက်ကို လျှောက်ထားဖို့ ငါပြန်သွားတော့မယ်၊ မင်းဟာမင်း သွားကြည့်လို့ရတယ်၊ မင်းရဲ့ ID ကို ပြလိုက်ရုံပဲ"
ဝမ်းချီမော့သည် ဦးစွာ မောင်းထွက်သွားသော်လည်း လင်ချီးယဲ့၏ဦးတည်နေရာသည် ဤနေရာနှင့် မဝေးသောကြောင့် သူလမ်းလျှောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
သူသည် အရက်ဆိုင်မှ ထွက်လာသည်နှင့် အနည်းငယ်ရပ်ပြီး ညာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အရက်ဆိုင်၏ ထောင့်တွင် မီးခိုးရောင် ကြွက်ငယ်တစ်ကောင်က ကွေးနေသည်။ လင်ချီးယဲ့၏အကြည့်ကို သတိပြုမိပုံရပြီး ၎င်းက ဖျက်ခနဲပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"ကြွက်..." လင်ချီးယဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဒီမြင်ကွင်းကို ရင်းနှီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် သူ မမှတ်မိဘူး။
ဒီကိစ္စကို စိတ်ထဲမထားဘဲ သူသည် ခေါင်းခါပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။
အလောင်းကို သိမ်းဆည်းထားသည့် ရဲစခန်းသည် လင်ချီးယဲ့ရှိရာနေရာနှင့် သိပ်မဝေးချေ။ ဆယ်မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လင်ချီးယဲ့က တံခါးဆီသို့ ရောက်လာသည်။
သူ၏ ID ကိုပြပြီးနောက် ရဲအရာရှိတစ်ဦးသည် အမြန်ထရပ်ပြီး လင်ချီးယဲ့ကို ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
သေချာပေါက် လင်ချီးယဲ့ပြသောအရာက ညကင်းစောင့်လူသား၏ ID မဟုတ်သလို ညကင်းစောင့်လူသားများမှာလည်း ID လိုမျိုးအရာမရှိပေ။ တံဆိပ်က သူတို့၏အထောက်အထားပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏အချက်အလက်တစ်ခုစီကို သာ့ရှ၏ထိပ်ပိုင်းအတွင်းရေးပရော့ဂျက်က သိမ်းဆည်းထားပြီး လူတစ်ယောက်စီအတွက် လက်မှတ်စာရွက်ကို သိမ်းထားသည်။
သူပြသခဲ့သည့်လက်မှတ်မှာ နယ်မြေခံရဲများ ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ရန် ညကင်းစောင့်လူသားကပေးထားသည့် 'အထူးကော်မရှင်နာ' နှင့် ဆင်တူသည့် လက်မှတ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရဲအရာရှိများအားလုံးက ညကင်းစောင့်လူသားများ၏ တည်ရှိမှုအကြောင်းကို မသိကြပေ။ သူတို့သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူတစ်ယောက်ကို လိုက်ဖမ်းရင်း ရဲအရာရှိနှင့်တွေ့ပါက လူသတ်သမားအတွက် မှားယွင်းပြီး သူတို့၏အထောက်အထားကို ရှာမတွေ့ဘူးဆိုရင် ပြဿနာများစွာဖြစ်လိမ့်မည်။
အလောင်းများသိမ်းဆည်းထားသည့် ရင်ခွဲရုံသည် ရဲစခန်း၏ အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ ရှိနေသည်။ လင်ချီးယဲ့သည် ရဲအရာရှိနောက်ကို လိုက်သွားပြီး ရှည်လျားသော စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် စင်္ကြံ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသည့် သူနာပြုတစ်ဦးက အလောင်းပို့ဆောင်ရေးတွန်းလှည်းကို တွန်းလာပြီး သူတို့ရှေ့ကို ရောက်လာသည်။ အလောင်းကို အဖြူရောင်အလုံပိတ်အိတ်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထုပ်ပိုးထားကာ အပြင်ဘက်တွင် မည်သည့်အစိတ်အပိုင်းကိုမျှ ထုတ်ဖော်ထားခြင်းမရှိပေ။
အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် လင်ချီးယဲ့သည် အလောင်းကို တွန်းထုတ်နေသည့် သူနာပြုကို ကြည့်သောအခါ မရေရာသော ရင်းနှီးမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူနှင့် လင်ချီးယဲ့အကြားအကွာအဝေးသည် မီတာတစ်ရာကျော်ရှိသောကြောင့် တစ်ဖက်လူ၏အသွင်အပြင်ကို အာရုံခံရန် သူ၏စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးမချနိုင်ပေ။ သို့သော် ဤအနေအထားကိုကြည့်ကာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် မကြာမီတွေ့ဆုံတော့မည်ဖြစ်သည်။
တွန်းလှည်းသမားသည် လင်ချီးယဲ့၏အာရုံခံစားမှုအကွာအဝေးထဲကို ဝင်တော့မည့်အချိန်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ညာဘက်ကိုလှည့်သွားသည်။ သူသည် အစကတည်းက လှည့်ရန်စီစဉ်ထားသလို သူ့လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်သဘာဝကျနေသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများတွင် သံသယအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ့ဘေးနားက ရဲအရာရှိကို မေးလိုက်သည်။
"အလောင်းတွေကို ဒီနေရာကနေ မကြာခဏ သယ်သွားသလား"
ရဲအရာရှိက မှင်တက်သွားသည်။ "ဒါက မကြာခဏတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ များသောအားဖြင့် လူသတ်မှုတွေမှာသာ အလောင်းတွေကို ခွဲစိတ်စစ်ဆေးဖို့ ရင်ခွဲရုံဆီ သယ်ပို့တယ်၊ ချန်းနန်က နေရာကျဉ်းကျဉ်းလေးဖြစ်ပြီး ပိတ်ရက်တွေမှာ အတော်လေး အေးချမ်းတယ်၊ လူသတ်မှုတွေက မကြာခဏမဖြစ်တတ်ပါဘူး ဒါကြောင့်…"
ဤအရာကိုကြားတော့ လင်ချီးယဲ့သည် သူ့ရင်ထဲမှာ ထူးဆန်းသော ကြိုတင်သတိပေးချက်တစ်ခုရပြီး သူ့အရှိန်ကို ချက်ချင်း အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။
နှစ်ယောက်သား တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ရင်ခွဲရုံထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ လင်ချီးယဲ့သည် တာဝန်ကျ မှုခင်းဆရာဝန်ထံ လျှောက်သွားကာ သူ၏လက်မှတ်ကို ထုတ်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "လက်ချောင်းတွေ ပြတ်ထားတဲ့ အလောင်း ၃ လောင်းကို ကျွန်တော် တွေ့ချင်ပါတယ်၊ သူတို့ဘယ်မှာလဲ"
မှုခင်းဆရာဝန်၏ မျက်လုံးများသည် ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကြောင်တောင်တောင်အရိပ်အမြွက် ပြသနေသည်။ "သူတို့… သူတို့ကို အခုလေးတင် လွှဲပြောင်းလိုက်တာမဟုတ်ဘူးလား"
လင်ချီးယဲ့၏နှလုံးခုန်သံက မြန်ဆန်သွားပြီး ရဲအရာရှိကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ရဲအရာရှိက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "လောင်ကျား မင်းစိတ်ရှုပ်ထွေးနေတာလား၊ အလောင်းကို ရွှေ့ရမယ်ဆိုတဲ့အထက်ကအမိန့်ကို တစ်ခါမှမရောက်ဖူးပါဘူး၊ အလောင်းကို ဘယ်သူကလာရွှေ့မှာလဲ"
"ဒါပေမယ့် လူတစ်ယောက်က စာရွက်စာတမ်းပြပြီး ဒီအလောင်း ၃ လောင်းကို ဟွိုင်ဟိုက်မြို့မှာရှိတဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဌာနကို လွှဲပြောင်းပေးရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်…" မှုခင်းဆရာဝန်၏ မျက်လုံးများတွင် တဖြည်းဖြည်း မှုန်မှိုင်းသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီးပြောသည်။
"ဘယ်တုန်းကဖြစ်ခဲ့တာလဲ" လင်ချီးယဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးသည်။
"အခုလေးတင် မင်းမဝင်လာခင်လေးမှာပဲ"
လင်ချီးယဲ့၏ မျက်လုံးများသည် အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းလက်နေ၏။ သူသည် ပြတင်းပေါက်သို့ အမြန်ပြေးသွားပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
နောက်ဖေးတံခါးကိုရောက်တော့ သူမြင်လိုက်သော သူနာပြုသည် အလုံပိတ်အိတ်ကို အနက်ရောင်ဗင်ကားတစ်စီး၏ အနောက်ဖုံးထဲကို ထည့်ပြီး မျှော်ကြည့်ကာ ကားထဲကိုဝင်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းသွားခဲ့သည်။
အိုး မဖြစ်ဘူး။
ဒီသူနာပြုက တစ်ခုခုမှားနေပြီ။
စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လင်ချီးယဲ့သည် လှည့်လိုက်ပြီး ရင်ခွဲရုံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပေါ်ထပ်ခေါင်မိုးပေါ်ကို ပြေးသွားသည်။
ခေါင်မိုးတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရင်း လင်ချီးယဲ့သည် ဦးတည်ရာကို ရိုးရှင်းစွာ ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီး ယာဉ်၏ ဦးတည်ရာအတိုင်း ခေါင်မိုးအစွန်းဆီသို့ ပြေးသွားကာ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ သူ ခုန်ချသွားသည်။
သူ့ရုပ်သွင်သည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသော သစ်ရွက်ခြောက်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေသည်။ သူ့ခြေဖဝါးအောက်က ခြောက်ထပ် အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ အမြင့်ရှိသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အောက်က လမ်းပေါ်တွင် ကားများ မောင်းနှင်နေတာကို မြင်နေရသည်။
သူ့ရှေ့တွင် အထပ်ငါးထပ်သာရှိသော အဆောက်အအုံတစ်ခုရှိသည်။
ဤခုန်ချခြင်းဖြင့် လင်ချီးယဲ့သည် မီတာတစ်ရာနီးပါးခုန်ချပြီး ခြောက်ထပ်ရဲစခန်းထိပ်မှ ဤငါးထပ်အဆောက်အအုံ၏ခေါင်မိုးပေါ်သို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်။
[ညကောင်းကင်အက] ၏ကောင်းချီးများဖြင့် သာမန်လူများ၏အမြင်တွင် သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာက စူပါမင်းနှင့်မခြားပေ။
လင်ချီးယဲ့၏ရုပ်သွင်သည် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက် ပြေးသွားခဲ့သည်။
သူ့ရုပ်သွင်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာသော နီယွန်မီးလုံးများကြားတွင် ခုန်နေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့လက်ကိုင်ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး နံပါတ်တစ်ခုကို ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
"ချီးယဲ့လား" ဝူရှန်းနန်၏အသံက ဖုန်းထဲကနေ ထွက်လာသည်။
"လက်ထောက်ခေါင်းဆောင် 'လျှို့ဝှက်သူခိုး' လို့ သံသယရှိသူကို ကျွန်တော်တွေ့ထားပြီ၊ ဒီကားကို စစ်ဆေးပေးဖို့လိုတယ်"
ဝူရှန်းနန်က ခေတ္တတန့်သွားပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ မင်းပြောကြည့်ပါ"
"လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်မိနစ်က အနက်ရောင် ဗင်ကားတစ်စီးက ရဲစခန်းကနေ ထွက်သွားတယ်၊ လိုင်စင်နံပါတ် XXXXXX နဲ့ အရှေ့ဘက်ကို ဦးတည်သွားနေတယ်" လင်ချီးယဲ့သည် ကား၏နံပါတ်ပြားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပြီး သေချာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါသိပြီ၊ ငါရှာတွေ့တာနဲ့ မင်းကို ချက်ချင်းဖုန်းဆက်လိုက်မယ်" ဝူရှန်းနန်သည် ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ဆက်ပြောလေသည်။ "အခြေအနေမမှန်ရင် ရဲရဲတင်းတင်းမလုပ်နဲ့၊ အသက်ရှင်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ"
"အင်း"
လင်ချီးယဲ့က ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့၏ရုပ်သွင်သည် အဆောက်အအုံများစွာကြားတွင် ပျံသန်းသွားပြီး သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ကားထွက်သွားခဲ့သည့် ဦးတည်ရာအတိုင်း ရှေ့သို့ဆက်လက်သွားနေကာ ကားတစ်စင်းစီကို ဂရုတစိုက်ဖော်ထုတ်ပြီး သူ့ခြေရာခံကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားသည်။
…
လမ်းကျဉ်းလေးထဲတွင်။
အနက်ရောင် ဗင်ကားတစ်စီးသည် မီးများပိတ်ကာ အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။
ဒရိုင်ဘာထိုင်ခုံတွင် သူနာပြုသည် မျက်နှာပေါ်က မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ကာ လူငယ်တစ်ဦး၏ သန့်ရှင်းပြီး နူးညံ့သောမျက်နှာကို ဖော်ထုတ်ပြသနေသည်။ သူသည် ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှ မျက်မှန်တစ်စုံကို ထုတ်ကာ တပ်လိုက်ပြီး ပညာရှင်တစ်ဦး၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို ပြသခဲ့သည်။
သူ့မျက်လုံးများက ပြတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် ကျယ်လာသည်။
"လင်ချီးယဲ့၊ မင်းငါ့ကိုဖမ်းချင်ရင်… မင်းအရည်အချင်းရှိမရှိပေါ်မှာပဲမူတည်တယ်"
TK Team (Chapter 220)
