Chapter 112

🎶 Chapter 112

"ဝင်သွားပြီး နှိုးလိုက်ရုံပဲ..."

ရိုက်ကူး‌ရေးဝန်ထမ်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဝေ့ပေက တုန့်ဆိုင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ ကြိုတင်အသိမပေးဘဲ တစ်စုံတစ်ဦး၏ တံခါးကိုခေါက်ပြီး ချက်ချင်းဝင်သွားသည်က မသင့်‌လျော်ဟု သူခံစားနေရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ကင်မရာဘက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အလေးထားပြောလိုက်သည်။ 

"မင်းတို့ ငါ့ကို မ‌ကောင်း မမြင်ကြပါနဲ့... သော့ကိုပေးလိုက်တာက ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ပါ၊ ပြီးတော့ တံခါးကိုဖွင့်ခိုင်းတာကလည်း ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ပါပဲ... ငါကတော့ ပရိုဂရမ်ကြောင့် ဒီလိုမျိုးလုပ်ဖို့ တွန်းအားပေးခံနေရတာပါ..."

တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ အသံများမှာ မဆူညံသော်လည်း မကြားရသည်အထိ မတိုးညှင်းပေ။ ဟယ့်ကျင်းယွင်က အအိပ်ဆတ်သူဖြစ်သောကြောင့် လှုပ်လှုပ်ရှားရှားအသံများကိုကြားလိုက်သည်နှင့် နိုးသွားလေသည်။

နှစ်စက္ကန့်မျှ တိတ်တဆိတ် နားထောင်ပြီးနောက် ဟယ့်ကျင်းယွင် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။

သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ ယဲ့ဇယ်ရှစ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ယဲ့ဇယ်ရှစ်က အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဟယ့်ကျင်းယွင်၏ အကြည့်များက အလွန်နူးညံ့နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးကို ဖွဖွနမ်းကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ရှစ်ရှစ်ရေ ထတော့... ပရိုဂရမ်အဖွဲ့က ရိုက်ကူးရေးလုပ်ဖို့လာနေပြီ..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ်က အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် အာ ဟု ဝိုးတိုးဝါးတားပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟယ့်ကျင်းယွင်ကိုတွန်းကာ တစ်ဖက်သို့လှိမ့်ပြီး ခေါင်းအုံးကိုဖက်ကာ ပြန်အိပ်ပျော်သွားသည်။

ဟယ့်ကျင်းယွင် ခပ်ဖွဖွရယ်လိုက်ပြီး ယဲ့ဇယ်ရှစ်ကို 'ဆက်နှိုးရကောင်းမလား၊ သူပဲအရင်ထလိုက်ရမလား'ဟု တွေးကာ တွေဝေနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင် အရင်ထရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားလဲလိုက်သည်။

အိပ်ရာထသည်မှစကာ အဝတ်အစားလဲပြီးသည်အထိ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာကြာသည်။ ထိုအချိန်အတောအတွင်း တံခါးအပြင်ရှိအသံများမှာလည်း ပို၍နီးကပ်လာခဲ့သည်။ 

မမျှော်လင့်စွာပင် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီးသောအခါ နောက်ထပ်ဖွင့်ရန်တံခါးတစ်ချပ်က ကျန်နေသေးသည်။ ဝေ့ပေမှာ ခေတ္တကြောင်သွားကာ သူ မနေနိုင်ဘဲ အသံအုပ်အုပ်ဖြင့် အော်လိုက်သည်။ 

"မင်းတို့ ပရိုဂရမ်အဖွဲ့က ညစ်တာပဲ... ဒီမှာ နောက်ထပ်တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေ‌သေးတယ်မလား..."

ရိုက်ကူးရေးဝန်ထမ်းများမှာ သူတို့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးများကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြတော့ပေ။ 

"အဆင်ပြေပါတယ်... အရင်ဝင်သွားလိုက်ပါ..."

ဝေ့ပေ သူ့နှလုံးသားလေးကို အုပ်ကိုင်ထားကာ အသံတိတ်ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဇယ်ရှစ်ရေ..."

သူ အိပ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်တော့မည်အလုပ်တွင် မမျှော်လင့်ထားစွာပင် အိပ်ခန်းတံခါးက အတွင်းမှ ဆွဲဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။

တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် ဝေ့ပေ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်းတောင့်ခဲသွားသည်။ သူ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟယ့်... ဟယ့်ကျင်းယွင်လား..."

ပတ်ပတ်လည်တွင်လည်း သက်ပြင်းရှိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မော်နီတာနောက်ရှိ ဒါရိုက်တာပင် ကြောင်အသွားလေသည်။

"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ..."

ဒါရိုက်တာက သူ့ဘေးနားရှိ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကို မေးလိုက်သည်။

"အခန်းသော့ကို မှားပေးမိလိုက်တာလား..."

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာနှင့် ဝန်ထမ်းများလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို အချက်အလက်များကို ပြန်စစ်ဆေးလိုက်ကြသည်။

"မှန်ပါတယ်... အခန်းနံပါတ် 1901က ယဲ့ဇယ်ရှစ် အခန်းပါ..."

"ဒါဖြင့် ဒါကဘာကြီးလဲ..."

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် အတွေးတစ်ခုက လူတိုင်း၏စိတ်ထဲတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ 

လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများ ဖြစ်နေကြသော်လည်း ထိုသည်က အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုဟုပင် အချို့သူများက တွေးလိုက်ကြသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ...

ဝေ့ပေနောက်ရှိ ရိုက်ကူးရေးဝန်ထမ်းများကို ကြည့်လိုက်ပါလျှင် သူတို့ကအခြေအနေကို ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားသောကြောင့် ထိုနေရာရှိ လေထုအခြေအနေမှာ ကို့ရို့ကားရားဖြစ်သွားလေသည်။

ငါတို့က ဆက်ရိုက်ရမှာလား... မရိုက်ရတော့ဘူးလား... 

ဒါကို TVမှာ လွှင့်လို့ရောရပါ့မလား...

"မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ဟယ့်ကျင်းယွင်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တီရှပ်တစ်ထည်နှင့် ဘောင်းဘီတိုကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူက တံခါးဘောင်ကိုမှီထားကာ ကင်မရာမြင်ကွင်းနှင့် အခြားသူများ၏ စပ်စုလိုသော အကြည့်များကို ကွယ်ထားလေသည်။ သူ့မျက်နှာက ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်နေသည်မှာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ ရှုပ်ထွေးနေသော စပ်စုလိုစိတ်များကို မမြင်သည့်အတိုင်းပင်။

ဝေ့ပေက သူ့အရှေ့ရှိ ဟယ့်ကျင်းယွင်ကို ကြည့်လိုက် သူ့လက်ထဲရှိ သော့ကတ်ကိုကြည့်လိုက် လုပ်နေကာ အခန်းနံပါတ်ကို အတည်ပြုနေသည်။ 

"လောင်ရှီးက ဒီအခန်းထဲမှာ ဘာဖြစ်လို့ရှိနေတာလဲ... ဒါ ယဲ့ဇယ်ရှစ်ရဲ့ အခန်းမဟုတ်ဘူးလား... ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်မစ်ရှင်အရ ယဲ့ဇယ်ရှစ်ကို နှိုးဖို့လာခဲ့တာ..."

ဟယ့်ကျင်းယွင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲ... ငါလည်း ရှစ်ရှစ်ကိုနှိုးဖို့လာခဲ့တာ..."

ဝေ့ပေ: "ဟင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ဟယ့်ကျင်းယွင်က မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းဘဲ ပြောလိုက်သည်။ 

"မနေ့ညက ရှစ်ရှစ်က သူအိပ်ရာမဝင်ခင် မနက်ကျရင် သူ့ကိုလာနှိုးပေးဖို့ ငါ့ကိုပြောခဲ့လို့လေ..."

ကျန်သောသူများ: "..."

လူလိမ်ကြီး...

ဝေ့ပေက ထိုသည်ကို လုံးဝ သံသယမဝင်ပေ။ သံသယမဝင်ရုံသာမက သူ စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သေးသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အနည်းငယ်သော ပျော်ရွှင်ရိပ်များ ရှိနေသည်။

"တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲ... ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ပထမဆုံးမစ်ရှင်က ယဲ့ဇယ်ရှစ်ကိုနှိုးဖို့တဲ့လေ... ဒီလိုဆိုရင် လောင်ရှီးကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ... ကျွန်တော့်အစား ယဲ့ဇယ်ရှစ်ကို နှိုးပေးလို့ရမလား... အဲ့ဒီလိုဆို ကျွန်တော့်မစ်ရှင်လည်း ပြီးသွားလိမ့်မယ်..."

ဒါရိုက်တာနှင့်အခြားဝန်ထမ်းများ: "..."

အဲ့ဒီလိုလုပ်လို့ ရလို့လားဟ...

ထိုသည်ကို ကြားသောအခါ ဟယ့်ကျင်းယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရတာပေါ့ မင်းတို့ အပြင်က စောင့်နေလိုက်လေ... ငါ သူ့ကိုနှိုးလိုက်မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဟယ့်ကျင်းယွင်က လူတိုင်းရှေ့တွင် တံခါးကို သဘာဝကျကျပင် ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

သူ့အရှေ့တွင် တံခါးပိတ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝေ့ပေခေါင်းကုတ်မိသည်။ သူက မူမမှန်သည်ကို နည်းနည်းလေးမှ သတိမပြုမိပေ။ ထိုအစား သူက အနောက်လှည့်လိုက်ပြီး ရိုက်ကူးရေးဝန်ထမ်းများကို မေးလိုက်သည်။

"ဒီလိုဖြစ်သွားတာက ကျွန်တော့်မစ်ရှင်ကို ပြီးမြောက်သွားတယ်လို့ ယူဆလို့ရတယ်မဟုတ်လား..."

ဝန်ထမ်းများက ရှုပ်ထွေးနေသောအကြည့်များဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဝေ့ပေမှာ ချက်ချင်းစိတ်‌ချမ်းသာသွားလေသည်။ သို့သော် သူ အနည်းငယ် အဖြေရှာမရဖြစ်နေသည်။ 

"အခု စဉ်းစားကြည့်တော့မှ ဟယ့်လောင်ရှီးက သူ့ကို ဒီအတိုင်းဝင်ပြီးနှိုးလိုက်လို့ရရဲ့သားနဲ့ ဘာဖြစ်လို့တံခါးကို ပိတ်လိုက်ရတာလဲ..."

ရိုက်ကူးရေးဝန်ထမ်းများ: "..."

ငါတို့ မဖြေရဲပါဘူးနော်...

ဝန်ထမ်းများက အဖြေမပေးခဲ့သလို ဝေ့ပေကလည်း နောက်ထပ် ဆက်မမေးတော့ပေ။

ဤသို့အခြေအနေမျိုးက ပုံမှန်ပင်။ မကြာခဏဆိုသလို ရိုက်ကူးရေးလုပ်နေရင်းဖြင့် သူ ရိုက်ကူးရေးဝန်ထမ်းများကို မေးခွန်းများ မေးလေ့ရှိသည်။ ဆယ်ယောက်တွင် နှစ်ယောက်လောက်က သူ့မေးခွန်းများကို ပြန်ဖြေပေးလေ့ရှိသည်။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရိုက်ကူးရေးစည်းမျဉ်းများကြောင့် သူတို့ပြန်ဖြေ၍ မရနိုင်ဟု ပြောကြသည်။ 

ထို့ကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူက ဝန်ထမ်းများပြန်ဖြေမည်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ မေးခွန်းများမေးလိုက်သည်သာ ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက်ပင် ယခုတစ်ခါမှာ ဝေ့ပေက ဝန်ထမ်းများကို အထင်မှားသွားခြင်းသာဖြစ်သည်။

သူတို့ အမှန်တကယ် ပြန်ဖြေချင်သော်လည်း မဖြေရဲရုံသာဖြစ်သည်။

ဤသို့ အခြေအနေမျိုးမှာ သာမန်လူသာဆိုလျှင် မြင်လိုက်ရုံဖြင့် ကောင်း‌ကောင်းနားလည်သဘောပေါက်နိုင်သော်လည်း ဝေ့ပေကမူ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။

အဖြောင့်တစ်ယောက် နားမလည်နိုင်သောအရာကို သူ့ခေါင်းထဲ ရိုက်သွင်းပေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထိုသည်က ရက်စက်ရာကျပေလိမ့်မည်။

ဟယ့်ကျင်းယွင် အခန်းထဲပြန်ဝင်လာသောအခါ ယဲ့ဇယ်ရှစ်က ထထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တံခါးအပြင်ရှိအသံများမှာ လျစ်လျူရှုထားရန် ကျယ်လွန်းလှသည်။ သို့သော်လည်း ယဲ့ဇယ်ရှစ်က အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသောကြောင့် ဝိုးတဝါးသာကြားလိုက်ရပြီး အလုံးစုံနားမလည်လိုက်ပေ။

'ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ'ဟု သူမမေးမီ ဟယ့်ကျင်းယွင်က အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်းရှင်းပြလိုက်သည်။ 

ဟယ့်ကျင်းယွင် ပြောသည်ကို နားထောင်ပြီးသောအခါ ယဲ့ဇယ်ရှစ် ချက်ချင်းနိုးကြားသွားသည်။ သူ အိပ်ရာမှ ချက်ချင်းကောက်ထလိုက်ပြီး အသံကိုနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို သူတို့ကို ဘယ်လိုပြောလိုက်လဲ..."

မေးပြီးသောအခါ ယဲ့ဇယ်ရှစ် မျက်မှောင်ထပ်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ပရိုဂရမ်အဖွဲ့က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုရဲတင်းလာတာပဲ..."

ဟယ့်ကျင်းယွင်မှာ စိတ်ပျော်သွားပြီး သူ ယခုတင်ပြောခဲ့သည်များကို ယဲ့ဇယ်ရှစ်ကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ဘေးနားရှိ ခရီးဆောင်သေတ္တာထဲမှ ယဲ့ဇယ်ရှစ် ယနေ့ဝတ်မည့်အင်္ကျီကို တွေ့သောကြောင့် သူ့ကိုလှမ်းပေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်... မြန်မြန်ပြင်ဆင်လိုက်..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ် အင်္ကျီများကို ယူလိုက်ပြီးအချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်းလဲလိုက်သည်။ အခန်းအပြင်တွင် လူတစ်အုပ်ကြီးက စောင့်နေပေသည်။

အခန်းအပြင်သို့မထွက်မီ သူတို့နှစ်ဦးအင်္ကျီလဲသည်မှာ ဆယ်မိနစ်သာကြာသည်။

သူ အခန်းတံခါးကိုဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ကင်မရာများကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ ယဲ့ဇယ်ရှစ်မှာ ဟယ့်ကျင်းယွင်ကဲ့သို့ မတည်ငြိမ်နိုင်ဘဲ သူ့အမူအရာမှာ အနည်းငယ် သဘာဝမကျဖြစ်နေလေသည်။

ဟယ့်ကျင်းယွင်က သူ့ပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွလေးပုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်လောက်သည့်အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ 

ဒါရိုက်တာအဖွဲ့မှ ပေးသည့် ပထမဆုံးမစ်ရှင်မှာ ဝေ့ပေမှ ယဲ့ဇယ်ရှစ်ကို အိပ်ရာမှ နှိုးရန်ဖြစ်သည်။ ယဲ့ဇယ်ရှစ် အိပ်ရာနိုးသည်နှင့် ဟယ့်ကျင်းယွင်ကို နှိုးရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အစီအစဉ်က နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရသည်။ ဟယ့်ကျင်းယွင်က ယဲ့ဇယ်ရှစ်အခန်းထဲမှ ထွက်လာမည်ကို ဒါရိုက်တာအဖွဲ့မှ မတွေးခဲ့မိပေ။

ဤသို့ဖြင့် အိပ်ရာမှမနှိုးရသေးသည်မှာ ယို့ကျားတစ်ယောက်သာ ကျန်တော့သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သုံးယောက်သား ယို့ကျား အခန်းသို့သွားကာ တံခါးခေါက်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပရိုဂရမ်အဖွဲ့မှ တံခါးကို တိုက်ရိုက်မဖွင့်တော့ပေ။ သူတို့သုံးယောက် တံခါးကိုခေါက်ကာ တစ်ယောက်ယောက် တံခါးလာဖွင့်မည်ကို စောင့်နေခဲ့ကြသည်။ 

တံခါးမှအသံကို ကြားသောအခါ ယို့ကျားက ချက်ချင်းနိုးလာခဲ့ပြီး သူတို့ကို စောင့်ပေးရန်ပြောလိုက်သည်။

ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာသောအခါ ယို့ကျားက အင်္ကျီလဲပြီးသွားကာ တံခါးကိုဖွင့်လိုက်ပြီး တုံးတိမေးလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စတုန်း..."

ဝေ့ပေရယ်လိုက်သည်။

"ရိုက်ကူးရေးပေါ့... တခြားဘာကိစ္စဖြစ်ရမှာတုန်း..."

ယို့ကျား အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လဲကျမလိုပင်ဖြစ်သွားသည်။

"အခုမှ ငါးနာရီခွဲပဲရှိသေးတာကို..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ်က သမ်းလိုက်ပြီး ထပ်ပေါင်းပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ စည်းမျဉ်းတွေက ပြောင်းသွားပြီ... ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ကပြောတယ်... ကျွန်တော်တို့ နောက်မစ်ရှင်နေရာကို ခြောက်နာရီအရောက်သွားပြီး အခုတစ်ခေါက်ရိုက်ကူးရေးမှာပါမယ့် အထူးဧည့်သည်ကို ရှာရမယ်တဲ့... ကျွန်တော်တို့ အထူးဧည့်သည်ကို မရှာနိုင်ရင် ဒီနေ့ညစာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုးရမယ်လို့ပြောတယ်..."

ဟယ့်ကျင်းယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယို့ကျားမှာ တစ်စက္ကန့်မျှ ငြိမ်သက်သွားပြီး သူမရင်ထဲမှပင် ကျိန်ဆဲလိုက်တော့သည်။ ရုတ်တရက် သူမတစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားကာ သူမ ဘေးနားရှိ ဟယ့်ကျင်းယွင်နှင့် ယဲ့ဇယ်ရှစ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ 

သူတို့နှစ်ယောက်သားက ဒီနေ့ ပိုပြီး အနေနီးနေတယ်လို့ ငါ ဘာလို့ခံစားနေရတာပါလိမ့်... 

"ယို့ကျား..."

ဝေ့ပေက အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ယို့ကျား ချက်ချင်းအသိပြန်ဝင်လာကာ မယုံသင်္ကာဖြစ်နေသည်များကို သဲလွန်စမချန်ခဲ့ဘဲ အခန်းထဲသို့ပြန်ဝင်သွားပြီး လိုအပ်သည်များကို ယူကာ သူတို့နှင့်အတူ ပြန်လိုက်ထွက်လာခဲ့သည်။ 

မိတ်ကပ်မလိမ်းထားသည့် အဖွဲ့ဝင်လေးယောက်၊ ထိုထဲတွင်မှ ညဝတ်အင်္ကျီဖြင့် ဝေ့ပေတို့မှာ နောက်တစ်နေရာကို သွားရန်အတွက် ကားထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါမှ သူ့အင်္ကျီက အခြားသူများနှင့် မတူသည်ကို ဝေ့ပေ သတိထားမိသွားသည်။ သူ ထိုအခါမှ မကျေမနပ်ပြောတော့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ညဝတ်အင်္ကျီနဲ့ဖြစ်နေရတာလဲ..."

ယို့ကျားက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါရိုက်တာအဖွဲ့က ရှင့်ကို အလောတကြီးလုပ်ခိုင်းလို့လား... ဘာဖြစ်လို့ မလဲခဲ့လဲ..."

ဝေ့ပေ ရိုးရိုးသားသားပင်ဖြေလိုက်သည်။ 

"ငါ မေ့သွားလို့..."

ယို့ကျား: "..."

ထားလိုက်တော့ ဒီဝေ့ပေနဲ့စကားပြောရတာ ငါ့ကို စိတ်တိုအောင်ပဲ လုပ်လိမ့်မယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဝါရောင်ကျားပေါက်ပုံစံ ညဝတ်အင်္ကျီကိုဝတ်ထားတာက ငါမှမဟုတ်ပဲ...

ခဏကြာအောင် တွေးပြီးသောအခါ ယို့ကျားက ထပ်မေးလာသည်။

"ယဲ့ဇယ်ရှစ်ကို နှိုးရတာလည်း ရှင်ပဲလား..."

ဝေ့ပေ ခေါင်းရမ်းလိုက်သည်။ 

"ဒါရိုက်တာအဖွဲ့က ယဲ့ဇယ်ရှစ်ကို နှိုးဖို့ ငါ့ကိုသွားခိုင်းပေမယ့် တကယ်တမ်း နှိုးပေးတာက ဟယ့်လောင်ရှီးလေ..."

ယို့ကျား: "ဟင်..."

မနက်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ဝေ့ပေ အကြမ်းဖျင်းရှင်းပြလိုက်သည်။ 

"ရုပ်ရှင်ဧကရာဇ်ဟယ့်က ယဲ့ဇယ်ရှစ် အခန်းထဲကနေ ထွက်လာတာလို့ ရှင်ပြောလိုက်တာလား..."

ယို့ကျားက ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သောကြောင့် ဝေ့ပေ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဘေးနားကို ကပ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ထအော်ရတာတုန်း..."

အရှေ့ခုံမှ ဝန်ထမ်းများကလည်း အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။

ယို့ကျား သူမပါးစပ်ကို အမြန်အုပ်လိုက်ကာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ငါ မှန်တာပဲ...

သူတို့နှစ်ယောက် အနေနီးနေတယ်လို့ခံစားနေရတာ မဆန်းတော့ပါဘူး...

ထိုသို့တွေးမိရင်းဖြင့် ယို့ကျားက ဝေ့ပေကို မေးလိုက်သည်။

"ရှင် တစ်ခုခုထူးဆန်းတာများ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူးလား..."

ဝေ့ပေမျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။

"ဘာကို ထူးဆန်းတာလဲ..."

ယို့ကျား သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ 

ဒီလူက တကယ့်ကို ငတုံးအဖြောင့်ကောင်ပဲ...

ဝေ့ပေ အချိန်တစ်ခုထိ စောင့်နေခဲ့သော်လည်း အဖြေပြန်မရသောကြောင့် အထွန့်တက်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... အခုထိ ခန့်မှန်းရတဲ့ဂိမ်းတွေကို ကြိုက်နေတုန်းပေါ့လေ..."

ယို့ကျား သက်ပြင်းထပ်ချလိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမမူမိဘဲ သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် သနားကြင်နာခြင်းများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို မပြောပြချင်တာမဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမယ့် ဒီလိုကိစ္စမျိုးက ကိုယ်တိုင်နားလည်သွားမှ အဆင်ပြေမှာလေ... ရှင်ကိုယ်တိုင် နားလည်မှဖြစ်မှာ..."

ဝေ့ပေ သူ့စိတ်ကူးထဲတွင် မေးခွန်းသင်္ကေတများ လွှင့်ထူလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ယို့ကျားက သူ့ကို အရာအားလုံးအား ရှင်းပြမည်မဟုတ်သည်မှာ အသိသာပင်။ ထို့ကြောင့် ထိုသံသယများကို သူ့ရင်ထဲတွင် ယာယီဖိနှိပ်ထားရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

နံနက်ခင်းတွင် အိပ်ရာနှိုးခိုင်းသည့် မစ်ရှင်မှအပ ရိုက်ကူးရေးပထမဆုံးရက်မှာ ယခင်အတိုင်း မပြောင်းလဲပေ။

ထို့အပြင် အထူးဧည့်သည်ကို ရှာရန်မှာလည်း မခက်ခဲပေ။ မကြာမီတွင် အထူးဧည့်သည်တော်များကို အမြဲတမ်းအဖွဲ့ဝင်များက ရှာတွေ့သွားကြသည်။ ထို့နောက် ကျန်သောအချိန်များတွင် သူတို့စိတ်ကြိုက်‌ လျှောက်သွားကြလေသည်။

ယနေ့မှာ သက်သာသော နေ့တစ်နေ့ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယဲ့ဇယ်ရှစ်ကို အပျော်ရွှင်ဆုံးဖြစ်စေသည်မှာ ငါးလေးခြောက်ကြော်ကို ယနေ့တွင် ထပ်စားရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူနှင့်ဟယ့်ကျင်းယွင် အတူစတွဲကတည်းက ဟယ့်ကျင်းယွင် ဟင်းချက်သည်မှာ ယခုက ပထဆုံးဖြစ်သည်။ သေချာပေါက် မှတ်တမ်းတင်ထားရန် ထိုက်တန်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ယဲ့ဇယ်ရှစ်က သူ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံတစ်ပုံရိုက်ကာ Weiboတွင် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပို့စ်တင်ခဲ့သည်။

@ယဲ့ဇယ်ရှစ်: "အရသာရှိချက် #ဓာတ်ပုံ#..."

အစားကောင်းစားပြီးသောအခါ လူတိုင်းက အတူတူစုထိုင်လိုက်ကြပြီး စကားပြောနေခဲ့ကြသည်။ ဝေ့‌ပေက ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏ နောက်ဆုံးတင်ထားသည့် Weiboကို မြင်သောအခါ likeပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ယဲ့ဇယ်ရှစ်ကို နောက်လိုက်သည်။

"ဇယ်ရှစ်... မင်း Weibo မှာ ပို့စ်တင်ထားတာ နည်းနည်းဘက်လိုက်နေသလိုပဲနော်... ဘာဖြစ်လို့ ဟယ့်လောင်ရှီး ချက်ထားတဲ့ ဟင်းပွဲကိုပဲ ပို့စ်တင်တာလဲ..."

ထိုသို့မေးလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ နှစ်စက္ကန့်မျှ ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

ဟယ့်ကျင်းယွင်က ယဲ့ဇယ်ရှစ်ကို ပြုံးကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ရဲတက်သွားလေသည်။

ဟယ့်ကျင်းယွင်က ရုတ်တရက် ရောက်ချလာပြီး စိတ်ငြိမ်‌စေရန် သဘောဆောင်သည့်အနေဖြင့် ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏ လက်ဖဝါးလေးကို ပုတ်‌ပေးလိုက်သည်။ 

ဝေ့ပေက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ ရုတ်တရက်သိချင်သွားသည်။

ဘာလို့ ဟယ့်ကျင်းယွင်နဲ့ ယဲ့ဇယ်ရှစ်က လက်တွေကိုင်ထားကြတာလဲဟ...

သို့သော် သူစကားမပြောနိုင်မီတွင် သူ့ဘေးနားရှိ ယို့ကျားက ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒါဆို ရှင်နဲ့ ဟယ့်လောင်ရှီးချက်ထားတဲ့ ဟင်းပွဲတွေကြားက ကွာခြားချက်ကိုရော ကြည့်လိုက်ဦးလေ... အဲ့ဒါကိုများ ဇယ်ရှစ်ကို ဟယ့်လောင်ရှီးရဲ့ ဟင်းပွဲပုံကိုပဲ တင်လို့ အပြစ်တင်တယ်ပေါ့လေ..."

သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ လမ်းကြောင်းပြောင်းခံလိုက်ရလေသည်။ ဝေ့ပေ ရုတ်ချည်း မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။

"မင်း...အဲ့လောက်ကြီးကျ..."

လူတိုင်းက ရယ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ထိုခေါင်းစဉ်က မကြာမီ ပြန်ဖွင့်ဟခံလိုက်ရပြန်သည်။

ညအချိန် ဝေ့ပေပြန်ရောက်သောအခါ သူ အရေးကြီးသည့် တစ်စုံတစ်ခုကို မျက်စိလျှမ်းသွားသည်ဟု ခံစားနေခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း မည်သည်ကို မျက်စိလျှမ်းခဲ့သည်ကို သူ စဉ်းစား၍မရပေ။

အသက်ကြီးလာတာနဲ့ မေ့တတ်လာတာပဲ...

တစ်ညတာလုံးစဉ်းစားပြီးနောက် ဝေ့ပေမှာ သူ တစ်ခုခုလုပ်မှရတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် အိပ်ရာစောစောထရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့သက်လုံကို မြှင့်တင်ရန် အပြေးလေ့ကျင့်တော့သည်။

အချိန်က လူကိုမစောင့်ပေ။ သူ လေ့ကျင့်ခန်း များများလုပ်မှ ဖြစ်မည်။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ တိုက်ဆိုင်မှုမျိုးကို ဝေ့ပေ မမျှော်လင့်ခဲ့မိပေ။ သူ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဟယ့်ကျင်းယွင်က ယဲ့ဇယ်ရှစ် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရလေသည်။

ဝေ့ပေ: "???"

🎶🎶🎶